ตอนที่ 71 ตะวันคล้อยแดนเหนือ คืออาภรณ์แดงของเธอ!!

เขาอดทนรอจนคนกลุ่มข้างๆ ซื้อของ คิดเงิน และยืนคุยกันเสร็จเรียบร้อย ถึงค่อยๆ ขยับเข้าไปหน้าเคาน์เตอร์ทีละนิด

พนักงานขายหลังเคาน์เตอร์เป็นหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน รูปร่างหน้าตาจัดว่าหมดจดสะสวย ทว่าแววตากลับแฝงความดูถูกดูแคลน พอมองการแต่งกายของเฉินเล่อ ก็ส่งสายตามาราวกับมองคนบ้านนอกคอกนา

เฉินเล่อไม่สนใจสายตาเหยียดหยามพวกนั้น สายตายังคงจับจ้องเสื้อไหมพรมตาไม่กะพริบ ในหัวแล่นภาพราวกับเปิดม้วนฟิล์ม จินตนาการภาพตอนซ่งหย่าฉินสวมเสื้อตัวนี้ขึ้นมาทันที ภาพนั้นงดงามจับใจ อบอุ่นเสียจนเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านหมู่บ้าน

มือไม้ของเขาอดรนทนไม่ไหวจนต้องยื่นไปลูบคลำเบาๆ สัมผัสนั้นนุ่มนิ่มราวกับซาลาเปาไส้ถั่วเพิ่งยกออกจากซึ้งนึ่ง ทำเอาเขาถูกใจจนเนื้อเต้น

ทว่าพอแตะโดนเข้าเท่านั้น พนักงานสาวก็ชักสีหน้าขึ้นมาทันควัน คิ้วขมวดมุ่น ตาเบิกกว้าง ปากกระหน่ำยิงรัวราวกับปืนกล "เฮ้ยๆๆ ฉันว่านะพ่อหนุ่มบ้านนอก ถ้าไม่ซื้อก็ไปยืนที่อื่น อย่ามาแตะมั่วซั่วแถวนี้ เปื้อนหรือพังขึ้นมามีปัญญาจ่ายเหรอ"

มือของเฉินเล่อชะงักกึก เขาเงยหน้าขึ้นหัวเราะแหะๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามเนิบๆ ด้วยน้ำเสียงซื่อๆ แบบหนุ่มบ้านนอก "น้องสาว ของชิ้นนี้มันราคาเท่าไหร่กันล่ะเนี่ย ฉันอยากซื้อให้เมียสักตัว!"

พนักงานขายกลอกตาขึ้นฟ้า ฮึดฮัดทางจมูก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน "สิบหกหยวน! ของชิ้นนี้แพงห

เฉินเล่อไม่โกรธเลยสักนิด เขาค่อย ๆ ล้วงเอาธนบัตรปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อนวมหนาเตอะ เงินพวกนั้นชุ่มเหงื่อจนนิ่มไปหมดแล้ว เขานับทีละใบ ๆ จนครบสิบหกหยวน แล้วตบลงบนตู้กระจกดัง "เผียะ" เสียงดังฟังชัดประหนึ่งจุดประทัดฉลองตรุษจีน

พนักงานขายเบิกตากว้างเท่าไข่ห่านเหมือนเห็นทองคำแท่ง สีหน้าเปลี่ยนไวยิ่งกว่าเล่นกล จากมืดครึ้มกลายเป็นแจ่มใสในพริบตา รีบปั้นยิ้มประจบประแจงเต็มหน้าทันที!

รอยยิ้มนั้นสว่างจ้าดั่งข้าวโพดตากแดดสีเหลืองอร่าม "โธ่ พี่ชาย มองไม่ออกจริง ๆ เลยว่าพี่จะกระเป๋าหนักขนาดนี้! ฉันมันตาไม่มีแววเอง พี่ยกโทษให้ด้วยนะจ๊ะ!"

พูดพลางมือไม้คล่องแคล่วรีบยัดเสื้อไหมพรมลงในถุงกระดาษที่พิมพ์ตราสัญลักษณ์ของร้านสหกรณ์ แล้วคะยั้นคะยอยื่นใส่มือเฉินเล่อไม่หยุด

เฉินเล่อรับถุงมา ในใจหวานชื่นเหมือนดื่มน้ำผึ้ง พอคิดถึงความประหลาดใจที่จะมอบให้เมีย หัวใจมันก็พองโตคึกคักเหมือนกำลังจะไปทำการใหญ่

เขาขี้เกียจจะไปสนใจท่าทีที่เปลี่ยนไปราวหน้ามือเป็นหลังมือของพนักงานขาย แค่ยิ้มบาง ๆ ออกมา รอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยความอิ่มอกอิ่มใจและความภาคภูมิ จากนั้นก็เดินดูของในร้านสหกรณ์ต่อไป!

สายตากวาดมองไปรอบ ๆ สอดส่ายหาดูว่าจะซื้ออะไรดี ๆ กลับไปให้ที่บ้านได้อีก ฝีเท้าของเขาดูเบาหวิวคล่องแคล่วกว่าเมื่อครู่นี้มาก ประหนึ่งกำลังเหยียบอยู่บนปุยเมฆอย่างไรอย่างนั้น

เฉินเล่อก้าวเท้าอย่างคล่องแคล่วเดินลัดเลาะไปตามตลาดอันคึกคัก ในใจกำลังคำนวณว่าจะซื้ออะไรให้เมียเพิ่มดี

เครื่องประทินผิวที่ผู้หญิงในตำบลนิยมใช้กันก็คือครีมหิมะ โดยเฉพาะตราโหย่วอี้นี่ชื่อเสียงดีนักหนา

เขาเดินตรงไปยังแผงขายของใช้ประจำวัน ครีมหิมะวางอยู่ในจุดที่สะดุดตา ราคาขวดละหนึ่งหยวนห้าเหมา

ตอนนี้เฉินเล่อมีเงินในกระเป๋า เงินนี้ได้มาอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่อง เวลาใช้ย่อมยืดอกได้อย่างเต็มที่ ยิ่งเป็นเงินที่ใช้เพื่อเมียตัวเองด้วยแล้ว เขายิ่งไม่ตระหนี่ถี่เหนียว

เขาเอ่ยปากบอกคนขายอย่างป๋าเต็มที่ "เอาครีมหิมะสองขวดครับ"

พนักงานขายยิ้มแย้มหยิบออกมาสองขวด เฉินเล่อล้วงเงินสามหยวนออกจากกระเป๋า ธนบัตรใบใหม่เอี่ยมดูโดดเด่นสะดุดตาอยู่ท่ามกลางเศษเงินย่อย เขายื่นให้พนักงานอย่างใจป้ำ

แววตาที่พนักงานขายมองเฉินเล่อแฝงความประหลาดใจคาดไม่ถึง ใครจะไปนึกว่าไอ้หนุ่มบ้านนอกคนนี้ เวลาควักกระเป๋าจ่ายเงินจะใจถึงขนาดนี้ ครีมหิมะขวดละตั้งหนึ่งหยวนห้าเหมา บอกจะเอาก็ซื้อทีเดียวสองขวด ช่างดีกับเมียเหลือเกินแท้ ๆ!

พอลับหลังเฉินเล่อเดินออกไป พนักงานขายสองสามคนก็ขยับสุมหัวชี้ไม้ชี้มือซุบซิบนินทากันทันที

"พวกเธอว่ามันแปลกดีไหมล่ะ เมื่อกี้มีผัวเมียคู่หนึ่งเดินเข้ามา แต่งตัวดูดีมีภูมิฐานเชียว ฝ่ายชายก็หวีผมใส่น้ำมันเยิ้ม สวมเสื้อโค้ตผ้าวูล ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกครอบครัวกินเงินเดือนไม่ก็เจ้าหน้าที่รัฐแท้ๆ แต่เมียเขาถูกใจเสื้อกันหนาวไหมพรมตัวเล็กของฉัน เซ้าซี้อยู่นานสองนาน สุดท้ายก็ไม่ยอมควักเงินซื้อให้!"

"หันมาดูหนุ่มบ้านนอกคนนี้สิ ทั้งเสื้อกันหนาว ทั้งครีมบำรุงผิว จ่ายเงินไปตั้งไม่ใช่น้อยๆ น่าแปลกใจจริงๆ ว่าเขาไปเอาเงินมาจากไหนกัน!"

พนักงานขายอีกคนเบะปากแล้วเอ่ยอย่างอิจฉา "ถ้าไอ้แก่ที่บ้านฉันใส่ใจฉันได้สักครึ่งหนึ่งของเขานะ ฉันคงพอใจจนไม่รู้จะพอใจยังไงแล้ว!"

เฉินเล่อไม่รู้หรอกว่าพวกหล่อนกำลังนินทาตนอยู่ลับหลัง ตอนนี้เขาเดินไปยังจุดแลกคูปองปันส่วนข้าว แล้วล้วงเอาคูปองทั้งหมดในกระเป๋าออกมา

คูปองปันส่วนข้าวนั้นเขาเคยกำไว้ในมือแน่น แต่คราวนี้กลับแลกเป็นเสบียงอาหารจริงๆ อย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

เขาแลกข้าวสารมาห้าชั่ง ข้าวสารที่บรรจุอยู่ในถุงหนักอึ้ง ทั้งยังส่งกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเมล็ดข้าวออกมา

เขายังเหลือบไปเห็นผ้าลายดอกผืนหนึ่ง ลวดลายสีสันสดใสมาก เหมาะจะเอาไปตัดเสื้อผ้าสุดๆ

เขานึกภาพภรรยาได้สวมเสื้อผ้าที่ตัดจากผ้าลายดอกผืนนี้ มันจะต้องสวยหยดย้อยอย่างแน่นอน

เขายังซื้อนุ่นมาอีกนิดหน่อย กะว่าจะเอากลับไปเย็บปะเสื้อนวมตัวเก่าขาดๆ ของตัวเอง แล้วยัดนุ่นเพิ่มเข้าไปอีกนิด หน้าหนาวนี้จะได้อุ่นขึ้นกว่าเดิม

พอซื้อของพวกนี้เสร็จ เขาก็เหลือบไปเห็นมอลต์สกัดผสมนมสองกระป๋อง นี่เป็นของดีเชียวนะ กระป๋องหนึ่งตั้งสามหยวนห้าเฟิน แม้จะแพงไปสักหน่อย แต่เฉินเล่อคิดว่าคุ้มค่า กะว่าจะเอาไปบำรุงร่างกายให้ลูกสาวรวมถึงพ่อตาแม่ยายด้วย

ดังนั้นเขาจึงซื้อมอลต์สกัดผสมนมมาสองกระป๋อง แถมยังซื้อขนมมาอีกสองอย่างคือ ขนมหลูกั่วกับขนมเจียงหมี่เถียว

แล้วยังซื้อแชมพูสระผมตราไห่โอวหนึ่งซอง ผงขัดฟันจินจีหนึ่งซอง ถ่านไฟฉายตราจงหัวสามก้อน ถึงค่อยนับว่าซื้อข้าวของครบถ้วนเรียบร้อย

ของใช้ในชีวิตประจำวันจิปาถะตั้งมากมายขนาดนี้ รวมๆ กันแล้วหมดเงินไปไม่ถึงสามหยวนด้วยซ้ำ

ตอนนี้บนตัวของเฉินเล่อหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังไปหมด ทว่าใบหน้ากลับเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาเดินออกจากตลาดนัด เห็นเจ้าต้าหวงยังคงนอนหมอบอยู่บนพื้นตรงหน้าประตูอย่างว่าง่าย เจ้าหมาดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงความดีอกดีใจของเฉินเล่อ จึงส่ายหางดิ๊กๆ อย่างร่าเริง

เฉินเล่อขนของทั้งหมดขึ้นบนเลื่อนหมาลาก ต้าหวงเองก็คล้ายจะเคยชินกับงานนี้แล้ว มันลุกขึ้นยืนอย่างว่าง่าย เตรียมตัวออกเดินทาง

เฉินเล่อลากเลื่อนหมาลาก มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลในตำบลต่อ

พอเข้าไปในโรงพยาบาล เฉินเล่อก็ไปหาหมอ เล่าอาการของพ่ออย่างละเอียดรอบคอบตั้งแต่ต้นจนจบ หมอฟังอย่างตั้งใจ พยักหน้าเป็นระยะ ก่อนจะจรดปากกาเขียนใบสั่งยาลงบนกระดาษดังแกรกๆ

หมอจัดเทียบยามาให้สองชุด ล้วนเป็นยาแก้อักเสบ หมอบอกว่ากินครบสองคอร์สนี้แล้ว อาการป่วยของพ่อน่าจะทุเลาลงจนหายดีได้เป็นส่วนใหญ่ แต่ยังต้องให้หมอเท้าเปล่าในหมู่บ้านช่วยฉีดยาควบคู่ไปด้วยอีกสักเข็ม ผลการรักษาถึงจะดียิ่งขึ้น

เฉินเล่อตั้งใจจดจำคำพูดของหมอไว้ ค่ายาหมดไปอีกสิบกว่าหยวน แต่ละสตางค์ที่จ่ายออกไป เขาคิดว่าคุ้มค่าทั้งนั้น เพราะนี่เป็นการรักษาอาการป่วยของพ่อ!

พอเดินออกมาจากโรงพยาบาลก็บังเอิญเจอคนในหมู่บ้านฉางหลินเข้าพอดี หลังจากทักทายกันแล้ว เฉินเล่อจึงฝากยาไปกับอีกฝ่ายเพื่อให้นำกลับไปส่งที่บ้าน เขาขืนเอาไปส่งเอง คงไม่พ้นโดนซักไซ้ไล่เลียง ดีไม่ดีอาจจะโดนพ่อซ้อมเอาอีกรอบ!

หลังจากฝากยาให้คนร่วมหมู่บ้านของพ่อไปแล้ว เขาถึงค่อยโล่งอกขึ้นมา อย่างไรเสียยาก็ซื้อมาแล้ว พ่อเองก็ไม่รู้จะเอาไปคืนที่ไหน ถึงตอนนั้นก็คงยอมกินยอมใช้อยู่ดี!

อย่างมากสุดก็แค่โดนด่าไม่กี่คำเท่านั้น!!

เฉินเล่อแหงนหน้ามองฟ้า พระอาทิตย์คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกแล้ว เดินทางมาตลอดทางแบบนี้ เขาก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาบ้าง

เขาหาร้านเพิงไม้ริมทางร้านหนึ่ง ภายในเพิงตั้งโต๊ะไม้เรียบง่ายไว้ไม่กี่ตัว มีเส้นต้าฉาขาย!

เฉินเล่อเดินเข้าไป สั่งเส้นต้าฉามาหนึ่งชาม ราดด้วยน้ำซอสเต้าเจี้ยวปรุงรส หมดเงินไปแค่หกเฟิน แต่กลับกินได้อย่างเอร็ดอร่อยชื่นใจ

พอกินเส้นต้าฉาข้าวโพดหมดชาม เฉินเล่อก็รู้สึกมีเรี่ยวมีแรงขึ้นมาอีกครั้ง เขาลากเลื่อนหมาลาก เดินทอดน่องมุ่งหน้ากลับบ้านอย่างสบายอารมณ์

ระหว่างทางขากลับมีลมหนาวเหน็บพัดผ่าน สายตามองดูแสงอาทิตย์อัสดงแถบแดนเหนือทางทิศตะวันตก ช่างคล้ายกับแป้งชาดสีแดงบนใบหน้าหญิงสาว แสงนั้นสาดส่องลงบนใบหน้าของเฉินเล่อจนเป็นสีแดงเรื่อ เขาฉีกยิ้มกว้าง ซุกสองมือไว้ในแขนเสื้อ พ่นไอควันอุ่นๆ ออกจากปาก ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขเหลือแสน