ตอนที่ 69 นี่มันของดีชัด ๆ!!

เฉินเล่อรู้อยู่แล้วว่าราคาสินค้ายุคนี้เป็นอย่างไร การมาถามอีกฝ่ายก็แค่มาเอาคำตอบที่เตรียมไว้ในใจ ถ้าไอ้หมอนี่ยังเล่นตุกติกอีก ต่อไปอย่าหวังว่าเขาจะขายขนหน้าแข้งให้สักเส้นเดียว

ฮาชื่อหม่าจื่อในแถบตงเป่ยขายไม่ได้ราคาสูงเท่าไร ต้องส่งไปแดนใต้เท่านั้น แล้วนำไปสกัดเป็นน้ำมันเสวี่ยฮา ของพรรค์นั้นถึงจะแพงหูฉี่จริง ๆ

พอบวกต้นทุนค่าขนส่งเข้าไป พอไปถึงแดนใต้ ราคาของฮาชื่อหม่าจื่อจึงแพงจนแทบไร้เหตุผล

ยิ่งสกัดเอาน้ำมันเสวี่ยฮาออกมาได้ คนแดนใต้ก็ยิ่งให้ความสำคัญกับการบำรุงสุขภาพ ราคาที่พวกเขารับซื้อจึงไม่อั้นเลยสักนิด!

ส่วนในแถบตงเป่ย โดยเฉพาะช่วงฤดูใบไม้ร่วงที่ชุกชุม ราคาจะยิ่งถูก มีแค่ช่วงหน้าหนาวนี่แหละที่ราคามันค่อนข้างดีทีเดียว!

ตกตัวละสามหยวน ไม่เหมือนพวกตัวผู้ที่ชั่งกิโลขาย ตัวเมียพวกนี้ในท้องมีแต่มันกับไข่ แถมเจ้านายของจางอันสี่ยังรับซื้อไม่อั้น จึงดันราคาตลาดจากสองหยวนห้าสิบเหมาขึ้นไปเป็นสามหยวน!

ทั้งสิบสองตัวนี้ก็เป็นเงินสามสิบหกหยวน

ส่วนพวกตัวผู้ แม้จำนวนจะเยอะกว่า แต่ต้องชั่งกิโลขาย ถึงอย่างนั้นก็น่าจะมีสักสามสี่ชั่งได้!

"ได้ ฉันจะเชื่อแกอีกสักครั้ง!"

"เอาราคานี้แหละ!" เฉินเล่อมีตัวเลขในใจอยู่แล้ว จึงตกลงอย่างกระฉับกระเฉง

ถือว่าช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้จางอันสี่ด้วย เพราะหน้าหนาวจัดแบบนี้ ไม่ใช่ว่าใครก็นึกจะไปหาฮาชื่อหม่าจื่อมาได้ อย่าว่าแต่ตัวเมียเลย แม้แต่ตัวผู้ยังงมหายากเย็น

ถ้าหาง่ายขนาดนั้น ใครจะยังไปเข้างาน ใครจะไปทำนา ใครจะไปเป็นลูกจ้าง สู้เดินเตร็ดเตร่ตามภูเขากับรอบหนองน้ำทุกวันไม่ดีกว่าหรือ แค่เดินเจอสักสิบกว่าตัว รายได้ก็แทบจะชนเงินเดือนทั้งเดือนของคนงานโรงงานอยู่แล้ว

ก็เพราะของพรรค์นี้มีน้อยแถมหายาก ยิ่งหน้าหนาวจัด ความยากยิ่งพุ่งทะยานเป็นเท่าตัว ตลอดสามสี่วันมานี้เขาจึงแทบรับซื้อไม่ได้เลย ไม่อย่างนั้นจะโดนเจ้านายด่าเปิงอีกได้ยังไง!

