ตอนที่ 66 เต้าหู้ขาวตุ๋นฮาชื่อหม่าจื่อ!

พอได้ยินเฉินเล่อเร่ง ต้าหวงก็พุ่งทะยานออกไปในทันที มันวิ่งเตลิดไปข้างหน้าอย่างเริงร่าสุดขีด

จิ้งจอกแรคคูนสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กระชั้นชิดเข้ามา จึงยิ่งดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ทว่าการเคลื่อนไหวของต้าหวงกลับเร็วยิ่งกว่า

มันพุ่งเข้าใส่ราวกับสายฟ้าสีเหลือง โถมทับร่างจิ้งจอกแรคคูนในชั่วพริบตา แล้วอ้าปากงับเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายทันที

อุ้งเท้าทั้งสองข้างยังตะปบกดร่างจิ้งจอกแรคคูนไว้แน่นหนา ไม่เปิดโอกาสให้มันหนีรอดไปได้

เฉินเล่อร้อนใจแทบแย่ กลัวเหลือเกินว่าต้าหวงจะกัดจนขนหนังของจิ้งจอกแรคคูนเสียหาย ขืนเป็นอย่างนั้นคงขายไม่ได้ราคาแน่

สองเท้าของเขาสับถี่รัว วิ่งรุดหน้าตรงไปยังกับดักอย่างรวดเร็ว

พลางวิ่งก็พลางภาวนาในใจ หวังให้ต้าหวงยอมฟังคำสั่งของตน

พอวิ่งมาถึง เฉินเล่อเห็นต้าหวงกดจิ้งจอกแรคคูนไว้แน่นแล้ว เขาก็รีบโถมตัวเข้าไป ใช้แรงทั้งหมดที่มีรั้งตัวต้าหวงไว้ก่อน จากนั้นก็ใช้มือเคาะเบา ๆ ที่ปากของมันพลางตะโกนลั่น "ปล่อยปาก!"

ต้าหวงยังนับว่าเชื่อฟังดี มันยอมคลายปากออกแต่โดยดี ทว่าสายตายังคงจ้องเขม็งไปยังจิ้งจอกแรคคูน ท่าทางพร้อมจะพุ่งเข้าไปขย้ำซ้ำได้ทุกเมื่อ...

เฉินเล่อมือไม้คล่องแคล่ว คว้าเชือกขึ้นมามัดจิ้งจอกแรคคูนเอาไว้อย่างแน่นหนา

เขาเดินวนรอบตัวมันสองสามรอบ พันเชือกทบไปทบมาบนตัวมันจนแน่น แล้วผูกเป็นเงื่อนตาย

จากนั้นก็วิ่งไปที่เลื่อนลากสุนัข เปิดตะกร้าสานที่เตรียมไว้ล่วงหน้า แล้วยัดจิ้งจอกแรคคูนเข้าไปข้างใน

เจ้าจิ้งจอกแรคคูนยังไม่ยอมสิ้นฤทธิ์ มันดิ้นพล่านอยู่ในตะกร้าไม่หยุด เฉินเล่อจึงรีบปิดฝาลง แล้วใช้ลวดเหล็กมัดรัดตะกร้าให้แน่นหนาอีกชั้น เพื่อให้มั่นใจว่ามันจะไม่สามารถหนีรอดออกมาได้

พอจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เฉินเล่อก็ปัดมือไปมา ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เขามองดูจิ้งจอกแรคคูนที่ถูกมัดจนขยับไม่ได้ บนใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ

"ในที่สุดก็เสร็จฉันจนได้นะ เจ้าตัวดี!" เขาพูดกลั้วหัวเราะ ในใจรู้สึกสะใจและเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจเหลือเกิน

หลังจากจัดการจิ้งจอกแรคคูนเรียบร้อยแล้ว เฉินเล่อก็เลียริมฝีปาก เดินตามรอยเท้าที่มันทิ้งไว้ แล้วเริ่มกวาดสายตามองหารอบ ๆ ตามซอกหินและโพรงดิน

ทุกที่ที่เขาค้นพบมักจะมีเรื่องน่าประหลาดใจรออยู่เสมอ เพราะการที่จิ้งจอกแรคคูนตื่นขึ้นมากลางฤดูหนาวเหน็บแบบนี้ ย่อมต้องหิวโซจนหน้ามืด ถึงได้ยอมเสี่ยงตายออกมาหาอาหาร ดังนั้นโพรงดินที่มันเคยคุ้ยเขี่ย หรือจุดที่มีร่องรอยทิ้งไว้ ย่อมต้องมีฮาชื่อหม่าจื่ออยู่อย่างแน่นอน

