ตอนที่ 98 พฤติกรรมชวนปวดหัวของมนุษย์

เป่ยอิ่ง

"หนังเรื่องนี้ ต่อให้ขอให้จงอิ่งช่วยรับไปดูแล ก็ไม่มีทางได้ฉายโดยไม่ตัดทอนเลยสักนิดเดียว"

รองอธิการบดีฮู่ชมภาพยนตร์เรื่อง "มาเลน่า" ร่วมกับบรรดาศาสตราจารย์ในหอประชุมเล็กของวิทยาลัยจบก็นิ่งเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะได้ข้อสรุปเช่นนี้ออกมา

ศาสตราจารย์ท่านอื่นต่างพยักหน้าเห็นพ้อง

จ้าวเลี่ยงกล่าวว่า "ช็อตอีโรติกในหนัง อย่างแรกคือเพื่อสะท้อนความตื่นตัวทางเพศในวัยแรกรุ่นของเรนาโต ภาพจินตนาการของเขาทำให้เกิดความตัดกันอย่างชัดเจนกับการเปลี่ยนผ่านจากราคะเป็นความรักในเวลาต่อมา อย่างที่สองคือเป็นการกระตุ้นเตือนผู้ชม ผมคิดว่าถ้าตัดทิ้งไปจะส่งผลกระทบต่อภาพรวมของหนังมากเกินไป อย่างน้อยคะแนนคงลดลงไปสองคะแนน"

"ถ้าว่ากันตามอารมณ์ความรู้สึก ผมก็หวังว่าจะได้ฉายแบบคงสภาพเดิมไว้เหมือนกันครับ แต่ถ้าว่ากันตามเหตุผลแล้ว หนังไม่ตัดทอนก็ไม่มีทางผ่านการเซ็นเซอร์ เวลาคิดแก้ปัญหาจะปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลไม่ได้" หยางเว่ยกล่าวอย่างใจเย็น

"ฉู่ซุ่นส่งไฟล์ต้นฉบับมาให้ ย่อมต้องอยากฉายแบบไม่ตัดทอนแน่ ก่อนหน้านี้เรื่อง 'Let the Bullets Fly' แค่ช็อตช่วงหนึ่งนาทีสุดท้ายเขายังไม่ยอมตัดเลย คราวนี้ต้องตัดอย่างน้อยห้านาทีขึ้นไป ผมเดาว่าฉู่ซุ่นคงยอมไม่เอาเข้าฉายในประเทศเลยเสียดีกว่า" การประเมินของจ้าวเลี่ยงยังนับว่าเกรงใจเกินไป ห้านาทียังตัดไม่พอด้วยซ้ำ

สองศาสตราจารย์หยางกับจ้าวมีความเห็นต่างกัน ทว่าต่างก็หวังดีต่อฉู่ซุ่นทั้งคู่ รองอธิการบดีฮู่ครุ่นคิดอย่างหนัก

ในฐานะรองอธิการบดีเป่ยอิ่ง ยิ่งวิทยาลัยมีสถานะสูงส่งในวงการบันเทิงมากเท่าไร หน้าตาของผู้บริหารอย่างเขาก็ยิ่งสูงส่งตามไปด้วย แล้วสถานะของสถาบันได้มาจากไหนกันล่ะ

ย่อมมาจากการค่อยๆ สั่งสมรางวัลทีละรางวัล นักแสดงชื่อดังทีละคน และผู้กำกับแถวหน้าทีละคนนั่นเอง

รองอธิการบดีฮู่ถอนหายใจยาวพลางกล่าวว่า "ถ้าไม่ไหวจริงๆ คงต้องไปรบกวนอดีตอธิการบดีแล้วล่ะ"

จ้าวเลี่ยง หยางเว่ย และศาสตราจารย์คนอื่นๆ ย่อมรู้ดีว่าอดีตอธิการบดีที่รองอธิการบดีฮู่เอ่ยถึงคือใคร ท่านเกษียณอายุกึ่งหนึ่งแล้วจึงค่อยมาเป็นอธิการบดีที่เป่ยอิ่ง ก่อนหน้านั้นเคยดำรงตำแหน่งหัวหน้าวิศวกรของสำนักงานวิทยุและโทรทัศน์แห่งชาติ

ว่ากันตามตรง หากอดีตอธิการบดีออกโรงช่วยเหลือจริงๆ "มาเลน่า" ก็มีสิทธิ์ได้เข้าฉายแบบเวอร์ชันเต็มอย่างแน่นอน เพราะคนในฝ่ายพิจารณาเซ็นเซอร์จำนวนมากต่างเป็นคนที่อดีตอธิการบดีเคยสนับสนุนและเลื่อนตำแหน่งให้ทั้งนั้น

"ถ้าฉายเวอร์ชันเต็มจริงๆ จะต้องถูกร้องเรียนและแจ้งเบาะแสเพียบแน่ครับ" ศาสตราจารย์อีกท่านกล่าวด้วยความกังวล "ถ้าเรื่องบานปลายขึ้นมา ย่อมส่งผลเสียทั้งต่ออดีตอธิการบดีและตัวฉู่ซุ่นเอง"

"ผมรู้ แต่ภาพยนตร์เรื่อง 'มาเลน่า' ฉายพร้อมกันทั่วโลก หนังที่คว้ารางวัลสิงโตทองคำแต่กลับไม่ได้ฉายในประเทศ พวกคุณคิดว่าเบื้องบนจะมองฉู่ซุ่นยังไง" รองอธิการบดีฮู่สมกับเป็นผู้บริหาร ในขณะที่เหล่าศาสตราจารย์มองการณ์ไกลไปสองชั้น เขาก็มองทะลุไปถึงห้าชั้นแล้ว

ทว่าพวกเขาไม่รู้เลยว่า ฉู่ซุ่นอยู่สูงขึ้นไปถึงชั้นโอโซนตั้งนานแล้ว ขณะที่รองอธิการบดีฮู่กำลังปรึกษากับเหล่าศาสตราจารย์อยู่นั้น โทรศัพท์จากฉู่ซุ่นก็ดังขึ้น

ตอนแรกรองอธิการบดีฮู่ยังพูดคุยด้วยน้ำเสียงปกติ ทว่ายิ่งฟังไป สีหน้าของเขาก็ยิ่งประหลาดพิกลขึ้นเรื่อยๆ พอวางสายแล้วก็ยิ่งมึนงงจนคิดหาเหตุผลไม่ได้

"ท่านรองอธิการบดี ฉู่ซุ่นว่ายังไงบ้างครับ" จ้าวเลี่ยงรู้ดีว่าลูกศิษย์คนนี้ใจกล้าบ้าบิ่น อะไรก็กล้าคิดกล้าทำไปเสียหมด

"'มาเลน่า' ถูกฉู่ซุ่นตัดออกไปเก้านาทีแล้ว ยื่นขอตรวจพิจารณาไปตั้งแต่สามวันก่อน อาจเป็นเพราะเป็นหนังที่ได้รางวัล ทางนั้นจึงตรวจเร็วมาก วันนี้ได้ใบอนุญาตฉายภาพยนตร์มาเรียบร้อยแล้ว" รองอธิการบดีฮู่กล่าว "ที่เขาส่งไฟล์ต้นฉบับที่ไม่ได้ตัดทอนมาให้เรา ก็แค่อยากส่งมาให้พวกเราดูเฉยๆ"

สีหน้าของเหล่าศาสตราจารย์ผุดแววฉงนสนเท่ห์ขึ้นมาทันที โดยเฉพาะจ้าวเลี่ยงกับหยางเว่ย เหตุการณ์ครั้งก่อนที่ถึงขั้นต้องไปเชิญหยางซุ่นมาช่วยยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

"ไม่เพียงแค่นั้น บริษัทจัดจำหน่ายของ 'มาเลน่า' ยังเป็นสหพันธ์ภาพยนตร์ศิลปะอีกด้วย" พูดจบ บนใบหน้าของรองอธิการบดีฮู่ก็เหลือเพียงความงุนงงล้วนๆ

สหพันธ์ภาพยนตร์ศิลปะ ฟังจากชื่อดูเหมือนจะยอดเยี่ยมยิ่งใหญ่ แต่ความจริงกลับไม่ใช่ เป็นเพียงการรวมตัวกันของโรงภาพยนตร์ขนาดเล็กในประเทศเท่านั้น โรงหนังที่มีชื่อแปลกประหลาดเป็นพิเศษ อย่างเช่น "โรงภาพยนตร์บ้านฉัน" ก็อาจจะเป็นสมาชิกของสหพันธ์ภาพยนตร์ศิลปะ

ปัญหาก็คือใช่ว่าโรงหนังชื่อแปลกทุกแห่งจะเข้าร่วมกับสหพันธ์ภาพยนตร์ศิลปะ เครือโรงภาพยนตร์ที่รวมตัวกันนี้มีทั่วประเทศรวมเบ็ดเสร็จแค่สามร้อยกว่าแห่งเท่านั้น ฟังดูเหมือนเยอะ ทว่าพอกระจายไปตามเมืองต่างๆ แล้ว เฉลี่ยแล้วยังแบ่งไม่ได้ถึงเมืองละแห่งด้วยซ้ำ

ตามปกติแล้ว สหพันธ์ภาพยนตร์ศิลปะทำได้แค่อาศัยเกาะกระแสกินน้ำแกงตามหลังเครือโรงหนังยักษ์ใหญ่ และเข้าฉายภาพยนตร์ศิลปะหรือภาพยนตร์อิสระที่แทบไม่มีชื่อเสียงเท่านั้น

จริงอยู่ที่ มาเลน่า เป็นภาพยนตร์ศิลปะ แต่ฉู่ซุ่นก็ยังสามารถร่วมงานกับซีอิ่งต่อไปได้อย่างสบาย หรือต่อให้คิดจะเปลี่ยนคู่ค้า ด้วยบารมีของรางวัลสิงโตทองคำบวกกับรายได้กว่าสองพันล้าน มีบริษัทจัดจำหน่ายที่ไหนบ้างจะไม่ยกฉู่ซุ่นขึ้นหิ้งบูชาประหนึ่งเทพเจ้าแห่งโชคลาภ

พวกเขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าในเมื่อมีทางเลือกดีๆ ตั้งเป็นร้อยทาง ทำไมถึงต้องเจาะจงเลือกเส้นทางที่แย่ที่สุดเส้นนั้นด้วย

หากจะพูดให้เข้าใจง่ายๆ ในประโยคเดียวก็คือ พฤติกรรมชวนปวดเศียรเวียนเกล้าของมนุษย์แท้ๆ

แต่ทุกคนในออฟฟิศจะไม่เข้าใจก็ช่างเถอะ เพราะอีกด้านหนึ่ง พอฉู่ซุ่นโพสต์เวยป๋อออกไป เหล่าคอหนังที่กำลังใจจดใจจ่ออยู่แล้วต่างก็สติแตกกระเจิง ถามว่าทุกข์ตรมเพียงใดหรือ ก็เหมือนขันทีทั้งฝูงตบเท้าเข้าหอนางโลมอย่างไรอย่างนั้น!

"จีนแผ่นดินใหญ่ยังรอกำหนดการแปลว่าอะไรครับเนี่ย อ่านท่อนแรกผมยังเตรียมเข้าเหมาเหยี่ยนไปจองตั๋วอยู่เลย มาแทงข้างหลังกันตอนท้ายเฉย"

"ความเห็นบนดูให้ดีๆ สิครับ ไม่ใช่รอกำหนดการ แต่เป็น 'กำหนดการชั่วคราว' ต่างหาก ผมว่าแบบแรกหมายถึงกำลังเลือกช่วงเวลาเข้าฉายอยู่นะ แต่กำหนดการชั่วคราวนี่ ในสายตาผมคิดว่ายังไม่ได้ตัดสินใจเลยด้วยซ้ำว่าจะเข้าฉายหรือเปล่า?"

"นายเป็นหัวหน้าวิชาภาษาจีนหรือไงกันเนี่ย ผมว่ามหาเทพคนขยันเขาแค่พิมพ์ผิดเฉยๆ ต่างหาก หนังที่เพิ่งได้รางวัลสิงโตทองคำมาแท้ๆ จะเป็นไปได้ยังไงที่จะไม่ได้ฉายในประเทศ!"

