ตอนที่ 100 เปิดใจปลดล็อกปมในอดีตตัดวาสนาลวงตา

หยวนเมิ่งเฉียวเอ่ย "ท่านแม่ ข้าไม่ได้ชอบพวกเขาจริง ๆ หรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่อยากได้ความรู้สึกที่มีคนคอยสนใจและชื่นชอบเท่านั้น ข้าเป็นคนแย่มากใช่หรือไม่เจ้าคะ"

เหลียงจิ้งกล่าว "เฉียวเอ๋อร์ เจ้าลำบากมาตั้งแต่เด็ก จวนโหวยังเป็นเช่นนั้นอีก ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะได้รับผลกระทบ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เจ้าเป็นลูกสาวของข้าเหลียงจิ้ง เจ้าก็คือตัวเจ้า มีเพียงหนึ่งเดียวไม่เหมือนใคร เจ้าเป็นเด็กดีและยอดเยี่ยม การที่มีคนชื่นชมสนใจจึงเป็นเรื่องธรรมดา เด็กสาวจะชอบความรู้สึกเช่นนี้ก็ไม่มีอะไรผิดเลยสักนิด เพียงแต่พวกเราต้องไม่ไปทำร้ายผู้อื่น"

"ที่สำคัญที่สุด ยิ่งกว่าการอยากได้ความสนใจจากคนอื่น แม่หวังว่าเจ้าจะภาคภูมิใจในตัวเอง อย่าได้มีชีวิตอยู่เพื่อสายตาของผู้อื่น จงมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองเถิด"

หยวนเมิ่งเฉียวโผเข้ากอดเหลียงจิ้ง "ท่านแม่ ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าเข้าใจแล้ว"

บทสนทนาส่วนตัวของแม่ลูกคู่นี้ทำให้บุรุษสองคนในบ้านเกิดความอยากรู้อยากเห็นยิ่งนัก ทั้งสองกระวนกระวายใจจนแทบทนไม่ไหว อยากรู้นักว่าพวกนางคุยอะไรกัน

สุดท้ายก็ถูกสยบด้วยกำลัง จึงไม่สมหวังดังใจ

คราวนี้หยวนเมิ่งเฉียวเห็นหลูหวยหย่วนกับฉีซื่อ นางก็เข้าไปทำความเคารพทักทายฉีซื่อด้วยตนเอง ทั้งยังขอความเห็นชอบจากเหลียงจิ้ง เชิญทั้งสองคนมาพักผ่อนในเรือนปีกห้องเดียวกัน

หยวนเมิ่งเฉียวกล่าว "ฮูหยินฉี เมื่อก่อนเป็นข้าเองที่ไม่รู้ความ เกือบจะทำลายการแต่งงานของคุณชายหลู ต่อไปจะไม่ทำเช่นนี้อีกแล้ว ทำให้ท่านต้องเดือดร้อนไม่น้อย หวังว่าท่านจะให้อภัยข้านะเจ้าคะ"

พูดจบก็รินน้ำชาขอขมาฉีซื่อ กิริยาท่าทางนอบน้อมจริงใจอย่างยิ่ง

เหลียงจิ้งเอ่ย "ฮูหยินฉี เมิ่งเฉียวรู้ความผิดของตนแล้วจริง ๆ เรื่องเมื่อก่อนนั้นมีสวี่ซื่อคอยบงการอยู่เบื้องหลัง ตอนนี้เมิ่งเฉียวเป็นลูกสาวของข้า ข้ารับรองว่าวันหน้าจะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้อีกแน่นอน"

สามีของทั้งสองฝ่ายต่างเป็นขุนพล ฉีซื่อกับเหลียงจิ้งจึงสนิทสนมคุ้นเคยกันดี การเปลี่ยนแปลงของหยวนเมิ่งเฉียวนางเองก็มองเห็นอยู่กับตา

เรื่องราวของจวนจิ้งซือโหวมีผู้ใดในเมืองหลวงไม่ทราบบ้าง ผ่านเรื่องพรรค์นั้นมาแต่หยวนเมิ่งเฉียวไม่เสียคนไปอย่างกู่ไม่กลับก็นับว่าเก่งกาจมากแล้ว

นางไม่อยากจะไปตำหนิเคี่ยวเข็ญเด็กสาวที่ต้องตกระกำลำบากมาตั้งแต่เล็กผู้นี้

ฉีซื่อรับน้ำชามาจิบคำหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "เมิ่งเฉียว รู้ผิดแล้วแก้ไข นับเป็นความดีอันยิ่งใหญ่ วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล พ่อแม่ของเจ้าล้วนเป็นคนดี เจ้าต้องกตัญญูต่อพวกเขาให้ดีเล่า"

หยวนเมิ่งเฉียวรู้ว่าฉีซื่อยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้แล้ว จึงรีบย่อกายคารวะ "ขอบคุณฮูหยินที่สั่งสอน เมิ่งเฉียวจะจำไว้เจ้าค่ะ"

จากนั้นหยวนเมิ่งเฉียวก็เดินมาตรงหน้าหลูหวยหย่วนแล้วย่อกายคารวะเขา "คุณชายหลู เมื่อก่อนเป็นข้าที่ไม่ดี ทำเรื่องราวบางอย่างจนทำให้ท่านกับจื่อฉิงเข้าใจผิดกัน เป็นเพราะข้าริษยาที่จื่อฉิงเป็นที่รักใคร่ในจวน จึงจงใจทำเรื่องเหล่านั้นขึ้นมา หวังว่าคุณชายจะให้อภัยข้า จื่อฉิงเป็นสตรีที่ดี ขออวยพรให้พวกท่านครองคู่กันตราบจนแก่เฒ่า"

หลูหวยหย่วนตาแดงก่ำ "เมิ่งเฉียว ข้ามีใจชอบเจ้าจริง ๆ นะ"

หยวนเมิ่งเฉียวแย้มยิ้มบาง ๆ "คุณชายหลู คนที่ท่านชอบคือตัวตนที่เสแสร้งของข้า คนผู้นั้นไม่มีอยู่จริง และท่านก็ไม่ได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของข้าเลย"

หลูหวยหย่วนเอ่ย "ข้าเรียนรู้ที่จะรู้จักเจ้าได้นี่"

หยวนเมิ่งเฉียวกล่าว "คุณชายหลู การแต่งงานของท่านเป็นพระราชทานจากอดีตฮ่องเต้ คนที่ท่านควรไปทำความรู้จักคือจื่อฉิง หวังว่าท่านจะไม่ทำให้นางต้องผิดหวัง"

"อีกอย่าง ข้าไม่ได้มีความรู้สึกฉันชู้สาวต่อท่าน และวันหน้าพวกเราคงไม่ได้พบกันอีก ถือเสียว่าเป็นสหายในวัยเยาว์เถิด คุณชายหลูเป็นคนดี ทั้งท่านก็ไม่ได้ไร้ความรู้สึกต่อจื่อฉิง เพียงแต่ท่านยังไม่รู้ใจตัวเองเท่านั้น หวังว่าท่านกับจื่อฉิงจะได้ครองคู่สมหวังในความรัก"

กล่าวจบก็เดินตามหลังเหลียงจิ้งจากไป

เหลียงจิ้งเอ่ยชม "เมิ่งเฉียว เจ้าเก่งมาก แม่ภูมิใจในตัวเจ้าจริง ๆ!"

หยวนเมิ่งเฉียวซบอกเหลียงจิ้งอย่างออดอ้อน

นางนึกถึงชาติที่แล้วที่ตนเองเป็นเพียงคนที่ไร้ตัวตนในจวนจิ้งจวิ้นหวังมาโดยตลอด และเพราะคำซุบซิบนินทาของพวกบ่าวไพร่ นางจึงไม่เคยได้ติดต่อกับพี่ชายเลยสักครั้ง

สวี่ซื่อเจอหน้านางคราใดก็มีแต่ท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์ ตำหนิว่านางไม่รู้ธรรมเนียม กิริยามารยาทต่ำทราม

ทว่า นางเคยได้เรียนรู้เรื่องพวกนั้นเสียที่ไหนกันเล่า?

สิ่งที่หยวนเมิ่งหนานได้เรียนรู้ มิใช่เพราะสวี่ซื่อทุ่มเทสั่งสอนหรอกหรือ?

