ตอนที่ 79 แม้แต่เรื่องก็ยังเล่าไม่ดี

ระหว่างที่ทั้งสามคนคุยกัน แขกเหรื่อเพื่อนฝูงที่หนิวโจวเชิญมาก็มากันเกือบครบแล้ว พิธีรอบปฐมทัศน์จึงเริ่มต้นขึ้น โดยผู้กำกับหนิวโจวขึ้นไปกล่าวเปิดบนเวทีก่อน จากนั้นทีมงานหลักของกองถ่ายจึงผลัดกันขึ้นไปเล่าเรื่องราวสนุกๆ เบื้องหลังการถ่ายทำ

แม้ที่นั่งผู้ชมจะเต็มทุกที่ แต่คนที่มาร่วมงานจริงๆ กลับไม่มีแฟนหนังทั่วไปเลย ล้วนเป็นนักข่าวและชาวสื่อออนไลน์ที่ได้รับเชิญมาทั้งสิ้น ซึ่งในบรรดาคนเหล่านี้ เรายังได้พบกับคนคุ้นหน้าคุ้นตาอีกคนหนึ่ง

เหล่าอิ๋งแห่งเปยกงเซ่อ ตอนนี้นั่งอยู่ที่แถวห้า ด้านข้างของเขาคือนักวิจารณ์ภาพยนตร์จากบิลิบิลิอีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นระดับที่ติดท็อปหนึ่งร้อยคนดังแห่งปีเช่นกัน

"เพื่อน ดูตรงนั้นสิ" เหล่าอิ๋งชี้ไปทางแถวแรก

"ดูอะไรเหรอ" นักวิจารณ์จากบิลิบิลิถาม

เหล่าอิ๋งพูดว่า "เห็นไหมล่ะ ฉู่ซุ่นตรงนั้นน่ะ"

"ดูไม่ออกเลยนะว่าเหล่าอิ๋งจะตามกรี๊ดดารากับเขาด้วย ผมไม่เหมือนคุณหรอก ผมชอบแต่ดาราสาวสวยๆ อย่างเจ๊แมว หน้าตาสวยหุ่นเป๊ะ ขาเรียวสวยคู่นั้นบอกเลยว่าดาเมจรุนแรงมาก"

"พูดบ้าอะไรของแก" เหล่าอิ๋งบอก "ฉันจะบอกว่า แกอย่าเห็นว่าผู้กำกับฉู่ซุ่นดูท่าทางสุภาพเรียบร้อยนะ เวลาลงมือนี่โหดกว่าใครเพื่อนเลย"

"มีข่าวเด็ดอะไรเหรอครับ" คำพูดนี้ทำเอาเพื่อนร่วมวงการงุนงงไปหมด ที่ว่าลงมือนี่หมายถึงศึกชิงโรงฉายช่วงตรุษจีนหรือเปล่า แต่ก็ดูไม่ได้มีอะไรนี่นา

"รายละเอียดแกไม่ต้องรู้หรอก รู้มากไปก็ไม่มีประโยชน์กับแก" เหล่าอิ๋งตอบกลับเสียงเรียบ

"???"

การจัดผังที่นั่งของโรงหนังค่อนข้างพิถีพิถัน โดยหลักๆ จะจัดตามชื่อเสียงและสถานะ พวกดาราศิลปินจะนั่งแถวหนึ่งกับสอง แถวสามกับสี่เป็นนักข่าวสื่อสิ่งพิมพ์ ส่วนแถวห้า หก เจ็ด ก็คือพวกสื่อออนไลน์

แน่นอนว่าฉู่ซุ่นถูกจัดให้นั่งแถวแรก และคนที่นั่งข้างเขาก็คือกัวคั่ว ผู้ได้รับสมญานามว่าดาราสมทบทองคำแห่งฮ่องกง หน้าตาของเขาธรรมดามากจริงๆ มองแยกแต่ละส่วนเครื่องหน้าก็ดูประณีตดี ตาสองชั้นดวงตาก็โต สันจมูกแม้ไม่โด่งแต่ก็ไม่แบน ทว่าพอมารวมกันทำไมถึงได้ดูธรรมดาขนาดนี้ก็ไม่รู้

กัวคั่วได้รับการยกย่องเป็นดาราสมทบมือทองเพราะเล่นได้หลากหลายบทบาท ไม่ว่าจะเป็นหนังตำรวจจับผู้ร้าย หรือมุกตลกสกปรกทะลึ่งตึงตัง เขาก็ตีบทแตกได้อย่างช่ำชอง ในช่วงรุ่งเรืองที่สุด เคยแสดงเป็นตัวสมทบบทสำคัญถึงสี่สิบเอ็ดเรื่องภายในปีเดียว จนได้รับฉายาว่า "สี่สิบเอ็ดกัว"

มีเพียงในยุคทองของฮ่องกงเท่านั้นที่สร้างสถิตินี้ขึ้นมาได้ หากจะหาใครสักคนบนโลกมาเปรียบเทียบ ก็คงมีเพียงหลินเสวี่ยคนเดียว

"สุขภาพของอาจารย์กัวเป็นอย่างไรบ้างครับ" ฉู่ซุ่นให้ความเคารพนักแสดงรุ่นเก่าที่ทุ่มเทกับงานเสมอ

"พักฟื้นบำรุงมาสองปีแล้ว ร่างกายก็ถือว่าไม่เลว" ตอนนี้กัวคั่วอายุหกสิบเอ็ดปีแล้ว แถมตอนหนุ่มๆ ยังเคยเป็นสตันท์แมนคิวบู๊มาก่อน สุขภาพไม่ดีจึงเป็นเรื่องธรรมดา

"หมอบอกว่าอีกสักพักก็เคลื่อนไหวได้ตามสบายแล้วละ แม้ว่าต่อไปจะออกกำลังกายหักโหมไม่ได้ แต่ได้เล่นบทพูดบทดราม่าก็ดีมากแล้ว" กัวคั่วพูดพลางยิ้มแย้มมีความสุข อีกทั้งยังพูดภาษาจีนกลางได้คล่องปร๋อ ไม่มีสำเนียงฮ่องกงหรือไต้หวันติดมาเลยสักนิด

"ผมจำได้ว่าร้านอาหารของอาจารย์กัวขายดีมากเลยนี่ครับ" ฉู่ซุ่นนึกขึ้นได้จากความทรงจำ เพราะก่อนหน้านี้ร้านอาหารของดาราหลายคนถูกแฉเรื่องสารพัดปัญหา ทว่าร้าน [โรงอาหารสี่สิบเอ็ด] ที่กัวคั่วเปิด กลับได้รับคำชมเชย วัตถุดิบสะอาดถูกสุขอนามัย และราคาก็พอๆ กับร้านอาหารตามสั่งทั่วไป

"จริงๆ ก็พักผ่อนได้แล้วล่ะ แต่เรื่องการแสดงก็ยังอยากเล่นอยู่ดี" กัวคั่วเอนหลังพิงเบาะ เขาพกเบาะรองเอวติดตัวมาด้วย พิงแบบนี้จะสบายขึ้นหน่อย

ฉู่ซุ่นเอ่ยอย่างชื่นชม "อาจารย์กัวชอบการแสดงมากเลยนะครับ"

"ไม่ได้เกี่ยวกับชอบหรือไม่ชอบหรอก ตั้งแต่อายุสิบเก้าก็เริ่มจากเป็นเบ๊ในกองถ่าย จนถึงตอนนี้ค่อนชีวิตก็อยู่ในกองถ่ายแล้ว จะบอกว่าไม่ชอบเลยสักนิดก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่ส่วนใหญ่เป็นความเคยชินที่ได้อยู่ในกองถ่ายมากกว่า" กัวคั่วอธิบาย ก่อนจะกล่าวต่อว่า "ผู้กำกับฉู่ ถ้ามีโอกาสได้ร่วมงานกัน อย่าลืมผมนะ"

