ตอนที่ 52
ตอนที่ 52 นักแสดงพร้อมหน้า!
minibunny · 8,788 ตัวอักษร
"คุณมีความเห็นยังไงกับอีสปอร์ตในยุคนี้เหรอครับ" ก่วนอั้นเอ่ยถาม
"อีสปอร์ตเหรอครับ ที่จริงผมมองว่าอิทธิพลของอีสปอร์ตมันแทรกซึมเข้าไปในชีวิตของคนรุ่นใหม่แล้ว ยกตัวอย่างเรื่องหนึ่งก็ได้ครับ" ฉู่ซุ่นกล่าว "ตัวอย่างต่อไปนี้ผมพูดอย่างจริงจังและซีเรียสนะครับ ไม่ได้พูดสองแง่สองง่าม อย่างคำว่า 'นม' เนี่ย ปกติอาจหมายถึงอาหารเหลวที่มีสารอาหาร หรือเป็นอุปกรณ์ระงับเสียงร้องของทารก หรือไม่ก็เป็นเนื้อหน้าอกสองก้อนของมนุษย์ที่ไม่ต่างจากอกไก่สักเท่าไร แต่พอมีเกมและอีสปอร์ตเข้ามา คำคำนี้ก็มีความหมายเพิ่มมาอีกชั้นหนึ่ง นั่นคือการรักษาและเพิ่มเลือดครับ"
"ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เกมและอีสปอร์ตกำลังเปลี่ยนบางสิ่งบางอย่างไปแล้ว" ฉู่ซุ่นสรุป
"ผู้กำกับฉู่เปรียบเทียบได้... ล้ำยุคจริง ๆ ครับ ทำเอาคนแก่อย่างผมยังอดหน้าแดงไม่ได้เลย" ก่วนอั้นพูดพลางเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า "ตอนนี้ผมไม่มีผู้จัดการส่วนตัว เรื่องเซ็นสัญญาผมจะจัดการเองครับ"
"ได้เลยครับ เชื่อว่าพวกเราจะต้องสร้างผลงานระดับคลาสสิกขึ้นมาได้อย่างแน่นอน!" ฉู่ซุ่นเอ่ยอย่างยินดี
"ผู้กำกับฉู่มั่นใจจังเลยนะครับ เมื่อวานผมเห็นข่าวว่าจ้าวเว่ยฝานทาบทามเชออวี่ไปด้วย ทีมนักแสดงของฝั่งนั้นไม่เบาเลยนะ" ก่วนอั้นกล่าว
เชออวี่คือแกนนำของกระแส 'กลับมาดังเปรี้ยง' ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ซึ่งคำนี้หมายถึงดารารุ่นใหญ่ที่เคยโด่งดังมากในอดีต แต่ช่วงหลังไม่มีผลงานจนค่อย ๆ กลายเป็นดาราแถวสาม แล้วกลับมาแจ้งเกิดใหม่อีกครั้งเพราะโอกาสบางอย่าง
คนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่มีอายุราวสี่สิบกว่าปี ฝีมือการแสดงจัดจ้าน แถมยังเคยผ่านช่วงตกต่ำมาแล้ว ทั้งเสน่ห์และหน้าตาต่างก็มีพร้อม พลังดึงดูดรายได้ของเชออวี่เองก็แข็งแกร่งมาก เพราะสิ่งที่ทำให้เขากลับมาดังเปรี้ยงได้ก็คือภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง และหลังจากนั้นผลงานอีกหลายเรื่องที่เขาแสดงก็ประสบความสำเร็จอย่างต่อเนื่อง
สายฝีมือประกบคู่กับดาราวัยรุ่นหน้าใส แถมต่างก็มีกระแสทั้งคู่ สิ่งที่ฉู่ซุ่นคาดเดาไว้เกี่ยวกับความเซอร์ไพรส์ที่จ้าวเว่ยฝานพูดถึงนั้นไม่ผิดเลยจริง ๆ
"หนังของพวกเราดีกว่าครับ" ฉู่ซุ่นพูดความจริง
ก่วนอั้นไม่ได้พูดอะไรต่อ เขารู้สึกชื่นชมความมั่นใจของผู้กำกับคนนี้มาก หากยังไม่ทันรบก็ขลาดกลัวเสียแล้ว จะเอาอะไรไปสู้ได้อีกล่ะ
นอกจากจะมีความสุขแล้วก็ยังไม่ลืมเรื่องสำคัญ ทั้งคู่เปิดเกมขึ้นมาหนึ่งตา ฉู่ซุ่นเลือกเล่นตัวละครไป่หลี่โส่วเยว่ ด้วยสถิติสังหาร 11 ตาย 1 ช่วย 9 ต่อให้เป็นแมตช์ระดับแรงก์คิงก็ยังถือว่าไล่เชือดกระจายอยู่ดี
ล้อเล่นน่า ออกดาบคริติคอลสี่เล่มแบบนี้ ยิงโดนใครก็ตัวบางร่างขาดทั้งนั้น
แม้จะบอกว่าเล่นเกมกับก่วนอั้นไปหนึ่งตา (หนึ่งช่วงบ่าย) แต่เขาก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า ยังคงส่งข้อความไปบอกพี่ชุยให้นำสัญญามาให้เรียบร้อย
ส่วนเหตุผลที่เขียนว่าหนึ่งตาแต่อ่านว่าหนึ่งช่วงบ่ายนั้น ก็เพราะในสายตาของฉู่ซุ่น ตราบใดที่ยังไม่ได้กดออกจากเกม มันก็นับเป็นหนึ่งตาทั้งหมด
เรื่องดี ๆ ทยอยเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ในคืนนั้นเองพี่ชุยก็ส่งข้อความมารายงานว่า ต้วนหลินหลี่ตอบตกลงอย่างง่ายดาย แน่นอนว่าไม่มีการขอลดค่าตัวแต่อย่างใด ค่าตัวของนักแสดงนำอยู่ที่ประมาณห้าสิบล้านหยวนก่อนหักภาษี พร้อมทั้งมอบส่วนแบ่งรายได้ให้ร้อยละห้า พูดกันตามตรงนี่ถือเป็นราคาตลาดจริง ๆ เพียงแต่บริษัทต้นสังกัดของบรรดานักแสดงไม่ได้เรียกร้องราคาสูงเกินจริงเท่านั้นเอง
"อารมณ์ดีเหลือเกิน ออกไปเดินเล่นชมฟ้าครามน้ำทะเลใส สัมผัสลมพัดโชยสักหน่อยดีกว่า..." ฉู่ซุ่นฮัมเพลงไปเรื่อย แต่ก็แค่ร้องไปอย่างนั้น เขาไม่มีทางก้าวเท้าออกจากห้องเด็ดขาด ไม่เพียงแค่ไม่ออกไปข้างนอก แต่เขายังจะเรียกพนักงานสาวมาส่งหม้อไฟชุดเล็กเพื่อกินให้อิ่มหนำสำราญอีกด้วย
ต้องยอมรับจริง ๆ ว่า หากจะกินหม้อไฟให้ถึงรสถึงชาติ ยังไงก็ต้องเป็นที่หรงเฉิงกับอู้ตู
"ขาดแค่สถานที่ถ่ายทำแล้ว ส่วนเรื่องเปิดรับสมัครคนเพิ่มที่จงซี่ วันเดียวก็เสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็จัดพิธีเปิดกล้องได้เลย" ฉู่ซุ่นเพิ่งคิดเช่นนั้นหลังจากกินเสร็จ เสียงโทรศัพท์ก็พลันดังขึ้น
เป็นสายจากไช่ฉีเริ่น
"นี่เรื่องดีจะมาติดกันเป็นเรื่องที่สามเลยเหรอ" ฉู่ซุ่นกดรับสาย
คิดในแง่ดีก็เป็นเช่นนั้น แต่หากคิดในแง่ร้ายอาจเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้น เพราะอย่างที่เคยบอกไปก่อนหน้านี้ว่า เตียวโหลวแห่งไคผิงเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม และมรดกโลกทางวัฒนธรรมทั่วทั้งประเทศมีอยู่เพียงสามสิบกว่าแห่งเท่านั้น
"ผู้กำกับครับ เจรจาเรื่องสถานที่ถ่ายทำลงตัวแล้วครับ รวมถึงเตียวโหลวแห่งไคผิงที่ตอนแรกผมคิดว่าจะคุยยาก ผลปรากฏว่าง่ายมากเลยครับ ทางนั้นยังบอกว่าจะให้ความช่วยเหลือพวกเราอย่างเต็มที่ด้วย" ปลายสายมีน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจของไช่ฉีเริ่นดังขึ้นมา
"เหรอครับ" ฉู่ซุ่นวางใจลงได้ จากนั้นจึงเอ่ยถาม "เรื่องราวเป็นยังไงกันแน่ครับ"
ไช่ฉีเริ่นกล่าวว่า "ทันทีที่ผมบอกงบลงทุนของหนังเรา แล้วยังบอกอีกว่าได้คุณซุนกวงไถมาร่วมแสดงด้วย ทางผู้ดูแลก็ตอบตกลงทันทีเลยครับ แถมยังยินดีจะส่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายคุ้มครองโบราณวัตถุมาคอยติดตามการถ่ายทำโดยเฉพาะอีกหนึ่งคนด้วยครับ"
ก่อนจะใช้สถานที่ทางประวัติศาสตร์เป็นฉากถ่ายทำ โดยทั่วไปจะต้องเซ็นสัญญาข้อตกลงต่าง ๆ มากมาย โดยเฉพาะประเด็นเรื่องความเสียหายของโบราณวัตถุที่มีข้อถกเถียงกันหนักมาก หากทางสถานที่คิดจะเล่นไม่ซื่อแล้วสั่งให้ชดใช้ค่าเสียหาย คุณก็แทบจะหนีไม่พ้นเลยทีเดียว
ด้านหนึ่งเพราะเกณฑ์ประเมินว่าชำรุดเสียหายหรือไม่นั้นคลุมเครือ อีกด้านหนึ่งหากเรื่องนี้ถูกเปิดโปงออกไป กองถ่ายก็จะโดนกระแสสังคมรุมประณามร้อยเปอร์เซ็นต์ โลกใบนี้เต็มไปด้วยหลุมพราง หากคุณรู้สึกว่าโลกนี้เปี่ยมด้วยความรัก นั่นก็แค่เพราะคุณโดนหลอกเอาโดยไม่รู้ตัวเท่านั้น
การที่ทางการของเตียวโหลวแห่งไคผิงส่งเจ้าหน้าที่มาคนหนึ่ง ก็เท่ากับเป็นการแสดงจุดยืนชัดเจนว่า "พวกเราจะไม่ตลบหลังคุณทีหลัง"
ฉู่ซุ่นเอ่ยชมประสิทธิภาพการทำงานก่อน จากนั้นจึงถามว่า "ดีมาก อีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ เราจะจัดพิธีบวงสรวงเปิดกล้องที่เตียวโหลวแห่งไคผิง แล้วก็ภาพลานคฤหาสน์ตระกูลเหมยกับหมู่บ้านจื้อลี่ที่คุณส่งมาผมดูแล้ว ยังไม่ได้ตามมาตรฐานที่ต้องการ ต้องบูรณะซ่อมแซม เรื่องนี้แจ้งไปหรือยังครับ"
"เรียบร้อยแล้วครับ เรื่องที่ผมจัดการผู้กำกับวางใจได้เลย แล้วก็ยังมีเซอร์ไพรส์ให้ผู้กำกับอีกเรื่องหนึ่งด้วยครับ" ไช่ฉีเริ่นทางปลายสายตอบกลับมา
"ได้ ผมจะรอเซอร์ไพรส์ของคุณ"
หลังจากวางสาย ด้วยความอารมณ์ดี—ไม่ใช่เพราะอยากกินของหวานแต่อย่างใด—เขาจึงสั่งให้พนักงานนำขนมขบเคี้ยวขึ้นมาส่งให้อีกรอบ
กองถ่ายภาพยนตร์เปรียบเสมือนเครื่องจักรขนาดใหญ่ แต่ละแผนก แต่ละคนทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังล้วนเป็นดั่งฟันเฟืองที่พร้อมจะเริ่มเดินเครื่องทำงาน
ขั้นตอนสุดท้ายก่อนเดินเครื่องคือการคัดเลือกนักแสดงสมทบคนสำคัญสองคนจากจงซี่ ครั้งนี้ฉู่ซุ่นไม่ได้ไปร่วมคัดเลือกด้วยตัวเอง เพียงแค่กำหนดเงื่อนไขของตัวละครเอาไว้ โดยมีกรรมการคัดเลือกนักแสดงคือพี่ชุย เหลียงผู่ผู้กำกับฝ่ายคัดเลือกนักแสดง และผู้บริหารคนหนึ่งจากซีอิ่ง
สถานที่คัดเลือกตั้งอยู่ที่ห้องรับรองชั้นสามของโรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสถาบัน กว้างขวางกว่าสถานที่คัดเลือกของคิลบิลคราวก่อนมาก
"ผู้กำกับฉู่ไม่จำเป็นต้องมาจริง ๆ หรือครับ" ระหว่างการออดิชันเหลียงผู่ยังคงตีหน้าตาย วางมาดเคร่งขรึมดูน่าเกรงขาม ทว่าความจริงในใจกลับไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด เพราะก่อนจะมารับหน้าที่ผู้กำกับฝ่ายคัดเลือกนักแสดงของกองถ่ายนี้ เขาได้ยินกิตติศัพท์ของ 'ฉู่ยอดมนุษย์' มานานแล้ว
กองถ่ายเรื่องก่อนภายใต้ทุนสร้างหกสิบล้านหยวน เขากลับจัดการคัดเลือกนักแสดงทั้งหมดด้วยตัวเองคนเดียว ที่สำคัญคือทุกบทบาทช่างเหมาะสมลงตัว การมารับหน้าที่ผู้กำกับฝ่ายคัดเลือกนักแสดงให้คนเหนือมนุษย์แบบนี้ พูดตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะเงินหนา... ถุย ๆๆ เห็นแก่หน้าพี่ชุยต่างหาก
"ไม่ต้องกังวลไป ผู้กำกับฉู่บอกแล้วว่าแค่ทำตามเกณฑ์ที่กำหนดก็พอ" พี่ชุยเอ่ยปลอบ "นายเป็นผู้กำกับฝ่ายคัดเลือกนักแสดงมาตั้งหลายปี ไม่อยากเป็นผู้กำกับจริง ๆ บ้างหรือไง ที่ฉันเรียกนายมาก็เพื่อให้มาเรียนรู้จากผู้กำกับฉู่นี่แหละ ถ้าเรียนรู้ได้สักห้าส่วนก็สบายแล้ว"
"ก็มีเหตุผลครับ" เหลียงผู่พยักหน้าแล้วดำเนินการออดิชันต่อ ด้านนอกห้องประชุมยังมีคนรออยู่อีกหลายสิบคน นี่ขนาดผ่านการคัดกรองเบื้องต้นมาแล้ว
"ผมซินซินอี นักศึกษาชั้นปีสามจากเป่ยอิ่งครับ" คนถัดไปที่เดินเข้ามาคือเบอร์สิบสอง ทันทีที่เขาเดินเข้ามา กรรมการทั้งสามคนรวมถึงพี่ชุยก็ถึงกับอึ้งไปตาม ๆ กัน
ไม่มีอะไรหรอก แค่เจ้านี่ดูเหมือนคนอายุสามสิบกว่าปี ถ้าเดินเข้าไปในเป่ยอิ่งแล้วบอกว่าเป็นผู้ปกครอง ก็คงไม่มีใครคิดว่าเขาเป็นนักศึกษาอย่างแน่นอน