อีกฝ่ายไม่เคยสั่งสอนนางแม้แต่น้อย แต่กลับมารังเกียจนาง

ส่วนบิดาก็ยิ่งไม่สนใจไยดี เขามักจะดีกับหยวนเมิ่งหนานเสมอ ทั้งยังทุ่มเทเสาะหาการแต่งงานที่ดีเลิศให้หยวนเมิ่งหนานอีกด้วย

ส่วนนางน่ะหรือ พวกเขากลับจะส่งนางไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์

ราชวงศ์ยงกับแคว้นเป่ยเซียงผูกพันธมิตรกัน ทั้งสองแคว้นตัดสินใจเกี่ยวดองผ่านการแต่งงาน โดยคู่หมายคือองค์ชายเจ็ดแห่งแคว้นเป่ยเซียง

ได้ยินว่ามารดาขององค์ชายเจ็ดมีชาติกำเนิดเป็นสามัญชน แต่ได้รับความโปรดปรานจากเป่ยเซียงหวังอย่างยิ่ง องค์ชายเจ็ดเป็นบุตรชายคนเล็ก ด้วยเหตุที่ตั้งองค์รัชทายาทไปเนิ่นนานแล้ว พระมารดาจึงอยากหาหลักประกันที่มั่นคงให้แก่บุตรชายคนเล็กของตน

หยวนเมิ่งเฉียวได้ยินมาว่าคนผู้นั้นฆ่าคนเป็นผักปลา มักมากในกาม ทั้งยังทารุณภรรยาและอนุจนตาย

นางถูกขังอยู่ในเรือนมาโดยตลอด เรื่องเหล่านี้ล้วนฟังมาจากปากสาวใช้ข้างกาย

บิดามารดาแท้ ๆ ของนางคู่นั้นมองเห็นเพียงผลประโยชน์เบื้องหลัง ไม่มีผู้ใดสนใจความเป็นความตายของบุตรสาวเช่นนางแม้แต่น้อย

หยวนเมิ่งเฉียวต้องคอยฟังพวกสาวใช้แอบกระซิบกระซาบกันทุกเมื่อเชื่อวัน ว่านางน่าเวทนาเพียงใด และหยวนเมิ่งหนานมีความสุขล้นพ้นเพียงใด

เดิมทีการแต่งงานครั้งนี้เป็นของหยวนเมิ่งหนาน ทว่าหลังจากอีกฝ่ายร่ำไห้ตัดพ้อคร่ำครวญ กลับกลายเป็นหยวนเมิ่งเฉียวที่ต้องไปแทน

จิ้งจวิ้นหวังเห็นว่าหลานสาวคนใดก็เหมือนกันทั้งนั้น

ที่เลือกบ้านของพวกนาง ก็เพียงเพราะบ้านนางมีบุตรหลานมากเท่านั้น

เมื่อฮ่องเต้ไม่ทรงปรารถนาจะส่งพระราชธิดาของพระองค์ไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ก็จะทรงเลือกจากเชื้อพระวงศ์ รับเป็นพระธิดาบุญธรรมแล้วแต่งตั้งเป็นองค์หญิง

นางเคยขัดขืนต่อสู้ แต่กลับถูกควบคุมตัวอย่างเข้มงวด

ยามหยวนเมิ่งหนานกลับมาเยี่ยมบ้านเดิม ยังจงใจแวะมาหานาง

แววตาเปี่ยมด้วยความลำพอง ยามมองนางก็ไม่ต่างจากมองเศษธุลีบนพื้นดิน เพียงปรายตามองแวบเดียวก็เบือนสายตากลับอย่างไม่แยแส

หลังแต่งงานออกไป อีกฝ่ายยิ่งดูเปล่งปลั่งเจิดจรัสขึ้นทุกวัน

เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าย่อมรักใคร่กลมเกลียวหวานชื่นกับสามีเป็นแน่แท้

สามีของหยวนเมิ่งหนาน เดิมทีเคยเป็นคู่หมั้นของนางแท้ ๆ

บุรุษที่เคยออกหน้าปกป้องยามนางถูกรังแกผู้นั้น ยามได้ยินข่าวเรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ กลับร่วมวงกับคนอื่นเกลี้ยกล่อมนาง

"เมิ่งเฉียว ร่างกายของหนานเอ๋อร์บอบบาง จะไปทนอากาศหนาวเหน็บของแคว้นเป่ยเซียงได้อย่างไร เจ้าแต่งงานแทนนางเถิด"

"หากปีนั้นไม่ใช่เพราะหนานเอ๋อร์มีจิตใจเมตตาวานให้ข้าไปช่วยเจ้า เจ้าคิดว่าข้าจะเหลียวแลเด็กสาวบ้านนอกคอกนาอย่างเจ้ารึ"

นางนึกว่านี่เจ็บปวดทรมานที่สุดแล้ว นึกไม่ถึงว่าสิ่งที่ทำให้ทรมานยิ่งกว่ายังรออยู่ข้างหลัง

