ตอนที่ 73 จะหาชู้ก็ไปหาคนอื่นนู่น!!

"โอ๊ย ล้อเล่นแค่นี้ทำไมต้องถีบด้วย ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่เอาเสียเลย"

"อีกอย่างนะ นายพูดจาอะไรอย่างนั้น ฉันไปทำอะไรให้เขากัน ที่ว่าฉันความต้องการเยอะน่ะ มันไม่ใช่เพราะอาวุธของเขาใช้งานไม่ได้หรือไง..."

ปากของหูซิ่วเจวียนแม้จะบ่นอุบ แต่ก็ไม่ได้โกรธเคืองที่เฉินเล่อถีบไปทีหนึ่งจริงๆ ตรงกันข้าม พอพูดถึงผู้ชายที่บ้านตัวเองขึ้นมา นางก็กัดฟันกรอดด้วยความโมโห

เจ้าผัวคนนี้ช่วงแรกๆ ก็ยังคึกคักดุดันดีอยู่หรอก พอแต่งงานมีลูกแล้ว นับวันก็ยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ความฮึกเหิมอย่างตอนแรกน่ะหมดไปตั้งนานแล้ว เลี้ยงเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม

นานวันเข้า ในท้องของหูซิ่วเจวียนจะไม่ให้มีแรงแค้นสะสมได้อย่างไร ด้วยเหตุนี้นางจึงมักจะส่งสายตาหยาดเยิ้มทอดสะพานให้พวกผู้ชายล่ำบึ้กหน้าตาหล่อเหลาในหมู่บ้านอยู่บ่อยๆ...

ยังดีที่ยังไม่ได้ทำเรื่องอะไรล้ำเส้นจนถูกจับได้ หูซิ่วเจวียนเองก็ไม่ใช่คนโง่ พวกผู้ชายพรรค์นั้น วันๆ เอาแต่จ้องตูดใหญ่ๆ ของนาง ในใจคิดอะไรอยู่นางจะไม่รู้หรือไร?

คงไม่ถึงขั้นทิ้งชีวิตดีๆ แล้วยอมให้บ้านแตกสาแหรกขาดเพียงเพราะเรื่องพรรค์นั้นหรอก

ยิ่งไปกว่านั้น ถึงจะมีใจแต่ก็ไม่มีความกล้าพอ ทั้งยังไม่มีผู้ชายคนไหนที่ทำให้ตนยอมเสี่ยงไปสวมเขาให้ผัวได้จริงๆ สักคน

"พอๆๆ พี่อย่ามาพล่ามเรื่องเน่าๆ ในบ้านพี่ให้ผมฟังเลย นั่นมันเรื่องภายในของผัวเมียพี่!"

"ขนมเจียงหมี่เถียวห่อนี้เธอเอาไปเถอะ เอาไปให้ลูกกิน!" เฉินเล่อใจกว้างมาก หยิบขนมข้าวพองทอดห่อนั้นโยนไปให้ทันที

หูซิ่วเจวียนรีบยื่นสองมือออกไปรับไว้ ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา แต่ก็ยังไม่ค่อยรู้จักพอ สายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นยังคงเอาแต่เหลือบมองไปที่เลื่อนลากของเฉินเล่อไม่หยุด

"น้องเฉิน ดูท่าช่วงนี้เธอจะหาเงินได้ไม่น้อยจริง ๆ มิน่าล่ะถึงได้ชอบวิ่งเข้าป่าลึกนัก!"

"ฉันยังได้ยินโจวเสี่ยนจวินปล่อยข่าวในหมู่บ้านด้วยนะ ว่าเธอกับเจ้าติดอ่างแล้วก็เจ้าซกมกของหมู่บ้านเราไปล่าหมูป่ากลับมาได้ตัวหนึ่ง มีเรื่องแบบนี้จริงหรือเปล่าเนี่ย!"

หูซิ่วเจวียนเริ่มอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาอีกแล้ว ในใจไม่ต้องพูดถึงเลยว่าทั้งอิจฉาและริษยาขนาดไหน

เฉินเล่อคนนี้อยู่ดีไม่ว่าดีจนกรอบมาตั้งหลายปี พอเข้าป่าไปไม่กี่เที่ยว จู่ ๆ ก็รวยขึ้นมาทันตา ของชั้นดีที่ซื้อมาพวกนี้ แม้แต่บ้านเธอยังไม่มีปัญญาซื้อเลย

แค่เสื้อไหมพรมตัวเล็กนั่น ถ้าไม่มีเงินสักแปดหยวนสิบหยวนก็ไม่มีทางซื้อได้หรอก!