ตอนนี้เฉินเล่อจึงเปรียบเหมือนช่วยดับไฟลนก้น เอาตัวเมียมาส่งให้ตั้งเยอะแยะ ลูกค้าโต๊ะนั้นในวันนี้คงได้ลาภปากกันถ้วนหน้า

"น้องชาย ดวงแกนี่มันดีจริง ๆ ฉันบอกแกให้นะ ขนาดพวกพรานในหมู่บ้านยังหาของพรรค์นี้ยากเลย!"

"ฉันไหว้วานไปตั้งหลายเจ้า วิ่งเข้าป่าลึกวนรอบหนองน้ำกันทุกวัน แต่กลับไม่ได้ของติดมือมาสักกะผีก แกคนเดียวกลับเอามาส่งเยอะกว่าที่ฉันหาซื้อมาตลอดสามวันเสียอีก!"

จางอันสี่พูดพลางล้วงเงินออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วแตะน้ำลายที่ปลายนิ้วเริ่มนับเงินทันที

เขาจ่ายค่าตัวเมียสามสิบหกหยวนให้เฉินเล่อก่อน ธนบัตรต้าถวนเจี๋ยสามใบสีสันสดใสสะดุดตา เฉินเล่อคว้าหมับไว้แน่นแล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้ออย่างว่องไว

"แค่กๆๆ..."

พอเห็นเงินเข้ามือเฉินเล่อแล้วโดนยัดเข้ากระเป๋าทันควัน มือไวเกินไปแล้ว จางอันสี่จึงกำหมัดป้องปากแกล้งกระแอมไอเสียงแห้งออกมา

เฉินเล่อเหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ก็นึกขึ้นได้ว่าหมอนี่กำลังส่งสัญญาณทวงหนี้ เพราะก่อนหน้านี้ตอนติดการพนัน เขาเคยยืมเงินมันไปไม่น้อย

"อย่ามาทำเป็นมีลูกเล่น ตอนนี้ฉันกำลังรีบใช้เงิน ไว้ผ่านไปอีกสักพักจะคืนให้แน่นอน ไม่ขาดตกแม้แต่สตางค์แดงเดียว ทั้งต้นทั้งดอก!"

เฉินเล่อโบกมือปัดอย่างรำคาญ

"อะไรกัน ใครเขาพูดเรื่องเงินกับแก แกไม่เข้าใจความหมายฉันเลยสักนิด..."

"ช่วงนี้ที่รีสอร์ตเรามีคนแดนใต้มาพักเพียบ เถ้าแก่กระเป๋าหนักที่ทำธุรกิจทั้งนั้น บางคนก็เจาะจงมาเพื่อกินคำนี้โดยเฉพาะ บางคนก็อยากกว้านซื้อกลับไปสกัดน้ำมันเสวี่ยฮา คนแดนใต้เขาใส่ใจเรื่องบำรุงสุขภาพ เห็นของพรรค์นี้มีค่ายิ่งกว่าทองคำเสียอีก สู้ราคากันสุดตัวเลยล่ะ"

"ถ้าแกมีลู่ทางละก็ เอามาส่งให้ฉันเยอะ ๆ เลย มีเท่าไรรับหมด ฉันเอาหัวเป็นประกัน ถ้าแกยังหาของพวกนี้มาได้ ตัวเมียฉันให้แกตัวละห้าหยวนไปเลย ส่วนตัวผู้เราก็ยังคิดตามน้ำหนักเหมือนเดิม..."

จางอันสี่ขยับหน้าเข้ามาใกล้เฉินเล่อ ท่าทางดูกะล่อนเจ้าเล่ห์เต็มประดา สีหน้าเจ้าเล่ห์ร้ายกาจพลางชูห้านิ้วขึ้นมาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ

มีหรือที่เฉินเล่อจะดูความคิดของหมอนี่ไม่ออก ร้อยทั้งร้อยคงแอบไปดีลส่วนตัวกับพวกเถ้าแก่แดนใต้ไว้แล้วแน่ ๆ!

ข้ามหน้าเถ้าแก่รีสอร์ต แอบทำการค้าขายเองลับ ๆ กินส่วนต่างกำไรนิด ๆ หน่อย ๆ...