"ผมว่ามีโอกาสเป็นไปได้จริงๆ นะ พวกนายลองดูหมวดหมู่ของ มาเลน่า สิ มันคือหนังอีโรติก... โรติก... ติก... ติก... (พิมพ์ทำเสียงสะท้อน)"

"หุบปากแล้วจูบฉันซะ"

"แม่จ๋าหนูกลัว"

"ไม่จริงน่า เป็นไปไม่ได้หรอก ผมรอมาตั้งครึ่งเดือนแล้ว อุตส่าห์รอจนถึงวันที่ฉายทั่วโลกแท้ๆ แต่ดันมาบอกว่าในประเทศดูไม่ได้เนี่ยนะ กรมวิทยุโทรทัศน์ฯ ฉันขอxxxx"

"ความเห็นบนโหดจัด เล่นวิ่งเอาหัวชนหอคอยท้าทายอำนาจมืดตรงๆ เลยแฮะ"

ในขณะที่ชาวเน็ตกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือดจนเรื่องนี้แทบจะพุ่งทะยานติดเทรนด์ร้อน ฉู่ซุ่นก็โพสต์เวยป๋อเพิ่มขึ้นมาอีกข้อความหนึ่งได้ทันท่วงที——

[กำหนดการฉายรอบปฐมทัศน์ในประเทศ วันที่ 20 กันยายน]

เร็วกว่าประเทศอื่นๆ ในเอเชียตั้งหนึ่งวัน เหล่าสหายร่วมอุดมการณ์ที่เมื่อครู่ยังใจสลายจึงได้โล่งอกเสียที อารมณ์เหวี่ยงไปมาเหมือนได้นั่งรถไฟเหาะไม่มีผิด

"พี่ชาย จะพูดอะไรให้จบในคราวเดียวเลยไม่ได้หรือไงครับ" "คุณพระช่วย นึกว่าจะไม่ได้ดูเสียแล้ว" "ระหว่างที่พวกนายยังมัวแต่คอมเมนต์กันอยู่ คนฉลาดเขาแอบจองตั๋วล่วงหน้าไปเรียบร้อยแล้ว" "พอมองดูโปสเตอร์แล้ว เอ่อ—ผมฟินแตกไปละ แล้วพวกนายล่ะ"...

ส่วนตัวการต้นเหตุอย่างฉู่ซุ่น เวลานี้ยังคงอยู่ที่เวนิส

"ฉู่ เมื่อคืนฉันมีความสุขมากเลยนะ" วาเลนตินาเอ่ยบอกลา ในฐานะนางแบบระดับโลก เธอหยุดพักผ่อนมานานพอแล้ว และวันนี้ต้องบินไปทำงานที่ลอสแอนเจลิส

"ถ้าไม่ใช่เพราะผมต้องบินกลับประเทศเหมือนกัน ผมก็อยากไปลอสแอนเจลิสอยู่หรอก" ฉู่ซุ่นกล่าว "เพราะลอสแอนเจลิสกับฮาวายคือสองสถานที่ที่มหัศจรรย์ที่สุดในโลกแล้วล่ะ"

"ทำไมเหรอ" วาเลนตินาไม่เข้าใจ หากเป็นคนอื่นพูดแบบนี้ก็คงมองได้ว่าคลั่งไคล้ต่างชาติจนออกนอกหน้า แต่หลังจากได้ใช้เวลาร่วมกัน เธอย่อมรู้ดีว่าฉู่ซุ่นเป็นคนที่รักประเทศของตัวเองจากก้นบึ้งหัวใจ เธอจึงไม่เข้าใจจริงๆ

"ฮ่าๆๆ เธอไม่ต้องรู้หรอก" ฉู่ซุ่นลูบศีรษะของวาเลนตินาเบาๆ ขืนเธอสูงกว่านี้อีกนิดเดียว เขาคงลูบหัวไม่ถนัดแล้วแน่ๆ

ที่ว่าลอสแอนเจลิสกับฮาวายมหัศจรรย์น่ะหรือ ก็เพราะโคโกโร่ไปลอสแอนเจลิสแล้วทำเป็นแทบทุกอย่าง ส่วนโคนันไปฮาวายแล้วเก่งกาจรอบด้านไปหมด มันต้องเป็นเวทมนตร์อย่างแน่นอน

"เข้าใจแล้วค่ะ" วาเลนตินาสวมกอดและมอบจูบให้ฉู่ซุ่น ก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายกันไป

"สหพันธ์ภาพยนตร์ศิลปะ นายอย่าทำให้ฉันผิดหวังเด็ดขาดเชียวนะ" ฉู่ซุ่นพึมพำกับตัวเอง

การเลือกสหพันธ์ภาพยนตร์ศิลปะ ทั้งหมดก็เพื่อสร้างภาพให้ดูเท่ ถุย! ทั้งหมดก็เพื่อศิลปะต่างหากล่ะ

สมัยที่ยังอยู่บนโลก ฉู่ซุ่นประทับใจผู้กำกับแซ่ 'ปี้' ท่านหนึ่งเป็นพิเศษ แน่นอนว่าไม่ใช่เทพปี้เผิงเฟยหรอกนะ ระดับนั้นคงไม่ถึงขั้นนั้นจริงๆ

ปี้ระดับเทพอีกท่านหนึ่งที่ฉู่ซุ่นจำได้ฝังใจนั้น ไม่ใช่เพราะผลงานเรื่องแรกอย่าง "Kaili Blues" มันยอดเยี่ยมวิเศษแต่อย่างใด หากแต่เป็นเพราะประโยคหนึ่งที่เขาเคยพูดไว้เกี่ยวกับการจัดรอบฉายต่างหาก

"สิบวันก็ถือว่าพอแล้วครับ ไม่จำเป็นต้องยื้อเวลาไปเบียดบังรอบฉายของคนอื่นเขาอีกหรอก"

แบบนี้สิถึงจะเรียกว่ามีคลาส เท่ระเบิดไปเลย

หากลองวิเคราะห์ดูให้ละเอียดแล้ว ปี้ก้านถือเป็นคนที่ฉลาดเฉลียวเอาเรื่อง แม้ว่า "Kaili Blues" ของเขาจะกวาดรางวัลมาได้ถึงสิบสามถ้วย ทว่าโดยเนื้อแท้แล้วมันคือหนังอาร์ต หนำซ้ำเนื้อเรื่องยังดูไม่รู้เรื่องอีกต่างหาก ฐานคนดูจึงน้อยนิดเหลือเกิน การจัดฉายแค่สิบวันจึงนับว่าเพียงพอแล้ว เพราะหลังจากนั้นรายได้ก็แทบจะไม่ขยับไปไหนอีก

แทนที่จะรอจนไม่มีคนตีตั๋วเข้ามาดูแล้วโดนโรงภาพยนตร์ค่อยๆ ทยอยลดรอบฉายลง สู้ประกาศจำกัดเวลาฉายไว้แค่สิบวันไปเลยแต่แรกยังจะเท่กว่าเยอะ

ภาพยนตร์เรื่อง "มาเลน่า" บนโลกเดิมถูกตัดออกไปสิบนาที ส่วนฉู่ซุ่นในโลกนี้ตัดทิ้งน้อยกว่าหนึ่งนาที ทว่าก็ยังมีหลายภาพที่ไม่ปะติดปะต่อกันอยู่ดี ตัวเรื่องเป็นเรื่องที่ดี แต่พอต้องดูแบบขาดๆ หายๆ ก็ชวนให้ปวดหัวจริงๆ

ฉู่ซุ่นจึงตัดสินใจแบบไม่ลังเล จัดการส่งหนังเรื่องนี้ให้พันธมิตรภาพยนตร์ศิลปะโดยตรง เพราะสิ่งที่เขาต้องการก็คือรอบฉายที่น้อยอยู่แล้ว

"ลองคิดดูแล้ว ทำแบบนี้พวกผู้ชมในประเทศก็คงไม่ได้ดูเวอร์ชันเต็มที่ไม่ตัดทอนสินะ" แต่ฉู่ซุ่นใคร่ครวญดูแล้วเห็นว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พอหมดกระแสเมื่อไหร่ค่อยเอาไปลงเว็บไซต์วิดีโอฟรีในต่างประเทศ ทีมซับไตเติลในประเทศมีความสามารถสารพัดอยู่แล้ว ปัญหานี้จึงแทบไม่ต้องกังวล

จัดการทุกอย่างเรียบร้อย!

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งถึงวันที่ 16 กันยายน ซึ่งเป็นวันเข้าฉายของภาพยนตร์เรื่อง "มาเลน่า" ในทวีปยุโรป