ตอนที่ 53 เลียนแบบไม่ได้หรอก!

ข้อดีที่สุดของเวลาคือมันไม่สามารถนำมาซื้อขายได้ หากคนที่รู้สึกว่าเวลายาวนานเกินไปสามารถขายเวลาให้กับคนที่รู้สึกว่ามีเวลาไม่พอใช้ได้ โศกนาฏกรรมบนโลกก็คงไม่ลดลง มีแต่จะกลายเป็นโศกนาฏกรรมไปเสียหมด

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว งานแถลงข่าวจัดขึ้นที่เตียวโหลวแห่งไคผิง บรรดานักแสดงอย่างซุนกวงไถ, ซูจิ้ง, ก่วนอั้น, ต้วนหลินหลี่, หม่าหวน, อิ่นเยวี่ยฉือ และทีมงานเบื้องหลังอย่างฉู่ซุ่น, พี่ชุย, เหล่าเหลียง, เหลียงควาน, ไช่ฉีเริ่น, เจี่ยงจิน มารวมตัวกันเนืองแน่นไม่น้อย

"ราชาภาพยนตร์สามคน แสงแห่งจงซี่ ประธานซุน แล้วยังมีอาจารย์ก่วนที่วางมือไปแล้วอีก"

"แถมยังมีสายฝีมืออย่างซูจิ้ง, หม่าหวน, อิ่นเยวี่ยฉือมาร่วมด้วย!" ฉู่ซุ่นมองดูทัพนักแสดงตรงหน้า รู้สึกว่าความพยายามทั้งหมดก่อนหน้านี้คุ้มค่าแล้วจริง ๆ

ส่วนพิธีบวงสรวงเปิดกล้องก็ยังคงเป็นรูปแบบเดิม ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง

สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคือหมูหันดูเหมือนจะตัวใหญ่กว่าคราวก่อน

ดูท่าหมูตัวนี้จะกินดีอยู่ดีกว่า

เตียวโหลวแห่งไคผิงเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ค่าเข้าชมราวห้าสิบหยวน ทว่าวันนี้ทางการสั่งปิดให้บริการ

ด้านนอกจึงมีนักท่องเที่ยวและคนในพื้นที่จับกลุ่มคุยกันอยู่ไม่น้อย

"เดิมทีตั้งใจจะมาเที่ยวที่นี่ พอมาถึงไม่นึกเลยว่าจะปิด ในแอปก็ไม่แจ้งสักคำ" นักท่องเที่ยวที่ดั้นด้นเดินทางมาไกลถึงกับประสาทเสีย

"ไม่มีวี่แววบอกล่วงหน้าเลยสักนิด" นักท่องเที่ยวคนนี้แค่แวะผ่านมา อารมณ์จึงยังไม่เสียเท่าไหร่

"เห็นป้ายบอกว่าจะปิดซ่อมบำรุงสองเดือน เกิดอะไรขึ้น มีเตียวโหลวหลังไหนถล่มหรือเปล่าเนี่ย" คนในพื้นที่คาดเดา

"ได้ยินว่ามีหนังเรื่องหนึ่งมาถ่ายทำข้างในน่ะ" คนพูดก็เป็นคนท้องถิ่นเช่นกัน หน้าตามีจุดเด่นอยู่บ้างคือมีไฝเจ็ดเม็ดบนใบหน้า ไม่ได้ดูคล้ายกับชายที่มีตัวหนังสือเจ็ดตัวบนฝ่าเท้าเลยสักนิด แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปได้ข่าวนี้มาจากไหน

"หนังเรื่องอะไรเหรอ" พอได้ยินแบบนี้ คนรอบข้างก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้ เรื่องแบบนี้ใคร ๆ ก็อยากฟังทั้งนั้น

"หนังเรื่องอะไรแน่ฉันก็ไม่รู้หรอก เอาเป็นว่าเป็นเรื่องที่ท้าพนันกับจ้าวเว่ยฝานในเน็ตก่อนหน้านี้นั่นแหละ ตอนนั้นเป็นเรื่องใหญ่โตทีเดียว ผู้กำกับคือฉู่ซุ่น" ชายที่มีไฝเจ็ดเม็ดรู้เรื่องละเอียดทีเดียว

