ตอนที่ 68 ชีวิตเริ่มมีความหวังขึ้นมาแล้ว!!

"ได้ พี่... ผะ...ผมเชื่อฟังพี่หมด ขอแค่มีเนื้อกิน พี่จะให้ผมทำอะไรผมก็ทำทั้งนั้น!!"

หลี่ฟู่กุ้ยตอบอย่างว่าง่าย

ทำไมเขายิงปืนแม่นขนาดนี้แต่ไม่ยอมออกล่าคนเดียว ทำไมต้องคอยตามติดเฉินเล่อด้วย เหตุผลมันง่ายนิดเดียว...

ข้อแรกคือหมอนี่ใจเสาะ ขืนให้ขึ้นเขาคนเดียวก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้ง ลมพัดใบไม้ไหวหน่อยเดียวก็กลัวจนแทบฉี่ราดกางเกงแล้ว

ต่อให้เจอกวางโรว์เซ่อยังไม่แน่ว่าจะกล้าเหนี่ยวไก เพราะกลัวเสียงปืนจะล่อตัวใหญ่ ๆ มา

เรื่องของเรื่องคือเมื่อสองปีก่อนหมอนี่เคยโดนหมาป่าไล่กวดจนขวัญหนีดีฝ่อ ฝังใจจนไม่เป็นอันทำอะไร เอาแต่นอนกลิ้งไปวัน ๆ เพิ่งจะค่อยยังชั่วขึ้นมาช่วงสองปีนี้เอง

ถ้าไม่ได้เห็นประกายความหวังจากตัวเฉินเล่อ บวกกับรู้ฝีมือการล่าของเฉินเล่อดี มีหรือเขาจะยอมร่วมก๊วนง่าย ๆ แบบนี้

ดังนั้นจะให้ลุยเดี่ยวน่ะไม่มีทาง ตามเฉินเล่อนี่แหละดีที่สุด อย่างน้อยก็มีเนื้อกิน แถมยังอุ่นใจอีกต่างหาก!

"เอาละ กินอิ่มแล้วก็รีบกลับบ้านไป ฉันยังต้องออกไปข้างนอกอีกรอบ!"

"คืนนี้กลับมาฉันจะไปวางเหยื่อล่อดูอีกทีว่ามีร่องรอยอะไรไหม ถ้ามี แล้วไม่มีอะไรผิดพลาด มะรืนนี้พวกเราค่อยขึ้นเขากัน!"

"แกไปบอกให้ไอ้ทึ่มร่างยักษ์เตรียมตัวไว้ด้วยสองวันนี้ ว่าง ๆ ก็พากันเข้าป่าไปวางบ่วงทำกับดักไว้ก่อน ไม่แน่ว่าถึงเวลาอาจจะได้ใช้"

พูดจบเฉินเล่อก็เริ่มใส่เสื้อผ้า ตั้งใจจะเอากบฮาชื่อหม่าจื่อกับพวกหมาจิ้งจอกแรคคูนไปขายเอาเงินก่อน เงินอยู่ในมือมันถึงจะอุ่นใจ

"ได้เลยพี่! ฉันจะไปหาไอ้ทึ่มร่างยักษ์เดี๋ยวนี้แหละ!"

พอได้ยินว่ามะรืนนี้อาจจะได้ขึ้นเขา หลี่ฟู่กุ้ยก็ดีใจจนเนื้อเต้น ประคองปืนหักลำเดินกระดิกหางรี่ออกไป

พอลับหลังหลี่ฟู่กุ้ย เฉินเล่อก็ตักข้าวฟ่าง คลุกกับน้ำแกงเนื้อที่เหลือในกระทะ แล้วยกออกไปให้ต้าหวงข้างนอก

ต้าหวงกินเอร็ดอร่อยยิ่งกว่าหลี่ฟู่กุ้ยเสียอีก มุดหน้าเคี้ยวกร้วม ๆ ไม่กี่คำก็เกลี้ยงกะละมัง แถมช่วงนี้ได้กินดีอยู่ดี ขนของมันจึงยิ่งเงางาม แลดูแข็งแรงกำยำขึ้นเรื่อย ๆ!