บวกลบคูณหารแล้ว ถ้าเฉินเล่อเดาไม่ผิด เถ้าแก่ชาวใต้คนนั้นน่าจะให้ราคาหมอนี่อยู่ที่ตัวละ 5 ถึง 8 หยวนเป็นแน่!

เพราะว่าตัวเมียพวกนี้พอสกัดเป็นน้ำมันเสวี่ยฮาได้แล้ว ทางใต้เขาขายกันได้ราคาสูงลิ่ว สูงจนน่าเหลือเชื่อ...

"เรื่องนั้นค่อยว่ากัน ไว้ฉันหามาได้ก่อน หน้าหนาวแบบนี้ฮาชื่อหม่าจื่อหายากยิ่งกว่าหมาจิ้งจอกเสียอีก แกก็รู้ดีนี่..."

"เอาตัวผู้พวกนั้นไปชั่งให้ฉันก่อน รีบเคลียร์เงินมา ฉันยังมีธุระต้องรีบกลับบ้านอีก" เฉินเล่อไม่ได้ตอบตกลงไปส่งเดช ไม่อย่างนั้นจะทำเหมือนกับว่าเขามีช่องทางหาได้จริง ๆ แล้วจะพาลถูกไอ้หมอนี่เพ่งเล็งเอา

ในยุคสมัยนี้น่ะ มีเงินทองอย่าโอ้อวด ทำตัวเด่นได้บ้างแต่ห้ามเปิดเผยจนเกินไป โดยเฉพาะพวกลูกนายพราน หากถูกใครจับจ้องสะกดรอยตามแล้วเข้าป่าลึกดงทึบไป ต่อให้ตายไปก็ไม่มีใครรู้

ยังดีที่เฉินเล่อกับคนพวกนี้ไม่ได้สนิทสนมกันลึกซึ้ง คนกลุ่มนี้จึงรู้แค่ว่าพ่อของเขาเป็นพรานป่ามือฉมัง แต่ไม่รู้เลยว่าเขาก็เชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้เหมือนกัน!

"ดูทำเข้า รีบร้อนไปได้ ขายรอบนี้กับรอบก่อนได้เงินไปตั้งเยอะแยะ ไม่คิดจะแวะเล่นสักสองตาสักหน่อยหรือ?"

จางอันสี่กลอกตา ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปหยิบตาชั่ง

เฉินเล่อไม่ต่อปากต่อคำ เล่นกับผีน่ะสิ ขืนเล่นอีกเมียก็หายหมดพอดี ใครจะไปเหมือนแกกัน ไม่เป็นโล้เป็นพายสักอย่าง

พอถือตาชั่งออกมา จางอันสี่ก็นำเอาพวกฮาชื่อหม่าจื่อตัวผู้ไปชั่งน้ำหนัก ไม่ถึงสามจินดี แต่ก็ปัดเศษคิดให้เป็นสามจินถ้วน!

ขายได้เงินมาถึง 12 หยวนเต็ม ๆ!

เมื่อเทียบกับตัวเมียแล้ว ตัวผู้จะมีปริมาณมากกว่า แต่ก็ขายได้แค่ตามน้ำหนักชั่ง ไม่สามารถนับเป็นรายตัวได้ จึงขายได้เงินไม่มากนัก!

เพราะฉะนั้นจับตัวเมียจึงทำเงินได้มากที่สุด ทว่าของพรรค์นี้ก็หายากกว่าตัวผู้มาก แต่เฉินเล่อมีแผนในใจอยู่แล้ว เมื่อคืนยังมีอยู่อีกโพรงหนึ่งที่ยังไม่ได้ขุด ในนั้นต้องมีของอยู่อีกแน่

"ดวงแกนี่มันไม่เลวเลยจริง ๆ นะ สองวันนี้ขายไปได้เกือบ ๆ 100 หยวนแล้วมั้งเนี่ย!"

