ตอนที่ 70 หาเงินได้แล้ว ไปเดินเล่นร้านสหกรณ์กันสักรอบ!!

"ได้ยินมาว่าช่วงนี้พวกเสื้อขนสัตว์กำลังฮิต ไอ้ตัวนี้น่าจะได้ราคาอยู่นะ!"

"นายก็รู้ว่าฉันเป็นใครมาจากไหน ถึงฉันจะไม่เชี่ยวชาญเรื่องขึ้นเขาเข้าป่าล่าสัตว์ แต่ตามพ่อมาตั้งหลายปีก็พอดูของเป็น ขนเส้นนี้นี่มันวาวเป็นประกาย แถมไม่มีรอยตำหนิแม้แต่นิดเดียว..."

"นายลองว่าราคามาดูแล้วกัน ถ้าโอเคเราก็ตกลงซื้อขาย ถ้าไม่โอเคฉันจะได้เอาไปขายร้านอื่น!" เฉินเล่อผายมือทั้งสองข้างออก พลางเอ่ยด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจ

จางอันสี่ยังคงตั้งตัวไม่ติด ไม่รู้เลยว่าเฉินเล่อไปเอาตัวจิ๋งเจ๋อที่อ้วนพีขนาดนี้มาจากไหน แถมมันยังเป็นๆ มีชีวิตอยู่อีกต่างหาก

แบบนี้หนังขนของมันย่อมไร้รอยตำหนิอย่างแน่นอน!

"มีแค่ตัวเดียวเหรอ" จางอันสี่เอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่ง

"ถ้านายอยากได้ เดี๋ยวฉันค่อยไปหามาเพิ่มให้อีก แต่ตอนนี้มีแค่ตัวเดียว" เฉินเล่อผายมือพูดตอบ

พอได้ยินคำนี้ จางอันสี่ก็ถอนหายใจออกมา เนื้อของตัวจิ๋งเจ๋อนี่รสชาติดีมาก แต่ประเด็นสำคัญคือหนังขนของมันมีค่าที่สุด ติดตรงที่ว่าถ้ามีแค่ตัวเดียวมันก็น้อยไปหน่อย ไม่พอเอาไปตัดเสื้อขนสัตว์สักตัวเลยด้วยซ้ำ

"ถ้ามีตัวเดียวฉันให้ราคายากจริงๆ นะ เอาตามที่ฉันกะไว้แล้วกัน ตัวนี้ฉันให้ได้เต็มที่ยี่สิบห้าหยวน!"

จางอันสี่เองก็บอกราคาไปแบบมั่วๆ สุ่มๆ

ของพรรค์นี้มันมีตลาดรองรับอยู่ก็จริง แต่ราคารับซื้อกลับค่อนข้างต่ำ ถ้าสภาพหนังขนดีหน่อยก็พอจะขายได้แพงขึ้นมาบ้าง ทว่ามันต้องรวบรวมให้ได้มากพอจะตัดได้ทั้งผืนถึงจะมีราคาขึ้นมาจริงๆ

ทว่าพอได้ยินราคาที่จางอันสี่เสนอมา เฉินเล่อกลับรู้สึกพอใจอย่างยิ่ง เพราะในยุคสมัยนี้ แฟชั่นเสื้อขนสัตว์ยังไม่ได้แพร่หลายเป็นกระแสนิยมใหญ่โตไปทั่ว

แถมคนที่มีกำลังซื้อพอจะมีก็เป็นเพียงส่วนน้อย ส่วนใหญ่ก็ส่งไปขายทางแดนใต้ทั้งนั้น

ราคาตั้งยี่สิบห้าหยวนนี่ถือว่าสูงมากแล้ว...

ดังนั้นเฉินเล่อจึงพยักหน้าตกลงโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย "งั้นก็เอาราคานี้แหละ!"

พอเห็นเฉินเล่อตอบตกลงง่ายๆ จางอันสี่กลับเริ่มรู้สึกเสียดายขึ้นมา รู้สึกเหมือนตัวเองจะให้ราคาสูงไปเสียแล้ว แต่ตอนนี้จะกลับคำก็คงทำให้ผิดใจกันเปล่าๆ อีกอย่างเขายังคงหวังให้ไอ้หนุ่มเฉินเล่อเอาพวกฮาชื่อหม่าจื่อมาส่งให้อีกเยอะๆ

"เอาเถอะ เดี๋ยวฉันเข้าไปเอาเงินมาให้ นายรอตรงนี้สักครู่แล้วกัน!" จางอันสี่พูดจบก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องไป ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็ยื่นธนบัตรต้าถวนเจี๋ยสองใบกับเงินอีกห้าหยวน รวมเป็นยี่สิบห้าหยวนยัดใส่มือเฉินเล่อทั้งหมด

เมื่อรวมกับเงินค่าไก่ป่าและกระต่ายป่าที่ขายไปเมื่อสองวันก่อน บวกกับค่าตงชิงอีกสิบสี่หยวนห้าเหมา ในกระเป๋าของเฉินเล่อตอนนี้จึงมีเงินก้อนโตอยู่รวมกันถึงแปดสิบเจ็ดหยวนห้าเหมาแล้ว!

