ตอนที่ 100 เข้าฉายในประเทศ

การเอาบทวิจารณ์มาแปะลงบนหนังของตัวเอง วิธีการแบบนี้พิสดารเกินไปแล้ว บริษัทผู้สร้างไม่มีความเห็นอะไรเลยจริงหรือ?

นี่เท่ากับเป็นการใช้ "ชีวิต" มาเรียกลูกค้า แต่ถ้าลองคิดดูให้ดี ขนาดเรื่องที่ผู้กำกับยุโรปบางคนด่าบริษัทหนังในบทแนะนำภาพยนตร์ว่าเข้ามาก้าวก่ายการถ่ายทำเขายังทำมาแล้ว บริษัทโดนด่าก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ สั่งให้ผู้กำกับออกมาขอโทษ แล้วเรื่องนี้ก็กลายเป็นกระแสดังขึ้นมาทั่วยุโรป ผู้ชมต่างก็อยากดูว่าสรุปแล้วมันถ่ายออกมาเป็นแบบไหนกันแน่ ผลคือรายได้พุ่งกระฉูด...

บริษัทหนังเห็นแบบนั้นก็ร้อง อ๋อเหรอ งั้นด่าต่อเลย เอาให้หนักกว่านี้ อย่าได้ทะนุถนอมฉันเพียงเพราะฉันเป็นดอกไม้งามบอบบางเลยนะ

ความจริงมักจะเหนือจริงที่สุดเสมอ วิธีการของโอเดียร์จึงเรียบง่ายมาก

หากว่ากันตามตรงแล้ว ในโลกเดิมตอนที่ทอร์นาทอเรถ่ายทำเรื่อง "มาเลน่า" ออกมาก็ยังไม่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ อย่างน้อยก็ไม่ได้ถูกเพื่อนร่วมวงการยกย่องเชิดชูถึงขนาดนี้

กระแสความร้อนแรงของภาพยนตร์ก็ไม่ได้เดือดพล่านปานนี้ กระทั่งนักวิจารณ์ชาวอิตาลีจำนวนมากยังกล่าวหาว่าทอร์นาทอเรจงใจป้ายสีชาวซีรากูซา จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะเลวร้ายขนาดนั้น มันต้องมีคนที่ยื่นมือเข้าช่วยบ้างสิ และไม่ใช่เพราะ "หน้าตา" ด้วย

ตอนนั้นถึงขั้นมีนักข่าวเดินทางไปสัมภาษณ์คนท้องถิ่นในซีรากูซาสองคน ซึ่งคนท้องถิ่นก็ยืนยันว่าไม่มีทางเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นเด็ดขาด เพราะพวกเขาเป็นเกย์

อ้าวเฮ้ย แบบนี้ก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อแล้ว

การที่เกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้นไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว! ประกอบกับฉู่ซุ่นเป็นคนพูดจาเข้าหูคน สองมาตรฐานมีอยู่ทุกประเทศ หรือถ้าพูดให้ตรงไปตรงมาก็คือระดับความคาดหวังมันต่างกัน

คุณทอร์นาทอเรเป็นคนอิตาลี การที่คุณจะรักอิตาลีมันไม่ใช่เรื่องปกติธรรมดาหรอกหรือ? คุณควรรักบ้านเกิดให้ลึกซึ้ง ถ้าคุณไม่รักสิถึงจะเป็นข่าว

ส่วนฉู่ซุ่นล่ะ เขาเป็นคนต่างชาติแท้ ๆ แต่กลับ "ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น" แล้วถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้มอบให้แก่อิตาลี คุณยังจะเรียกร้องอะไรอีก?

ป้ายสีชาวซีรากูซาหรือ? ไม่มีทางเป็นไปได้เลย นักวิจารณ์กล่าวว่า เห็นได้ชัดว่าชาวซีรากูซาทุกคนเป็นเพียงตัวแทนเชิงเปรียบเปรย ไม่ว่าจะเป็นทนายความหรือหมอฟัน ต่างก็เป็นตัวแทนของคนชาติต่าง ๆ ที่เดินทางเข้าออกอิตาลี คนพวกนี้ไม่ได้พูดคำว่ารักอิตาลีด้วยซ้ำ ก็เหมือนกับในหนังที่พวกเขาแค่อยากได้เรือนร่างของมาลีนาเท่านั้น

ฟังดูแล้วรู้สึกว่ามีเหตุผลมากเลยใช่ไหมล่ะ คำว่าสองมาตรฐานแบบโจ่งแจ้งมันเป็นอย่างไร นี่แหละใช่เลย