คนบนเวทีกล่าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลำดับขั้นตอนคร่าวๆ คือให้แต่ละคนพูดโปรโมตหนังคนละประโยค อย่างเช่นที่หนิวโจวพูดว่า "เสือชีตาห์คือสัตว์บกที่วิ่งเร็วที่สุด และยังเป็นโค้ดเนมของนางเอกด้วย หนนี้ผมอยากเล่าเรื่องราวที่ทันสมัย เพื่อให้คนรุ่นใหม่ชื่นชอบกันครับ"

ส่วนทางด้านนี้ หลังจากคุยกับกัวคั่วจบ ฉู่ซุ่นก็เริ่มเหม่อลอย ในหัวหวนนึกถึงประสบการณ์ตามหานางเอกของเขาในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มันยากลำบากเหลือเกิน เขาต้องหมดเวลาหลายวันติดไปกับการควานหานักแสดง

เพื่อเป็นการผ่อนคลายความเครียด ในช่วงเวลานั้นฉู่ซุ่นจึงซื้อคอนโดฯ ไว้ห้องหนึ่ง แล้วก็ไปรับรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยมจากงานไชน่ามูฟวี่แชนเนลมีเดียอะวอร์ดส์ เนื่องจากตัวรางวัลจัดขึ้นในอาคารสำนักงานของช่อง CCTV-6 จึงไม่ได้จัดงานใหญ่โตอะไร

ด้านพี่ชุยเองก็ใช้เวลาสองวันไล่รวบรวมข้อมูลดาราสาวแถวหน้าและแถวสองของฮอลลีวูดจนครบ แม้จะมีตกหล่นไปบ้างแต่ก็ครอบคลุมส่วนใหญ่ พี่ชุยคัดเอาคนที่หน้าตาโดดเด่นสะดุดตาที่สุดออกมาให้

ต้องยอมรับว่ามีอยู่หลายคนที่ตรงตามเกณฑ์ของฉู่ซุ่น ทว่าความสวยนั้นมีหลากหลายรูปแบบ และชัดเจนว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่ 'มาเลน่า' ในใจของเขา

เสียงเอฟเฟกต์อันคุ้นเคยดังขึ้น ไฟทั้งโรงดับลง ภาพยนตร์เริ่มฉายแล้ว หลังจากฉากเปิดเรื่อง ก็เป็นการตัดต่อที่รวดเร็วฉับไว นางเอกโค้ดเนมชีตาห์ซึ่งรับบทโดยอวี๋หมิ่นได้ทรยศหลบหนีออกจากองค์กรนักฆ่า

ฝั่งองค์กรนักฆ่าส่งคนจำนวนมากมาไล่ล่า เริ่มจากการดวลปืน การใช้มีดสั้นสู้กัน ไปจนถึงการต่อสู้ระยะประชิด เธอสังหารศัตรูไปทีละคน อวี๋หมิ่นทั้งเท่ทั้งสวยสะกดสายตาจริง ๆ ส่วนคิวบู๊ที่หลิวซานหงออกแบบก็เฉียบคมหมดจด

แต่คุณจะเปิดเรื่องมาเจ็ดแปดนาทีแรกโดยไม่ให้นางเอกมีบทพูดเลยสักคำ มีแต่การไล่ล่าและฆ่าฟันลูกเดียวแบบนี้ไม่ได้นะ

"จะทำแบบนี้ก็ได้อยู่หรอก แต่ไม่มีความจำเป็นต้องทำเลยนี่นา" ฉู่ซุ่นแอบคิดวิจารณ์ในใจ วิญญาณนักวิจารณ์หนังเริ่มกำเริบขึ้นมาจนระงับไม่อยู่

ผลลัพธ์ของการไล่ล่าฉากนี้คือองค์กรนักฆ่าสูญเสียอย่างหนัก จากนั้นหน้าจอก็มืดลงแล้วตัดภาพไปยังเหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อน

เนื้อเรื่องถัดมาเป็นช่วงที่นางเอกยังเป็นนักฆ่าปฏิบัติภารกิจ มีฉากบู๊เท่ ๆ และเมื่อดูจากพัฒนาการของเนื้อเรื่องแล้ว นางเอกดูเหมือนจะแอบมีใจให้ครูฝึกขององค์กรนักฆ่า

"ฉันพอจะเข้าใจได้อยู่หรอกนะ เหมือนอยากจะใช้ฉากทรยศองค์กรมาผูกปมทิ้งไว้ ให้คนสงสัยว่าทำไมนางเอกที่เก่งกาจขนาดนี้ถึงต้องหนี" ฉู่ซุ่นถอนหายใจ "แต่นายกลับไม่ได้ปูพื้นปมนี้ให้สมบูรณ์เลย ในฐานะคนดู ฉันรู้สึกแค่ว่าปมนี้มันใส่มาเกินจำเป็นชัด ๆ"

สรุปสั้น ๆ คือนี่เป็นผลข้างเคียงจากการกำกับหนังสายอาร์ต ไม่ใช่ว่าหนังอาร์ตไม่ดี แต่เทคนิคที่หนังอาร์ตชอบใช้คือการเว้นช่องว่างให้อารมณ์ความรู้สึกตกตะกอน ให้คนดูไปตีความต่อเอาเอง

อย่างเช่นเรื่อง "ยี่ ยี่" ของผู้กำกับหยางเต๋อชางที่ฉู่ซุ่นชอบมากในชาติก่อน ตัวหนังเล่าแค่จุดเริ่มต้นกับบทสรุป ส่วนตรงกลางปล่อยให้คนดูปะติดปะต่อเอาเอง

ทว่านั่นมันหนังอาร์ต แต่นี่คุณทำหนังเชิงพาณิชย์ จะวางปมปริศนาให้มันเคลียร์และเข้าใจง่ายหน่อยไม่ได้หรือไง

"ทำไมนักฆ่ามือหนึ่งขององค์กรถึงต้องทรยศ" "ทำไมถึงยอมเป็นศัตรูกับครูฝึกที่ตัวเองแอบรัก" "ทำไมองค์กรนักฆ่าถึงต้องตามล่าเอาเป็นเอาตายขนาดนั้น"

หนังยาวประมาณ 112 นาที บรรยากาศระหว่างชมค่อนข้างเงียบ หนังมีจุดที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่หลายจุด ตอนเริ่มต้นองค์กรนักฆ่าบ้าคลั่งไล่ล่านางเอกเหมือนกับชีวิตนี้ไม่มีเรื่องอื่นต้องทำอีกแล้ว ครูฝึกเคยถามบอสขององค์กรว่าทำไมต้องตามล่าไม่เลิก

บอสตอบกลับมาว่า "ชีตาห์ไม่เหมือนคนอื่น"

เยี่ยมมาก จนกระทั่งหนังจบ นางเอกฆ่าบอสตายไปแล้ว ก็ยังไม่บอกเลยสักนิดว่านางเอกไม่เหมือนคนอื่นตรงไหน

"หรือว่าบอสจะรู้อยู่แล้วว่าสักวันตัวเองต้องตายด้วยมือนางเอก โห นักพยากรณ์ผู้ยิ่งใหญ่ชัด ๆ" พอฉู่ซุ่นคิดแบบนี้แล้วก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย

แม้จะมองในมุมของคนดูทั่วไป การไล่ล่าในเรื่องนี้ก็ดูไร้เหตุผล การพลิกกลับมาฆ่าล้างแค้นก็ไร้เหตุผล ทำไมถึงไปรักครูฝึก และแม้แต่เรื่องพื้นฐานที่สุดอย่างทำไมนางเอกต้องกระเตงเด็กชายตัวน้อยไปด้วย หนังก็ยังอธิบายไม่เคลียร์

ถ้าอยากให้เด็กคนนั้นรอด การส่งเขาไปอยู่ที่อื่นย่อมปลอดภัยที่สุด เพราะดูจากการไล่ล่าขององค์กรนักฆ่าในเวลาต่อมา พวกมันไม่ได้สนเลยว่าเด็กคนนี้จะอยู่หรือตาย เป้าหมายมีแค่อยากจะฆ่านางเอกให้ตายเท่านั้น

"เสียดายคิวบู๊ของเจ๊หมิ่นจริง ๆ ไม่รู้ว่าใช้สแตนด์อินหรือเปล่า บางท่าอันตรายเกินไปแล้ว" นี่คือความคิดเดียวของฉู่ซุ่นหลังจากดูจบ

เมื่อการฉายสิ้นสุดลง ทางผู้จัดก็แจกซองแดงให้สื่อมวลชนที่มาร่วมงาน มีมากกว่าร้อยละแปดสิบที่รับซองไว้ ส่วนอีกสิบกว่าเปอร์เซ็นต์ที่เหลือเลือกที่จะเดินออกจากงานไปเลย

เงินก้อนนี้ไม่ได้หมายความว่ารับเงินแล้วต้องเขียนอวยให้ แต่เป็นแค่ซองค่าเดินทางสำหรับคนที่มาร่วมงานจริง ๆ และจำนวนเงินก็ไม่ได้เยอะอะไร มีคนจำนวนมากที่รับเงินไปแล้วก็ยังสับหนังเละเทะอยู่ดี ดังนั้นคนที่เหลืออีกสิบกว่าเปอร์เซ็นต์ที่ไม่รับเงิน ส่วนใหญ่จึงเป็นพวกครีเอเตอร์วัยยี่สิบกว่าปีจากเว็บบิลิบิลิ

ต้องยอมรับเลยว่า คนรุ่นใหม่ยุคนี้ผิวหน้ายังหนาไม่พอจริง ๆ

"อันที่จริงผู้กำกับหนิวไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก แค่แก่ตัวลงจนตามยุคสมัยไม่ทันแล้วก็เท่านั้น" หลังจากดูหนังจบ ฉู่ซุ่นก็ทักทายบอกลาอวี๋หมิ่นแล้วเดินออกจากงานไป

ก่อนกลับเขาได้ขอคอนแทกต์ของกัวทั่วเอาไว้ด้วย นักแสดงรุ่นใหญ่ลายครามระดับตัวประกอบทองคำแบบนี้ เผื่อว่าวันข้างหน้าจะมีบทที่เหมาะให้ร่วมงานกัน

ตั๋วเครื่องบินไปอิตาลีในวันพรุ่งนี้เป็นที่นั่งชั้นหนึ่ง

"ต้องเคลียร์ธุระในประเทศให้เรียบร้อยสักหน่อย" ฉู่ซุ่นยังคงแวะไปทำเรื่องลางานที่มหาวิทยาลัยอยู่ดี ถึงแม้ความจริงในตอนนี้ ต่อให้เขาจะไปเรียนหรือไม่ไปก็ไม่มีใครกล้าว่าอะไรแล้วก็ตาม

คำว่า "ไม่มีใคร" ในที่นี้ หมายรวมถึงพวกเกรียนคีย์บอร์ดด้วย

การมาลาเรียนมีจุดประสงค์หลักคือเพื่อแจ้งให้ทางมหาวิทยาลัยรับทราบไว้ก่อน ว่าหลังจากนี้หากมีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องตามตัว เพราะเจ้าตัวไม่อยู่

เรื่องงานการกุศลเขาไหว้วานให้รุ่ยอิงช่วยดูแล ส่วนการบริจาคสร้างโรงเรียนแห่งความหวังก็มอบหมายให้เฉิงซื่อจัดการ อย่างไรเสียหลังจากเซ็นสัญญากับบริษัทแล้ว อีกฝ่ายก็ยังว่างอยู่พอดี จึงช่วยคอยเป็นหูเป็นตาให้ได้

"แม่ครับ ผมมีธุระต้องไปอยู่อิตาลีสักพักนะ" ฉู่ซุ่นโทรศัพท์กลับไปบอกที่บ้านเพื่อความสบายใจ

"อิตาลีเหรอ หรือว่าหนังของลูกได้รับเลือกให้เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์เวนิส เลยต้องไปร่วมงานน่ะ!?" คุณแม่ที่อยู่อีกฝั่งของสายพอได้ยินก็เตลิดเปิดเปิง คิดไปถึงความเป็นไปได้นั้นทันที

"เทศกาลภาพยนตร์เวนิสเขาจัดกันช่วงเดือนสิงหาคมถึงกันยายนของทุกปีครับ เวลายังเหลืออีกตั้งหลายเดือนแน่ะ" ฉู่ซุ่นตอบ "ที่ผมไปคราวนี้ ก็แค่จะไปเดินเล่นพักผ่อนหย่อนใจที่เกาะซิซิลีเฉย ๆ"

"งั้นก็ไปเถอะ เกาะซิซิลีน่ะคุ้มค่าน่าไปจริง ๆ ถ้าเอาแบบสะดวกนะ นั่งเครื่องบินจากโรมไปลงซิซิลีจะสะดวกที่สุด ส่วนการเดินทางบนเกาะเนี่ย แม้การขับรถเที่ยวเองจะดีมากก็จริง แต่ใบขับขี่ของจีนใช้ที่ซิซิลีไม่ได้ นั่งรถไฟเอาก็แล้วกัน รถไฟที่นั่นแล่นวนรอบเกาะได้เกือบหมด เดี๋ยวแม่ขอไปค้นสมุดบันทึกท่องเที่ยวของแม่กับพ่อแกก่อนนะ"

พูดจบคุณแม่ปลายสายก็เริ่มลงมือรื้อค้นสมุดบันทึก ผ่านไปราวสองนาทีก็กลับมาพูดต่อว่า "เริ่มจากกาตาเนีย ไปทาโอร์มินา ซีรากูซา แล้วก็นโนโต เส้นทางนี้ปลายทางอยู่ที่ปาแลร์โม จะผ่านชิกลีกับโมดิกาด้วย เพราะงั้นไม่ว่าจะเป็นภูเขาไฟหรือทัศนียภาพของเมืองเล็ก ๆ ก็จะได้เห็นทั้งหมดเลย"

ระดับเซียนตัวจริง ฉู่ซุ่นสัมผัสได้ทันที แต่เขาก็มีอีกหนึ่งข้อสงสัย จึงเอ่ยถามออกไป "แม่เคยไปอิตาลีด้วยเหรอ ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะ?"

"ก็ตอนงานเลี้ยงบรรลุนิติภาวะอายุสิบแปดของแกไงล่ะ แม่กับพ่อแกตรากตรำเลี้ยงแกจนโตมาเหนื่อยแทบแย่ พอเหนื่อยก็เลยตัดสินใจให้รางวัลตัวเองสักหน่อยด้วยการบินไปเที่ยวอิตาลีรอบหนึ่ง นี่พ่างพ่างแกไม่รู้หรอกเหรอ แม่ไม่ได้บอกแกหรอกเหรอเนี่ย" จ้าวจือผู้เป็นแม่ยังแอบงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาได้แล้วเอ่ยว่า "สงสัยแม่คงลืมบอกแกจริง ๆ นั่นแหละ"

ยอดเยี่ยมไปเลยจริง ๆ