ตอนที่ 72 ยัยแม่บ้านคนนี้มันน่านัก!

เงินก้อนโตนี้จ่ายออกไปถึง 35 หยวน ซึ่งในยุคนั้นเทียบเท่ากับเงินเดือนทั้งเดือนของครอบครัวคนงานทั่วไป หากอยู่ในชนบทก็เป็นค่าครองชีพได้ถึงสองสามเดือนเชียวล่ะ

แต่เฉินเล่อไม่เสียดายเงินเลยสักนิด เขารู้สึกว่าเพื่อครอบครัวนี้ เพื่อเมีย และเพื่อรักษาอาการป่วยของพ่อ เงินพวกนี้จ่ายไปคุ้มค่ายิ่งนัก

เขามองดูข้าวของบนเลื่อนลากสุนัข พลางจินตนาการถึงสีหน้าประหลาดใจระคนดีใจของเมียหลังกลับถึงบ้าน และภาพที่อาการป่วยของพ่อทุเลาลง ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความหวังและความใฝ่ฝัน

ตลอดทาง แม้จะเหนื่อยล้าอยู่บ้าง แต่ฝีเท้าของเฉินเล่อกลับยิ่งมายิ่งเร็วขึ้น สองขายาวก้าวสับฉับ ๆ ไม่หยุด

เงินนี่ก็ใกล้จะหมดเกลี้ยงแล้ว คืนนี้คงพักไม่ได้ ต้องรีบเข้าป่าไปเฝ้ารอย ดักซุ่มดูลาดเลาเสียก่อน...

พอกลับถึงบ้าน ฟ้ายังไม่ทันมืดสนิท เฉินเล่อก็เริ่มแกะเชือกขนของลงจากเลื่อนลากสุนัข ห่อเล็กห่อน้อยสารพัด วันนี้ทั้งวันทำเอาเขาเหนื่อยสายตัวแทบขาด

เหนื่อยยิ่งกว่าตอนวิ่งขึ้นเขาเสียอีก... แต่ก็ฉุดความเบิกบานใจไว้ไม่อยู่จริง ๆ!

ปากของเฉินเล่ออดไม่ได้ที่จะฮัมเพลงออกมาเบา ๆ "วันนี้ชาวประชาเอ๋ย... ช่างสุขจริง สุขจริงใจแท้..."

เสียงร้องเพลงของเขาดึงดูดหูซิ่วเจวียนที่อยู่บ้านติดกันอย่างรวดเร็ว เดิมทีหูซิ่วเจวียนกำลังก่อไฟทำกับข้าวอยู่หน้าเตาในห้องโถงด้านนอก พลางรอผัวของตัวเองกลับมาพร้อมกับเนื้อสักสองชิ้น

ทว่านั่งรอจนแล้วจนรอดก็ยังไม่กลับมา พลันได้ยินเสียงคนร้องเพลงอยู่ด้านนอก ด้วยความอยากรู้อยากเห็น นางจึงผลักประตูเปิดออก ไออุ่นในบ้านพวยพุ่งออกไปวูบใหญ่

ลมหนาวก็พัดกรูเข้ามาในห้องเสียงหวีดหวิว

หูซิ่วเจวียนเกาะขอบประตู มองลอดรั้วไม้ออกไป ได้ยินชัดเจนว่าเสียงเพลงดังมาจากบ้านของซ่งหย่าฉิน ฟังดูเหมือนจะเป็นไอ้หนุ่มเฉินเล่อเป็นคนร้อง

สิ่งนี้ยิ่งทำให้หูซิ่วเจวียนอยากรู้อยากเห็นเป็นทวีคูณ จึงเดินออกจากห้องแล้วชะโงกเกาะกำแพงมองเข้าไปในลานบ้าน

ทันใดนั้นเอง สองตาของหูซิ่วเจวียนก็เบิกค้าง สายตาถูกดึงดูดด้วยห่อเล็กห่อน้อยสารพัดสีสันที่วางสุมกองอยู่บนเลื่อนลากสุนัข

บนใบหน้ากลมแป้นปรากฏแววไม่อยากจะเชื่อ สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ติด ๆ กันหลายครั้ง

ขณะนั้นเฉินเล่อฮัมเพลงเดินออกมาจากในบ้านอีกรอบ เขาวิ่งขนของเข้าออกอยู่หลายเที่ยว แต่ของบนเลื่อนลากสุนัขก็ยังขนลงไม่หมด

กลับเห็นหูซิ่วเจวียนกำลังเกาะอยู่บนกำแพง ลูกตากลอกไปมาสอดส่ายอย่างวาววับแทบเปล่งแสงได้ ทั้งยังลอบกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ ไม่หยุด!

"อุ๊ยตายแล้ว พ่อคุณเอ๋ย น้องชาย นี่แกไปทำอะไรมาเนี่ย"

"ไปหาของหายากพวกนี้มาจากไหนเยอะแยะ ฉันเห็นตรงนั้นมีทั้งครีมหิมะ ยาสระผม ของกินดี ๆ ตั้งเยอะแยะ นั่นมันของชั้นดีในร้านสหกรณ์ตำบลเราทั้งนั้นเลยนะ มีแต่พวกคนในตัวอำเภอถึงจะใช้กันได้น่ะ"

หูซิ่วเจวียนทนเก็บความสงสัยไม่ไหวตั้งนานแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความอยากรู้อยากเห็นในใจ แค่ได้เห็นตลับครีมหิมะแวววาวนั่นก็ใจสั่นระรัวแล้ว

ผู้หญิงบ้านนอกพวกนี้ อย่าว่าแต่ครีมหิมะเลย หน้าหนาวก็นั่งกุดอยู่ในบ้าน พอเข้าฤดูใบไม้ผลิก็ต้องก้มหน้าสู้ดินหงายหลังสู้ฟ้า ทั้งวันเอาผ้าโพกหัวไว้ จะมีปัญญาที่ไหนไปบำรุงดูแลผิวหน้ากัน

ถึงได้พูดกันไงล่ะว่าทำไมคนบ้านนอกถึงแก่ไวนัก!

เทียบกับพวกคนในเมืองไม่ได้เลยสักนิด!

ไม่ว่าจะสระผมหรือล้างหน้า ได้ใช้สบู่ไขหมูมาล้างหน้าก็ถือว่าดีถมไปแล้ว อย่างน้อยล้างเสร็จหน้าก็ไม่แห้งตึง ทั้งยังไม่มีคราบขี้ไคลมันเยิ้มเหนียวเหนอะหนะ!

ไอ้สิ่งที่เรียกว่าสบู่ไขหมูนี้ ก็คือสบู่ที่ทำมาจากน้ำมันหมูนั่นเอง!

โดยการนำน้ำมันหมู โซเดียมไฮดรอกไซด์ (โซดาไฟ) โซเดียมคลอไรด์ เอทานอล และส่วนผสมอื่น ๆ มาผ่านกระบวนการละลาย ให้ความร้อน อบ และขั้นตอนต่าง ๆ ไขมันเมื่อทำปฏิกิริยากับด่างแล้วจะเกิดเป็นสารสบู่และกลีเซอรีน เมื่อนำไปผ่านการกลั่นแยกและแปรรูปอีกครั้ง จึงกลายมาเป็นสบู่ก้อน

แถมของพรรค์นี้ยังมีกลิ่นคาวอยู่อีกด้วย...

ขนาดนี้ก็ถือว่ามีอันจะกินแล้ว ไม่ต้องทาเครื่องประทินผิวอะไรทั้งนั้น บ้านไหนมีสบู่ไขหมูไว้ล้างหน้าสักก้อนก็นับว่าช่วยปกป้องผิวได้ชั้นหนึ่งแล้ว

ส่วนคนที่ไม่พิถีพิถัน ล้างหน้าหรือเปล่ายังเป็นอีกเรื่อง ถึงจะล้างก็แค่เอาน้ำลูบหน้าส่ง ๆ ไปทีเท่านั้น!