อย่างเช่นตอนนี้ เฉินเล่อกำลังขุดโพรงดินขนาดใหญ่โพรงหนึ่ง ดูท่าแล้วคงเป็นจิ้งจอกแรคคูนที่ได้กลิ่นอาหารข้างในก่อน แต่เพราะผืนดินแถบนี้แข็งตัวเป็นน้ำแข็งจนขุดยาก มันขุดไปได้แค่ครึ่งเดียวก็ยอมแพ้ถอดใจไปเสียก่อน จึงกลายเป็นลาภลอยตกถึงมือเฉินเล่อพอดี

รอจนเขาขุดโพรงดินให้กว้างขึ้น ลึกเกือบสองเมตรกว่า พอจ้วงพลั่วลงไปอีกทีหนึ่ง เฮ้ย ตักขึ้นมาได้ฮาชื่อหม่าจื่อตัวเมียเต็มพลั่วเลยทีเดียว

แต่ละตัวอ้วนพี ตัวกลมดิก มีคราบเกล็ดน้ำแข็งสีขาวเกาะพราวอยู่บนตัว ทว่าพวกมันยังคงมีชีวิตอยู่ ทำเอาเฉินเล่อดีใจจนเนื้อเต้น

เขาหยิบกระสอบป่านกับถุงตาข่ายที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา กัดฟันกระโดดลงไปในโพรงดิน แล้วยื่นมือออกไปกวาดโกยพวกมันขึ้นมา

ทุกครั้งที่กวาดมือล้วงขึ้นมาล้วนได้เป็นกอบเป็นกำ ลมหนาวช่วงค่อนคืนบนเขากระโชกหวีดหวิว บาดลึกเข้าใส่ใบหน้าราวกับคมมีด ทว่าในใจของเฉินเล่อกลับหวานชื่นชุ่มฉ่ำยิ่งนัก

วุ่นวายอยู่เกือบครึ่งค่อนคืน ถุงตาข่ายสองใบกับกระสอบป่านใบเล็กหนึ่งใบก็ถูกยัดจนแน่นไปด้วยฮาชื่อหม่าจื่อ เฉินเล่อเองก็จำไม่ได้ว่ามีทั้งหมดกี่ตัว รู้แค่ว่าเยอะมากจริง ๆ

เที่ยวนี้ได้ของกลับมาเต็มไม้เต็มมือ พอมองดูแล้วเห็นว่าอากาศยิ่งทวีความหนาวเย็นลงเรื่อย ๆ ราวกับว่าหิมะกำลังจะตก เฉินเล่อจึงคิดในใจว่าถึงเวลาต้องเลิกงานกลับบ้านได้แล้ว

ก่อนที่ฟ้าจะสว่าง เฉินเล่อโยนกระสอบและถุงตาข่ายที่เต็มไปด้วยฮาชื่อหม่าจื่อขึ้นไปบนเลื่อนลากสุนัข มัดผูกไว้อย่างแน่นหนา จากนั้นก็เทียมต้าหวงเข้ากับเลื่อน แล้วเลือกใช้เส้นทางที่ใกล้ที่สุดเพื่อลงจากเขา

กว่าจะกระเสือกกระสนกลับมาถึงบ้านได้ เตาคังก็เย็นชืดไปหมดแล้ว เฉินเล่อโยนท่อนฟืนที่เก็บมาจากบนเขาลงไปในช่องเตาจนหมด แล้วจุดไฟขึ้นมา

เผาไฟไปได้ราวครึ่งชั่วโมง ในห้องก็เริ่มอุ่นขึ้นมา มีไอร้อนอบอวลไปทั่ว

เฉินเล่อถึงค่อยยกเอาของที่หามาได้ตลอดทั้งคืนเข้ามาในห้อง แล้วเริ่มตรวจนับ

เขาหิ้วเจ้าจิ้งจอกแรคคูนที่ยังดิ้นกระแด่ว ๆ ตัวนั้นมาส่องดูใต้แสงตะเกียงอย่างละเอียด

จิ้งจอกแรคคูนตัวนี้ขนาดไม่เล็กเลย ขนของมันดำขลับเป็นมันวาว ราวกับทาด้วยน้ำมันหมู สะท้อนประกายวิบวับอยู่ใต้แสงไฟ

