ตอนที่ 522 สุนทรพจน์ระดับประวัติศาสตร์ภาพยนตร์

การเต้นรำเป็นศิลปะแขนงหนึ่ง มีทั้งที่ใช้เพื่อการเกี้ยวพาราสี พิธีการ การเฉลิมฉลอง ความบันเทิง ไปจนถึงการเซ่นไหว้บวงสรวง การเต้นรำระหว่างพันโทแฟรงก์ สเลด กับดอนน่าช่างงดงามตระการตา และผู้ชมในโรงภาพยนตร์ไม่ว่าจะเต้นแทงโก้เป็นหรือไม่ ต่างก็คิดเห็นเช่นเดียวกัน

"ยอด... ยอดเยี่ยมมาก ศิลปะแห่งการเต้นรำอย่างแท้จริง" ยูทาห์พึมพำวิจารณ์เสียงเบา พยายามหาคำศัพท์ที่แม่นยำมาบรรยาย แต่ก็นึกไม่ออก

ฉากเต้นรำในภาพยนตร์เป็นสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไป หนังอินเดียเต้นกันไปครึ่งเรื่องด้วยซ้ำ แต่กลับน้อยครั้งที่จะรู้สึกว่างดงาม ในฐานะผู้กำกับ โนเคียวโกคุ คาวะ สรุปเหตุผลออกมาได้คร่าว ๆ ข้อแรกคือทั้งชายหนุ่มและหญิงสาวต่างหน้าตาดี ไม่ว่าจะเป็นดอนน่า หรือนักแสดงที่รับบทแฟรงก์ สเลด ก็ล้วนหล่อเหลางดงาม อีกทั้งดนตรีประกอบที่ลงตัวพอดิบพอดี ผนวกกับการตัดต่อและการเคลื่อนกล้องที่ลงจังหวะเป๊ะ