ฉู่ซุ่นซึ่งอยู่ในประเทศ พอได้เห็นคำวิจารณ์ทำนองนี้จากทางอิตาลีก็อดขำไม่ได้ อันที่จริงคนอิตาลีไม่เคยคิดถึงปัญหาข้อหนึ่งเลยว่า ถ้าอิตาลีเป็นคนรักของฉู่ซุ่น และเขานับถือมาตุภูมิเป็นแม่ เช่นนั้นแล้วก็สรุปได้ว่า ประเทศจีนก็คือ...ของอิตาลี

ในประเทศอย่างอิตาลี อาร์เจนตินา ฝรั่งเศส เยอรมนี อังกฤษ และอื่น ๆ หน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนักวิจารณ์ก็คือการทำให้ผู้ชมรับรู้ว่าผู้กำกับเก่งกาจขนาดไหนได้โดยไม่ต้องเปลืองสมองคิด

กระแสครั้งนี้ทำให้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วยุโรปและแวดวงศิลปะ ภาพยนตร์ในรุ่นเดียวกันอย่าง "Harvest Skirt" หรือ "Adonia" ต่างก็มีกำหนดเข้าฉายในช่วงเดือนกันยายนเหมือนกัน ทว่าความสนใจกลับถูกผู้ชนะกวาดเรียบไปทั้งหมด แม้กระทั่ง "Betty" เองยังยอมทุ่ม "ชีวิต" ในการโปรโมต

นอกจากฉู่ซุ่นแล้ว วาเลนตินาอดีตนางแบบอันดับหนึ่งของโลก ก็มีกระแสนิยมพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง

วงการนางแบบ โดยเฉพาะวงการนางแบบแถบยุโรปและอเมริกานั้นมีลำดับขั้นที่ชัดเจนมาก ไม่เหมือนนักแสดงที่หลังจากโด่งดังจากบทบาทเดียวก็อาจทะยานขึ้นสู่ระดับแถวหน้าได้ทันที

แม้ว่าวาเลนตินาจะมีใบหน้าที่สวยสะกดขนาดไหน เธอก็ยังต้องใช้เวลาตั้งหลายปีกว่าจะก้าวขึ้นมาเป็นนางแบบอันดับหนึ่งของโลกได้

แน่นอนว่าวงการนางแบบไม่มีเกณฑ์การตัดสินที่เป็นมาตรฐาน พูดให้เข้าใจง่ายก็คือใครมีค่าตัวสูงกว่าคนนั้นก็เก่งกว่า และช่วงเวลาพีคที่สุดก็สั้นมาก ซึ่งวาเลนตินารักษาตำแหน่งนั้นไว้ได้นานถึงสิบห้าเดือน

"นักข่าวจาก 'ไทม์' มาแล้วค่ะ" เจนนิเฟอร์ผู้จัดการเตือน

"รู้แล้ว" วาเลนตินารอให้ช่างแต่งหน้าเติมหน้าเสร็จจึงลุกขึ้นยืน เธอต้องให้สัมภาษณ์กับนักข่าวของนิตยสาร "ไทม์" ฉบับยุโรป

ทุกคนรู้ดีว่า "ไทม์" มีอยู่ห้าฉบับ ได้แก่ ฉบับหลักสหรัฐอเมริกา ฉบับนานาชาติ ฉบับยุโรป ฉบับเอเชีย และฉบับละตินอเมริกา

วาเลนตินาไม่ได้รู้สึกประหม่าเลย เธอไม่ได้ขึ้นแค่ปกฉบับละตินอเมริกาเท่านั้น แต่ยังเคยขึ้นปกฉบับนานาชาติมาแล้วด้วย ทว่าสิ่งที่แตกต่างกันก็คือ ครั้งนี้เธอถูกสัมภาษณ์ในฐานะนักแสดง

"ก่อนหน้านี้ฉันยังแนะนำไม่ให้รับเล่น 'มาเลน่า' อยู่เลย ดูเหมือนไม่เป็นมืออาชีพแท้ๆ โชคดีจริงที่เธอไม่ฟังฉัน" เจนนิเฟอร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หากยอมฟังเธอแต่แรก คงไม่มีโอกาสได้ปีนขึ้นสู่จุดสูงสุดเป็นครั้งที่สองแน่ หนังเพิ่งเข้าฉายได้ไม่กี่วัน ทางลอนดอนก็โทรศัพท์ติดต่อมา ใครๆ ก็รู้ว่ากองบรรณาธิการนิตยสาร "ไทม์" ฉบับยุโรปตั้งอยู่ที่ประเทศอังกฤษ

การสัมภาษณ์พิเศษของ "ไทม์" นั้น มีกลิ่นอายคล้ายกับ "เหรินหมินรื่อเป้า" อยู่บ้าง พวกเขาจะไม่ถามคำถามยิบย่อย แต่จะโยนหัวข้อใหญ่ๆ มาให้คุณได้แสดงความคิดเห็นอย่างอิสระ

[ตอนนี้คุณได้รับฉายาว่า "ความงดงามแห่งอิตาลี" คุณคิดว่าความสำเร็จของ "มาเลน่า" นั้น คุณมีส่วนร่วมสักกี่เปอร์เซ็นต์]

วาเลนตินายิ้มบางๆ พลางตอบว่า "สิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ ส่วนอีกเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ฉันคิดว่าเป็นของผู้กำกับฉู่ทั้งหมด หนังเรื่องนี้คือภาพสะท้อนในการถ่ายทอดมุมมองส่วนตัวของเขา คุณเชื่อไหมล่ะคะ แม้แต่โปสเตอร์โปรโมตหนังก็ยังเป็นแบบนั้นเลย"

"ฉันคิดว่าคุณฉู่เป็นคนที่มีเสน่ห์เฉพาะตัวสูงมาก มีอยู่ฉากหนึ่งที่มาลีนาซึ่งฉันรับบทต้องหิวจัดและกินอาหารอย่างตะกละตะกลาม แต่ด้วยพฤติกรรมการกินตามปกติของฉันรวมถึงลำคอที่แคบ ฉันจึงแสดงออกมาไม่ได้เลยค่ะ"

"คุณฉู่ถามฉัน เขาบอกว่า 'ผมมีสองวิธี วิธีหนึ่งค่อนข้างนุ่มนวล อีกวิธีค่อนข้างตรงไปตรงมา เธออยากใช้วิธีไหนล่ะ'" พอพูดถึงฉู่ซุ่นขึ้นมา วาเลนตินาก็พูดจ้อไม่หยุดปากทันที

"ฉันเลือกวิธีนุ่มนวลค่ะ เพราะกลัวว่าถ้าใช้วิธีตรงไปตรงมาแล้วจะทำพัง จากนั้นตลอดสองวันที่ถ่ายทำเสร็จ คุณฉู่ก็มักจะมาหาฉันเพื่ออธิบายบท แม้กระทั่งตอนกลางคืนก็ด้วย จนฉันไม่มีเวลากินข้าวเลย สองวันต่อมาพอฉันกลับไปแสดงฉากนั้นอีกครั้ง ก็เล่นออกมาได้ตรงตามที่ผู้กำกับต้องการเป๊ะเลยค่ะ"

"ตอนนั้นเองฉันถึงได้เข้าใจว่า วิธีการของคุณฉู่ก็คือการปล่อยให้ฉันหิวแล้วค่อยไปแสดง"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นักข่าวที่ไม่ค่อยได้เอ่ยปากก็พูดแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่ง "การปล่อยให้นักแสดงอดอาหาร คุณไม่คิดว่านั่นเป็นการทำร้ายร่างกายนายแบบนางแบบเพื่อหนังหรอกเหรอครับ"

"ไม่เลยค่ะ" วาเลนตินาส่ายหน้า "ยุคนี้จะทำอะไรก็ทำร้ายร่างกายทั้งนั้นแหละค่ะ การเป็นนางแบบเพื่อควบคุมน้ำหนักยิ่งทำร้ายร่างกายมากกว่านี้เสียอีก ฉันคิดว่าเวลาที่คุณต้องการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้สำเร็จ คุณก็ต้องมีหนทางที่สามารถเอาชนะอุปสรรคทุกอย่างให้ได้ค่ะ"

ท้ายที่สุด การสัมภาษณ์พิเศษฉบับนี้ เกินกว่าครึ่งหนึ่งล้วนเป็นคำชื่นชมที่มีต่อฉู่ซุ่นทั้งสิ้น

เมื่อตัดภาพกลับมายังในประเทศ วันเข้าฉายในยุโรปกับวันเข้าฉายในประเทศห่างกันเพียงสี่วันเท่านั้น นี่จึงเป็นเหตุผลที่ฉู่ซุ่นไม่มีเวลาแวะไปฮาวายหรือลอสแอนเจลิส

"ขณะนี้เครื่องบินได้ร่อนลงสู่จุดหมายปลายทางมหานครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน อย่างปลอดภัยแล้ว เครื่องบินจำเป็นต้องเคลื่อนตัวเข้าสู่หลุมจอดที่กำหนด เพื่อความปลอดภัยของท่านผู้โดยสาร..."

ฉู่ซุ่นนั่งเครื่องบินจากปักกิ่งมายังเซี่ยงไฮ้ ปกติแล้วรอบปฐมทัศน์ภาพยนตร์ของเขามักจะจัดขึ้นที่ปักกิ่ง ทว่าสมาพันธ์ภาพยนตร์ศิลปะกลับไม่มีโรงฉายขนาดใหญ่ในปักกิ่งเลย ด้วยเหตุนี้จึงต้องย้ายมาจัดที่ "โรงภาพยนตร์ตะวันโด่ง" ในเซี่ยงไฮ้แทน บอกตามตรงว่าฉู่ซุ่นเองก็แยกไม่ออกเหมือนกันว่า ชื่อโรงภาพยนตร์อิสระพวกนี้ กำลังเล่นมุกสองแง่สองง่ามใต้สะดือหรือตั้งใจจะกวนประสาทคนกันแน่ แต่ละชื่อช่างพิลึกพิลั่นจริงเชียว

แม้ชื่อจะพิลึก ทว่าโรงภาพยนตร์ตะวันโด่งกลับมีขนาดค่อนข้างใหญ่ทีเดียว ตัวอาคารแบ่งเป็นสองชั้น ชั้นแรกมีสิบเอ็ดโรงฉายโดยเน้นฉายภาพยนตร์ระบบ 2D เป็นหลัก ส่วนชั้นสองรวมถึงโรงภาพยนตร์ระดับ VIP มีทั้งหมดสิบสามโรงฉาย ซึ่งเน้นฉายภาพยนตร์ระบบ 3D เป็นหลัก

"ผู้กำกับฉู่ ขอบคุณมากจริงๆ ครับที่ไว้วางใจสมาพันธ์ภาพยนตร์ศิลปะของเรา พวกเราจะจัดรอบฉายให้ 'มาเลน่า' ไม่ต่ำกว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์อย่างแน่นอนครับ" ผู้ที่กล่าวประโยคนี้คือเผิงฉี ประธานเครือโรงภาพยนตร์ของสมาพันธ์ พอเขาทราบว่าฉู่ซุ่นเลือกเครือโรงภาพยนตร์ของพวกเขา ก็รู้สึกราวกับลาภลอยตกใส่หน้า จึงรีบติดต่อเจ้าของโรงภาพยนตร์กว่าสองร้อยคนในกลุ่มทันที ในเมื่อมีเงินให้กอบโกย คนอื่นๆ ย่อมกระตือรือร้นเป็นธรรมดา

ไว้ใจในฝีมืออย่างนั้นเหรอ ฉู่ซุ่นมองหน้าเผิงฉีพลางคิดในใจ หมอนี่เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า

ก่อนที่จะร่วมงานกัน ประธานเผิงฉีได้ศึกษาข้อมูลมาอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว และพบว่าฉู่ซุ่นเป็นผู้กำกับที่เชี่ยวชาญการโปรโมตและจัดจำหน่ายภาพยนตร์เป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นการแหวกวงล้อมหนึ่งสู้เจ็ดของ "คิลบิล" หรือจะเป็นการปล่อยให้นกกระสากับหอยกาบสู้กันจนตาอยู่คว้าพุงปลาไปกินของ "Let the Bullets Fly" ล้วนผลักดันการประชาสัมพันธ์ไปจนถึงขีดสุด

ในสายตาของเผิงฉี เหตุผลที่ฉู่ซุ่นไม่เลือกบริษัทจัดจำหน่ายกระแสหลัก และจงใจจำกัดรอบฉายด้วยตัวเอง ก็เพื่อใช้กลยุทธ์การตลาดแบบหิวกระหายสร้างกระแสให้ดังเปรี้ยงปร้าง จากนั้นค่อยใช้คานงัดขนาดเล็กที่สุดมางัดตลาดที่ใหญ่ที่สุดนั่นเอง

ล้ำลึก ล้ำลึกจริง ๆ คิดได้ถึงตรงนี้เผิงฉีก็สำทับไปอีกหนึ่งประโยค "ผู้กำกับฉู่ซุ่นวางใจได้เลยครับ ผมจะไม่ทำให้แผนการของคุณเสียแน่นอน"

"แผนการอะไรกันครับ" ฉู่ซุ่นตบไหล่เผิงฉีแล้วเอ่ยขึ้น "นายกสมาคมเผิงไม่ต้องไปใส่ใจเรื่องจัดรอบฉายมากหรอกครับ จัดรอบแบบไหนก็ได้ตามสบาย อย่าให้ไปกระทบหนังเรื่องอื่นก็พอ"

"????" เผิงฉีชะงักไป เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของฉู่ซุ่น แต่นี่มันไม่เหมือนกับที่เขาจินตนาการไว้เลยสักนิด!

งานรอบปฐมทัศน์จัดขึ้นอย่างค่อนข้างเรียบง่าย ฉู่ซุ่นไม่ได้เชิญกระทั่งนักแสดงนำ และไม่มีแขกรับเชิญคนอื่น ทว่านักข่าวกลับแห่กันมาเพียบ แค่มีผู้กำกับรางวัลสิงโตทองคำคนใหม่นี้เพียงคนเดียวก็เพียงพอแล้ว

หลังจากขึ้นเวที ฉู่ซุ่นก็กล่าวออกมาประโยคหนึ่งว่า "เพื่อน ๆ นักข่าวและเพื่อน ๆ ขัน... นักวิจารณ์ภาพยนตร์ที่มาร่วมงานทุกท่าน ดูไปแล้วก็ถนอมความรู้สึกนี้ไว้ด้วยนะครับ"

ฉู่ซุ่นพูดจบก็เดินลงไปทันที ไฟในโรงดับลงเพื่อเริ่มฉายหนัง เมื่อกี้เกือบพลั้งปากพูดคำว่าเพื่อนร่วมสังกัดขันทีออกไปแล้วสิ บ้าเอ๊ย

เหล่านักข่าวและนักวิจารณ์ภาพยนตร์ต่างนึกไม่ถึงว่าจะสั้นกุดขนาดนี้ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว หนังก็เริ่มฉายเสียแล้ว

การที่ "มาเลน่า" เข้าฉายในประเทศยังมีข้อดีอยู่อีกอย่าง นั่นคือผู้กำกับส่วนใหญ่ หากพอมีเวลาก็จะซื้อตั๋วมาดูหนังเรื่องนี้กัน

ตัวอย่างเช่นกลุ่มของเสิ่นโม่, ฉู่โหว, เหลยซานปิง, หงซิ่ง และตู้ถิงสิ่ง ที่รวมตัวกันเป็นก๊วนผู้กำกับหนังออนไลน์มาดูหนังด้วยกัน

"หือ? ช็อตตรงนี้ดูไม่ค่อยต่อเนื่องเท่าไรนะ"

"พูดไปได้ ก็ช็อตหวือหวาด้านหลังมันโดนตัดออกไปน่ะสิ"

"จะตัดไปทำไมกันนะ ฉันอายุตั้งสามสิบกว่าแล้ว ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นสักหน่อย แต่ประเด็นคือพอตัดออกไปแล้ว ภาษาภาพยนตร์มันเลยไม่ค่อยลื่นไหลน่ะสิ"

"นี่คือฉู่ซุ่นคนที่ถ่ายทำเรื่อง "Let the Bullets Fly" จริง ๆ เหรอเนี่ย เฮ้ย ๆ ฝีมือกับสไตล์มันต่างกันเกินไปแล้วมั้ง"

"ตอนแรกกะว่าจะมาศึกษาหาความรู้สักหน่อย แต่เลียนแบบไม่ไหวจริง ๆ ให้ตายก็เรียนรู้ตามไม่ทัน"

บรรดาผู้กำกับหนังออนไลน์ดูไปพลางกระซิบกระซาบคุยกันไปพลาง พวกเขานั่งอยู่สองแถวหลังสุด นอกจากคู่รักวัยรุ่นตรงมุมโรงคู่หนึ่งแล้วก็ไม่มีใครอื่นอีก จึงไม่เป็นการรบกวนคนอื่น

ส่วนคู่รักตรงมุมโรงน่ะเหรอ คนปกติที่ตั้งใจมาดูหนังจริง ๆ ใครเขาจะเลือกนั่งตรงมุมกันล่ะ?

เวลาเก้าสิบกว่านาทีผ่านไปอย่างรวดเร็วจนหนังจบลง คนอื่น ๆ ในโรงทยอยออกไปจนหมดแล้ว แต่พวกเขาสองสามคนยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ จนกระทั่งคุณป้าพนักงานทำความสะอาดเดินเข้ามาสะกิดเตือนนั่นแหละ ถึงได้สติกลับมา

"ผู้กำกับฉู่ซุ่นนี่อัจฉริยะตัวจริงเลยว่ะ" เหลยซานปิงอัดอั้นอยู่นานก่อนจะเค้นประโยคนี้ออกมาได้

ตู้ถิงสิ่งกล่าว "ไม่เหมือนกับที่ฉันจินตนาการไว้เลยสักนิด แต่ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ว่าเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมมาก"

"ถึงจะโดนตัดไปหลายช็อต แต่นี่ก็เป็นหนังอีโรติกที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ฉันเคยดูมาเลย" หงซิ่งเอ่ย

"อะไรกัน? คิดจะเอาหนังเรื่องนี้ไปวิเคราะห์ใน "สือฟั่งใหม่" อีกแล้วเหรอ" ฉู่โหวถาม

หงซิ่งตอบ "ฉันกำลังคิดเรื่องนี้อยู่เลย ผลงานที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ถือเป็นบุญตาของแฟนหนังจริง ๆ"

ได้ยินดังนั้น พวกฉู่โหวต่างก็พยักหน้าเห็นพ้อง คนที่ทำหนังออนไลน์อย่างพวกเขานั้น แท้จริงแล้วไม่ได้มีความคิดลึกซึ้งอะไรมากมายนัก หัวใจสำคัญคือต้องจับทางให้ถูกว่าคนดูอยากดูอะไร

และหนังเรื่องนี้พวกเขามีความเห็นตรงกันอย่างเป็นเอกฉันท์ ต่อให้ไม่พูดถึงเทคนิคอย่างช็อตภาพหรือศิลป์การจัดฉาก แค่เนื้อเรื่องอย่างเดียวก็ชวนติดตามมากพอแล้ว กระแสปากต่อปากต้องลุกเป็นไฟแน่นอน

"รายได้ไม่น้อยแน่ แต่ทำไมถึงเลือกเข้าฉายในเครือโรงภาพยนตร์พันธมิตรศิลปะล่ะ" เสิ่นโม่สงสัยขึ้นมา "ถ้าจะบอกว่าเป็นการตลาดแบบหิวกระหาย แต่ลองคิดดูดี ๆ มันไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นเลยสักนิด หน้านี้ก็มีทั้งรายได้และคำชมจาก "Let the Bullets Fly" หนุนหลังอยู่ ด้านหลังก็มีรางวัลสิงโตทองคำสร้างชื่อเสียงให้ประเทศอีก มันไม่จำเป็นต้องพึ่งวิธีแบบนี้เลยจริง ๆ"

เสิ่นโม่ค่อนข้างคุ้นเคยกับพันธมิตรภาพยนตร์ศิลปะอยู่พอสมควร เพราะหากหนังออนไลน์ของพวกเขามีโอกาสได้ตรามังกรขึ้นมา พันธมิตรเจ้าเดียวที่มีความเป็นไปได้ว่าจะร่วมงานด้วยก็คือเครือโรงภาพยนตร์พันธมิตรศิลปะนี่แหละ ใช่ว่าทุกคนจะเป็นเหมือนหงซิ่งที่มีแบ็กหลังเป็นสถานีโทรทัศน์ส่วนกลางเสียเมื่อไร

เหลยซานปิง ตู้ถิงสิ่ง และคนอื่น ๆ ต่างส่ายหน้า แล้วหันสายตาไปมองหงซิ่ง เพราะในบรรดาทุกคน มีเพียงหงซิ่งคนเดียวที่เคยคุยกับฉู่ซุ่นและคุ้นเคยกับเขามากที่สุด

หงซิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบด้วยสีหน้าจริงจัง "ไม่รู้เหมือนกัน แต่ที่ฉันรู้แน่ ๆ ก็คือ "มาเลน่า" โดยเฉพาะบทมาลีนาจะต้องครองกระแสเต็มหน้าฟีดโซเชียลแน่นอน!"

ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก เรื่องแค่นี้ยังต้องให้แกมาบอกอีกเรอะ? อีกอย่าง ถ้าไม่รู้แล้วจะเก๊กหน้าขรึมขนาดนั้นไปทำซากอะไรวะ