เฉินเล่อยิ้มกว้าง ก่อนจะเอาสายเลื่อนมาคล้องให้ต้าหวง แล้วขนของป่าที่ได้มาขึ้นไป ทั้งวอลนัตป่า เกาลัด ลูกโอ๊กที่เก็บมาก็กวาดใส่ขึ้นไปจนหมดเกลี้ยง

อะไรก็ตามที่พอจะแลกเป็นเงินได้ เฉินเล่อไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือแม้แต่อย่างเดียว

ช่วยไม่ได้ ตอนนี้เขาต้องการเงิน ขาของพ่อยังรอเงินรักษาอยู่ หากปล่อยให้ล่าช้า อาจกลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิต

ไหนจะเมียกับลูกสาวที่รอเขารับกลับมาอีก จะสร้างชีวิตดี ๆ ขึ้นมามันไม่ง่ายเลย จะทำอะไรก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น

พอเฉินเล่อมาถึงหน้าประตูเหล็กบานใหญ่ของรีสอร์ตหลงเฉวียนอีกครั้ง ก็ประจวบเหมาะกับที่จางอันสี่เดินหน้ามุ่ยออกมาจากข้างใน อารมณ์ดูไม่ค่อยดี เดินพลางหันกลับไปมองข้างหลังพลาง ปากก็สบถด่าไม่หยุด

"แม่มันเย็บ กลางฤดูหนาวแบบนี้ จะให้กูไปงมหาของป่ามาจากไหนตั้งเยอะแยะวะ!"

"พวกมึงดูสิว่าหน้ากูเหมือนของป่าไหม จับกูไปต้มเลยดีไหมล่ะ ไอ้องค์กรตะกละเอ๊ย!"

สบถไปพลาง จางอันสี่ก็ผลักประตูเหล็กเดินออกมาข้างนอก พอดีกับที่เหลือบไปเห็นเฉินเล่อกำลังจูงเลื่อนหมาเดินขึ้นมา ดวงตาพลันเป็นประกายวาววับ!

"ได้ยินเสียงมึงบ่นกระปอดกระแปดมาแต่ไกลเชียวนะ!"

"โดนเถ้าแก่ด่าเปิงมาอีกล่ะสิ?"

เฉินเล่อได้ยินเสียงสบถของจางอันสี่มาแต่ไกล ไม่ต้องใช้สมองคิดก็รู้ว่าหมอนี่โดนเทศน์มาแหง ๆ

ก็นะ หมอนี่ทำงานทำการไม่เอาถ่าน พอเหล้าเข้าปากก็ขี้โม้โอ้อวด บางทีก็ชวนให้คนเขารำคาญลูกตา ตอนไม่เมาก็พอทน แต่พอเมาขึ้นมา อาละวาดเก่งกว่าเฉินเล่อเมื่อก่อนเสียอีก

ได้ยินว่าเมียหอบลูกสองคนหนีกลับไปอยู่บ้านแม่ตั้งนานแล้ว จนป่านนี้ยังไม่ยอมกลับมาเลย

ส่วนหมอนี่ก็ใจลอยเหลือเกิน ปักหลักสิงอยู่ที่รีสอร์ตแห่งนี้ กิน ๆ ดื่ม ๆ เล่นสนุกไปวัน ๆ ไม่คิดจะไปรับเมียกลับมาสักนิด

"หูไวเหลือเกินนะมึง เรื่องดี ๆ ละไม่ได้ยิน เรื่องร้าย ๆ ละฟังไม่ตกหล่นสักคำ!"

จางอันสี่กลอกตา ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าเฉินเล่อ แล้วยกเท้าเตะเลื่อนลากเบา ๆ พลางมองถุงใหญ่ถุงเล็กพวกนี้จนนึกแปลกใจในอก สภาพยังกับพวกชาวนาบ้านนอกเพิ่งเข้าเมืองไม่มีผิด

ไอ้หนุ่มเฉินเล่อคนนี้ เมื่อก่อนมันช่างเสเพลสุขสบาย เมียที่บ้านก็ว่าง่ายแถมยังหน้าตาสะสวย วัน ๆ เอาแต่กินดื่ม เมาหัวราน้ำ เล่นการพนันขันต่อตัวโต แม้แต่บ้านพ่อตาแม่ยายยังถูกมันผลาญจนไม่กล้าหือ!

