ตอนที่ 74 สัญชาตญาณเจ้าถิ่นของนายพราน!

เขาคิดคำนวณในใจว่าพรุ่งนี้จะต้องเข้าป่าอีกรอบ ต้องล่าสัตว์ป่ามาให้ได้เยอะหน่อย จะได้ให้เจ้าซกมกกับหลี่ฟู่กุ้ยได้กินเนื้อกันอย่างเอร็ดอร่อยต่อไป ไม่ให้ขาดช่วงกลิ่นหอมของเนื้อพวกนี้

หลังจากทำกับข้าวเสร็จ เฉินเล่อก็ไม่ได้รีบร้อนยกโต๊ะ

เขาล้วงแตงกวาดองสีเขียวคล้ำออกมาหนึ่งลูกจากโอ่งเต้าเจี้ยวใบใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมเข้มข้น

จากนั้นเขาก็นั่งลงหน้าโต๊ะ กินข้าวสวยตงเป่ยเนื้อนุ่มหอมกรุ่นคำโต แกล้มกับซี่โครงหมูตุ๋นเต้าเจี้ยวแบบตงเป่ยที่สีสันสดใสหอมฟุ้ง

ซี่โครงหมูนั้นตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยร่อนออกจากกระดูก เนื้อนุ่มแทบละลาย กลิ่นเต้าเจี้ยวเข้มข้น ทุกคำที่เคี้ยวลงไปเหมือนได้สัมผัสรสชาติอันเข้มข้นกลมกล่อมของไขกระดูก

เฉินเล่อกินจนปากมันแผล็บ ส่งเสียงครางในคออย่างพออกพอใจออกมาเป็นระยะ

กระดูกอ่อนส่งเสียงกรุบกรอบดังกึกกั๊กอยู่ในปาก เนื้อหมูร่อนจากกระดูกแล้ว เพียงแค่กัดเบาๆ กระดูกก็หลุดออกจากชั้นเนื้อ รสชาติที่ผสมผสานระหว่างเต้าเจี้ยวและเนื้อหมูก็กระจายฟุ้งไปทั่วทั้งปาก

ความอร่อยนี้แทบจะทำให้เขาฟินจนตัวลอย ทุกคำล้วนชวนให้เคลิบเคลิ้มหลงใหล!

ซี้ด... เสียงเฉินเล่อรินเหล้าขาวใส่ถ้วยจนเต็มปริ่ม เหล้ากระฉอกไหวอยู่ในชาม ส่งกลิ่นฉุนจมูกทว่ายั่วยวนชวนดื่ม

เขาคว้าถ้วยเหล้าขึ้นมา ตาเบิกกว้างด้วยความสะใจ แกล้มกับซี่โครงหมูตุ๋นเต้าเจี้ยวมันเยิ้มในมือ แล้วกระดกเหล้าลงคอดังอึก

พอเหล้าแล่นลงคอ มันก็ร้อนผ่าวราวกับลูกไฟ เผาลำคอจนแทบมีควันพวยพุ่ง ความร้อนแล่นพล่านลงไปด้านล่าง สบายตัวจนรูขุมขนทั่วร่างเปิดกว้าง

ไอหนาวระลอกสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในตัวพลันสลายไปสิ้น ร่างกายเบาหวิวสบายอุรา

ตอนนี้เอง กลิ่นหอมของเนื้อกับกลิ่นเหล้าคลุกเคล้าเข้าด้วยกัน ความเผ็ดร้อนของเหล้าช่วยชูกลิ่นหอมของเต้าเจี้ยวบนซี่โครงให้เด่นชัดขึ้น กินแล้วยิ่งสะใจเข้าไปใหญ่

เฉินเล่อเดาะลิ้น สีหน้าเคลิบเคลิ้มเปี่ยมสุขอย่างยิ่ง บนหน้าผากเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาประปราย

นอกหน้าต่าง พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่บนฟ้า สาดแสงจันทร์นวลตา ยิ่งดูสว่างไสวใต้ฟ้ายามค่ำคืนอันเงียบสงบของหมู่บ้านชนบท

ในห้อง กลิ่นเหล้าและกลิ่นเนื้ออบอวลปนเปกันไปหมด เฉินเล่อเพลิดเพลินกับความอบอุ่นนี้ ดื่มทีละถ้วยแล้วทีละถ้วย ช่างเป็นชีวิตที่สุขสบายประหนึ่งเซียนจริงๆ

ตอนกลางคืนดื่มเหล้าสักหน่อย ร่างกายจะได้อบอุ่น เวลาไปขลุกอยู่ในซอกเขาก็จะไม่หนาวขนาดนั้น มันช่วยกันความหนาวได้!

แต่จะดื่มมากไปก็ไม่ได้ เพราะถ้าเมาเกินไปหัวจะตื้อ หากเผลอนอนฟุบอยู่ในหลุมหิมะนานๆ จนหลับไปล่ะก็ จะซวยเอาได้ เช้าวันต่อมาตัวคงแข็งทื่อเป็นท่อนไม้แน่!

เมื่อกินอิ่มหนำสำราญแล้ว เฉินเล่อก็ไม่ได้ถอดเสื้อผ้า ล้มตัวลงนอนหลับปุ๋ยบนคั่งทันที การนอนหลับครั้งนี้ช่างแสนสบาย ในฝันเขายังฝันเห็นเมียรักกลับมาบ้าน พาลูกสาวใส่เสื้อผ้าตัวใหม่เอี่ยม!

ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ทั้งครอบครัวใช้ชีวิตอย่างหวานชื่นและอบอุ่น

มีลูก มีเมีย นอนบนคั่งอุ่นๆ

เขานอนยาวรวดเดียวจนถึงกลางดึก คั่งเริ่มจะเย็นชืดลงแล้ว เฉินเล่อจึงยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างสะลึมสะลือ!

พอมองดูพระจันทร์ด้านนอก เวลาก็ไม่เช้าแล้ว คืนนี้ยังมีภารกิจต้องทำอีก เขาจึงรีบลุกขึ้นมาทำอุปกรณ์วางกับดักเสียก่อน

จากนั้นเขาก็เดินออกจากบ้าน สวมหมวกหนังหมา ผูกเลื่อนเทียมหมา ล็อกประตูกลอนทั้งสองชั้นเรียบร้อย แล้วคลำมีดล่าสัตว์ที่ข้างเอวอีกครั้ง ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังเขาปั้นลาจื่อ

เมื่อขึ้นไปถึงบนเขา เฉินเล่อก็ส่องไฟฉายไปรอบๆ เริ่มจากเดินไปยังจุดที่เคยพบจิ้งจอกแรคคูนก่อนหน้านี้ แล้วหยิบพลั่วขึ้นมาขุดโพรงที่เหลือไว้เมื่อคืนวานซืน

เขาลวงเอาตัวฮาชื่อหม่าจื่อออกมาจากข้างในได้อีกสิบกว่าตัว แต่ส่วนใหญ่เป็นตัวผู้

เจ้าพวกนี้แม้จะไม่มีค่าเท่าตัวเมีย แต่สิบกว่าตัวนี้ก็ขายได้สักหนึ่งหรือสองหยวน!

เฉินเล่อถูมือเข้าด้วยกัน จากนั้นก็ขับเลื่อนเทียมหมา ตั้งใจจะเจาะลึกเข้าไปในเขาปั้นลาจื่อ เพราะแถบเชิงเขานี้ อย่างมากก็เจอแค่ไก่ฟ้ากับกระต่ายป่าเท่านั้น!

จนถึงตอนนี้เขายังไม่เห็นแม้แต่เงาของกวางโรว์สักตัว ที่เคยเจอกวางโรว์เซ่อนั่นก็เป็นตอนอยู่บนทางไปบ้านพ่อแม่

เขาปั้นลาจื่อลูกนี้ไม่เล็กเลย หากเทียบกับเขาเสี่ยวหวงซานตรงป่าต้นหยางหลังหมู่บ้านชีหลี่ถุนของพ่อตาแล้ว มันกว้างใหญ่กว่ากันตั้งเยอะ!

กระทั่งลูกเสือตัวนั้น เฉินเล่อยังสงสัยเลยว่าอาจจะเตลิดไปจากเขาปั้นลาจื่อแห่งนี้ด้วยซ้ำ

ตลอดทางขึ้นเขาของเฉินเล่อ เนื่องจากหิมะตกหนักจนปิดภูเขา เส้นทางขึ้นเขาจึงเดินไม่ง่ายเลย ต้องอาศัยลุยฝ่าเปิดทางออกมาดื้อ ๆ!

ยังดีที่เขาเตรียมการไว้ล่วงหน้าแต่แรก โดยพันหุ้มรองเท้าเอาไว้อย่างแน่นหนา ด้านนอกยังใช้ผ้าพันทับไว้อีกชั้นจนมิดชิด หิมะจึงแทรกซึมเข้าไปไม่ได้

ไม่อย่างนั้นหากหิมะทะลักเข้าไปข้างใน พอเดี๋ยวเย็นเดี๋ยวร้อนขึ้นมา นิ้วเท้าคงโดนความเย็นกัดจนทรมานน่าดู

ทันทีที่ขึ้นมาบนเขา เฉินเล่อก็เริ่มตื่นตัวเต็มที่ สองตาเป็นประกายวาววับ ส่องแสงเจิดจ้า!

อาศัยข้อมูลที่สัมผัสได้ในสมอง ไม่นานเขาก็กำหนดทิศทางเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ แล้วพาต้าหวงมุ่งหน้าลึกเข้าไปเรื่อย ๆ

เฉินเล่อขับเลื่อนเทียมหมา ฝ่าหิมะที่ทับถมหนาแน่นไปตามทางบนเขาอย่างยากลำบาก

รอบด้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงครูดสวบสาบของเลื่อนหิมะที่แล่นไปบนพื้น และเสียงลมหายใจหนักหน่วงของเขาเท่านั้น

ยิ่งลึกเข้าไปเรื่อย ๆ เฉินเล่อก็ยิ่งรู้สึกว่าอุณหภูมิลดต่ำลงทุกที ลมหายใจที่พ่นออกมากลั่นตัวเป็นไอสีขาวลอยคว้างอยู่ตรงหน้า เขากระชับเสื้อนวมบนตัวให้แน่นขึ้น ทว่าฝีเท้ากลับไม่กล้าผ่อนแรงลงแม้แต่น้อย

แมกไม้รอบตัวเริ่มหนาทึบขึ้นเรื่อย ๆ หิมะก็ยิ่งหนา ทุกย่างก้าวต้องออกแรงมหาศาล

ในตอนนั้นเอง เฉินเล่อก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดาอย่างฉับไว

ข้อมูลหยั่งรู้ถึงสิ่งมีชีวิตในหัวกำลังเตือนเขาว่า เหยื่ออยู่ใกล้ ๆ แถวนี้แล้ว

ต้าหวงเองก็ดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางอย่างเช่นกัน มันเชิดหัวขึ้น จมูกฟุดฟิดดมกลิ่นในอากาศไม่หยุด จากนั้นก็เริ่มระแวดระวัง หางหดหนีบแนบหว่างขา

ใจของเฉินเล่อกระตุกวูบ รู้ดีว่าแถวนี้ต้องมีเหยื่ออยู่แน่ ๆ แต่ยังบอกไม่ได้แน่ชัดว่าเป็นตัวอะไรกันแน่ เขาชะลอฝีเท้าลง สายตากวาดมองไปรอบทิศด้วยความระวังตัว

เมื่อเดินผ่านต้นสนแก่ต้นใหญ่ เขาก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน ก่อนจะยกกระบอกไฟฉายส่องขึ้นไปบนต้นไม้ เห็นเพียงเปลือกไม้ชิ้นหนึ่งถูกขัดคาไว้บนลำต้น

อีกทั้งพอยื่นมือไปเขี่ยดู รอยที่เห็นนี้ก็ไม่น่าจะเพิ่งทำแค่วันสองวันด้วย!

"ขัดเปลือกไม้!?" เฉินเล่อขมวดคิ้วเล็กน้อย นึกไม่ถึงเลยว่าลึกเข้าไปในเขาปั้นชางจื่อจะมีคนเคยเข้ามาแล้ว

สิ่งที่เรียกว่าการขัดเปลือกไม้นี้ เป็นเครื่องหมายเตือนความจำและส่งสัญญาณระหว่างนายพรานด้วยกัน

ย่อมต้องมีคนมาก่อนและมาทีหลัง!

คนที่มาทีหลังจะมุดเข้าไปในทำเลซุ่มที่คนอื่นหมายตาไว้แล้วไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหากเกิดการยิงพลาดโดนกัน หรือถูกเข้าใจผิดว่ามีเจตนาร้ายขึ้นมาคงไม่ดีแน่

โดยเฉพาะนายพรานในหมู่บ้านเดียวกัน ยิ่งไม่มีทางทำผิดพลาดเรื่องพื้น ๆ แบบนี้เด็ดขาด!

นี่ก็เปรียบเสมือนอาณาเขตของพวกสัตว์ร้าย และเป็นกฎเหล็กของเหล่านายพรานเช่นกัน!!