"นี่มันเกือบจะเท่าเงินเดือนคนงานเดือนครึ่งแล้วนะเว้ย หากแกยังหาได้แบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ละก็ น้องชายเอ๋ย นี่มันเข้าท่ากว่าการเล่นการพนันเป็นไหน ๆ ว่ะ" จางอันสี่ตบไหล่เฉินเล่อพลางเอ่ย

ครั้งนี้เฉินเล่อกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจ ตรงกันข้ามเขารู้สึกแปลกใจอยู่บ้างที่หมอนี่ดันพูดจาเป็นผู้เป็นคนกับเขาได้เหมือนกัน

ในที่สุดก็ไม่ได้ชักชวนให้เขาเดินกลับไปที่โต๊ะพนันอีก

ทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่งแล้ว จางอันสี่ก็หมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป เขาหิ้วกระสอบสองใบตั้งใจจะไปเอาหน้าและส่งมอบงานกับเถ้าแก่

ไม่อย่างนั้นเมื่อครู่คงโดนด่าฟรี แต่พอหมุนตัวมารับฮาชื่อหม่าจื่อได้ตั้งเยอะขนาดนี้ ก็ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็น!

มีของอยู่ในมือแล้ว ยืนอยู่ต่อหน้าเถ้าแก่ก็ย่อมมีน้ำหนักขึ้นมา

"พวกแกรับซื้อทุกอย่างเลยใช่ไหม?" เมื่อเห็นว่าจางอันสี่กำลังจะไป เฉินเล่อก็ตะโกนเรียกขึ้นมาคำหนึ่ง

"รับเฉพาะของมีค่าน่ะสิ ถ้าเป็นเศษขยะไม่มีราคา ใครมันจะไปเอาเล่า!" จางอันสี่หันขวับกลับมามองแล้วเอ่ย

"แกมาดูของชิ้นนี้หน่อยสิ ว่าจะให้ราคาได้เท่าไร?"

"อย่ามาบอกราคาหลอก ๆ ล่ะ!" เฉินเล่อกวักมือเรียก คำพูดคำจาของเขาจุดประกายความอยากรู้อยากเห็นของจางอันสี่ขึ้นมาในพริบตา

นึกไม่ถึงเลยว่าไอ้หมอนี่ยังมีของอยู่อีกรึ?

เชี่ยเอ๊ย!

ไอ้หมอนี่มันเป็นเจ้าป่าเจ้าเขาหรือยังไงกัน เพิ่งจะเว้นไปแค่วันสองวัน ก็ไปควานเอาของดีกองเบ้อเร่อพวกนี้มาได้อีกแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น ดูออกเลยว่าเฉินเล่อเพิ่งจะมาเอ่ยปากเอาตอนสุดท้าย ยิ่งทำให้ภายในใจของจางอันสี่สงสัยหนักขึ้นไปอีก ว่ามันคือตัวอะไรกันแน่ถึงทำให้หมอนี่ระมัดระวังตัวถึงขนาดนี้?

พอเดินเข้ามาใกล้ จางอันสี่ก็เห็นเฉินเล่อยกเข่งสานใบหนึ่งลงมาจากเลื่อนลากสุนัข วางลงบนพื้น จากนั้นก็ใช้หัวเข่าดันเอาไว้ข้างหนึ่ง แล้วแง้มเปิดฝาออกเป็นช่องแคบ ๆ

ท่าทางดูลับ ๆ ล่อ ๆ ทำเอาหัวใจของจางอันสี่เต้นระทึกตามไปด้วย ถึงกับกลั้นหายใจจนไม่มีไอขาวพวยพุ่งออกมาจากปากเลยทีเดียว

เมื่อจางอันสี่ก้มหน้า ชะโงกมองเข้าไปตามรอยแยกนั้น ก็แลเห็นสิ่งมีชีวิตสีเทาหม่นตัวหนึ่ง กำลังกระโดดโลดเต้น ปีนป่ายไปมาหาทางเล็ดลอดออกมา

"โอ้โฮ เชี่ยเอ๊ย!!" พอจางอันสี่เห็นเข้า ก็ผงะเงยหน้าขึ้นมาทันที แววตาที่มองไปยังเฉินเล่อเต็มไปด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด