ตอนที่ 96 ได้รางวัลแล้วเรื่องแยะ

[ผู้กำกับคนที่เจ็ดของเอเชียที่คว้าเตอร์รางวัลสิงโตทองคำ ฉู่ซุ่น อายุเพียง 23 ปี ความภาคภูมิใจแห่งเอเชีย!] —— "บางกอกฮอตสปอต"

[ครูซอาศัยฝีมือการแสดงอันยอดเยี่ยมจาก "Adonia" คว้าตำแหน่งราชินีจอเงิน อดีตซูเปอร์สตาร์สายบู๊อย่างเอียร์พลิกบทบาทสำเร็จ ซิวตำแหน่งราชาจอเงิน] —— "ชิคาโกเอ็นเตอร์เทนเมนต์นิวส์"

["Betty" คว้าเตอร์รางวัลสิงโตเงินและรางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม กลายเป็นภาพยนตร์ที่กวาดรางวัลไปมากที่สุด ส่วน "มาเลน่า" คว้าเตอร์รางวัลสิงโตทองคำซึ่งเป็นรางวัลสูงสุดไปครอง] —— "หนังสือพิมพ์ข่าวสาร"

[ผู้กำกับคิมุระพลาดรางวัลสิงโตทองคำอย่างน่าเสียดาย "ก้าวหนักดั่งขุนเขา" พ่ายแพ้ให้แก่ของขวัญของคนรัก] —— "คิเนมะจุนโป"

ถึงอย่างไรก็นับเป็นรางวัลใหญ่จากเทศกาลภาพยนตร์ระดับนานาชาติ สื่อมวลชนจากนานาประเทศที่อยู่ในงานจึงพร้อมใจกันรายงานข่าว ทว่ารูปแบบการนำเสนอนั้นไม่ต่างกันเลย ต่างฝ่ายต่างประโคมข่าวภาพยนตร์ของประเทศตนเองก่อน ส่วนรางวัลอื่นๆ ก็แค่รายงานไปตามพิธีเท่านั้น

"คิเนมะจุนโป" ในฐานะนิตยสารภาพยนตร์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดของแดนอาทิตย์อุทัย ไม่แม้แต่จะเอ่ยชื่อของผู้ชนะ แต่กลับพูดถึงเพียง "ก้าวหนักดั่งขุนเขา" ที่ได้แค่เข้าชิง

ที่ร้ายกาจที่สุดคือชิคาโกเอ็นเตอร์เทนเมนต์นิวส์แห่งฮอลลีวูด ซึ่งไม่แม้แต่จะเฉียดเข้าไปพูดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ สื่อที่ประโคมคำชมให้ฉู่ซุ่นอย่างเอิกเกริกที่สุดกลับกลายเป็นรายงานข่าวจากประเทศไทย ที่ยกยอปอปั้นมงกุฎแสงแห่งเอเชียสวมลงบนศีรษะของฉู่ซุ่นอย่างเต็มภาคภูมิ สาเหตุหลักก็เพราะในเทศกาลภาพยนตร์เวนิสรอบนี้ พวกเขาไม่มีภาพยนตร์ที่ผ่านเข้ารอบเลยสักเรื่องเดียว

ไม่ว่าจะอย่างไร ข่าวคราวเหล่านี้ก็ช่วยให้ฉู่ซุ่นได้เปิดตัวสร้างความคุ้นหน้าคุ้นตากับคนทั่วโลกไปเรียบร้อย

"ไม่ได้เจอกันตั้งเดือนกว่า ผู้กำกับฉู่ยังมีโอกาสให้ร่วมงานกันอีกไหมครับ" คนที่เอ่ยปากคือผู้ช่วยจัดแสงอย่างจางเหมิ่ง เขายังค่อนข้างหนุ่มแน่น เดิมทีในฐานะผู้ช่วย เขาไม่ใช่ทีมงานฝ่ายสร้างสรรค์หลักเสียด้วยซ้ำ แต่เขาเป็นหลานชายของสื่อเข่า ผู้จัดการฝ่ายประสานงานกองถ่าย

สื่อเข่าติดธุระเลยมาไม่ได้ จึงได้ไหว้วานให้ฉู่ซุ่นช่วยพาจางเหมิ่งมาเปิดหูเปิดตา ประเด็นก็คือ การสวมสิทธิ์โควตากันดื้อๆ แบบนี้ทำได้ด้วยหรือ คำตอบคือไม่ได้ เพียงแต่ฉู่ซุ่นรู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรจึงยอมตกลงไป

"ร้อนเงินเหรอ" เวลาฉู่ซุ่นฟังใครพูด เขามักจะมองทะลุเปลือกนอกไปเห็นแก่นแท้เสมอ

"เอ่อ..." จางเหมิ่งอึกอักไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ายอมรับ "ผมอยากแต่งงานแล้วครับ ก็เลยเตรียมจะซื้อบ้าน แต่ราคาบ้านในปักกิ่งนี่สิ เฮ้อ..."

ฉู่ซุ่นกวาดสายตามองจางเหมิ่ง การคิดจะซื้อบ้านในปักกิ่งได้ แปลว่าฐานะทางบ้านของไอ้หนุ่มนี่ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า "จริงอยู่ที่แต่งงานให้ดีที่สุดต้องมี 180 ให้ครบสามอย่าง แถมสองอย่างหลังนี่สำคัญที่สุดด้วย"

"ร้อยแปดสิบสามอย่างเหรอครับ" จางเหมิ่งรู้สึกว่าตัวเองตามไม่ทันขึ้นมาทันที

"180 มิลลิเมตร 180 เซนติเมตร แล้วก็ 180 ตารางเมตรไง" ฉู่ซุ่นตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะพูดต่อ "ตอนนี้ยังไม่มีแผนเปิดกล้องเรื่องใหม่ แต่ 'มาเลน่า' กำลังเข้าฉายในยุโรป ฉันกะดูแล้วว่ารายได้น่าจะดีอยู่ คงมีซองอั่งเปาเล็กๆ น้อยๆ ให้พวกนายแหละ"

ไม่มั้งสารวัตร ทางตันขนาดนี้ยังอุตส่าห์เหยียบคันเร่งพาดริฟต์ไปเรื่องใต้สะดือได้อีกหรือ จางเหมิ่งได้ยินเข้าถึงค่อยตระหนักว่า ที่แท้ฝีมือการซิ่งของตัวเองยังอ่อนหัดเกินไป ถึงได้ฟังมุกนี้ไม่ออก

"ขอบคุณครับผู้กำกับฉู่ ผมเองก็เชื่อมั่นว่าหนังต้องประสบความสำเร็จแน่นอน" จางเหมิ่งรู้สึกมาตลอดว่าในบรรดานายทุนหรือผู้อำนวยการสร้าง ฉู่ซุ่นจัดว่าเป็นคนที่ใจกว้างมือเติบมากคนหนึ่ง นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาชอบร่วมงานกับฉู่ซุ่น และแน่นอนว่ายังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่ขาดไม่ได้เลย นั่นคือการถ่ายหนังตามก้นฉู่ซุ่นมัน... สบายตัวสุดๆ

จางเหมิ่งถอนหายใจยาว "ปัญหาหลักคือพื้นที่ส่วนกลางของปักกิ่งนี่มันขูดเลือดขูดเนื้อเกินไปครับ ลำพังราคาต่อตารางเมตรก็แพงหูฉี่อยู่แล้วแท้ๆ"

ฉู่ซุ่นพยักหน้าเห็นพ้องอย่างลึกซึ้ง ชาติก่อนเขากัดฟันสู้ในวงการบันเทิงมาค่อนชีวิต สุดท้ายก็ทำได้แค่กลับไปซื้อบ้านที่บ้านเกิด ราคาอสังหาริมทรัพย์ในปักกิ่งนั้นเป็นเรื่องที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน

"ไอ้หนุ่ม นายรู้ไหมว่าสามสุดยอดแผนการพิษร้ายที่เกือบจะสมบูรณ์แบบที่สุดในประวัติศาสตร์คืออะไร" จู่ๆ ฉู่ซุ่นก็เอ่ยถามขึ้นมา

บทสนทนาที่กระโดดจากราคาบ้านข้ามฟากไปเรื่องประวัติศาสตร์แบบดื้อๆ นี่มันคือกระบวนการคิดของพวกอัจฉริยะงั้นหรือ