ทุกวันต้องแต่งตัวเรียบลื่นดูดีราวกับคนมีหน้ามีตา เดินเตร็ดเตร่อยู่แถวรีสอร์ตแห่งนี้! แต่พักนี้กลับมาสวมเสื้อนวมผืนเก่าขาดรุ่งริ่ง สภาพมอซอ ไม่หลงเหลือมาดโก้เก๋เหมือนวันวานอีกต่อไป!

"แกเกิดปีลารึไง เที่ยวมายกขาดีดใส่ของคนอื่น!"

"เตะพังขึ้นมาแกมีปัญญาชดใช้ไหม?"

เฉินเล่อเห็นเท้าอีกฝ่ายอยู่ไม่สุข ก็เอ่ยเตือนเสียงเย็นขึ้นมาทันควัน!

"ดูพูดเข้าสิ ของข้างในมันเป็นทองคำหรือยังไงวะ?" จางอันสี่เบะปาก

"ถึงจะไม่ใช่ทอง แต่มีราคาแน่!" เฉินเล่อกระชากถุงกระสอบใบหนึ่งขึ้นมาโยนลงพื้น แล้วว่า "แกช่วยดูที ตีราคาให้หน่อยว่าได้เท่าไหร่ อย่ามาคิดตุกติกนะเว้ย ไม่งั้นคราวหน้ากูไม่ขายให้แน่!"

พอได้ยินเฉินเล่อพูดอย่างนั้น!

จางอันสี่ถึงเริ่มมีสีหน้าจริงจังขึ้นมาบ้าง เขาก้มตัวลง ยื่นมือไปแกะปากถุงออก พลางบ่นพึมพำ "ฟังดูเหมือนมีของดีจริง ๆ แฮะ ขอข้าดูหน่อยซิว่า ไอ้ผีพนันเสเพลอย่างมึงจะไปสรรหาของดีอะไรมาได้?!"

พอแก้เชือกเปิดปากถุงออก จางอันสี่ก็หรี่ตาข้างหนึ่ง ชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน

ทันใดนั้นเอง

เขาก็ยกมือเกาแก้ม ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อสายตา ภาพตรงหน้าคือฮาชื่อหม่าจื่อเป็น ๆ ดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่เต็มถุง แถมยังแยกใส่ถุงตาข่ายไว้เป็นสองส่วนอย่างเป็นระเบียบ!

ถุงตาข่ายชั้นหนึ่งมีแต่ตัวขนาดใหญ่กลมป้อม ท้องป่องแน่น ผิวหนังของฮาชื่อหม่าจื่อพวกนั้นมันวับเป็นประกาย มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นตัวเมียล้วน ๆ

นี่มันของชั้นยอดแท้ ๆ ถึงได้มีคำพูดว่า ฮาชื่อหม่าจื่อหน้าหนาวเท่านั้นถึงจะคู่ควรกับชื่อเสวี่ยฮา ส่วนในฤดูใบไม้ผลิกับใบไม้ร่วง อย่างดีที่สุดก็เรียกได้แค่กบป่า

กบป่าในฤดูหนาวมีรสชาติเอร็ดอร่อยเป็นพิเศษ ด้วยเหตุผลสำคัญดังนี้

ในฤดูหนาวพวกฮาชื่อหม่าจื่อจะจำศีลและไม่กินอาหาร สารอาหารจำพวกไขมันและโปรตีนในตัวจึงสะสมไว้อย่างเต็มที่ ทำให้เนื้อของมันอวบอ้วนและหวานมันกว่าปกติ

ในช่วงจำศีลเมื่อหยุดกินอาหาร สารพิษในร่างกายจะค่อย ๆ ถูกขับออกไป ช่วยลดรสขมและกลิ่นคาวคละคลุ้ง ทำให้รสสัมผัสดียิ่งขึ้น

อุณหภูมิที่ลดต่ำลงทำให้ฮาชื่อหม่าจื่อเคลื่อนไหวน้อยลง เส้นใยกล้ามเนื้อได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เนื้อจึงนุ่มเนียนละเอียด ชวนลิ้มลองยิ่งขึ้น...