"ฉันรู้เรื่องนี้นะ แต่มาถ่ายที่เตียวโหลวแห่งไคผิงเนี่ย ปกติที่นี่มีแต่ซีรีส์สงครามต่อต้านญี่ปุ่นมาถ่าย คงไม่ใช่ว่าจะถ่ายหนังต่อต้านญี่ปุ่นหรอกนะ" มีคนโพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ก็ไม่แน่หรอก อาจจะเป็นแนวอื่นก็ได้"

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่สถาปัตยกรรมยุคสาธารณรัฐจีนแบบนี้ จะเป็นแนวไหนไปได้อีก

ไม่ว่าคนภายนอกจะมองอย่างไร หลังจากถ่ายรูปหมู่ในพิธีเปิดกล้องเสร็จ การถ่ายทำก็เริ่มต้นขึ้นทันที ในสายตาของเหลียงควาน ฉู่ซุ่นเริ่มแสดงความสามารถเหนือมนุษย์อีกครั้ง

"รางกล้องตั้งไว้ตรงนี้ เติมไฟให้พอ ทุกคนมาตรงนี้ก่อน"

"ฝ่ายพร็อพมานี่หน่อย ย้ายต้นไม้ต้นนี้ออกไปได้ไหม ผมจะถ่ายมุมสูงจากฝั่งโน้น ตรงนี้มันจะบังแสงของผม"

"โอเค ตรงนี้ดีมาก"

ฉู่ซุ่นเริ่มลุยงาน ทีมงานเก่าที่เคยร่วมงานกันมาตั้งแต่ "คิลบิล" ต่างเห็นเป็นเรื่องปกติ เพราะอย่างไรเสียผู้กำกับคิลบิลก็ไม่ใช่คนธรรมดาอยู่แล้ว

แต่คนมาใหม่อย่างเหลียงผู่ถึงกับยืนอึ้งตาค้างไปเลย เพราะต่อให้เป็นผู้กำกับเบอร์ใหญ่แค่ไหน ตอนถ่ายทำก็แค่รู้ว่าอยากได้ภาพแบบไหนออกมาเท่านั้น

อย่างเช่นถ้าต้องการสักสิบสามส่วน ก็จะให้ทีมงานเบื้องหลังจัดมาให้ได้สิบส่วน จากนั้นค่อยปรับแก้ไปทีละนิด ถึงได้บอกว่าการถ่ายหนังเป็นงานประณีตละเอียดอ่อน ทว่าพอเป็นฉู่ซุ่น เห็นได้ชัดว่าเขาทำสำเร็จได้ในขั้นตอนเดียว พองานเบื้องหลังยังไม่เข้าที่ อย่างเช่นเมื่อครู่ที่รางกล้องยังวางคลาดเคลื่อนไปนิดหน่อย เขาก็เดินเข้าไปปรับด้วยตัวเองทันที

"ผู้กำกับฉู่เป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอครับ" เหลียงผู่ถามพี่ชุย

พี่ชุยมองดูรอบหนึ่ง ก็ไม่มีอะไรแปลกใหม่ ยังคงเป็นการทำงานแบบเดิม "เป็นแบบไหนล่ะ"

"แม่นยำ...แม่นยำขนาดนี้เลย!" เหลียงผู่นึกหาคำที่เหมาะสมไม่ออก สุดท้ายจึงใช้ได้แค่คำว่าแม่นยำมาบรรยาย

"ใช่แล้ว ผู้กำกับฉู่ก็เป็นแบบนี้ตลอด พวกเราถึงไม่ต้องมีผู้กำกับฉากดราม่ายังไงล่ะ" พี่ชุยเห็นสีหน้าของเหลียงผู่ที่เหมือนคนไม่เคยเห็นโลกกว้างก็แอบสะใจอยู่ลึก ๆ ก่อนจะพูดเสริมว่า "คอยเรียนรู้ตามเอาไว้เถอะ"

เรียนรู้ตามงั้นเหรอ

เหลียงผู่เบิกตากว้าง เรื่องอื่นน่ะ—

มือบอกว่า : ทำเป็นแล้ว ทำเป็นแล้ว

สมองบอกว่า : ฝันไปเถอะ

ทว่าหากจะเลียนแบบฉู่ซุ่น มือกับสมองต้องจับมือปรองดองแห่งศตวรรษกันให้ได้เสียก่อน

มือบอกว่า : ยังทำไม่เป็น ทำไม่ได้ ลาก่อน

สมองบอกว่า : ประสาท ฉันไม่เรียน เลียนแบบไม่ได้หรอก

พี่ชุยไม่ได้รอให้เหลียงผู่ตั้งสติได้ โบกมือลาแล้วเดินจากไปทันที ในเมื่อมีฉู่ซุ่นอยู่ทั้งคน การถ่ายทำก็ไม่มีทางสะดุดแน่นอน