"น้องชาย นายมาออดิชันแทนลูกชายหรือเปล่าเนี่ย" ผู้กำกับฝ่ายออดิชันอย่างเหลียงควนโพล่งออกมาประโยคหนึ่ง
"คือว่า... ผมแค่หน้าล้ำอายุไปหน่อยน่ะครับ แต่ผมเป็นนักศึกษาปีสามจริง ๆ นี่บัตรนักศึกษาของผมครับ" ชายหนุ่มที่ดูคล้ายผู้ปกครองกล่าว "ตอนถ่ายรูปจบมัธยมปลาย ช่างภาพที่โรงเรียนจ้างมายังดึงตัวผมไปอยู่แถวหน้าสุดเลยครับ บอกว่าครูยืนข้างหน้า นักเรียนยืนข้างหลัง"
พอซินซินอีพูดแบบนี้ ทุกคนในห้องก็หัวเราะออกมา การนำปมด้อยเรื่องรูปลักษณ์ของตัวเองมาพูดล้อเลียนเช่นนี้ ก่อนหน้านี้คงต้องผ่านความช้ำใจมาไม่น้อย ทว่าความช้ำใจแบบนี้ หากไม่ใช่ตัวเองก็คงไม่มีใครสนใจหรอก
"เอาละ งั้นนายลองอ่านบทพูดประโยคนี้ดูสิ" พี่ชุยยื่นบทให้ซินซินอี
ซินซินอีพยักหน้า พอดูบทพูดสำหรับการออดิชัน ก็พบว่ามีแค่ประโยคเดียว: [พี่ใหญ่ พี่รู้จักผมดี ผมชอบเป็นฝ่ายรับ]
'บทพูดนี้ แม้จะมีแค่ประโยคสั้น ๆ แต่แฝงไว้ด้วยความยั่วเย้าที่ยากจะอธิบาย มิน่าล่ะ...' ซินซินอีครุ่นคิดในใจ ที่เขาบอกว่ามิน่าล่ะ ก็คือเงื่อนไขการรับสมัครนักแสดงชายหญิงก่อนหน้านี้ ที่ตอนนี้ในเว็บบอร์ดยังคงถกเถียงกันไม่เลิก
'ไม่มีข้อมูลอื่นของบทพูดนี้เลยสักนิด อย่าว่าแต่ภูมิหลังตัวละครเลย แม้แต่ฉากที่พูดคุยกันก็ยังไม่รู้ว่าเป็นแบบไหน' ซินซินอีมองกรรมการทั้งสามคน ในใจกระวนกระวาย 'เราควรถามออกไปไหมนะ ถ้าโจทย์นี้ตั้งใจจะทดสอบทักษะการพูดบท แล้วเราดันถามออกไป จะทำให้กรรมการรำคาญหรือเปล่า'
'แต่ถ้าไม่ถาม ข้อมูลก็น้อยเกินไป ไม่มีทางแสดงให้กรรมการพอใจได้แน่ ๆ'
ขณะที่ในหัวของซินซินอีมีความคิดนับพันแล่นพล่านอยู่นั้น ก็ได้ยินกรรมการคนหนึ่งเอ่ยปากขึ้นมา เป็นคนที่สีหน้าดูใจดีที่สุดในกลุ่ม "พร้อมหรือยังครับ"
"เอ่อ อาจารย์ครับ ขอถามหน่อยครับว่าบทพูดนี้เป็นของตัวละครแบบไหนเหรอครับ" สุดท้ายซินซินอีก็ถามออกไปจนได้
"โจรหน้ากากผ้า ใช้โทนเสียงกวนยั่ว ๆ หน่อย" พี่ชุยบอกความต้องการ นี่คือหนึ่งในสองข้อกำหนดที่ฉู่ซุ่นทิ้งไว้
"กวนยั่วเหรอครับ ถ้างั้นคอยดูได้เลย ราชาคารมกวนยั่วคืองานถนัดของผมอยู่แล้ว" ซินซินอีเข้าใจกระจ่างทันที
การคัดเลือกนักแสดงสิ้นสุดลงไปเปลาะหนึ่ง สรุปแล้วในท้ายที่สุดซินซินอีกับนักศึกษาหญิงหน้าอกโตอีกคนก็ได้รับเลือก
ชิ้นส่วนทั้งหมดประกอบเข้าด้วยกันเรียบร้อย!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น