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวเมีย ท้องของพวกมันอัดแน่นไปด้วยไข่ นับเป็นยาบำรุงชั้นเลิศที่มีคุณค่าทางอาหารสูงสุด กัดลงไปคำเดียวก็หวานมันชุ่มฉ่ำเกินบรรยาย

"เชี่ยเอ๊ย สุดยอดว่ะน้องเฉิน... ข้าวิ่งวุ่นมาสามสี่วัน ประกาศไปทั่วทุกหมู่บ้านทุกคุ้ม เปิดลำโพงเป่าร้องจนเสียงแหบเสียงแห้ง เจาะจงรับซื้อไอ้ตัวพวกนี้โดยเฉพาะ ยังแทบไม่ได้มาสักกี่ตัวเลย!"

"มึงไปงมมาจากไหนเยอะแยะขนาดนี้วะ?"

เมื่อได้สติกลับมา ใบหน้าของจางอันสี่ก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง!

เมื่อครู่นี้เถ้าแก่เพิ่งจะซักไซ้เขาอยู่เลยว่าเหนื่อยยากมาตั้งหลายวัน ทำไมจำนวนฮาชื่อหม่าจื่อถึงไม่กระเตื้องขึ้นมาบ้าง!

มันช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะในฤดูหนาวที่เหน็บหนาวขนาดนี้ ไอ้ตัวพวกนี้หาตัวจับยากเป็นบ้า ไม่ต้องพูดถึงตัวเมียหรอก แค่ตัวผู้ก็ต้องขุดคุ้ยหาตามลานหิมะ แทบไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร

ถ้าเป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิ พื้นดินเริ่มอ่อนนุ่มลง ยังพอหาได้ง่ายกว่า อาศัยประสบการณ์ของพวกชาวนารุ่นเก่า เลาะหาตามริมลำธารเล็ก ๆ หรือตามซอกหิน!

หรือไม่ก็ในหนองน้ำบนภูเขา ย่อมขุดหาเจอได้บ้างประปราย

แต่พอเข้าหน้าหนาว หิมะขาวโพลนตกทับถมไปทั่วทุกหนแห่ง!

กวาดสายตามองไป แผ่นหิมะหนาเตอะสามารถฝังคนได้ทั้งตัว แม้แต่น้ำแข็งบนผิวน้ำในลำธารยังจับตัวหนาเตอะเป็นวา ฮาชื่อหม่าจื่อจึงกลายเป็นของล้ำค่าหายากยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น ของในหน้าหนาวรสชาติดีที่สุด ราคาย่อมแพงลิบลิ่วตามไปด้วย!

ตลอดสามสี่วันที่ผ่านมาแม้จะรับซื้อมาได้พอสมควร แต่นั่นคือการรวบรวมมาจากหลายหมู่บ้านหลายตำบลรวมกัน ไม่นึกเลยว่าตอนนี้จะมีคนเดียวแบกมาส่งให้เยอะขนาดนี้

แค่ตัวเมียอย่างเดียวก็มีตั้งสิบกว่าตัว แถมแต่ละตัวยังอ้วนกลมบึกบึน...

"แกจะพูดมากทำไมนักหนา ช่างหัวปะไรว่ากูไปหามาจากไหน รีบตีราคามาเร็วเข้า..." เฉินเล่อขมวดคิ้ว ไม่อยากเสียเวลาต่อความยาวสาวความยืดกับอีกฝ่าย

ตอนนี้เขาแค่อยากรีบเปลี่ยนของพวกนี้ให้กลายเป็นเงินสดไว ๆ เท่านั้น!

"ดูมึงสิ ใจร้อนไปได้ กูแค่ขี้สงสัยไปหน่อยเดียวเอง..."

"ยังไงเราก็เป็นเพื่อนเป็นฝูงกัน กูไม่ยอมให้มึงเสียเปรียบอยู่แล้ว ตัวเมียทั้งสิบสองตัวนี้ กูคิดราคาเหมาเป็นรายตัวให้เลย ข้างนอกเขารับซื้อกันอย่างมากก็แค่สองหยวนครึ่ง แต่นี่กูให้มึงตัวละสามหยวนไปเลย"

"แต่พวกตัวผู้นี่ไม่ค่อยมีราคาเท่าไหร่ เรามาชั่งกิโลคิดกันดีกว่า ให้กิโลละสามหยวนแล้วกัน..."

คราวนี้จางอันสี่ดูจะซื่อตรงขึ้นมาก ไม่ได้ทำตัวกะล่อนพูดจาเรื่อยเปื่อยหวังกินหัวคิวเหมือนคราวก่อนอีก