ตอนที่ 99 เข้าฉายในยุโรป

[ภาพยนตร์เจ้าของรางวัลสิงโตทองคำ "มาเลน่า" แจ้งเกิดหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งยุโรป]

[ฉู่ซุ่น เจ้าของรางวัลสิงโตทองคำที่อายุน้อยที่สุดในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส มอบของขวัญแด่อิตาลีทั้งประเทศ]

["ภาพยนตร์อีโรติกสุดคลาสสิกที่สุดในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์" ประธานคณะกรรมการตัดสินกล่าวชื่นชม]

สโลแกนโปรโมตบนโปสเตอร์สะท้อนให้เห็นจุดเน้นของแต่ละประเทศ พาดหัวแรกเป็นของอาร์เจนตินา พาดหัวที่สองเป็นของอิตาลี ส่วนพาดหัวที่สามเป็นของฝรั่งเศส

ทรัพยากรด้านการประชาสัมพันธ์ที่อัลฟอนโซจัดสรรให้นั้นถือว่ายอดเยี่ยมมาก ในฐานที่มั่นหลักอย่างยุโรป รวมถึงแถบแอฟริกาใต้ แม้การโปรโมตจะไม่ได้โหมกระหน่ำจนเต็มไปหมดทุกหัวระแหง แต่คอหนังส่วนใหญ่ต่างก็รับรู้ว่ามีภาพยนตร์เรื่องนี้เตรียมเข้าฉาย

กอนซาเลซเป็นชาวอาร์เจนตินา เขาเห็นโปสเตอร์โปรโมตที่เป็นภาพผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเงยหน้าขึ้น ดูแล้วก็มองไม่ออกว่าสวยตรงไหน พออ่านพาดหัวก็เอ่ยขึ้นมาว่า "หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งยุโรปงั้นเหรอ พวกเขาไม่รู้หรือไงว่าอาร์เจนตินาเป็นประเทศในอเมริกาใต้น่ะ"

"โปรโมตมั่วซั่ว สิ้นคิดสิ้นดี" กอนซาเลซเป็นคนที่ไม่ค่อยมั่นใจในวัฒนธรรมของประเทศตัวเองอย่างยิ่ง หากพูดกันตามตรง สิ่งที่พอจะเชิดหน้าชูตาได้เมื่อเทียบกับที่อื่นก็มีแค่วัฒนธรรมการเต้นแทงโกเท่านั้น ซึ่งการเต้นแทงโกมีต้นกำเนิดมาจากอาร์เจนตินา

แม้แต่นักเขียนระดับสมบัติของชาติอาร์เจนตินาอย่างบอร์เกส ก็ยังมีเชื้อสายอังกฤษและยังเป็นชาวยิวอีกด้วย

การที่กอนซาเลซไม่มั่นใจในวัฒนธรรมของตัวเอง ส่วนใหญ่ยังเป็นผลมาจากสภาพเศรษฐกิจและสถานะระหว่างประเทศในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา เขากำลังพึมพำบ่นพึมพำกับตัวเอง หากตั้งใจฟังให้ดีจะพบว่าเขากำลังสับแหลกหนังห่วยของประเทศตัวเองที่เพิ่งดูไปเมื่อสัปดาห์ก่อน

ไม่ว่าเขาจะขาดความมั่นใจหรือนึกรังเกียจแค่ไหน กอนซาเลซก็ยังคงซื้อตั๋วชมภาพยนตร์เรื่อง "มาเลน่า" อยู่ดี เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่นักแสดงนำจะเป็นคนที่ไปเฉิดฉายในเทศกาลภาพยนตร์ใหญ่ทั้งสามแห่งได้ ในเทศกาลภาพยนตร์ระดับท็อปทรีแทบจะไม่มีภาพยนตร์จากอาร์เจนตินาปรากฏให้เห็นเลย

เดิมทีภาพยนตร์สั้นเรื่องแรกของอาร์เจนตินาก็ถ่ายทำโดยคนฝรั่งเศส และภาพยนตร์เรื่อง "El fusilamiento de Dorrego" ที่เปิดฉากวงการภาพยนตร์อาร์เจนตินาก็ถ่ายทำโดยคนอิตาลี ถึงขนาดที่ว่าหลังยุคทศวรรษ 1970 เป็นต้นมา ในระดับสากลก็แทบไม่มีคำเรียกขานภาพยนตร์อาร์เจนตินาอีกต่อไป

