ตอนที่ 67 นึกถึงอยู่ตลอด

เต้าหู้ตุ๋นฮาชื่อหม่าจื่อนี้ถือเป็นสุดยอดจิตวิญญาณแห่งอาหารตงเป่ย

เต้าหู้ขาวเนียนนุ่มละมุน เนื้อฮาชื่อหม่าจื่อแน่นหนึบ ทั้งสองสิ่งผสานเข้าด้วยกันด้วยเต้าเจี้ยวหมักพื้นบ้าน ส่งกลิ่นหอมเฉพาะตัวโชยเตะจมูก อาหารจานนี้ทั้งมีคุณค่าทางโภชนาการและดีต่อสุขภาพ ควันกรุ่นลอยฟุ้ง เห็นแล้วชวนให้น้ำลายสอจนเจริญอาหารขึ้นมาทันที

เขาอดใจรอไม่ไหวตักข้าวมาหนึ่งชาม คีบฮาชื่อหม่าจื่อชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากทั้งตัว เนื้อฮาชื่อหม่าจื่อตุ๋นจนเปื่อยยุ่ย เพียงแค่ดูดเบา ๆ ไม่ต้องเคี้ยวเลย เนื้อก็หลุดร่อนออกจากกระดูก

เฉินเล่อดึงตรงขาท่อนล่างเบา ๆ กระดูกฮาชื่อหม่าจื่อทั้งชิ้นก็หลุดออกมาอย่างสมบูรณ์ แล้วโยนลงบนโต๊ะส่ง ๆ

รสชาติเนื้อหอมของฮาชื่อหม่าจื่อแผ่ซ่านไปทั่วปาก เนื้อสดหวานเจือรสหวานละมุนบางเบา ผสานกับความนุ่มลื่นของเต้าหู้และกลิ่นหอมเข้มข้นของเต้าเจี้ยว ชวนให้ติดใจจนลืมไม่ลง

เฉินเล่อกินอย่างเอร็ดอร่อย ทุกคำเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ

ขณะที่เฉินเล่อกำลังกินอย่างเพลิดเพลิน ประตูก็ถูกผลักเปิดออก หลี่ฟู่กุ้ยก้าวเท้าเข้ามา

เจ้านี่เหมือนเกิดปีหมา ได้กลิ่นก็โร่มาทันที

ทันทีที่เข้าห้องมาเห็นเฉินเล่อกำลังสวาปามจนปากมันเยิ้ม ก็อดที่จะกลืนน้ำลายเอื๊อกไม่ได้

พลันที่หลี่ฟู่กุ้ยเห็นกับข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะ ทั้งร่างก็ตื่นเต้นจนพูดจาติดขัดลิ้นพันกันไปหมด

"โอ้โฮ โอ้โห...โอ้โฮ พับผ่าสิ...ของดีนี่หว่า ฮาชื่อหม่าจื่อตุ๋นเต้าหู้!" "พี่...พี่ แอบกินคนเดียวไม่เรียกน้องเรียกนุ่งเลยนะ...นี่มันของดีชัด ๆ เลยนี่หว่า!!!"

ถึงได้บอกไงว่าหลี่ฟู่กุ้ยมันปากไวเรื่องของกิน ไม่ว่าจะครั้งไหนก็มาตรงจังหวะเฉินเล่อกินข้าวได้เป๊ะทุกที!

เฉินเล่อกลืนข้าวในปากลงคอ คีบเต้าหู้ขึ้นมาอีกก้อนยัดเข้าปาก แล้วส่งค้อนให้หลี่ฟู่กุ้ยวงหนึ่ง "พูดมากอะไรขนาดนั้น ฉันจะกินอะไรยังต้องให้แกอนุญาตด้วยเหรอ" "ไปหยิบชามกับตะเกียบมาเองไป..." พอเฉินเล่อพูดจบ ก็ยกชามข้าวขึ้นมาโซ้ยต่อคำโต เอร็ดอร่อยจนบอกไม่ถูก

"ฮิๆๆ...ระ...ระ...ระ...รอพี่พูดคำนี้อยู่พอดีเลย" "พะ...พี่จะกินข้าว...ทะ...ทำไมต้องให้ผมอนุญาตด้วยล่ะ ผมจะไปกล้าได้ยังไง ประโยคนี้พี่พูดเกินไปจริง ๆ ...ให้ผมนั่งกินด้วยแต่แรกก็จบแล้ว!"