เงินจำนวนนี้สำหรับเฉินเล่อในตอนนี้ถือว่ามีประโยชน์อย่างมหาศาลเลยทีเดียว

เขาพักเรื่องคืนหนี้ไว้ก่อนชั่วคราว ในเมื่อตอนนี้จางอันสี่เองก็กำลังมีเรื่องต้องพึ่งพาเขาอยู่ ไว้รอให้เงินในมือมีเหลือเฟือกว่านี้ค่อยว่ากันอีกที

สิ่งแรกที่เฉินเล่อคิดจะทำหลังจากได้เงินมาก็คือ การซื้อยาแก้อักเสบกลับไปให้พ่อ จะให้พาพ่อไปโรงพยาบาลนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้แน่นอน ในยุคสมัยนี้อย่าว่าแต่ครอบครัวชาวบ้านตามชนบทธรรมดาเลย แม้แต่พวกครอบครัวคนงานในตัวอำเภอเองก็แทบไม่มีใครยอมตัดใจควักเงินก้อนโตไปหาหมอที่โรงพยาบาลหรอก

ส่วนใหญ่ก็แค่วิ่งไปคลินิกเล็กๆ ตามหาหมอเท้าเปล่าให้ช่วยจ่ายยาหรือให้น้ำเกลือสักขวดสองขวด นั่นก็นับว่าหรูมากแล้ว

ยิ่งกับนิสัยของพ่อด้วยแล้ว คิดจะพาไปโรงพยาบาลน่ะหรือ ล้อกันเล่นหรือไง

ดังนั้นเฉินเล่อจึงไม่อยากเสียเวลาไปเปล่าๆ บาดแผลที่ขาของพ่อเห็นได้ชัดว่ามีการอักเสบอยู่ แค่ไปอธิบายอาการให้หมอที่โรงพยาบาลฟังแล้วซื้อยากลับมา จากนั้นค่อยไปตามหมอเท้าเปล่าในหมู่บ้านมาช่วยให้น้ำเกลือสักสองขวด

เพียงเท่านี้อาการป่วยก็จะไม่ถูกปล่อยปละละเลย และจะไม่ลุกลามจนกลายเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโต

ขอเพียงแค่อาการอักเสบลดลง แผลมันก็สามารถสมานตัวหายดีได้เอง

จากนั้นเฉินเล่อก็นึกอยากจะซื้อเสื้อไหมพรมตัวสั้นหรือรองเท้าหนังคู่สวยที่กำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้ไปฝากเมียสักชุด ให้เธอได้แต่งตัวสวยๆ โดยเฉพาะเวลาไปบ้านพ่อแม่ของเธอจะได้ช่วยเชิดหน้าชูตาให้เธอด้วย

ให้พวกคนในหมู่บ้านชีหลี่ถุนได้รับรู้กันไปเลยว่า ลูกเขยของบ้านเฒ่าซ่งไม่ได้เป็นไอ้ผีพนันคนเดิมอีกต่อไปแล้ว หากแต่คิดได้และเริ่มรู้จักทำมาหากินสร้างเนื้อสร้างตัวแล้ว

ตอนนี้ระยะทางไปถึงตัวอำเภอก็ไม่ได้ไกลเท่าไหร่นัก เฉินเล่อจึงนั่งบนเลื่อนเทียมสุนัขไถลลื่นไปตามทางได้สักสองลี้ จากนั้นจึงค่อยลุกขึ้นยืน!

ครั้นมาถึงตัวอำเภอ เฉินเล่อก็มุ่งหน้าตรงไปยังร้านสหกรณ์ของรัฐทันที เพียงแต่การแต่งกายของเขาดูแปลกแยกขัดตากับผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาแถวนั้นอย่างสิ้นเชิง มันดูซอมซ่อจนน่าเวทนาเกินไปจริงๆ!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่เขาต้องนอนหมอบคลานตามหลุมหิมะอยู่บ่อยครั้ง เสื้อผ้าบนตัวจึงดูแข็งทื่อราวกับตีขึ้นจากเหล็ก แถมยังมันวาวมะเมื่อมไปทั้งตัว!