กอนซาเลซกวาดสายตามองรอบข้าง อัตราคนดูในโรงหนังถือว่าใช้ได้ทีเดียว เมื่อภาพยนตร์เริ่มฉาย เขากลับรู้สึกว่าคนอิตาลีพูดจาโอเวอร์เกินจริงไปหน่อย

ทว่าพอวาเลนตินาปรากฏตัวบนจอ กอนซาเลซก็ตกตะลึงจนตาค้าง เพราะเขาจำวาเลนตินาได้ในทันที หญิงสาวที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นสุดยอดนางแบบอันดับหนึ่งแห่งอาร์เจนตินาคนนี้ มีชื่อเสียงโด่งดังในประเทศของตัวเองมากทีเดียว

"วาเลนตินาสวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" กอนซาเลซประหลาดใจเป็นล้นพ้น เขาเคยเห็นวาเลนตินาในโทรทัศน์หรือบนหน้าปกนิตยสารตามซูเปอร์มาร์เก็ตมาบ้าง รู้สึกว่าสวยก็จริงอยู่ แต่ไม่เคยทำให้เขาใจเต้นแรงได้ขนาดนี้มาก่อน ดังนั้นเขาจึงไม่เคยยอมเสียเงิน 150 เปโซเพื่อซื้อนิตยสารเลยสักเล่ม

มาลีนาที่รับบทโดยวาเลนตินาเดินฝ่าฝูงชนครั้งแล้วครั้งเล่า เดินผ่านลานจัตุรัสกว้าง ชุดที่สวมใส่ในแต่ละครั้งล้วนเปลี่ยนไป และชะตากรรมของเธอก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน กอนซาเลซรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังแอบมองมาลีนาตามติดไปพร้อมกับตัวเอกชายอย่างเรนาโต ได้เห็นชีวิตความเป็นอยู่ของมาลีนาดิ่งลงเหวเรื่อย ๆ โดยเฉพาะตอนที่เห็นว่ามาลีนาถูกข่าวลือเล่นงานจนไม่มีใครยอมขายของกินให้เธอ ไม่มีใครยอมจ้างเธอทำงาน จนกระทั่งได้เศษอาหารนิดหน่อยจากพ่อค้าตลาดมืดแล้วต้องกล้ำกลืนกินลงไปอย่างตะกละตะกลาม

มันชวนให้รู้สึกหดหู่ใจอย่างยิ่ง กอนซาเลซอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ "ทำไมต้องทำกับเธอถึงขนาดนี้ด้วย"

ช็อตที่มาลีนานั่งกินอาหารมีความยาวไม่ถึงยี่สิบวินาทีด้วยซ้ำ และไม่ได้จงใจขยี้มุมกล้องอะไรเป็นพิเศษ แต่กลับ...บีบหัวใจคนดูจนเจ็บปวดเหลือเกิน

แม้แต่พ่อค้าตลาดมืดที่แบ่งอาหารให้เธอ ก็ยังหวังแค่จะได้นอนกับเธอเท่านั้น

"ทำไมถึงไม่มีใครช่วยเธอเลยล่ะ!" กอนซาเลซอดไม่ได้ที่จะพึมพำตั้งคำถามออกมาเบา ๆ ถึงขั้นคิดขึ้นมาว่า หากมาลีนาไม่ได้งดงามหยาดเยิ้มขนาดนี้ เป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา ๆ คนหนึ่ง เวลาที่ผู้คนเห็นเธอตกที่นั่งลำบากขนาดนี้ ก็คงไม่ถึงกับไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยหรอก

"ผู้คนไม่ได้รักความงดงามเลย ความงดงามเป็นสิ่งที่ไม่น่าให้อภัย และความงดงามมีไว้เพื่อถูกเหยียบย่ำทำลายเท่านั้น"

"มีเพียงการหวนคืนสู่ถิ่นเดิมเท่านั้น จึงจะกอบกู้ศักดิ์ศรีกลับคืนมาได้"

"เธอมีความผิดอะไรกัน ความผิดเพียงหนึ่งเดียวของเธอก็คือความงดงามที่มากเกินไปนั่นแหละ"

...

