ตอนที่ 97 กำหนดวันฉาย

"เอ่อ ไม่ได้แบ่งตามอายุเหรอคะ ผู้กำกับรุ่นห้าก็คือพวกสายวิชาการในยุคทศวรรษ 1980" เสี่ยวเถาจื่อพูดขึ้น ส่วนเรื่องผู้กำกับรุ่นสี่เธอไม่ได้เอ่ยถึงเพราะกลัวโดนแบน

"ไม่ใช่ อายุเป็นแค่อย่างหนึ่ง อีกอย่างคือสไตล์ของหนัง ผู้กำกับรุ่นที่ห้ามีประสบการณ์ชีวิตเฉพาะตัว ทำให้สไตล์หนังของพวกเขามีความเป็นปัจเจกสูงมาก และมุ่งเน้นไปที่คนระดับล่าง" หูเหย่เข้าใจเรื่องนี้ชัดเจนกว่า

เขาพูดต่อ "ผู้กำกับรุ่นที่เจ็ดที่เธอพูดถึง ไม่ว่าจะเรื่องอายุหรือสไตล์ก็ไม่ตรงกับผู้กำกับฉู่เลยสักนิด"

"งั้นเป็นรุ่นที่แปดเหรอคะ" เสี่ยวเถาจื่อถามอย่างระมัดระวัง

"จะมีผู้กำกับรุ่นที่แปดที่ไหนกัน เธอคิดว่าใครๆ ก็เป็นเหมือนผู้กำกับฉู่หรือไง ตอนนี้ผู้กำกับหน้าใหม่ส่วนใหญ่ยังไม่มีโอกาสได้ถ่ายทำหนังเลยด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงตัวแทนคนเด่นคนดังเลย" หูเหย่กล่าว "อีกอย่าง ไอ้เรื่องรุ่นโน้นรุ่นนี้แต่เดิมก็เป็นสิ่งที่สื่อกุขึ้นมาทั้งนั้น พูดให้ถูกก็คือแต่ละยุคสมัยย่อมมีรอยประทับของยุคนั้นๆ"

เสี่ยวเถาจื่อบ่นพึมพำเสียงเบา "แต่ผู้กำกับตั้งหลายคนก็เรียกตัวเองว่าเป็นรุ่นโน้นรุ่นนี้เหมือนกันนี่คะ..."

"พูดไปพูดมา พวกผู้กำกับก็พลอยเชื่อตามไปด้วยน่ะสิ" หูเหย่กล่าว "จัดแจงเวลาให้ดี พรุ่งนี้พวกเราจะบินไปเวนิส"

เสี่ยวเถาจื่อรีบพูดขึ้นทันที "ฉันจะรีบกลับไปจัดการเดี๋ยวนี้ค่ะ"

หูเหย่มองผู้ช่วยเดินจากไป พลางพึมพำกับตัวเอง "ไม่แน่ว่าเขาอาจจะก้าวข้ามความสำเร็จของผู้กำกับรุ่นที่ห้าไปเลยก็ได้"

เมื่อเทียบกันแล้ว ทีมนักข่าวของ "เหรินหมินรื่อเป้า" กับ "ฮวนฉิวสือเป้า" เดินทางมาได้เร็วกว่ามาก ตอนที่ทีมของเสี่ยวเถาจื่อและหูเหย่ยังไม่ได้ออกเดินทาง นักข่าวทั้งสองทีมก็มาถึงเวนิสแล้ว และติดต่อกับฉู่ซุ่นเรียบร้อย

ทั้งสองทีมสุภาพมากทีเดียว หรือพูดให้ถูกต้อง แม้ตัวคนจะมาถึงแล้ว แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีว่า 'ฉันมาแล้ว คุณต้องยอมรับการสัมภาษณ์' แต่อย่างใด ทว่ายังคงเอ่ยถามความสมัครใจก่อน

พอฉู่ซุ่นรู้เข้าก็ประหลาดใจไม่น้อย ทำไมถึงไม่ถามล่วงหน้าก่อนล่ะ ถ้าเกิดเขาปฏิเสธขึ้นมา นักข่าวทั้งสองทีมไม่มาเก้อหรอกหรือ

ท้ายที่สุดฉู่ซุ่นก็ตอบตกลง ใครบ้างจะไม่อยากลง "เหรินหมินรื่อเป้า" คนอื่นอาจจะไม่อยากก็เป็นได้ แต่สำหรับเขาที่คลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงชาติก่อน ก็เคยวาดฝันอยากให้ "เหรินหมินรื่อเป้า" มาสัมภาษณ์พิเศษสักครั้ง

เขารู้ตัวเองดีมาโดยตลอด พอมีความสำเร็จสักหน่อยก็อยากให้คนรอบข้างรับรู้ ฉู่ซุ่นก็เป็นแค่ปุถุชนคนธรรมดาคนหนึ่ง

ปกติ "เหรินหมินรื่อเป้า" มักจะเอ่ยชื่อวิพากษ์วิจารณ์ดาราคนโน้นคนนี้อยู่บ่อยๆ แต่นั่นเป็นแง่ลบ ส่วนบทสัมภาษณ์พิเศษในแง่บวกนั้น ดารายากมากที่จะได้ลง สำหรับผู้กำกับยังดูเป็นไปได้ง่ายกว่า

"น่าจะเป็นการสัมภาษณ์ลงฉบับเสริมของ 'เหรินหมินรื่อเป้า' แต่เพราะผมเป็นผู้คว้ารางวัลสิงโตทองคำที่อายุน้อยที่สุด แถมยังจบตรงสายมา ความหมายเชิงสัญลักษณ์จึงแตกต่างออกไปในระดับหนึ่ง ลำพังแค่ฉบับเสริมของ 'เหรินหมินรื่อเป้า' อาจจะดูให้ความสำคัญไม่พอ ถึงได้เพิ่ม 'ฮวนฉิวสือเป้า' เข้ามาด้วย เพราะหลายปีมานี้เบื้องบนก็ให้ความสำคัญกับอิทธิพลทางวัฒนธรรมมากทีเดียว" ฉู่ซุ่นคาดเดาความเป็นมาได้แทบทั้งหมด

ส่วนที่ว่าทำไม "เหรินหมินรื่อเป้า" ถึงไม่ลงบทสัมภาษณ์พิเศษในฉบับหลักโดยตรงน่ะหรือ คิดอะไรอยู่กันล่ะ ขนาดม่อเหยียนที่เป็นนักเขียนสัญชาติจีนคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ก็ยังได้ลงแค่ฉบับเสริมเท่านั้น

เวลานัดสัมภาษณ์พิเศษของ "เหรินหมินรื่อเป้า" ถูกจัดไว้ช่วงบ่าย ส่วน "ฮวนฉิวสือเป้า" เป็นช่วงเช้า แม้จะเป็นหน่วยงานในสังกัดเดียวกันแต่บริหารงานโดยคนละทีม อีกทั้งสไตล์ของหนังสือพิมพ์ทั้งสองฉบับก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

การสัมภาษณ์ช่วงเช้าเน้นเจาะลึกไปที่เรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างการถ่ายทำภาพยนตร์เป็นหลัก

นักข่าวสัมภาษณ์พิเศษจากฮวนฉิวสือเป้าถามขึ้น "ก่อนจะมาสัมภาษณ์ผู้กำกับฉู่ ผมได้ค้นหาข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตมาบ้าง ไม่ทราบว่าผู้กำกับฉู่พอจะทราบฉายาบางอย่างของตัวเองในโลกออนไลน์ไหมครับ"

เรื่องฉายาอะไรพวกนั้น ฉู่ซุ่นย่อมรู้อยู่แล้ว เขาตอบอย่างเด็ดขาดทันที "ฉู่หล่อสะบัด หรือว่าเทพบุตรล่ะครับ"

"เอ่อ—" ให้ตายสิ นักข่าวที่มีประสบการณ์สัมภาษณ์พิเศษมาหลายปีถึงกับอึ้งไปหลายวินาที จะให้เขารับมุกยังไงล่ะเนี่ย เขาไม่ได้สืบเจอสองฉายานี้เลยสักนิด ทว่าก็พูดตรงๆ ออกไปไม่ได้

นักข่าวจึงกระแอมไอสองทีแล้วกล่าว "ก็จริงอยู่ครับ แต่ที่ผมจะพูดถึงคืออีกสองฉายา นั่นคือ 'ฉู่เหนือมนุษย์' กับ 'ฉู่จักรพรรดิบ้างาน' ทุกคนต่างบอกว่าคุณทำงานหามรุ่งหามค่ำถวายชีวิต ทำงานคนเดียวแทนได้สิบคน ความสามารถในการคุมกองถ่ายเหนือมนุษย์มนา นอกจากนี้ทั้งอาจารย์ซุนกวงไถและอาจารย์ก่วนอั้นต่างก็พูดตอนให้สัมภาษณ์พิเศษว่า ถ้ามีผู้กำกับฉู่อยู่ในกองถ่าย ประสิทธิภาพการทำงานจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียวครับ"

"ห้าสิบเปอร์เซ็นต์เว่อร์ไปครับ ผมว่าสักสี่สิบแปดเปอร์เซ็นต์กำลังดี" ฉู่ซุ่นรู้สึกว่าไอ้ฉายา 'ฉู่เหนือมนุษย์' นี่มันทุเรศหูฉิบหาย คนตั้งฉายานี้เป็นเด็กกำพร้าที่ถูกวงการตั้งชื่อเขี่ยทิ้งหรือไงกัน

ไม่สะท้อนความเจ๋งของเขาออกมาเลยสักนิด แต่ 'ฉู่จักรพรรดิบ้างาน' ยังพอฟังเข้าท่าหน่อย คนก่อนหน้าที่มีคำว่า 'จักรพรรดิบ้างาน' ติดอยู่ในชื่อ ถ้าจำไม่ผิดคือมหาตมะคานธีใช่ไหมเนี่ย

"สี่สิบแปดเปอร์เซ็นต์ก็เว่อร์มากแล้วครับ" นักข่าวถามต่อ "แล้วการถ่ายทำที่ซีรากูซากับการถ่ายในประเทศมีความแตกต่างกันไหมครับ หรือว่าระหว่างถ่ายทำมีเรื่องสนุกๆ อะไรบ้างไหม"

"เรื่องสนุกตอนถ่ายทำเหรอ... อืม ก็มีอยู่เรื่องหนึ่งครับ" ฉู่ซุ่นกล่าว "ความจริงแล้ว 'มาเลน่า' ไม่ใช่ของขวัญชิ้นที่ผมพอใจที่สุดที่มอบให้อิตาลีหรอกครับ"

"จริงด้วยครับ ในสายตาของผู้กำกับที่มีอุดมการณ์ ย่อมไม่มีคำว่าพอใจสูงสุดอยู่แล้ว" นักข่าวคิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่าไอ้หมอนี่เริ่มเก๊กฟอร์มอีกแล้ว จึงรีบเออออตามน้ำ

ฉู่ซุ่นโบกมือพลางพูดว่า "เรื่องจริงนะครับ ตอนเริ่มถ่ายทำแรกๆ ผมบังเอิญไปเห็นโรงหนังร้างแห่งหนึ่งในซีรากูซา พอถามคนท้องถิ่นพวกเขาก็บอกว่าเคยเกิดไฟไหม้ ผมเลยนึกถึงเรื่องราวดีๆ เรื่องหนึ่งขึ้นมา ผมคิดว่าหนังเรื่องนั้นต่างหากที่เป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับคนรัก เพียงแต่ตอนนั้นรายละเอียดต่างๆ ยังไม่สมบูรณ์ครับ"

"โรงหนังร้างเหรอครับ ผู้กำกับฉู่คิดว่าเรื่องนี้ดีกว่า 'มาเลน่า' อีกเหรอครับ" นักข่าวเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาทันที ข่าวใหญ่เลยนะเนี่ย หนังที่คว้ารางวัลสิงโตทองคำและคณะกรรมการชื่นชมอย่างสูง ขนาดนี้ยังไม่ใช่เรื่องที่ดีที่สุดอีกหรือ

"จะบอกว่าเรื่องไหนดีกว่าก็คงไม่ได้ครับ เพราะล้วนเป็นเรื่องที่ผมแต่งขึ้นมาทั้งคู่ ไม่มีสูงมีต่ำ บอกได้แค่ว่าเรื่องนั้นเหมาะจะเป็นของขวัญมากกว่าครับ" ฉู่ซุ่นตอบ

"ผู้กำกับฉู่วางแผนจะสร้างหนังเรื่องนี้ออกมาเมื่อไหร่ครับ" นักข่าวรีบถามต่อทันควัน

"ตอนนี้ยังไม่มีแผนจะถ่ายทำครับ ผมทำหนังต้องอาศัยแรงบันดาลใจ" ตอนนี้เขายังไม่ได้ตีสนิทเคลมระบบเลย ยังควบคุมการสุ่มรางวัลไม่ได้ แล้วเขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าจะสุ่มได้เมื่อไหร่

นักข่าวได้ยินก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เขายังแอบคิดอยู่เลยว่าถ้าถ่ายทำเสร็จปีหน้า แล้วกลับมาลงแข่งในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิสอีกครั้ง ไม่แน่อาจจะคว้าแชมป์รางวัลสิงโตทองคำสองสมัยซ้อนก็ได้ เพราะในประวัติศาสตร์ของสามเทศกาลภาพยนตร์ใหญ่ยังไม่เคยมีใครคว้ารางวัลสูงสุดติดต่อกันมาก่อน

ต่างจาก 'โกลบอลไทมส์' บทสัมภาษณ์พิเศษของ 'พีเพิลส์เดลี' จะให้ฉู่ซุ่นกำหนดหัวข้อขึ้นมาก่อน แล้วให้ฉู่ซุ่นพูดคุยแสดงทัศนะของตัวเองได้อย่างอิสระ อารมณ์คล้ายกับการเขียนคอลัมน์พิเศษมากกว่า

หัวข้อที่ฉู่ซุ่นตั้งให้ตัวเองคือ 'บันทึกภาพยนตร์: การสำรวจสไตล์การถ่ายภาพของคนทำหนังรุ่นใหม่คนหนึ่ง'

เวลาตลอดทั้งวันหมดไปกับการสัมภาษณ์ เมื่อทีมนักข่าวทั้งสองทีมเดินทางมาไกล ฉู่ซุ่นจึงเป็นเจ้ามือเลี้ยงอาหารค่ำไปหนึ่งมื้อ

วันรุ่งขึ้น การพบปะกับอัลฟองโซเป็นไปอย่างราบรื่นและน่าพึงพอใจ ท้ายที่สุดแล้วอัลฟองโซก็เป็นผู้อาวุโสวัยหกสิบแปดปี

หลังจากการพูดคุย ฉู่ซุ่นจึงได้รู้ว่าอัลฟองโซมาหาเพราะเรื่องรางวัลเดวิดเป็นหลัก ในฐานะรางวัลภาพยนตร์เกียรติยศสูงสุดของอิตาลี แม้ว่าจะยังไม่เริ่มการตัดสิน และ 'มาเลน่า' ก็ยังไม่ได้เข้าฉายรอบทั่วไป แต่อัลฟองโซก็เป็นหนึ่งในคณะกรรมการตัดสินของงาน

ในมุมมองของเขา หนังเรื่องนี้มีโอกาสสูงมากที่จะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเดวิดถึงหกสาขา ได้แก่ ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ผู้กำกับยอดเยี่ยม บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม บันทึกเสียงยอดเยี่ยม ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม และลำดับภาพยอดเยี่ยม

ส่วนเรื่องที่ทำไมถึงไม่มีสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ขืนมีก็เกินไปแล้ว มาลีนาสวยน่ะสวยจริง ทว่าแทบไม่ได้แสดงฝีมือทางการแสดงออกมาเลย

การที่หนังของผู้กำกับต่างชาติได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงถึงหกรางวัลไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์อิตาลี ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ ไอ้ทั้งหกสาขานี้ดันเป็นคนคนเดียวกันทั้งหมด อัลฟองโซจึงต้องมาพบฉู่ซุ่นให้ได้

ฉู่ซุ่นเองก็ไม่ลืมเรื่องที่โอเดียร์เคยบอกไว้ เขาจึงเอ่ยถึงเรื่องการเข้าฉายรอบทั่วไปของ 'มาเลน่า' ในยุโรป

อัลฟองโซนิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ชิเนชิตตาไม่ค่อยได้จัดจำหน่ายภาพยนตร์เท่าไหร่ แต่ช่องทางการจัดจำหน่ายน่ะมีอยู่ ในเมื่อหนังเรื่องนี้เป็นของขวัญที่คุณมอบให้อิตาลีของเรา ผมก็จะขอมอบของขวัญตอบแทน ชิเนชิตตาจะหักค่าดำเนินการแค่สิบสี่เปอร์เซ็นต์ และหนังก็สามารถรับส่วนแบ่งรายได้ตามปกติได้เลยครับ"

พอฉู่ซุ่นได้ยินก็รู้ว่านี่ใจกว้างมากจริงๆ เพราะผู้จัดจำหน่ายในประเทศก็คิดราคาราวๆ นี้ ซึ่งเทียบเท่ากับว่าฉู่ซุ่นจะได้รับส่วนแบ่งประมาณสามสิบแปดถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ นอกจากฮอลลีวูดแล้วก็ไม่มีภาพยนตร์เรื่องไหนสามารถคว้าส่วนแบ่งประมาณสามสิบห้าเปอร์เซ็นต์ในต่างประเทศได้อีกแล้ว

สำหรับภาพยนตร์ฮอลลีวูดแล้ว จะแบ่งเป็นแค่ตลาดในประเทศกับตลาดต่างประเทศ ตลาดในประเทศทุกคนต่างรู้ดีว่าหมายถึงสหรัฐอเมริกา แคนาดา และเม็กซิโก ส่วนตลาดต่างประเทศก็คือที่อื่นๆ ทั้งหมด

ขอพูดแทรกอีกนิด ส่วนแบ่งประมาณสามสิบห้าเปอร์เซ็นต์ในตลาดสากลของฮอลลีวูดนั้นไม่รวมประเทศจีน ในจีนฮอลลีวูดได้แค่ราวๆ ยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์เท่านั้น และจงอิ่งในฐานะผู้จัดจำหน่ายจะหักไปยี่สิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์

กลับมาเข้าเรื่อง อัลฟอนโซยังบอกอีกว่า ประเทศที่พวกเขามีขีดความสามารถในการจัดจำหน่ายแข็งแกร่งที่สุดคือฝรั่งเศส อิตาลี เยอรมนี และเนเธอร์แลนด์ สี่ประเทศนี้

นอกจากนั้นอย่างกรีซ อาร์เจนตินา สเปน ตุรกี และฟินแลนด์ ความสามารถจะด้อยกว่ามาก

แค่นี้ก็ดีมากแล้ว บนโลกเดิมหนังเรื่องนี้เข้าฉายแค่ในสิบสามประเทศเท่านั้น โลกนี้ได้เก้าประเทศ บวกกับที่ฉู่ซุ่นจะขอให้ซีอิ่งช่วยจัดจำหน่ายในเอเชียอีก

อย่าได้คิดเชียวว่าศักยภาพการจัดจำหน่ายของซีอิ่งจะอ่อนแอ แม้แต่หนังที่มีนัยแฝงลึกซึ้งอย่าง "Let the Bullets Fly" ก็ยังสามารถเข้าฉายในเอเชียได้ถึงเจ็ดประเทศ เช่น เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น และไทย กวาดรายได้ในต่างประเทศรวม 67.64 ล้านหยวน ซึ่งส่วนแบ่งยังไม่ถูกโอนลงมา

เก้าบวกเจ็ด ย่อมมากกว่าสิบสามประเทศที่เข้าฉายในชาติก่อน เรื่องรายได้ยังไม่ต้องรีบร้อน รายได้ก้อนโตของหนังเรื่องนี้มาจากแผ่นดีวีดีและสมุดภาพโฟโต้บุ๊กต่างหาก

โฟโต้บุ๊กเชียวนะ!

แผ่นหนังเชียวนะ!

ซื้อกลับไปเปิดดูที่บ้าน คุณเข้าใจความหมายของผมใช่ไหม?

"ถ้ามีเวลาคงต้องไปวนเวียนแถวฮอลลีวูดสักรอบ ถ่ายหนังเชิงพาณิชย์สักสองเรื่อง จำได้ไม่ผิดว่า Inception ของโนแลนเข้าฉายในกว่าหกสิบประเทศทั่วโลก" ฉู่ซุ่นบรรจุเรื่องนี้ลงในแผนการ ขอแค่หาเงินในฮอลลีวูดได้ ผู้จัดจำหน่ายของฮอลลีวูดก็ไม่สนใจหรอกว่าคุณเป็นคนชาติไหน

ไม่ใช่ว่าฉู่ซุ่นพิศวาสอเมริกา แต่ประเด็นคือเขาอยากโกยเงินดอลลาร์ของอเมริกาต่างหาก

ถ้าเข็นแฟรนไชส์ "เดอะ เมทริกซ์" ออกมากวาดเงินสักหลายร้อยล้าน ใครจะกล้าเทียบอีกล่ะ?!

"ว่าแต่การสุ่มรางวัลจะสุ่มได้เดอะ เมทริกซ์ ไหมเนี่ย" ฉู่ซุ่นพึมพำในใจ

"ถามหน่อย เดอะ เมทริกซ์ อยู่ในระดับรสนิยมของนายไหม" ฉู่ซุ่นเอ่ยถามในใจ

ระบบ: [ภาพยนตร์ที่โฮสต์ชอบ ข้าก็ชอบทั้งหมด]

"ว้าว ซึ้งใจจริงๆ ตื่นมาก็ยังรู้สึกซึ้งใจอยู่เลย" ฉู่ซุ่นตัดสินใจว่าสุ่มได้เดอะ เมทริกซ์เมื่อไร ค่อยไปเฉิดฉายที่ฮอลลีวูดเมื่อนั้น

คิดน่ะคิดแบบนี้ แต่น่าเสียดายที่แผนการมักตามความเปลี่ยนแปลงไม่ทัน เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง เรื่องการเข้าฉายในตลาดยุโรปคลี่คลายแล้ว ฉู่ซุ่นก็ตรงไปหาหยางซุ่นทันที ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายติดหนี้บุญคุณจาก "Let the Bullets Fly" แถมคราวนี้ยังเป็นหนังรางวัลสิงโตทองคำอีก จึงตอบตกลงในทันที

ด้วยเหตุนี้ ฉู่ซุ่นจึงโพสต์ข้อความลงเวยปั๋ว:

[กำหนดการฉายรอบปฐมทัศน์ในยุโรป: 16 กันยายน

กำหนดการฉายรอบปฐมทัศน์ในเอเชีย (ยกเว้นจีน): 21 กันยายน

กำหนดการฉายรอบปฐมทัศน์ในจีน: ยังไม่กำหนด]