หลี่ฟู่กุ้ยฉีกยิ้มกว้าง น้ำลายสอแทบจะหยด แววตาเป็นประกายวาววับราวกับหมาป่าเห็นลูกแกะ วิ่งเหยาะ ๆ ไปรื้อค้นที่ชั้นคว่ำชามทันที

พลางค้นก็ยังหันกลับมาร้องตะโกนว่า "พี่...เหลือ...เหลือให้ผมบ้างนะ นิดเดียวก็พอ ผมขอแค่ชิมรสชาติหน่อย!"

ว่าแล้วเขาก็ถือชามกับตะเกียบ วิ่งแจ้นไปตักข้าวฟ่างที่ห้องด้านนอกมาหนึ่งชาม แล้วกระวีกระวาดทิ้งก้นลงนั่งบนขอบคัง จากนั้นก็เริ่มโซ้ยข้าวร่วมโต๊ะกับเฉินเล่ออย่างตะกละตะกลาม

เต้าหู้ชามโตนี้ใส่ฮาชื่อหม่าจื่อเจ็ดแปดตัว ล้วนเป็นตัวผู้ทั้งหมด ส่วนตัวเมียเฉินเล่อไม่ตัดใจกิน กะว่าวันนี้จะไปรีสอร์ตเพื่อขายเอาเงิน

"พี่ พี่กินใกล้หมดแล้ว...งั้นผมขอราดน้ำแกงเลยนะ!" หลี่ฟู่กุ้ยปากก็พูด แต่มือทั้งสองข้างยกอ่างเหล็กใบเล็กขึ้นมาแล้ว จากนั้นก็ฉีกยิ้มกว้าง เททั้งเต้าหู้ น้ำแกง รวมถึงฮาชื่อหม่าจื่ออีกสองตัวลงในชามตัวเองรวดเดียว

เจ้านี่ก้มหน้าก้มตาสวาปามคำโต กินเอร็ดอร่อยยิ่งกว่าเฉินเล่อเสียอีก ส่วนเฉินเล่อเพียงแค่ปรายตามอง ไม่ได้ว่าอะไร อย่างไรเสียเขาก็กินอิ่มแล้ว

เจ้าหมอนี่ก็จมูกไวเกินไป ปากดีเรื่องกินนัก พอเพิ่งทำของอร่อยกินทีไร เป็นต้องถูกมันโผล่มาเจอตลอด!

หลังจากเฉินเล่อกินอิ่มหนำสำราญ ก็หยิบบุหรี่มวนที่มวนไว้เมื่อคืนออกมา จุดสูบส่งเสียงดังจ๊วบ ๆ ไปสองสามที ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความสบายอกสบายใจ สุขขีเสียจนบอกไม่ถูก บุหรี่หนึ่งมวนหลังมื้ออาหาร มีความสุขยิ่งกว่าเซียนเดินดินเสียอีก!

เมื่อเห็นเฉินเล่อพ่นควันฉุยอย่างเพลิดเพลิน หลี่ฟู่กุ้ยก็ยิ่งออกแรงกินหนักขึ้น ถึงขั้นเลียข้าวและน้ำแกงในชามจนเกลี้ยงเกลา ถึงค่อยวางชามกับตะเกียบลงแล้วตบพุงเบา ๆ

"หอมชะมัด พี่...พี่ กับข้าวพี่มื้อนี้โคตรหนักเครื่องเลย เช้าตรู่ก็กินฮะ...ฮ่า...ฮาชื่อหม่าจื่อแล้ว!" หลี่ฟู่กุ้ยทำหน้าเหมือนยังไม่จุใจ ชัดเจนว่ายังไม่อิ่มท้อง แต่ก็ไม่ได้บ่นอะไร ฮาชื่อหม่าจื่อนี้เป็นของดี คนธรรมดาทั่วไปมีปัญญาหากินได้ที่ไหนกัน?