"วาเลนตินาคู่ควรกับตำแหน่งเทพีอันดับหนึ่งแห่งยุโรปจริง ๆ" หลังจากดูหนังจบ กอนซาเลซก็ยอมรับคำโปรโมตของภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างหมดใจ เมื่อเดินผ่านซูเปอร์มาร์เก็ต เขาจึงยอมซื้อนิตยสารมาหนึ่งเล่ม แล้วค่อยหยิบโค้กมาอีกขวด

ข้าวของเครื่องใช้ในแต่ละประเทศ จริงๆ แล้วสามารถดูได้จากราคาโค้ก ในประเทศบ้านเกิด โค้กขวด 600 มิลลิลิตรในซูเปอร์มาร์เก็ตราคาประมาณสามหยวน ที่ญี่ปุ่นไม่มีขวดขนาด 600 มิลลิลิตร จึงต้องซื้อขนาด 300 มิลลิลิตรสองกระป๋อง ตกประมาณ 15 หยวน ส่วนที่อาร์เจนตินาจะอยู่ที่ราวหกหยวน

หากเปรียบเทียบในแนวดิ่ง เงินเดือนของญี่ปุ่นสูงกว่าในประเทศสองถึงสามเท่า แต่ค่าครองชีพสูงกว่าถึงห้าเท่า ส่วนเงินเดือนของอาร์เจนตินาสูงกว่าในประเทศราวห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ค่าครองชีพแพงกว่าสองเท่า

ข้อมูลข้างต้นเป็นการประมาณการแบบคร่าวๆ เท่านั้น เมื่อมองภาพรวมแล้ว อาร์เจนตินาก็ยังรีดรายได้ออกมาได้ไม่น้อยทีเดียว

โรงภาพยนตร์ในแต่ละประเทศที่เข้าฉาย "มาเลน่า" ใช่ว่าทุกคนจะอินไปกับมัน เพราะถ้ามัวแต่ก้มหน้าเล่นมือถือแล้วเงยหน้าขึ้นมาดูเป็นพักๆ ก็อาจจะรู้สึกว่าหนังเรื่องนี้ดูประหลาดและไร้เหตุผลสิ้นดี แต่ขอเพียงตั้งใจดู ทุกคนล้วนต้องรู้สึกปวดใจแทนมาลีนาทั้งนั้น

เพียงวันแรกที่เข้าฉาย ทั่วยุโรปก็เกิดกระแสคลั่งไคล้ในตัวมาลีนาขึ้นมาราวกับพายุลูกใหญ่

คนดูทั่วไปชมภาพยนตร์ก็เพื่อความบันเทิง รับรู้แค่ว่าหนังเรื่องนี้กำลังพูดถึงข่าวลือและความชั่วร้ายในกมลสันดานของมนุษย์ จึงรู้สึกเพียงแค่ว่าผู้กำกับคนนี้เก่งกาจไม่เบา

ทว่าหากอยากอ่านบทวิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง ก็ต้องพึ่งพาพวก "กูรูภาพยนตร์"

ช่วงเทศกาลภาพยนตร์ก่อนหน้านี้ บรรดานักวิจารณ์ต่างอัดอั้นตันใจกันแทบแย่ พอหนังได้ฤกษ์เข้าฉายจริงเสียที ในวันแรกนั้นกระแสวิจารณ์เชิงบวกจึงหลั่งไหลมาราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก ฟอร์มใหญ่โตเสียยิ่งกว่าจ้างกองทัพหน้าม้ามาปั่นกระแสเสียอีก

คนแรกคือคันตารีนี นักวิจารณ์ภาพยนตร์ชื่อดังแห่งยุโรป เหตุที่บอกว่ามีชื่อเสียงก็เพราะว่าในบรรดาสามเทศกาลภาพยนตร์ระดับท็อปของโลก มีถึงสองเทศกาลที่เคยเชิญเขาไปทำหน้าที่เป็นหนึ่งในคณะกรรมการตัดสิน

แม้คณะกรรมการตัดสินโดยทั่วไปจะมีถึงสามสี่สิบคน แต่นี่ก็เพียงพอจะพิสูจน์อิทธิพลของคันตารีนีได้แล้ว หนังสือที่เขาเขียนอย่าง "ข้อโต้แย้งภววิทยาภาพยนตร์ และศิลปะที่เปลี่ยนพลวัตธรรมชาติ" ยังถูกสถาบันภาพยนตร์หลายแห่งนำไปใช้เป็นตำราเรียนอีกด้วย