เพราะเวลาว่าง ๆ เธอก็มักจะไปเดินเล่นที่ร้านสหกรณ์ในตำบลกับพวกผู้หญิงในหมู่บ้านอยู่เสมอ ข้าวของข้างในราคาเท่าไหร่ขายยังไง เธอรู้แจ้งเห็นจริงหมดทุกอย่าง!

เสื้อไหมพรมตัวนี้ตัวเดียว ยังแพงกว่าเงินที่ผู้ชายบ้านเธอทำงานในฟาร์มทั้งเดือนตั้งสองหยวน!

เพราะการทำงานในฟาร์ม ส่วนใหญ่ก็ยังแจกเป็นคูปองปันส่วนข้าว มีแค่ส่วนน้อยเท่านั้นที่จะจ่ายเป็นเงินสด

"ไอ้โจวเสี่ยนจวินระยำนั่น คำพูดของมันเธอยังจะไปเชื่ออีกเหรอ"

"แล้วมันไม่ได้บอกเธอหรือไงว่ามันไปขโมยเนื้อที่บ้านเจ้าซกมก แถมยังทุบโอ่งใบใหญ่ของเขาจนแตกน่ะ" เฉินเล่อคิดไว้อยู่แล้วว่าไอ้เศษสวะอย่างโจวเสี่ยนจวิน จะต้องเอาเรื่องที่พวกเขาสามคนล่าหมูป่าได้ไปโพนทะนาแน่นอน

มิน่าล่ะสองวันมานี้ถึงมีชาวบ้านมาเดินป้วนเปี้ยนหน้าบ้านเยอะขึ้นเรื่อย ๆ ที่แท้ข่าวก็แพร่ออกไปตั้งนานแล้วนี่เอง

"มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ ไอ้โจวเสี่ยนจวินนี่มันเลวระยำจริง ๆ แม้แต่เนื้อบ้านคนปัญญานิ่มมันยังกล้าขโมย ไม่กลัวชาวบ้านเขาสาปแช่งเอาหรือไง!"

"น้องชาย...ฟังจากคำพูดเธอแล้ว บ้านเจ้าซกมกยังมีเนื้อเลย พวกเธอสามคนคงไม่ได้ล่าหมูป่ากลับมาได้จริง ๆ หรอกนะ ทำไมฉันถึงไม่เห็นเลยล่ะ!" หูซิ่วเจวียนพูดถึงตรงนี้ก็ผลักบานประตูออก แล้วชะโงกหน้ามองเข้าไปในห้องด้านนอก

พริบตานั้น เธอก็ยกมืออุดปาก ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ!

ของที่แขวนอยู่บนผนังดินในห้องด้านนอกบ้านเฉินเล่อนั่นมันอะไรกันน่ะ

ซี่โครงหมูป่าแผงใหญ่ทั้งแผงถูกแขวนไว้บนผนัง จนมีเกล็ดน้ำค้างแข็งสีขาวเกาะเต็มไปหมด

ยังมีไก่ป่าถอนขนแล้วอีกสองตัวที่ถูกแช่แข็งไว้เช่นกัน ไหนจะปลาและกุ้งในโอ่งน้ำ น้ำมันหมูผสมน้ำมันพืชอีกหนึ่งไหใหญ่...

โดยเฉพาะบนพื้นตรงนี้ ยังมีข้าวสารขาวบริสุทธิ์วางอยู่อีกหนึ่งกระสอบใหญ่!!

พุทโธ่พุทถังเอ๋ย

นี่มันแทบจะเทียบเท่าคลังสินค้าของสหกรณ์ได้อยู่แล้ว

ภาพตรงหน้าทำให้หูซิ่วเจวียนตกตะลึงจนอ้าปากค้างไปเลยในทันที

เฉินเล่อเองก็คาดไม่ถึงว่ายายแม่บ้านคนนี้จะมือไวขนาดนี้ เขายังไม่ทันได้ยัดของพวกนี้ลงห้องใต้ดิน ก็ถูกหล่อนมองเห็นเสียแล้ว

ที่สำคัญคือนังผู้หญิงคนนี้ปากสว่างยิ่งกว่าอะไร ว่างเป็นต้องหาเรื่องเม้าท์มอย ถ้าขืนให้นางรู้เข้า มีหวังเอาไปโพนทะนาต่อจนเละเทะไปถึงไหนต่อไหนแน่!

"น้องชาย ขอร้องอะไรสักเรื่องสิ?" หูซิ่วเจวียนหันขวับกลับมา จ้องหน้าเฉินเล่อด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

เฉินเล่ออาศัยจังหวะนั้นปิดประตูห้องลง แล้วตวัดสายตาค้อนใส่นางไปทีหนึ่ง

"จะขอร้องเรื่องอะไรล่ะ?"

เขานึกว่านางอยากจะถือโอกาสนี้มาเอาเปรียบอะไรอีก

คงหนีไม่พ้นอยากได้ครีมทาผิวตลับนั้นนั่นแหละ

เรื่องนั้นไม่มีทางให้อยู่แล้ว

แค่แบ่งของกินของใช้ให้ก็นับว่ามีน้ำใจถึงที่สุดแล้ว ทั้งหมดนี้ก็เพื่อตอบแทนบุญคุณที่เมียเขาเคยไปขอยืมมันฝรั่งกับผักกาดขาวจากบ้านนางมาประทังชีวิตเมื่อก่อนเท่านั้น

"คือว่างี้นะ..." หูซิ่วเจวียนขยับตัวเข้ามาประชิดเฉินเล่อ เหลียวซ้ายแลขวาอย่างมีพิรุธ พอแน่ใจว่าแถวนี้ไม่มีใครแล้ว นางจึงเอาข้อศอกสะกิดแขนเฉินเล่อเบาๆ

สายตาคู่นั้นส่งประกายยั่วยวนอย่างเปิดเผย

"ต่อไปนี้ให้ฉันตามแกไปด้วยทุกวันสิ เวลาแกขึ้นเขาไปล่าสัตว์ก็พาฉันไปด้วย พอได้ของป่าลงมา แบ่งให้ฉันแค่นิดๆ หน่อยๆ ก็พอแล้ว..."

"ฉันรับรองว่าจะเชื่อฟัง แกสั่งให้ทำอะไรฉันก็ทำทั้งนั้น... จะเอาฉันก็ยังได้เลย!"

ประโยคสุดท้ายนี่ต่างหากที่เป็นใจความสำคัญ หูซิ่วเจวียนหมายปองเรือนร่างของเฉินเล่อมาตั้งนานแล้ว ไม่ใช่เพิ่งจะมาคิดเอาเมื่อวันสองวันนี้ เมื่อก่อนเฉินเล่อเป็นแค่ผีพนันคนหนึ่ง ไม่มีอนาคต นางย่อมดูถูกจากก้นบึ้งของหัวใจ และไม่อยากเอาตัวไปพัวพันกับไอ้ขี้ไพ่พรรค์นี้ให้แปดเปื้อน

เพราะถ้าขืนอีกฝ่ายได้ลิ้มรสความหวานขึ้นมาแล้วเกิดเกาะติดหนึบไม่ยอมปล่อย มันจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากเอาเปล่าๆ

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว เฉินเล่อเอาการเอางานเป็นชิ้นเป็นอันขึ้นมา นอกจากจะดีกับเมียแล้ว ฝีมือในการหาเงินสร้างเนื้อสร้างตัวยังไม่ธรรมดาอีกด้วย ลองดูชีวิตความเป็นอยู่ของบ้านนี้ตอนนี้สิ มีกินมีใช้ไม่ขาดมือ แถมเวลาใช้เงินกับเมียยังทุ่มเทไม่อั้นอีกต่างหาก

แค่ขึ้นเขาไปวิ่งรอกสองสามวัน มุดเข้าดงป่าล่าหมูป่าล่าหมีดำมาได้ ชีวิตความเป็นอยู่ก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือทันตาเห็น!

ยิ่งไปกว่านั้นเฉินเล่อยังหน้าตาหล่อเหลา ตัวสูงใหญ่ รูปร่างกำยำล่ำสัน ผู้หญิงคนไหนเห็นเป็นต้องใจสั่นทั้งนั้น

แค่คืนสองคืนที่ผ่านมานี้ หูซิ่วเจวียนยังเก็บเอาไปฝันเลยว่าได้เล่นจ้ำจี้กับผู้ชายร่างบึกบึนอย่างเฉินเล่ออยู่หลังกองฟืน

พอเฉินเล่อได้ยินเข้า เขาก็ไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะยกนิ้วชี้หน้าหูซิ่วเจวียนทันที

"อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระแถวนี้ คนดีๆ ที่ไหนเขาจะไปทำเรื่องบัดสีกับพี่!"