ดังนั้นพอได้เห็นของแปลกใหม่ชั้นสูงอย่างครีมหิมะ หูซิ่วเจวียนจึงตื่นเต้นดีใจจนเนื้อเต้น ราวกับว่าตัวเองเป็นคนซื้อมาสักกระปุกอย่างนั้นแหละ

"ก็แค่เข้าป่าไปสองรอบ หาเงินได้นิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้นแหละ..."

"ของพรรค์นี้มันมีอะไรแปลกใหม่กัน ไม่ใช่แค่ขวดละหยวนกว่า ๆ หรอกเหรอ บ้านพี่ก็ใช่ว่าจะซื้อไม่ไหวสักหน่อย!" เฉินเล่อขนของไปด้วย พูดตอบลอย ๆ ไปด้วยประโยคหนึ่ง

หูซิ่วเจวียนคนนี้น่ารำคาญสิ้นดี เห็นชัด ๆ ว่ากะจะมาฮุบเอาเปรียบ แต่เฉินเล่อไม่มีทางรับมุกอีกฝ่ายแน่ และยิ่งไม่ยอมตามใจนิสัยเสียนี้ของเธอด้วย

นี่มันของที่เขาซื้อให้เมียตัวเอง ผู้หญิงนอกบ้านจะมาเกี่ยวอะไรด้วย?

ที่บ้านตัวเองก็ใช่ว่าจะไม่มีผัวคอยหาให้เสียเมื่อไหร่

ยิ่งไปกว่านั้น ครีมหิมะกระปุกนี้จะยกให้ใครก็ได้ แต่ไม่มีทางให้หูซิ่วเจวียนคนนี้เด็ดขาด

ใครใช้ให้ชอบไปนินทาลับหลังอยู่เรื่อย ไม่กลัวว่าวันไหนพูดพล่อย ๆ แล้วผลกรรมจะตามสนองจนกลายเป็นใบ้บ้างหรือไง

"อย่ามาล้อเล่นน่า ผัวเฮงซวยบ้านฉันอย่างพี่เจี้ยนกั๋วของแกน่ะเรอะ จะตัดใจซื้อไอ้นี่ให้ฉันได้?"

"ขวดนี้ตั้งหนึ่งหยวนห้าสิบเฟิน คราวก่อนฉันแอบซื้อมาขวดหนึ่ง หมอนั่นก็โมโหใส่ฉัน ทะเลาะหนีออกจากบ้านไม่ยอมกลับทุกวัน ทำเอาฉันกลุ้มจะตายอยู่แล้ว เดือน ๆ หนึ่งเขาหาเงินได้กี่ตังค์กันเชียว!"

"ถ้าจะให้เขาซื้อให้ฉันสักขวด ก็ไม่ต่างอะไรกับจะเอาชีวิตเขาหรอก!" หูซิ่วเจวียนพล่ามไม่หยุด พลางมองดูกองของแปลกใหม่ละลานตาบนเลื่อนลากสุนัข โดยเฉพาะเสื้อกันหนาวไหมพรมสีแดงตัวนั้น!

พอเห็นเข้าก็ยิ่งอดรนทนไม่ไหว จนต้องเบียดแทรกช่องรั้วไม้วิ่งรี่เข้ามาอีกครั้ง

อาศัยจังหวะที่เฉินเล่อขนของชิ้นอื่นเข้าบ้าน หูซิ่วเจวียนก็หยิบถุงใบนั้นขึ้นมาจากบนเลื่อนลากสุนัข แล้วคิดจะดึงเสื้อกันหนาวตัวข้างในออกมาลองทาบดู

"คุณพระ เสื้อกันหนาวตัวนี้สวยจริง ๆ ทันสมัยเหลือเกิน ใส่เดินออกไปข้างนอกคงดูเท่ระเบิดไปเลย!"

"ถึงได้บอกไงว่าน้องชายน่ะรู้จักเอาอกเอาใจเมีย เสื้อกันหนาวตัวนี้คงแพงหูฉี่เลยใช่ไหมล่ะ!"

ปากของหูซิ่วเจวียนยังพล่ามไปเรื่อย ขณะที่มือก็หยิบเสื้อกันหนาวขึ้นมาทาบกับตัวแล้ว

เฉินเล่อเพิ่งเดินออกมาเห็นเข้า สีหน้าก็พลันเย็นเยียบขึ้นมาทันที เขาสาวเท้าพรวด ๆ ไม่กี่ก้าวก็ปรี่เข้าไปแย่งเสื้อกันหนาวกลับคืนมาในพริบตา

"ไม่ต้องมาทาบเลย หุ่นอย่างพี่น่ะ ให้ไปก็ยัดไม่เข้าหรอก!"

"นี่ผมซื้อให้เมียผม เมียผมอย่างหย่าฉินหุ่นดีขนาดไหน เอวคอดสะโพกผาย สัดส่วนโค้งเว้าได้รูป... แถมยังตัวสูงเพรียว เธอใส่แล้วต้องดูดีแน่ ๆ ขืนพี่เอาไปใส่ ก็ไม่ต่างอะไรกับเอาปลอกคอไปสวม น่าเกลียดตายชัก" เฉินเล่อปากคอเราะร้ายใช่ย่อย เดิมทีก็ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดด้วยอยู่แล้ว

แต่ใครจะไปนึกว่านังป้าคนนี้จะตีสนิทหน้าด้านหน้าทน ถึงขั้นเอามือมาแตะต้องเสื้อกันหนาวที่เขาซื้อให้เมีย เช่นนั้นก็อย่ามาโทษว่าเฉินเล่อปากร้ายก็แล้วกัน

ใครจะรู้ว่าพอหูซิ่วเจวียนได้ฟังแล้ว กลับทำแค่แสยะยิ้มเก้อ ๆ หัวเราะแหะ ๆ ออกมาสองที ไม่ได้มีโทสะแต่อย่างใด

"ดูแกทำเข้าสิ ขี้เหนียวจริงเชียว ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะเอาเสียหน่อย แค่เห็นว่ามันแปลกใหม่เลยหยิบมาทาบดูเฉย ๆ ของพรรค์นี้ ต่อให้ยกให้ฟรี ๆ คนอย่างฉันก็ไม่มีปัญญาใส่อยู่แล้ว รู้หรอกน่าว่าเมียแกหน้าตาสะสวย รูปร่างดี ทั้งหน้าตา ทั้งหุ่นเป๊ะปังไปหมด..."

"เอวคอด ๆ ของหล่อนน่ะ ขนาดฉันที่เป็นผู้หญิงมองดูยังต้องกลืนน้ำลายเลย แกน่ะต้องระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ แต่งตัวให้เมียสวยพริ้งขนาดนี้ วันไหนโดนคนอื่นฉุดไป แกจะร้องไห้ไม่ออกเอา!" หูซิ่วเจวียนพูดไปพลางย่อตัวลงไปพลาง ก้นใหญ่หนาเตอะของเธอแทบจะปริกางเกงจนแตกอยู่รอมร่อ

มิน่าล่ะถึงได้คลอดลูกชายตัวอ้วนจ้ำม่ำออกมาได้!

รูปร่างหนาบึกบึน ก้นใหญ่กว่าไหล่แบบเธอนี่ มันช่างสุขล้ำยิ่งกว่าเซียนเดินดินเสียอีก มิน่าล่ะถึงได้บอกว่าไอ้หนุ่มหวังเจี้ยนกั๋วก่อนแต่งงานน่ะ ร่างกายกำยำล่ำสัน ไหล่กว้างหลังผึ่งผายราวกับหมีป่า

ทว่าพอแต่งงานแล้วน่ะเรอะ ไปทำงานในฟาร์มก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทุกวัน เซื่องซึมไร้ชีวิตชีวา ทั้งคนดูราวกับถูกสูบวิญญาณออกไป เหมือนโดนอะไรบางอย่างรีดเค้นจนแทบหมดเรี่ยวแรง

พอได้ยินคำพูดถากถางน่ารังเกียจพวกนี้จากหูซิ่วเจวียน เฉินเล่อก็ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที มือข้างหนึ่งหิ้วเสื้อกันหนาวไว้ อีกข้างก็ยกเท้าถีบเปรี้ยงเข้าใส่ก้นใหญ่หนาเตอะของหูซิ่วเจวียนเข้าเต็มแรง

พลั่กเดียวเท่านั้น หูซิ่วเจวียนก็ร้อง "โอ๊ย" ออกมาคำหนึ่ง ล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น

แน่นอนว่าเฉินเล่อไม่มีทางออกแรงจริง ๆ หรอก ถึงอย่างไรก็ไม่ควรไปถือสาหาความกับพวกผู้หญิง ในแถบตงเป่ยอันกว้างใหญ่นี้ หากไปเปิดศึกทะเลาะตบตีกับผู้หญิงเข้า มีหวังได้โดนคนเขาหัวเราะเยาะจนฟันร่วงแน่!

โดยเฉพาะถ้าลงไม้ลงมือจริง ๆ ต่อให้ปกติชื่อเสียงดีแค่ไหน ก็ต้องโดนคนชี้หน้าด่าลับหลัง หาว่าเก่งแต่ในบ้าน เป็นไอ้ขี้ขลาดตาขาวที่รังแกได้กระทั่งผู้หญิง

เพราะงั้นที่เฉินเล่อถีบไปทีนี้ คนรู้จักกันย่อมรู้ดีว่าแค่หยอกเล่น... ขืนคิดเป็นจริงเป็นจัง คราวหน้าก็ไม่ต้องมาสุงสิงกันอีกแล้ว!!

"พูดจาเพ้อเจ้ออะไร ต่อให้เธอหนีไป เมียฉันก็ไม่มีวันหนีหรอก เมียฉันรู้จักพอ หลายปีมานี้ตอนฉันตกอับที่สุด เธอยังปักหลักอยู่กับฉันไม่ไปไหน ตอนนี้ฉันลืมตาอ้าปากได้แล้ว เธอจะหนีไปไหนได้?"

"อีกอย่างนะ พี่สะใภ้หวัง เธอก็ไม่ได้แย่ตรงไหน ในหมู่บ้านเรานี่ก็จัดว่าเป็นดอกไม้งามเหมือนกัน พี่สองหวังได้แต่งกับเธอ ก็นับว่าได้เสวยสุขแล้ว โชคดีนะที่บ้านพวกเธอปูนอนเตียงเตา ไม่ได้นอนเตียงไม้แบบพวกคนทางใต้ ไม่อย่างนั้นขาเตียงยาว ๆ นั่นคงโดนพวกเธอสองคนโยกจนหักสะบั้นไปแล้ว!"

"เธอเพลา ๆ มือกับพี่สองฉันหน่อยเถอะ ดูรอยคล้ำใต้ตาเขาสิ จะตกไปถึงคางอยู่รอมร่อแล้ว ยุคนี้สมัยนี้ มีแต่วัวที่เหนื่อยตาย ไม่มีหรอกนะที่ดินจะไถจนพัง ความต้องการเธอเยอะขนาดนี้ พี่สองฉันคงไม่มีปัญญาจ่าย 'ข้าวหลวง' ให้ครบแล้วมั้ง!"

พอเฉินเล่อพูดถึงตรงนี้ มุมปากก็แทบจะฉีกยิ้มไปถึงรูหู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนหน้าปิดยังไงก็ปิดไม่มิด

ผู้หญิงคนนี้มันต้องโดนสั่งสอนเสียบ้าง จะได้เข็ด ไม่เที่ยวไปนินทาใครลับหลังอีก...

ทว่าวินาทีต่อมา เขากลับต้องอ้าปากค้างตาค้าง เมื่อหูซิ่วเจวียนที่เพิ่งโดนถีบก้นไปทีหนึ่ง กลับส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มปนจริตจะก้านมาให้เฉินเล่อเสียอย่างนั้น...

เล่นเอาเฉินเล่อขนลุกซู่ด้วยความสะอิดสะเอียน หรือว่ายุคนี้สมัยนี้จะมีพวกรักความเจ็บปวดกับเขาด้วยเนี่ย?