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาล้วนเป็นพวกลูกหลานข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในตัวอำเภอ ไม่เช่นนั้นก็เป็นครอบครัวชนชั้นแรงงานที่มีเงินเดือนประจำ ส่วนเฉินเล่อดูยังไงก็เป็นไอ้หนุ่มบ้านนอกคอกนาที่เพิ่งเข้าเมืองมา

ทุกคนจึงพากันเดินเลี่ยงไปเสียไกล ถึงขั้นมีหญิงสาวดัดผมลอนคลื่นใหญ่เดินผ่านพลางบีบจมูก สีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์เต็มทนยามเดินเฉียดผ่านเขาไป

ทว่าเฉินเล่อกลับไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย ชาติก่อนมีเรื่องบัดซบอะไรบ้างที่เขาไม่เคยพานพบมา!

ชาตินี้ในใจเขาคำนึงถึงเพียงพ่อแม่ เมีย และลูกที่รออยู่ที่บ้านเท่านั้น

โรงพยาบาลปิดช้า แต่ร้านสหกรณ์ปิดเร็ว เฉินเล่อจึงแวะมาที่ร้านสหกรณ์ก่อน เดินผ่านไปทางไหน สองข้างทางก็เต็มไปด้วยสินค้าละลานตา เห็นแล้วแทบอยากจะกว้านซื้อเสียให้เกลี้ยง ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือในกระเป๋ามีเงินไม่พอ

ร้านสหกรณ์ในยุคแปดศูนย์แห่งนี้คือสถานที่ที่คึกคักที่สุดในตัวอำเภอ และยังเป็นช่องทางทางการเพียงแห่งเดียวที่ชาวบ้านจะหาซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันได้

เฉินเล่อก้าวเท้าเข้าไปในร้านสหกรณ์ สิ่งแรกที่ปะทะเข้ามาคือกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะยุคสมัย ที่ผสมปนเปกันระหว่างฝุ่นละออง... ชั้นไม้วางของ และตัวสินค้า

หลังเคาน์เตอร์มีพนักงานร้านสหกรณ์สวมชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินยืนอยู่สองสามคน บ้างก็กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงสินค้า บ้างก็ต้อนรับลูกค้าอย่างกระตือรือร้น ใบหน้าแต้มไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเป็นกันเอง

ลูกค้าที่เดินขวักไขว่แต่งกายต่างกันไป ทว่าส่วนใหญ่ล้วนมีเอกลักษณ์ของยุคสมัยนั้น เสื้อผ้าสีแดงกับสีน้ำเงินเป็นส่วนมาก สีแดงมองดูแล้วชวนให้รู้สึกเบิกบานใจ...

เฉินเล่อเดินลัดเลาะไปตามฝูงชน ซึมซับบรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์ของยุคนี้ ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความหวังและความฝันต่อชีวิตเบื้องหน้า วันคืนอันรุ่งเรืองกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

วันข้างหน้าถ้ามีเงินในมือมากกว่านี้ จะต้องพาเมียกับลูกมาเดินเที่ยวด้วยกัน แค่นึกถึง ในใจก็พลอยหวานฉ่ำขึ้นมาทันที

เขาจับจ้องสินค้าบนชั้นวางอย่างละเอียดละออ ในเมื่อตอนนี้มีเงินติดกระเป๋าแล้ว ก็ต้องซื้อของแปลกใหม่กลับไปสักหน่อย จะได้กู้หน้าคืนมาต่อหน้าพ่อตาแม่ยายได้ด้วย!!

ท่ามกลางผู้คนเบียดเสียดในร้านสหกรณ์ เฉินเล่อเดินทอดน่องอย่างไม่รีบร้อน สายตาพลันสะดุดกึกราวกับถูกแม่เหล็กดูด เขาจ้องเขม็งไปยังเสื้อไหมพรมตัวสั้นสีแดงสดใสตัวหนึ่ง...

ของชิ้นนี้ถ้าซื้อกลับไปให้เมียใส่ คงจะสวยหยาดเยิ้มจนละสายตาไม่ได้แน่ๆ ด้วยทรวดทรงเอวบางร่างเพรียว ตัวสูงโปร่ง แถมหน้าตายังดูทันสมัยของเธอ...

หัวใจของเฉินเล่อเต้นระรัวขึ้นมาทันควัน หากเมียได้เห็นเข้า เธอจะต้องดีใจมากเป็นแน่