ดูท่าก่อนจำศีลในฤดูหนาวมันคงจะสะสมไขมันไว้ไม่น้อย ถึงได้เลี้ยงตัวเองจนอ้วนท้วนสมบูรณ์ขนาดนี้ สภาพสวยงามแบบนี้ รับรองว่าจะต้องขายได้ราคาดีอย่างแน่นอน

เฉินเล่อพยักหน้าอย่างพอใจ วางจิ้งจอกแรคคูนไว้ข้างหนึ่งก่อน แล้วเริ่มจัดการกับพวกฮาชื่อหม่าจื่อ

เขานั่งยอง ๆ ลงบนพื้น

ค่อย ๆ คัดแยกเจ้าพวกตัวเล็กเหล่านี้อย่างใจเย็น

ไม่นานกะละมังเหล็กใบใหญ่ก็เต็มไปด้วยฮาชื่อหม่าจื่อ

เฉินเล่อแยกพวกมันตามเพศผู้และเพศเมีย

ตัวผู้มีราวสามสิบสี่สิบตัว

ตัวเมียมีสิบห้าสิบหกตัว

เขาจับพวกมันใส่ลงในถุงที่เตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างคล่องแคล่ว

จากนั้นก็หย่อนลงไปในตุ่มน้ำเพื่อล้างทำความสะอาดสักหน่อย

พอทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ

เฉินเล่อก็ล้างเนื้อล้างตัวแบบง่าย ๆ

รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าผ่อนคลายลงไปบ้าง

เขาโยนเสื้อผ้าที่เปียกชื้นทั้งหมดไปไว้ที่หัวคัง

อาศัยไออุ่นที่หลงเหลือของหัวคังช่วยอบให้แห้ง

หลังจากนั้น

เฉินเล่อก็มุดเข้าผ้าห่ม

ทิ้งตัวลงนอนหลับไปทันที

คืนนี้ทำเอาเขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดจริง ๆ

ร่างกายแทบจะแหลกเป็นชิ้น ๆ

พอตื่นขึ้นมาอีกทีในวันรุ่งขึ้น

ก็เป็นเวลาเจ็ดแปดโมงเช้าแล้ว

เฉินเล่อถูกปลุกด้วยเสียงร้องเร่ขายของที่ดังมาจากข้างนอก

นั่นคือคนขายเต้าหู้

เฉินเล่อที่ท้องเริ่มร้องจ๊อก ๆ รีบปีนออกมาจากผ้าห่มทันที

วิ่งไปที่ประตู

ผลักประตูเปิดออกแล้วตะโกนเรียกไปข้างนอก

"คนขายเต้าหู้ รอก่อน เอาเต้าหู้ก้อนหนึ่ง!"

เสียงของเขาก้องกังวานไปในอากาศยามเช้า

เฉินเล่อตะโกนเรียกไปสองที

ก็เห็นชายวัยกลางคนสวมหมวกหนังหมาที่เข็นจักรยานอยู่เดินย้อนกลับมา

เฉินเล่อรีบกลับเข้าไปสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

หยิบเงินที่ได้จากการขายของป่าเมื่อวาน แล้วเดินออกจากบ้าน

ลมหนาวในฤดูหนาวของตงเป่ยบาดลึกถึงกระดูก

แต่ในใจของเฉินเล่อกลับอบอุ่นยิ่งนัก

เขาเดินไปตรงหน้าคนขายเต้าหู้แล้วยิ้มพลางบอกว่า "เอาเต้าหู้ก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งครับ"

คนขายเต้าหู้ยิ้มรับคำ

มือไม้คล่องแคล่วตัดเต้าหู้ร้อน ๆ ที่ควันกรุ่นยื่นให้เฉินเล่อก้อนหนึ่ง

เต้าหู้หยอดน้ำด่างของตงเป่ยนี่ถือเป็นเลิศจริง ๆ

เฉินเล่อรับเต้าหู้มา อดชมไม่ได้ "เต้าหู้นี่ดีจริง ๆ"

คนขายเต้าหู้ยิ้มแล้วตอบว่า

"แน่นอนสิ นี่ฝีมือดั้งเดิมของพวกเราเชียวนะ"

เฉินเล่อควักเหรียญออกมาสองสามเหรียญ ทั้งหมดเป็นเหรียญสองเฟินแล้วยื่นส่งไป!

เขาถือเต้าหู้เดินกลับบ้าน

ในใจก็พลางคิด

เต้าหู้ก้อนใหญ่นี่แค่จิ้มเต้าเจี้ยวกินก็ฟาดได้ทั้งก้อนแล้ว!

แต่ที่เขาซื้อเต้าหู้มา จุดประสงค์หลักก็เพื่อเอามาตุ๋นกับฮาชื่อหม่าจื่อ

พอกลับมาถึงในบ้าน

เฉินเล่อก็วางเต้าหู้ไว้ข้างหนึ่ง

จากนั้นก็เริ่มโกยขี้เถ้าในเตาไฟออกมาจนหมด

เอาห่อใส่กระสอบป่านแล้วแบกออกไปเททิ้งข้างนอก

พร้อมกับใช้หิมะกลบฝังไว้

บ่มทิ้งไว้ตลอดทั้งฤดูหนาวแบบนี้

พอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ขี้เถ้าเหล่านี้ก็จะกลายเป็นดินร่วนซุย

หรือก็คือดินเนื้อนุ่มอย่างยิ่งชนิดหนึ่ง

ธาตุอาหารดีเยี่ยม

ไม่ว่าจะเอาไปใช้ปลูกผัก

หรือเอาไปเพาะเมล็ดพันธุ์ให้งอกก็ใช้ได้ทั้งนั้น!

จากนั้นก็ก่อไฟใหม่อีกครั้ง

ต้มน้ำร้อนมาขัดล้างกระทะให้สะอาด

ตั้งกระทะใส่น้ำมัน

แถมยังเป็นน้ำมันหมูป่าที่เฉินเล่อเจียวไว้เมื่อสองวันก่อน

สับต้นหอมแช่แข็งให้กลายเป็นต้นหอมซอย

พอน้ำมันร้อนจัดได้ที่ก็สาดใส่ลงไป

เริ่มผัดจนกลิ่นหอมของต้นหอมฟุ้งกระจาย

แล้วก็หั่นขิงใส่อีกสองสามชิ้น

ล้างพวกฮาชื่อหม่าจื่อจนสะอาดสะอ้าน

โยนพรวดลงไปในกระทะทันที

จากนั้นก็ผัดคลุกเคล้าอย่างรวดเร็วอีกยกใหญ่!

พอส่งกลิ่นหอมเตะจมูกขึ้นมา

ค่อยใส่เต้าหู้ที่หั่นเป็นก้อนตามลงไป

ในขั้นตอนนี้จะใช้ตะหลิวพลิกคนไม่ได้เด็ดขาด

เพราะจะทำให้เต้าหู้เละแตกได้ง่าย

ถึงตอนนั้นกับข้าวหม้อนี้ก็จะกลายเป็นเศษเต้าหู้เละ ๆ ไปเสีย

โปะก้อนเต้าหู้ทับไว้บนตัวฮาชื่อหม่าจื่อ

ใส่เต้าเจี้ยวพื้นบ้านลงไปอีกหนึ่งทัพพีใหญ่

แล้วตักน้ำใส่ลงไปสองกระบวย

เฉินเล่อก็ปิดฝากระทะ

หันไปเก็บกวาดเตาข้าง ๆ สักหน่อย

เปิดฝาหม้อใบเล็กออก

จากนั้นตักข้าวฟ่างใส่กะละมังแล้วเทน้ำใส่ลงไป

วางขึ้นนึ่งบนนั้นโดยตรง

พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย

เฉินเล่อก็หันหลังเดินกลับเข้าห้อง

ขั้นแรกคือกางโต๊ะเตี้ยบนคังให้เข้าที่

แล้วลูบดูเสื้อผ้าที่ถอดไว้เมื่อคืน

แห้งสนิทหมดแล้ว

แห้งสบายตัวดีจริง ๆ!

อาศัยช่วงที่กับข้าวยังไม่เสร็จ

เฉินเล่อก็ไปให้อาหารพวกกระต่ายอีกรอบ

เก็บกวาดห้องที่รกเกะกะให้เรียบร้อยขึ้นสักหน่อย

ยุ่งง่วนอยู่ครู่เดียว เวลาก็ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง

จากนั้นเขาก็เดินออกมาที่ห้องครัวด้านนอก

ทันทีที่เปิดฝาหม้อออก

กลิ่นหอมฟุ้งก็ตลบอบอวลไปทั่ว

น้ำแกงในหม้อยังคงเดือดปุด ๆ

ทั้งเต้าหู้และฮาชื่อหม่าจื่อต่างก็สุกได้ที่ทั้งหมดแล้ว

เฉินเล่อยกกับข้าวที่ตุ๋นเสร็จเรียบร้อยออกมา

นำไปวางไว้บนโต๊ะเตี้ยบนคัง