ความคืบหน้าของวันแรกนับว่ายอดเยี่ยม

ฉู่ซุ่นยังคงเผื่อทางหนีทีไล่ไว้เหมือนคราวก่อน เขาบันทึกภาพการกำกับและชี้แนะทั้งหมดของตัวเองเก็บไว้ อาจเพราะในท้องเขามีแต่แผนการร้ายเต็มไปหมด เวลามองคนอื่นเลยมักจะระแวงว่า 'มีพวกกบฏคิดจะลอบปลงพระชนม์' อยู่ตลอดเวลา

วันที่สอง เป็นคิวถ่ายฉากจางหมาจื่อขี่ม้าเข้าเมือง อุปกรณ์ประกอบฉากถูกตระเตรียมไว้พร้อมสรรพ ซุนกวงไถมีครูฝึกคอยประกบขณะขี่ม้าเพื่อความคุ้นเคย อันที่จริงซุนกวงไถเคยเล่นซีรีส์ย้อนยุคมาไม่น้อย ฝีมือการขี่ม้าจึงค่อนข้างคล่องแคล่ว ทว่าฝ่ายดูแลความปลอดภัยไม่มีทางละเลยไม่จ้างครูฝึกเพียงเพราะเขาขี่เป็นอยู่แล้ว เพื่อรับประกันความปลอดภัยของนักแสดง โดยเฉพาะนักแสดงเบอร์ใหญ่อย่างซุนกวงไถ

"ผู้กำกับฉู่ครับ ทำไมถึงต้องชื่อเมืองเอ๋อเฉิงด้วยล่ะครับ" หัวหน้าฝ่ายพร็อพถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ เพราะแค่สร้างประตูเมืองใหม่ที่เขียนว่า "เมืองเอ๋อเฉิง" ก็หมดเงินไปหลายหมื่นหยวนแล้ว

"เพราะห่านน่ะ ดูผิวเผินเหมือนเป็นสัตว์ที่สูงส่งกว่าไก่กับเป็ด แต่สุดท้ายมันก็ยังเป็นแค่สัตว์เดรัจฉานที่คนเลี้ยงไว้ให้เชื่องอยู่ดี อีกอย่าง คำว่าห่านกับคำว่าชั่วร้าย ออกเสียงใกล้เคียงกันด้วย" ฉู่ซุ่นตอบหน้าตาเฉย

หัวหน้าฝ่ายพร็อพยอมรับนับถือจากใจ มิน่าล่ะคิลบิลถึงได้ประสบความสำเร็จ แม้แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ยังคิดไว้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ ขณะที่เขากำลังทึ่งอยู่นั้น ก็ได้ยินผู้กำกับกล่าวสรุปตบท้าย

"แต่ประเด็นสำคัญที่สุดคือ ถ้าขืนเรียกว่าเมืองไก่หรือเมืองเป็ด มันจะดูเหมือนผู้กำกับอย่างผมเล่นมุกใต้สะดือ คนที่รู้จักผมดีต่างรู้กันทั้งนั้นแหละว่า ผมน่ะกวาดดอกไม้แดงมาตั้งแต่ชั้นอนุบาล ได้เป็นเด็กดีเด่นสามด้านตอนประถม เป็นหัวหน้านักเรียนดีเด่นของโรงเรียนตอนมัธยมต้น ส่วนมัธยมปลายช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าผมไม่เคยเล่นมุกทะลึ่งเลยสักครั้ง"

ฉากร่ายรำของเหล่าหญิงงาม เป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของอาจารย์ไป๋ เธอสวมเสื้อคอกระเช้าแขนสั้นสีฟ้าอ่อน คนสวยนี่ใส่อะไรก็ดูดีจริงๆ ขนาดคอสตูมเชยสะบัดขนาดนี้ยังเอาอยู่

"ไม่ได้ สวยเกินไปแล้ว" ฉู่ซุ่นหันไปเรียกคน "ช่างแต่งหน้า เอาเครื่องสำอางมานี่"