"ถ้าคันอยากหาผัวน้อยก็ไปหาคนอื่น นึกจะสวมเขาให้ผัวแต่ดันมาผิดที่แล้ว รีบไสหัวกลับบ้านพี่ไปได้แล้ว อย่ามายืนเกะกะอยู่ในลานบ้านผม!"

ท่าทีของเฉินเล่อเย็นชาถึงขีดสุด ไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายแม้แต่น้อย!

หูซิ่วเจวียนจะเป็นคนยังไงเขาไม่สนและไม่อยากยุ่ง แต่เขาไม่อยากเอาเสนียดจัญไรเข้าตัว ดังนั้นจึงเอ่ยปากไล่นางออกไปอย่างไม่ไว้หน้าโดยตรง

"ได้เลยนี่ เฉินเหล่าซาน! แกพูดเองนะ นึกว่ากูพิศวาสมึงนักหรือไง ถุย!"

"ไอ้ผีพนันชั้นต่ำ คอยดูเถอะว่าจะทนได้สักกี่น้ำ พอมีชีวิตดีขึ้นมาหน่อยก็ทำเป็นลืมกำพืดตัวเอง หลงระเริงจนไม่รู้ทิศเหนือทิศใต้แล้ว!"

พอนางถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย หูซิ่วเจวียนก็หน้าถอดสีเปลี่ยนท่าทีในพริบตา นางทั้งโกรธทั้งอับอายจนแทบคลั่ง หันหลังสาวเท้าจ้ำอ้าวกลับบ้านตัวเอง พลางสบถด่าสาปแช่งไปตลอดทาง!

เฉินเล่อขี้เกียจจะไปต่อปากต่อคำด้วย เขาขนข้าวของทั้งหมดบนเลื่อนลากสุนัขเข้าไปเก็บไว้ในบ้าน จากนั้นก็ปัดมือปัดไม้แล้วเดินออกไปดึงฟืนแห้งจากกองฟืนข้างนอก

เขาเริ่มจากก่อไฟในเตา จากนั้นก็ตั้งหม้อต้มน้ำร้อน แล้วนำข้าวสารใส่หม้อใบใหญ่ลงไปนึ่ง

มื้อค่ำนี้ไม่ได้กะจะทำอะไรยุ่งยาก เฉินเล่อสับซี่โครงหมูออกเป็นชิ้นๆ ตั้งกระทะใส่น้ำมัน พอน้ำมันร้อนก็ใส่ต้นหอมซอยลงไปผัดจนหอมกรุ่น โยนขิงแก่ที่ผ่านการแช่แข็งลงไปสองแว่น แล้วเทซี่โครงหมูที่ลวกน้ำร้อนเตรียมไว้แล้วลงไปผัดคลุกเคล้า

ตามด้วยเต้าเจี้ยวหมักพื้นบ้านช้อนโตๆ อีกหนึ่งช้อน ละเลงราดลงบนซี่โครงหมูอย่างทั่วถึง ทันทีที่โดนน้ำมันเดือดพล่าน ก็มีเสียงดังลั่น:

"ฉ่า ฉ่า ฉ่า!"

กลิ่นหอมของเนื้อหมูเคล้าเครื่องปรุงลอยเตะจมูกขึ้นมาทันที เฉินเล่อสูดหายใจเข้าลึกๆ เสียงท้องก็เริ่มร้องประท้วงโครกคราก

วุ่นวายเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ท้องไส้มันหิวโซจนทนแทบไม่ไหวแล้ว!

ท้องฟ้ามืดสนิทกลายเป็นสีน้ำหมึก ดวงจันทร์กลมโตลอยเด่นอยู่กลางเวหา สาดแสงสีเงินยวบยาบลงมาอาบผืนดิน เฉินเล่อวางแผนการในใจไว้เรียบร้อยแล้ว คืนนี้เขาจะขึ้นเขาไปสำรวจรังและแหล่งกบดานของสัตว์ป่าที่ซ่อนตัวอยู่ตามซอกเขา เพื่อเลือกทำเลที่เหมาะๆ เอาไว้ล่วงหน้าสักสองสามแห่ง