ภววิทยาภาพยนตร์ก็คือทัศนะที่อังเดร บาแซง "บิดาแห่งจิตวิญญาณ" เคยเสนอไว้ โดยเขาเชื่อว่าศิลปะทุกแขนงของภาพยนตร์ล้วนเกิดจากการรังสรรค์ของมนุษย์ เว้นแต่การถ่ายภาพเท่านั้น ซึ่งการสะท้อนสภาพความเป็นจริงตามธรรมชาติของสรรพสิ่งคือรากฐานแห่งสุนทรียศาสตร์ของภาพยนตร์ รายละเอียดคร่าวๆ ก็ประมาณนี้

"ในฐานะที่เคยทำหน้าที่เป็นกรรมการเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิสมาแล้วถึงสามครั้ง ผลงานในเทศกาลครั้งที่ 77 อย่าง 'มาเลน่า' คือผลงานที่ทำให้ผมประหลาดใจที่สุด

ก่อนจะดู ผมไม่มีทางจินตนาการออกเลยว่า ภาพยนตร์ที่ผู้กำกับหนุ่มชาวจีนใช้เวลาคิดพล็อตในซิซิลีไม่ถึงหนึ่งเดือน จะออกมาเป็นเช่นนี้ได้

ตัวภาพยนตร์ได้ประกาศแก่นเรื่องออกมาตั้งแต่ฉากแรก เมื่อแสงจากแว่นขยายรวมจุดลงบนตัวมด มดก็ถูกแสงแดดอันแผดเผาคลอกจนตาย ในระดับผิวเผิน ภาพยนตร์กำลังพูดถึงการที่ความสนใจถูกขยายจนเกินจริงในยุคอินเทอร์เน็ต แต่ในความเป็นจริงแล้วมันคือ X ขอใช้ตัวอักษร X แทนไปก่อน เพื่อพูดถึงเรื่องราวในระดับผิวเผินให้จบเสียก่อน

แม้จะเป็นเพียงเส้นเรื่องระดับผิวเผิน ผู้กำกับก็ยังจัดวางนัยไว้อย่างลึกซึ้งยิ่ง ผมดูหนังเรื่องนี้ไปสามรอบ และในรอบที่สามนี้เองที่เริ่มนับ มาลีนาเดินผ่านจัตุรัสทั้งหมดสิบเอ็ดครั้ง มีถึงเก้าครั้งที่สายตาของเธอทอดต่ำลง ไม่กล้าสบตากับผู้คนรอบข้างตรงๆ แม้กระทั่งในตอนท้ายที่เธอควงแขนสามีเดินทางกลับมา

มีเพียงสองครั้งเท่านั้นที่เธอเดินเชิดหน้าอกผาย สายตามองตรงไปข้างหน้า นั่นคือครั้งที่เจ็ดตอนที่เธอตัดผมสั้นและยอมกลายเป็นหญิงขายบริการ โดยละทิ้งศักดิ์ศรีทุกอย่างไปจนหมดสิ้น และครั้งที่แปดตอนที่เธอทำหน้าที่หญิงขายบริการคอยต้อนรับนายทหารเยอรมัน

การจัดวางรายละเอียดเหล่านี้สะท้อนถึงการตกผลึกทางความคิดของผู้กำกับ ช่างน่าสนใจเหลือเกิน ทุกวันนี้เรามักพูดกันว่า เมื่อคุณรักตัวเองและรักทุกสิ่งรอบกาย คุณจึงจะเกิดความมั่นใจ แต่ลองดูมาลีนาสิ เธอต้องยอมละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไปก่อน ถึงจะกล้ามีความมั่นใจพอที่จะเงยหน้าขึ้นมาได้

จุดที่ชัดเจนที่สุดก็คือ ในครั้งที่สิบตอนที่เธอควงแขนสามี และครั้งสุดท้ายที่เธอเดินออกไปจ่ายตลาด เมื่อเธอมีที่พึ่งพิงและมีความผูกพัน เธอก็กลับมาก้มหน้าลงอีกครั้ง"