ถูกต้อง หากสั่งการไปแล้วครั้งแรกไม่ได้ผลลัพธ์ตามที่ต้องการ ฉู่ซุ่นก็จะลงมือทำเอง แม้กระทั่งการแต่งหน้า ช่างแต่งหน้ายื่นอุปกรณ์ให้อย่างงงๆ จากนั้นฉู่ซุ่นก็เริ่มละเลง

คนแรกที่ต้องรับเคราะห์คืออาจารย์ไป๋ โดนโบกแป้งหนาเตอะเข้าไปอีกชั้น แล้วปัดบลัชออนสีแดงแป๊ดที่พวงแก้มทั้งสองข้าง

"ประมาณนี้แหละ" ฉู่ซุ่นพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหันไปสั่งทีมช่างแต่งหน้า "เห็นหรือยัง เอาตามมาตรฐานนี้เลย ไปเติมหน้าใหม่อีกรอบ"

ผู้กำกับออกปากสั่งแล้ว ย่อมต้องรีบทำตามทันที ทุกคนลงมืออย่างรวดเร็ว ไม่ถึงยี่สิบนาที ตัวประกอบสิบกว่าคนก็เติมหน้าเสร็จสิ้น มีแค่อาจารย์ไป๋ที่พอดูได้ ส่วนคนอื่นแทบไม่ต่างอะไรจากซากศพ ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูกคือเมคอัพบนใบหน้าเหมือนการแต่งหน้าศพไม่มีผิด

"ดีมาก นี่แหละคือผลลัพธ์ที่ผมต้องการ" ฉู่ซุ่นพยักหน้าให้ผู้กำกับฝ่ายปฏิบัติการ

ผู้กำกับฝ่ายปฏิบัติการที่เคยร่วมงานกันจนรู้ใจรีบส่งเสียงเรียกทันที "ตัวประกอบประจำตำแหน่ง! เริ่มตีกลองตามที่ซ้อมไว้ จำไว้ว่าสายตาอย่ามองที่กล้อง ให้มองที่หน้ากลองตรงหน้าตัวเอง!"

"ทุกคนประจำที่ เริ่ม!" คราวนี้ฉู่ซุ่นไม่ได้ตะโกนคำว่า 'แอ็กชัน' เหมือนผู้กำกับส่วนใหญ่ คำว่าแอ็กชันก็คือ action ที่แปลว่าเริ่ม ในเมื่อความหมายเหมือนกัน เขาจะพูดยังไงก็เรื่องของเขา และเขาก็ชอบพูดภาษาจีน

ฝ่ายบันทึกเสียงในกองถ่ายเตรียมพร้อมทุกเสี้ยววินาที เสียงกลองเริ่มดังขึ้น

"ตึงๆๆ—" ชั่วพริบตานั้น เสียงกลองในลานถ่ายทำก็ดังกึกก้อง ฟันเฟืองของจักรกลขนาดยักษ์ที่ชื่อว่า "กองถ่าย" เริ่มหมุนวน ส่งเสียงอึกทึกราวกับจะทะลวงขึ้นไปถึงชั้นเมฆ

"คัต!" ฉู่ซุ่นสั่งหยุดกะทันหัน เสียงกลองเงียบกริบลงทันที ฟันเฟืองหยุดชะงัก อาจารย์ไป๋และบรรดานักแสดงประกอบต่างยืนนิ่งค้างอยู่กับที่

"ท่วงท่ายังมีปัญหาอยู่นิดหน่อย ตีกลองไม่ต้องยั่วยวนขนาดนั้น" ฉู่ซุ่นเดินเข้าไปรับไม้ตีกลองมาจากมือของอาจารย์ไป๋ จากนั้นก็กางแขนทั้งสองข้างอย่างกว้างขวางแล้วเริ่มรัวกลองเสียงดังตึงๆ ท่วงท่าแตกต่างจากการแสดงเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ไม่เพียงใช้แรงแขน แต่ยังออกแรงจากศีรษะ ราวกับจะเหวี่ยงทั้งท่อนแขนและศีรษะฟาดลงไปบนหน้ากลอง

"เข้าใจหรือยัง" หลังจากตีให้ดูรอบหนึ่ง ฉู่ซุ่นก็หันไปมองอาจารย์ไป๋และเหล่านักแสดงตัวประกอบ ซึ่งก็ยังมีบางคนที่ยังคงทำหน้างงงวยอยู่ดี