คืนก่อนวันออกเรือน สวี่ซื่อผู้เป็นมารดากลับมาหานางที่ห้องอย่างหาได้ยาก ทั้งยังนำน้ำแกงที่ตนเองลงมือเคี่ยวมาให้นางชามหนึ่ง

น้ำแกงชามนั้นทำให้นางหลับใหลไม่ได้สติตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืน

ครั้นตื่นขึ้นมา หยวนเมิ่งหนานก็กลายเป็นหยวนเมิ่งเฉียว และออกเรือนไปแล้ว

นางก็แค่โหยหาความอบอุ่นจากผู้เป็นมารดามากเกินไป

ปรารถนาจะได้รับความรักของแม่สักเศษเสี้ยว

คิดไม่ถึงว่าสวี่ซื่อจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้ลงคอ

เรื่องนี้กลับได้รับการยอมรับอย่างเงียบงันจากทุกคน

กระทั่งเหล่าชนชั้นสูงในเมืองหลวงต่างก็คิดว่า เดิมทีก็เป็นคุณหนูห้าออกเรือน และคุณหนูหกไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์อยู่แล้ว

ช่างน่าขันสิ้นดี นางต่ำต้อยถึงเพียงนี้ ใครเล่าจะมาใส่ใจนาง

นางยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้ว หยวนเมิ่งหนานยังคงมาพูดยั่วโทสะนางอีก

นางจำได้ว่าตอนนั้นหยวนเมิ่งหนานนั่งลงข้างเตียง ยื่นมือมาลูบใบหน้านาง

ครั้นใกล้ถึงวันออกเรือน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดคิด สวี่ซื่อและพวกจึงใส่ยาลงในสำรับอาหารของนางทุกมื้ออย่างเต็มที่

นางจึงสะลึมสะลือมึนงงตลอดทั้งวัน

หยวนเมิ่งหนาน "จุ๊ๆ น้องสาว เหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพนี้เล่า องค์ชายเจ็ดเป็นคู่ครองที่ดี ย่อมต้องทะนุถนอมเจ้าเป็นแน่ วางใจแล้วแต่งไปเสียเถิด"

หยวนเมิ่งเฉียวอยากจะยกมือขึ้นตบอีกฝ่าย ทว่าไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย ทำได้เพียงเบือนหน้าหนี "ใครให้เจ้าเข้ามา ไสหัวออกไป!"

หยวนเมิ่งหนานบีบคางนางไว้แน่น บิดศีรษะนางกลับมาให้สบตากับตนตรง ๆ "น้องสาวพูดจาหยาบคายเช่นนี้ได้อย่างไร หากทำให้องค์ชายเจ็ดพิโรธขึ้นมาจะทำเช่นไรเล่า"

หยวนเมิ่งเฉียวสิ้นไร้เรี่ยวแรง ทำได้เพียงจ้องอีกฝ่ายเขม็ง

หยวนเมิ่งหนาน "หึ น้องสาวไฉนไม่พูดแล้วเล่า กำลังคิดว่าพอตนเองแต่งออกไปแล้วจะได้หนีไปให้พ้นจากที่นี่ใช่หรือไม่"

นางเอ่ยพลางตบแก้มอีกฝ่ายเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน "อย่าได้หวังเลย เจ้าถูกกำหนดไว้แล้วว่ามิอาจไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ พันธมิตรระหว่างราชวงศ์ต้าหยงกับแคว้นเป่ยเซียงก็ถูกกำหนดไว้แล้วเช่นกันว่าจะต้องพังทลายเพราะเจ้า น้องสาวเอ๋ย วันข้างหน้าน่ะ เจ้าก็คือคนบาปของราชวงศ์ต้าหยง บิดามารดาและคนในตระกูลของเจ้าก็จะต้องพลอยรับเคราะห์เพราะเจ้าไปด้วย"

"พี่สาวถือว่าช่วยเจ้าล้างแค้นแล้วกันนะ เพราะอย่างไรข้าก็แค่ช่วยโหมกระพือไฟ คนที่ทำร้ายเจ้าและละเลยเจ้าจริง ๆ ล้วนเป็นพวกเขาทั้งนั้น"

ตอนนั้นหยวนเมิ่งเฉียวไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไร

รู้เพียงว่าหน้าอกพลันเจ็บแปลบขึ้นมา

----------------------------------------