"ไม่รู้ครับ" จางเหมิ่งใคร่ครวญดูอย่างละเอียดแล้วส่ายหน้า

ฉู่ซุ่นจึงเฉลยว่า "ข้อแรกคือแผนสองท้อสังหารสามผู้กล้า นั่นคือจุดสูงสุดของสงครามจิตวิทยา ข้อสองคือพระราชกฤษฎีกากระจายอำนาจ ผลงานชิ้นเอกแห่งการค่อยๆ กัดกร่อนบ่อนทำลายอย่างแนบเนียน ส่วนข้อสามก็คือพื้นที่ส่วนกลางของสิ่งปลูกสร้างนี่แหละ ในวงการต้อนหมูเข้าโรงเชือด ไม่มีสิ่งไหนจะเหนือชั้นไปกว่านี้อีกแล้ว"

อันที่จริงจางเหมิ่งพอจะรู้จักแผนสองท้อสังหารสามผู้กล้าอยู่บ้าง แต่เรื่องพระราชกฤษฎีกากระจายอำนาจนี่เขาไม่รู้รายละเอียดเลยจริงๆ เพียงแต่การที่มันถูกจัดให้อยู่ในระนาบเดียวกับพื้นที่ส่วนกลางได้ ก็ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของสองอุบายแรกขึ้นมาทันที

เขาอดทอดถอนใจไม่ได้ "คนโบราณนี่น่ากลัวชะมัดเลยนะครับ"

"ฉันรู้จักผู้กำกับหนังออนไลน์อยู่คนหนึ่ง ตอนนี้เขากำลังถ่ายเรื่อง 'ราชันสงครามคืนรัง 2' อยู่ ถ้านายยังไม่มีกอง ฉันฝากเข้ากองให้ได้นะ" ฉู่ซุ่นนึกถึงหงซิ่ง ผู้มีอาชีพหลักเป็นโปรดิวเซอร์ขององค์หญิงหก แต่อาชีพเสริมคือผู้กำกับหนังออนไลน์ขึ้นมาได้

พูดถึงหงซิ่ง ความเร็วในการถ่ายหนังออนไลน์ของเขาเร็วจริงๆ เรื่อง "ราชันสงครามคืนรัง" ใช้เวลาแค่ครึ่งปีก็ถ่ายเสร็จและออกฉายแล้ว แถมผลงานยังดีมาก ถึงขั้นขึ้นแท่นอันดับสองของวงการหนังออนไลน์เลยทีเดียว

หงซิ่งได้เรียนรู้ภาษาภาพยนตร์อันกระชับมาจาก "Let the Bullets Fly" แล้วใช้ช็อตที่ฮอร์โมนพลุ่งพล่านมาถ่ายทอดแนว "เทพทรูหลงเอ้าเทียน" เอาเป็นว่าคุณจะได้เห็นพระเอกใช้ปากกาหมึกซึมดวลกับมีดคอมแบท ใช้ระเบิดประดิษฐ์เองดวลกับลูกระเบิดมือ ใช้หน้าไม้ดวลกับปืนสไนเปอร์ นี่มันไม่ใช่ราชันสงครามแล้ว นี่มันสตอลโลนชัดๆ

"ได้กลิ่นอายแรมโบ้อยู่เหมือนกันนะเนี่ย" ฉู่ซุ่นเองก็แวะเข้าไปดูแวบหนึ่งเหมือนกัน ประเด็นหลักคือคำโปรยเรื่องเขียนไว้ดีมาก

เรื่องย่อ "ราชันสงครามคืนรัง": การแข่งขันสุดยอดราชันสงครามระดับโลก ราชันสงครามผู้สอบได้อันดับสามของมณฑลทหารโหวเฉิง ถูกส่งตัวไปปฏิบัติภารกิจสุดอันตราย [ผู้กำกับเรื่องนี้ หงซิ่ง มีโอกาสได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับผู้กำกับฉู่ซุ่นไม่กี่ประโยค ด้วยความที่ชื่นชอบสไตล์ของผู้กำกับฉู่ซุ่นจึงได้สร้างผลงานเรื่องนี้ขึ้นมา หากรู้สึกว่าผลงานชิ้นนี้มีกลิ่นอายของผู้กำกับฉู่ซุ่นอยู่บ้าง นั่นถือเป็นเกียรติของผมอย่างยิ่ง]

พูดกันตามตรง มันก็มีกลิ่นการเกาะกระแสอยู่หน่อยๆ แต่ถ้ามองในอีกแง่ การที่หงซิ่งแปะข้อความแบบนี้ไว้ในเรื่องย่อ ก็ถือเป็นการถ่อมตัวลงต่ำมากแล้ว

จากความสำเร็จของภาคแรก อย่างไรเสียหงซิ่งก็กำลังเตรียมงานภาคสองอย่างไม่หยุดพัก

"ขอบคุณครับผู้กำกับฉู่ ทางผมไม่ได้ขาดกองหรอกครับ แค่อยากร่วมงานกับผู้กำกับฉู่มากกว่า" จางเหมิ่งกล่าวขอบคุณ

ฉู่ซุ่นตบไหล่จางเหมิ่งแล้วพูดว่า "มีโอกาสอยู่แล้วล่ะ"

หลังจากทิ้งท้ายประโยคนี้ไว้ ฉู่ซุ่นก็ให้ทางโรงแรมเตรียมรถ เพราะเขาต้องออกไปข้างนอก ช่วงนี้เขามีเรื่องต้องทำค่อนข้างเยอะ อย่างแรกคือต้องติดต่อบริษัทจัดจำหน่ายในยุโรป ส่วนตอนเที่ยงยังต้องไปกินข้าวกับโอเดียร์ และได้ยินว่าโอเดียร์ยังนัดผู้กำกับอีกคนไว้ด้วย

ไม่รู้คิดยังไงกัน ไม่ใช่ที่อังกฤษแท้ๆ ผู้ชายสามคนมานั่งกินข้าวคุยกันในร้านอาหารฝรั่งเนี่ยนะ

ตอนเย็นคืองานเลี้ยงของทีมงานกองถ่าย ได้รับรางวัลสิงโตทองคำมาทั้งทีอย่างไรก็ต้องฉลองกันสักรอบ นอกจากนี้ อีกสามวัน อัลฟอนโซก็นัดฉู่ซุ่นกินข้าวเช่นกัน

อัลฟอนโซเป็นนักเขียนบทชื่อดังในยุคทศวรรษที่ 1950 ของอิตาลี ตัวตนนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือตอนนี้อัลฟอนโซเป็นผู้อำนวยการของชิเนชิตตาสตูดิโอ และยังเป็นประธานสถาบันภาพยนตร์อิตาลีคนปัจจุบันด้วย

สถาบันแห่งนี้ไม่ใช่มหาวิทยาลัยอย่างที่พวกเราเข้าใจกัน แต่เป็นองค์กรองค์กรหนึ่ง เหมือนกับที่ชื่อดั้งเดิมของออสการ์คือรางวัลสถาบันศิลปะและวิทยาการภาพยนตร์ อย่าเข้าใจผิดคิดว่าเป็นรางวัลที่มหาวิทยาลัยก่อตั้งขึ้นมาจริงๆ เชียว

สถาบันศิลปะและวิทยาการภาพยนตร์ก่อตั้งโดยเมเยอร์ ซึ่งได้เชิญกลุ่มเจ้าพ่อบริษัทภาพยนตร์อื่นๆ มาร่วมเป็นองค์กร ในทำนองเดียวกัน ก็สามารถมองสถาบันภาพยนตร์อิตาลีเป็นสมาคมภาพยนตร์อิตาลีได้ รางวัลเดวิดที่ทางสมาคมจัดขึ้นถือเป็นรางวัลภาพยนตร์สูงสุดของอิตาลี การที่อัลฟอนโซชวนฉู่ซุ่นกินข้าวในเวลานี้ เจตนาจึงชัดเจนแจ่มแจ้งยิ่งนัก

เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเที่ยง

ฉู่ซุ่น โอเดียร์ และอันโตนิโอ ทั้งสามคนอยู่ที่ร้านสเต๊กแห่งหนึ่งในเวนิส

อันโตนิโอก็คือผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง "ฟิลิปที่ 2" ที่เอาชนะเจิ้งตู้จนคว้ารางวัลแกรนด์จูรีไพรซ์ไปครอง ชื่ออันโตนิโอนี้เวลาถอดเสียงออกมาก็ฟังดูเพราะดีอยู่หรอก แต่มันคือชื่อที่พบได้ทั่วไปที่สุดในสเปน พอๆ กับชื่อหวังเทาในหัวเซี่ย ใครบ้างจะไม่รู้จักคนชื่อหวังเทาสักสองคนล่ะ?

"เรื่อง 'มาเลน่า' จะได้พบกับผู้ชมเมื่อไหร่เหรอครับ" โอเดียร์เป็นห่วงเรื่องนี้ที่สุด ทั้งที่ขนาดเรื่อง "Betty" ของตัวเองแท้ๆ ยังไม่มีวี่แววเลย

"เมื่อเช้าคุยกับบริษัทจัดจำหน่ายของอิตาลีและยุโรปไปหลายเจ้าแล้ว ทุกเจ้าอยากได้สัญญาเหมาหมดทั้งยุโรปและฮอลลีวูดน่ะครับ" ฉู่ซุ่นกล่าว ถึงแม้ชาติก่อนหนังเรื่องนี้จะไม่ได้ทำรายได้ถล่มทลาย แต่พอรวมกับยอดขายสินค้าที่ระลึกแล้วก็ไม่เคยขาดทุน

อย่างน้อยสำหรับทอร์นาทอเรแล้ว เรื่องที่ขาดทุนคือ "The Legend of 1900" ต่างหาก อุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจถ่ายทำออกมาทั้งที ฉู่ซุ่นไม่ชอบการถูกเอาเปรียบเลยแม้แต่น้อย

"พวกปลิงดูดเลือดเอ๊ย เทศกาลภาพยนตร์เวนิสขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของสามเทศกาลภาพยนตร์ใหญ่ไม่ได้ ก็เพราะพวกนี้นี่แหละ" เห็นได้ชัดว่าโอเดียร์เองก็เคยโดนฟันมาเหมือนกัน ถึงได้มีอารมณ์ฉุนเฉียวขนาดนี้

อย่าไปคิดว่าการซึมซับศิลปะของยุโรปจะทำให้พวกเขามีความใส่ใจในงานศิลปะเป็นพิเศษ บางทีคนทั่วไปอาจจะเป็นแบบนั้น แต่กลุ่มทุนไม่ใช่คนทั่วไป สันดานก็เหมือนกันหมดทั้งนั้น

"ผู้กำกับฉู่ ถ้าไม่มีผู้จัดจำหน่ายที่เหมาะสม จะลองเลือกชิเนชิตตาดูไหมครับ" โอเดียร์ช่วยออกความเห็น

Cinecittà ไม่ใช่สตูดิโอภาพยนตร์ของอิตาลีหรอกหรือ ฉู่ซุ่นจึงรู้สึกแปลกใจ "Cinecittà คือสตูดิโอถ่ายทำภาพยนตร์ที่ใหญ่ที่สุดในอิตาลี ซึ่งตั้งอยู่ที่โรมใช่ไหมครับ"

เท่าที่ฉู่ซุ่นรู้ ที่นั่นก็เทียบได้กับสตูดิโอภาพยนตร์ปักกิ่ง

โอเดียร์มองออกถึงความสงสัยของฉู่ซุ่นจึงพูดว่า "ไม่ได้เป็นแค่สตูดิโอถ่ายทำอย่างเดียวครับ แต่ยังครอบคลุมไปถึงการสร้างและการจัดจำหน่ายภาพยนตร์ด้วย แม้จะจัดจำหน่ายภาพยนตร์ไม่มาก แต่ศักยภาพในการจัดจำหน่ายไม่ได้ด้อยเลย ที่สำคัญที่สุดคือ 'มาเลน่า เรื่องรักชวนเจ็บปวด' เป็นของขวัญที่ผู้กำกับฉู่มอบให้คนรัก ย่อมต้องได้รับการสนับสนุนแน่นอนครับ"

"ตกลงครับ ขอบคุณมาก"

พอดีเลย อีกไม่กี่วันเขาก็ต้องไปกินข้าวกับอัลฟอนโซอยู่แล้ว

"ในเมื่อหนังยังไม่เข้าฉาย แม้แต่การเอ่ยปากชมผมยังต้องข่มใจไว้เลยครับ" โอเดียร์พูดขึ้น ความหมายของเขาก็คือถ้าชมมากเกินไป จะเป็นการสปอยล์เนื้อเรื่อง

"ใช่ครับ ผมเองก็มีความกังวลแบบนี้เหมือนกัน บนทวิตเตอร์เลยทำได้แค่พิมพ์ว่า [หนังดี ยอดเยี่ยมมาก] ทั้งที่พอดูจบแล้ว อยากจะเขียนบทวิจารณ์ขนาดยาวสักเจ็ดแปดพันคำแทบแย่" อันโตนิโอพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

เจ็ดแปดพันคำมันยาวเกินไป ฉู่ซุ่นคิดในใจว่าต่อให้เขียนมา ตัวเขาเองก็ใช่ว่าจะอ่านไหว