คันตารีนี ฟังแค่ชื่อก็รู้ว่าเป็นคนอิตาลี ชื่อชาวต่างชาติคนไหนที่ลงท้ายด้วยเสียง 'นี' ร้อยทั้งแปดสิบมักเป็นชาวอิตาลีทั้งนั้น เพราะการออกเสียงชื่อในภาษาอิตาลีมีคำว่า 'นี' อยู่เยอะมาก

บทวิจารณ์ชิ้นนี้ตีพิมพ์ลงใน "เวนิสนิวส์" หนังสือพิมพ์ภาพยนตร์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดของอิตาลี ซึ่งก่อตั้งโดยสถาบันศิลปะภาพยนตร์แห่งอิตาลี

"ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น? ก็เพราะเธอแปลกแยก เพราะเธอสวยเกินไป เพราะเธอสวยเด่นกว่าทุกคนอย่างไรล่ะ

ทิเชียนคือจิตรกรที่มีชื่อเสียงที่สุดของอิตาลี คุณรู้ และคนทั้งโลกก็รู้ แต่หากคนทั้งโลกต่างพากันบอกว่าทิเชียนเป็นจิตรกรชาวเยอรมัน คำตอบที่ถูกต้องของคุณก็จะกลายเป็นเรื่องผิดไปในทันที คุณนั่นแหละที่ผิด"

การที่มาลีนาเกิดมางดงามนั้นไม่ใช่ความผิด แต่ภายใต้ตัณหาราคะของมนุษย์ ภายใต้ความปรารถนาที่ทุกคนมีเหมือนกัน มาลีนากลับผิดมหันต์ เธอควรจะทำลายโฉมหน้าตัวเองเสีย กรีดมีดลงบนใบหน้าสักสองแผล เหมือนอย่างตอนท้ายเรื่อง เมื่อเห็นว่ามาลีนาแก่ตัวลง รูปร่างทรุดโทรม ผิวพรรณหยาบกร้าน กลายมาเป็นเหมือนพวกหล่อนแล้วนั่นแหละ ถึงค่อยยอมรับเธอ

แค่ความหมายชั้นนอกยังลึกซึ้งถึงเพียงนี้ และแน่นอนว่าไม่มีใครคาดคิดเลยว่า "มาเลน่า" จะยังซ่อนนัยสำคัญในระดับก้นบึ้งที่สุดเอาไว้อีก ทว่าประเด็นที่อยู่ลึกที่สุดนั้นผมไม่อยากวิเคราะห์ พวกคุณจงไปดูกันเอาเองเถิด หากดูไม่ออกล่ะก็ เพื่อนเอ๋ย ตีตั๋วเข้าไปดูอีกรอบซะ หนังเรื่องนี้คุ้มค่าพอ

[คะแนนรวม: AOO]"

หากอยู่ในหัวเซี่ย คันตารีนีคงได้ฉายาเฉพาะตัวว่า 'ปรมาจารย์แห่งการประชดประชัน' เพราะคำพูดคำจาเหน็บแนมเสียดสีตลอดเวลา แต่นี่แหละคือสไตล์ของเขา ยิ่งไปกว่านั้นเขียนบทวิจารณ์แท้ ๆ ยังอุตส่าห์เททิ้งค้างเติ่งเขียนไม่จบได้อีก ถ้าเป็นในประเทศคงโดนคนอ่านส่งใบมีดไปให้ถึงบ้านแล้ว

ทว่าแล้วอย่างไรเล่า ในเมื่อเขาทรงอิทธิพลมากพอ โดยเฉพาะดาราอิตาลีจำนวนไม่น้อยที่คลั่งไคล้คันตารีนีเอามาก ๆ รู้สึกว่าค่านิยมของเมืองนอกนี่แปลกประหลาดดีใช่ไหมล่ะ ดารากลับไปเทิดทูนนักวิจารณ์หนังเนี่ยนะ

คะแนนเต็มของคันตารีนีคือ AOOO ทว่าแทบไม่เคยให้คะแนนเต็มกับใครเลย ดังนั้น AOO จึงนับเป็นคะแนนสูงสุดในมาตรฐานของเขาแล้ว

อย่าเพิ่งคิดว่าระบบการให้คะแนนอย่าง AOO, AO, BOOO หรือ BOO พวกนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เพราะนักวิจารณ์ชาวอิตาลีส่วนใหญ่ก็ใช้แบบนี้กันทั้งนั้น