ยิ่งไปกว่านั้นปีนี้ของพรรค์นี้ยิ่งจับยาก หายากมาก ราคาก็แพงกว่าปีก่อน ๆ ตั้งเยอะ

ชาวบ้านทั่วไปถ้าจับไอ้ตัวพวกนี้ได้ รับรองว่าไม่ยอมตัดใจกินเองแน่ มีแต่จะเอาไปแลกเงินทั้งหมด

"ไม่กินนี่แล้วจะให้กินอะไรล่ะ ผมเหนื่อยมาทั้งคืน!" "เมื่อคืนกลับบ้านไปยังโดนพ่อซ้อมจนน่วมอีก นี่ก็เลยคิดจะกินบำรุงสักหน่อย วันสองวันนี้ยังต้องเข้าป่าล่าสัตว์อีก..." "เนื้อที่บ้านแกก็ใกล้หมดแล้วมั้ง?" เฉินเล่ออัดบุหรี่แรง ๆ อีกสองที โยนก้นบุหรี่ลงพื้น แล้วเอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ

"ยะ...ยัง...ยังมีอยู่อีกหน่อย ซี่โครงไม่ยอมตัดใจกิน...พ่อผม...เอาไปแลก...เอ่อ แลก..." หลี่ฟู่กุ้ยเกียร์กระตุกอีกแล้ว

"เอาไปแลกเหล้าอีกแล้วเรอะ"

"แกบอกให้เขาลด ๆ หน่อยเถอะ ข้าวยังแทบไม่มีจะกิน อุตส่าห์ล่าของกลับมาได้ อย่าดื่มเอาเป็นเอาตายขนาดนั้นเลย!"

"ไม่งั้นต่อไปแกนั่นแหละที่จะต้องแบกรับภาระ!" เฉินเล่อเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี อุตส่าห์ดึงหลี่ฟู่กุ้ยกลับเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้องได้ อย่าให้โดนพ่อไม่เอาถ่านของมันทำลายอีกเลย!

ถ้ายังขืนดื่มต่อไปแบบนี้ มันก็เป็นหลุมไร้ก้นดี ๆ นี่เอง

ยุคสมัยไหนกันแล้ว ข้าวยังแทบกินไม่อิ่ม... มีของมีค่านิดหน่อยก็เอาไปแลกเหล้ากิน อีกไม่นานคงได้เมาจนเป็นอัมพาตคาขวดแน่!

"มะ...มะ...ไม่ พ่อผมเอาไปแลกแป้งข้าวโพดมาหมดแล้ว พอกินได้ทั้งฤดูหนาวเลย!" "พี่... พ่อผมไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ ช่วงนี้ไม่ค่อยดื่มเหล้าแล้ว... แถมยังไม่คัดค้านเรื่องที่ผมเข้าป่าล่าสัตว์ด้วย..." "เสบียงที่บ้านไม่น่าห่วงแล้ว... แต่ช่วงนี้ในท้องมันไม่ค่อยมีมันสัตว์อีกแล้ว ก็เลยกะว่าจะมาถามพี่สักหน่อย ว่าพวกเราจะเข้าป่ากันอีกทีเมื่อไหร่!" พอพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของหลี่ฟู่กุ้ยก็เต็มไปด้วยความคาดหวังขณะมองไปยังเฉินเล่อ

เนื้อที่บ้านเพิ่งกินไปได้ไม่กี่ชิ้น กระดูกซี่โครงแผงนั้นก็ถูกตาแก่เอาไปแลกเป็นเสบียงเสียแล้ว

ยังดีที่ฤดูหนาวนี้คงไม่ต้องอดตาย ทว่าพอไม่มีเนื้อกิน มันย่อมต้องอยากเป็นธรรมดา

โดยเฉพาะหลังจากได้กินเนื้อย่างเสียบไม้ชิ้นโตฝีมือเฉินเล่อในป่าคราวนั้น มันก็ปลุกความอยากกินของหลี่ฟู่กุ้ยให้ตื่นขึ้นมาจนถอนตัวไม่ขึ้น

ตอนนี้เขายอมลำบาก ขอแค่ล่าสัตว์ได้ มีเนื้อให้กิน ยอมเลิกทำตัวขี้เกียจสันหลังยาว มุดเข้าป่าทุกวันเขาก็ยอม!

ที่แท้หลี่ฟู่กุ้ยพูดจาเว้นวรรคขาดตอนจนเกียร์กระตุก ทำให้เฉินเล่อเข้าใจผิดคิดว่าพ่อขี้เมาของมันเอาซี่โครงหมูป่าไปแลกเหล้ากิน ที่ไหนได้ดันเอาไปแลกเสบียงสำหรับหน้าหนาว!

เรื่องนี้ทำให้เฉินเล่อเบาใจลงไปไม่น้อย เพราะกลัวว่าต่อไปถ้าพาหลี่ฟู่กุ้ยไปล่าสัตว์บ่อย ๆ ของป่าที่ล่าได้ต้องเยอะขึ้นเรื่อย ๆ แน่! เขากลัวแค่ว่าพ่อของมันจะยิ่งคลั่งเหล้าหนักขึ้น เอาไปแลกเหล้าจนเกลี้ยง แล้วแบบนั้นจะไม่เป็นการทำลายความตั้งใจของหลี่ฟู่กุ้ยหรอกหรือ

ล่าเนื้อกลับมาได้ก็ไม่ได้กิน กลับต้องเอาไปแลกเหล้าให้พ่อกินหมด

เมื่อก่อนที่ตัวเขาปล่อยตัวลอยชายไปวัน ๆ มันก็เพราะมีพ่อไม่เอาถ่านไม่ใช่หรือไง

อุตส่าห์ทำให้เจ้าเด็กนี่มีความกระตือรือร้นขึ้นมาได้ เฉินเล่อเองก็ไม่อยากให้มันพังทลายลง

แต่ก็ยังดีที่พ่อไม่เอาถ่านของมันยังพอมีสติรู้ความขึ้นมาบ้าง

"แกก็ไปเตรียมตัวไว้เถอะ อีกวันสองวันนี้พวกเราจะขึ้นเขา เตรียมไปล่าสัตว์รอบใหญ่กัน!" "ตั้งเป้าว่าจะล้มหมูป่าให้ได้อีกสักตัว!" "แต่ปืนของแกน่ะ อานุภาพไม่ค่อยเท่าไหร่ เอาของผมไปใช้แล้วกัน!" เฉินเล่อพูดจบก็ชี้นิ้วไปยังปืนลูกซองหักลำที่วางอยู่บนตู้

พอหลี่ฟู่กุ้ยได้ยินก็ตื่นเต้นจนกระโดดลงมาจากเตาคังทันที เขาเช็ดคราบมันที่ปากแล้วคว้าปืนลูกซองหักลำบนตู้ขึ้นมา ลูบคลำตบ ๆ ชั่งน้ำหนักดูในมือ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ "พี่ จริงเหรอ ให้ผมแล้วเหรอ" หลี่ฟู่กุ้ยยังรู้สึกไม่แน่ใจอยู่บ้าง

นี่เป็นปืนแฝดสองลำกล้อง อานุภาพเหนือกว่าปืนล่าสัตว์ลำกล้องเดี่ยวของเขาตั้งไม่รู้เท่าไหร่

แม้ระยะยิงจะไม่ไกลนัก แต่ถ้าเป็นระยะประชิด ต่อให้เป็นหมูป่า หากยิงได้แม่นยำ ไม่กี่นัดก็ล้มมันได้แล้ว! ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีปืนล่าสัตว์ลำกล้องเดี่ยวอยู่อีกกระบอก สลับกันใช้ได้ ยิ่งเพิ่มพลังทำลายล้างขึ้นอีกอักโข!

"ให้อะไรของแกกัน ยืมไปใช้ต่างหาก!"

"ผมเองก็ยืมมาเหมือนกัน ใช้ไปอีกสักพักก็ต้องเอาไปคืนเขาแล้ว!"