การกระทำเช่นนี้ถือเป็นจรรยาบรรณวิชาชีพอย่างหนึ่งของนักวิจารณ์ภาพยนตร์ ในตอนที่หนังยังไม่เข้าฉาย คำวิจารณ์โดยพื้นฐานจะไม่เปิดเผยเนื้อเรื่อง บทวิจารณ์ขนาดยาวแบบจัดเต็มต้องรอให้หนังเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ก่อน ไม่เช่นนั้นถ้าวิจารณ์หมดเปลือก สปอยล์แหลกไปสารพัด ใครจะยอมควักเงินซื้อตั๋วดูอีกล่ะ

ในขณะที่ฉู่ซุ่นกำลังนั่งคุยกับผู้กำกับทั้งสองคนอยู่ที่อิตาลี ทางฝั่งในประเทศ กระแสข่าวเรื่องที่ฉู่ซุ่นคว้ารางวัลก็ยังคงร้อนแรงอย่างต่อเนื่อง

ถึงขั้นที่สื่อทางการยังต้องเคลื่อนไหว โดยหลักๆ แบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งคือคนในสังกัดองค์หญิงหก ส่วนอีกกลุ่มคือผู้สื่อข่าวจาก "โกลบอลไทมส์" และ "เหรินหมินรื่อเป้า"

ทุกคนรู้ดีว่า "โกลบอลไทมส์" เป็นหนังสือพิมพ์ในเครือเหรินหมินรื่อเป้า และเป็นหนังสือพิมพ์ข่าวระหว่างประเทศที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ครั้งนี้ที่ทั้งสองสื่อไปพร้อมกันย่อมมีเหตุผล ซึ่งจะขอกล่าวถึงในภายหลัง

"หัวหน้าบรรณาธิการหูคะ ทีมพวกเราได้สิทธิ์ไปสัมภาษณ์ฉู่ซุ่นที่ต่างประเทศแล้วค่ะ" เสี่ยวเถาจื่อผู้ช่วยสาวเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ เธอไม่ได้เป็นแฟนคลับของฉู่ซุ่นหรอก แต่ประเด็นสำคัญคือได้ไปต่างประเทศโดยเบิกงบหลวงได้ต่างหาก

หัวหน้าบรรณาธิการหูก็คือหูเหย่ คนที่เคยทำโครงการบ่มเพาะผู้กำกับรุ่นใหม่เมื่อคราวก่อน ซึ่งร่วมมือกับจินหนิงจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งไปสัมภาษณ์ฉู่ซุ่น ในตอนนั้นเขาถูกฉู่ซุ่นเรียกอย่างสนิทสนมว่า "หูเปียน"

"การสัมภาษณ์ครั้งก่อน ฉู่ซุ่นยังมีสถานะเป็นแค่ผู้กำกับหนังออนไลน์อยู่เลย แต่ตอนนี้สถานะต่างกันลิบลับแล้ว ไม่ว่าจะมองจากมุมมองเชิงพาณิชย์หรือเชิงศิลปะก็ตาม" หูเหย่อดทอดถอนใจไม่ได้ นี่มันเพิ่งผ่านไปไม่ถึงสองปีแท้ๆ

คำว่าสถานะต่างกันลิบลับหมายถึงอะไร ยกตัวอย่างง่ายๆ ก่อนหน้านี้ตอนที่ฉู่ซุ่นไปทาบทามต้วนหลินหลี่ ต่อให้ต้วนหลินหลี่สนใจบทภาพยนตร์ ก็ยังต้องรอให้ก่วนอั้นกับซุนกวงไถตกลงรับเล่นจริงๆ เสียก่อนถึงจะยอมตกลง แต่ถ้าเป็นตอนนี้ รับรองว่าต้วนหลินหลี่จะตอบตกลงโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียวแน่นอน

"ผู้กำกับฉู่ซุ่นเก่งกาจมากจริงๆ น่าจะเป็นคนที่เก่งที่สุดในบรรดาผู้กำกับรุ่นที่เจ็ดแล้วมั้งคะ" เสี่ยวเถาจื่อผู้ช่วยสาวกล่าว

หูเหย่ได้ยินเข้าก็อดหัวเราะไม่ได้ "ผู้กำกับรุ่นที่เจ็ดอะไรกัน เธอรู้หรือเปล่าว่าการแบ่งรุ่นของผู้กำกับเขาแบ่งกันยังไง"