คะแนนสูงลิ่วระดับ AOO ของ "มาเลน่า" ส่งผลให้เหล่าดาราแดนมะกะโรนีต่างพากันเจียดเวลาเดินเข้าโรงภาพยนตร์

แต่คนที่ออกแรงอวยไม่ได้มีแค่นักวิจารณ์เท่านั้น ยังมี 'ติ่งฉู่ซุ่นตัวพ่ออันดับหนึ่งในอนาคต' อย่างโอเดียร์อีกคน

คุณคงต้องยอมรับจริง ๆ ว่า บางครั้งตรรกะทางความคิดของคนยุโรปก็แปลกพิลึก เขาถึงกับเอาบทวิจารณ์ภาพยนตร์เรื่อง "มาเลน่า" ไปแปะไว้ที่ช่วงต้นของ "Betty" หนังของตัวเองที่กำลังเข้าฉายเสียอย่างนั้น

ดังนั้นแล้ว ผู้ชมจึงได้เห็นว่าในตอนเปิดเรื่องของ "Betty" สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่โลโก้ของบริษัทผู้ผลิต แต่กลับเป็น...

[ก่อนที่ภาพยนตร์จะเริ่มต้นขึ้น ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่านจะสละเวลาอ่านจดหมายขอบคุณฉบับนี้ให้จบ

"มาเลน่า" คือภาพยนตร์รางวัลสิงโตทองคำของปีนี้ และในขณะเดียวกันก็เป็นของขวัญที่มอบให้แด่คนรัก

เหตุใดผมจึงกล่าวเช่นนี้

นั่นเป็นเพราะเขารักอิตาลีอย่างสุดหัวใจ มาลีนาไม่ได้เป็นตัวแทนของปัจเจกบุคคล หากแต่เป็นตัวแทนของประเทศนี้ ตั้งแต่บทพูดเปิดเรื่องไม่กี่ประโยคก็บอกไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า "โครงรถมาจากอังกฤษ เฟืองเกียร์มาจากฝรั่งเศส เบรกมาจากที่ไหนผมลืมไปแล้ว แต่โซ่นี่มาจากซิซิลี ชโลมน้ำมันเยิ้ม ๆ ตลอดแบบนี้ ปลอดภัยหายห่วงแน่นอน"

เขตเสรีทางตะวันตกเฉียงเหนือของคาบสมุทรอิสเตรียอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของอังกฤษและอเมริกา ในสงครามโลกครั้งที่สองเราทำสงครามกับฝรั่งเศส และเราไม่มีเบรก...ก็เพราะมุสโสลินี

เธอเคยแต่งกายเยี่ยงพระแม่มารี นั่นคือการเปรียบเปรยที่โจ่งแจ้งอย่างยิ่ง

ความงามของมาลีนาก็คือความงามของอิตาลี ในตอนท้ายฉู่ซุ่นได้ยืมปากของเรนาโตพระเอกของเรื่อง เอ่ยประโยคที่ผมคิดว่าเป็นการสารภาพรักต่อ 'คนรัก' ที่งดงามที่สุด...

กาลเวลาผันผ่าน บัดนี้ผมตกหลุมรักผู้หญิงมามากมาย ยามที่พวกเธอสวมกอดผมไว้แน่น ก็มักจะถามว่าผมจะคิดถึงพวกเธอบ้างไหม ในตอนนั้นคำตอบของผมคงเป็น 'แน่นอน' ทว่ามีเพียงคนเดียวที่ผมไม่เคยลืมเลือน กลับเป็นคนที่ไม่เคยเอ่ยถามผมเลยแม้แต่คำเดียว... และเธอคนนั้นก็คือมาลีนา

ขอขอบคุณผู้กำกับฉู่ซุ่นที่ได้เดินทางมายังซิซิลี และมอบความรักให้แก่อิตาลี

ลงชื่อ: โอเดียร์ ชาวอิตาลีธรรมดาคนหนึ่ง]

เรียกได้ว่า ภายใต้แรงสนับสนุนและการบอกต่อจากผู้คนมากมาย ชื่อเสียงของฉู่ซุ่นในอิตาลีจึงพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว