ตอนที่ 99 แผนลอบขนทรัพย์สินทิ้งจวนโหวสู่หายนะ

ช่วงนี้พวกเขากำลังทยอยขนย้ายทรัพย์สินในจวนโหว เมืองหลวงตรวจค้นชาวซีเหลียงอย่างเข้มงวด ทว่าพวกเขาวางรากฐานมานานหลายปี จึงมีขุมกำลังแอบแฝงอยู่มิใช่น้อย

ยิ่งบวกกับจวนโหวบริหารจัดการหละหลวม การแอบจัดการอย่างเงียบเชียบจึงไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยแม้แต่น้อย

ท่านโหวกับฮูหยินโหวพอกลับมาก็ล้มป่วย การดูแลเรื่องในเรือนจึงตกไปอยู่ในมือของฮูหยินรองของท่านโหว

นางคิดแต่จะกอบโกยผลประโยชน์ให้บุตรของตน ไม่สนใจสภาพความเป็นไปของจวนโหวเลยสักนิด

บ่าวไพร่ในจวนโหว บ้างก็ถูกขายออกไป บ้างก็จ่ายเงินไถ่ตัวเองออกไป

จนกระทั่งนอกจากคนสนิทของเจ้านายไม่กี่คนแล้ว คนอื่นๆ ล้วนเป็นบ่าวที่ซื้อเข้ามาใหม่ทั้งสิ้น

เพื่อประหยัดเงิน ฮูหยินรองยังเลือกสำนักนายหน้าค้าทาสที่มีชื่อเสียงไม่สู้ดี

ยิ่งทำให้พวกเขาสะดวกในการแทรกซึมส่งคนของตนเข้ามา

ข้าวของมีค่าในจวนไม่น้อยถูกสับเปลี่ยนเป็นของปลอมไปอย่างเงียบเชียบ

เว้นแต่เงินส่วนตัวของสตรีในเรือนไม่กี่คนที่เก็บไว้ในห้องและคอยตรวจดูอยู่ทุกวัน จึงไม่สะดวกที่จะสับเปลี่ยน

ในเมื่อถึงเวลาต้องไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงสิ่งใดอีก

ดึกสงัดคืนหนึ่งในอีกไม่กี่วันต่อมา จวนจิ้งซือโหวเงียบสงัด

ทุกคนจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา ในตรอกซอยด้านหลังมีรถม้าธรรมดาไม่สะดุดตาคันหนึ่งจอดอยู่

บนถนนเงียบสงัดไร้ผู้คน คนชุดดำหลายคนเคลื่อนไหวคล่องแคล่วลึกลับ ขนหีบขนาดย่อมหลายใบขึ้นไปบนรถม้า สุดท้ายก็พาคนร่างผอมกะทัดรัดสวมผ้าคลุมสีดำคนหนึ่งออกมา

หลังจากคนเหล่านั้นขึ้นรถม้าแล้ว ก็ขับเคลื่อนจากไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากเมิ่งหนานหายตัวไป ทีแรกสวี่ชิงชิงไม่ได้สังเกตเห็น เมิ่งหนานไม่มาคารวะ นางก็ขี้เกียจจะถามถึง

หยวนเจิ้งเหวินไม่มาหานางนานแล้ว บ่าวไพร่ในจวนก็ยิ่งหย่อนยานเฉื่อยชา

นางนอนไม่หลับในยามค่ำคืน จึงให้เมิ่งหนานอยู่เป็นเพื่อน ต่อมาก็เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้

อย่างไรเสียก็เคยเป็นลูกของตน ยามที่สติดี นางก็ไม่ถึงกับหาเรื่องกลั่นแกล้งเด็กคนนั้น

คิดว่าเมิ่งหนานอยู่เป็นเพื่อนนางครึ่งค่อนคืน ตื่นสายไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

ผลปรากฏว่าจนถึงเที่ยงก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาคน นางจึงสั่งให้สาวใช้ไปดู ถึงได้พบว่าในห้องไม่เพียงคนจะหายไป แม้แต่ข้าวของก็อันตรธานสิ้น

เครื่องประดับและของตกแต่งเหล่านั้นหายไปหมดเกลี้ยง

สวี่ชิงชิงตื่นตระหนกในใจ จากนั้นการคาดเดาอันน่าหวาดกลัวบางอย่างก็ทำให้นางเสียขวัญ

นางรีบไปตรวจดูที่ห้องของตนเองทันที

กล่องใบเล็กที่ใส่ตั๋วเงินกับโฉนดบ้านโฉนดที่ดินก็หายวับไปเช่นกัน

นั่นคือส่วนที่มีค่าที่สุดในสินเดิมของนาง

เมื่อส่งคนไปสืบดู ถึงได้รู้ว่าร้านค้าและไร่นาเหล่านั้นถูกขายทอดตลาดในราคาถูกแต่เช้าตรู่ จ่ายเงินส่งมอบเรียบร้อยแล้ว

เปลี่ยนเจ้าของไปจนหมดสิ้น

สวี่ชิงชิงหายใจไม่ทั่วท้อง ทนไม่ไหวจนหมดสติไปทันที

เรื่องในเรือนของสวี่ชิงชิงย่อมปิดคนอื่นในจวนโหวไม่มิด

พวกเขาเดิมทีคิดจะหัวเราะเยาะเย้ย ทว่ากลับพบว่าทรัพย์สินของตนเองก็หายไปเช่นกัน

ช่วงหลายวันมานี้มีบ่าวไพร่ไถ่ตัวออกไปทีละคนสองคน พวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ

นึกไม่ถึงว่าหลายคนเพิ่งเข้ามาทำงานในจวนได้เพียงเดือนเดียว ก็ไถ่ตัวออกไปแล้ว

หากเป็นเมื่อก่อน เรื่องพรรค์นี้ย่อมถูกจับได้แน่นอน

ทว่าตอนนี้พ่อบ้านในจวนของพวกเขาถูกปลดออกไปหมดแล้ว บ่าวไพร่เข้ามาก็ถูกจัดสรรหน้าที่ทันที ไม่มีการตรวจสอบหรือบันทึกประวัติใดๆ ทั้งสิ้น

ส่วนฮูหยินรอง ช่วงนี้นางฟันเงินค่าไถ่ตัวไปมิใช่น้อย

แทบอยากให้มีคนไถ่ตัวออกไปมากเท่าไรยิ่งดี

ผลปรากฏว่าพอตกค่ำ ตรวจดูคลังสมบัติส่วนตัวของตนเอง กลับพบว่าข้าวของหายไปจนเกลี้ยง

ทุกคนที่กำลังเดือดดาลจึงบุกตรงไปยังเรือนของสวี่ชิงชิงทันที

พักนี้นางถูกกระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนัก ร่างกายก็ย่ำแย่อยู่แล้ว เวลานี้จึงเพิ่งจะฟื้นคืนสติ

ก็ถูกอนุภรรยาคนหนึ่งของท่านโหวจิกผมลากลงมากองกับพื้น

จวนโหวมีแต่เปลือกกลวงโบ๋ข้างใน ทุกคนต่างรู้แก่ใจดี

ทุกคนจึงแอบซุกซ่อนเงินทองเอาไว้บ้าง เผื่อคราวยามฉุกเฉิน

ทว่ากลับถูกหญิงโง่เง่าผู้นี้ทำลายจนพังพินาศ

ผู้คนที่โกรธแค้นจึงรุมทุบตีด่าทอสวี่ชิงชิงยกใหญ่

กว่าทุกคนจะถูกท่านโหวตวาดไล่ สวี่ชิงชิงก็ถูกซ้อมจนหน้าบวมปูดเป็นหัวหมูไปแล้ว

ทุกคนทำไปเพื่อระบายความคับแค้น แต่ก็ยังมีความเกรงกลัวอยู่บ้าง จึงมิได้ลงมือหมายเอาชีวิต

บาดแผลส่วนใหญ่เป็นเพียงแผลภายนอก ดูน่าเวทนาไปบ้าง

แต่ไม่ถึงแก่ชีวิต

ในจวนเงินทองขาดมือจึงไม่ได้ตามหมอ เพียงให้สาวใช้ของสวี่ชิงชิงนำขี้ผึ้งทาแก้ฟกช้ำดำเขียวไม่กี่ขวดมาทาให้นางเท่านั้น

ท่านโหวจำต้องออกหน้าควบคุมสถานการณ์ด้วยตนเอง สั่งให้แต่ละเรือนตรวจนับทรัพย์สินของตน

สุดท้ายรวมกันทั้งหมดยังไม่ถึงหนึ่งหมื่นตำลึงเสียด้วยซ้ำ

เงินหนึ่งหมื่นตำลึงสำหรับชาวบ้านทั่วไปนับเป็นเงินก้อนโต ทว่าสำหรับพวกเขานั้น แทบเป็นเพียงเศษเงินเล็กน้อย

ค่ากินอยู่หลับนอนและของขวัญเข้าสังคมของคนหลายสิบชีวิตในตระกูล

ประคองไปได้ไม่ถึงครึ่งปีด้วยซ้ำ

ส่วนจะหวังพึ่งเบี้ยหวัดของท่านโหวหรือ

เบี้ยหวัดมีเพียงกี่ตำลึงกันเล่า เชื้อพระวงศ์ขุนนางบ้านใดอาศัยเพียงเบี้ยหวัดประทังชีวิตบ้าง

ที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่าคือ ไร่นาและร้านค้าในนามพวกนางล้วนถูกเทขายไปในราคาถูก ทั้งผู้ขายและผู้ซื้อต่างก็หาตัวไม่พบ

จะขายเรือนหรือ จวนโหวเป็นของพระราชทานจากฮ่องเต้ ต่อให้พวกเขากล้าขาย ก็ไม่มีผู้ใดกล้าซื้อ

จำใจต้องขายบ่าวไพร่ในเรือนออกไปอีกระลอก ครั้งนี้ราคาตกต่ำจนน่าใจหาย

บรรดานายหน้าค้าทาสต่างมีข่าวคราวถึงกัน ย่อมรู้ดีว่าบ่าวไพร่จวนโหวตกอยู่ในสภาพเช่นไร จึงกดราคาลงแล้วลงอีก ถึงขั้นต่ำกว่าตอนซื้อเข้ามาถึงสองส่วน

นอกจากข้างกายท่านโหวและฮูหยินที่ยังเหลือคนรับใช้ไว้สองคนแล้ว คนอื่นอย่างมากที่สุดก็เหลือไว้ได้เพียงคนเดียว

บรรดาอี๋เหนียงและอนุภรรยาเหล่านั้นกระทั่งคนรับใช้ก็ไม่มี ได้แต่ต้องพึ่งพาตนเอง

ท่านโหวลั่นวาจาไว้ว่า หากไม่อยากทนใช้ชีวิตเช่นนี้ก็จงไปเสีย เขาจะไม่ขัดขวาง

ทว่าพวกนางอายุปานนี้แล้ว ออกไปจะทำสิ่งใดได้

สู้รั้งอยู่ในจวนโหวต่อไปยังดีเสียกว่า อย่างน้อยก็ยังมีที่คุ้มหัว

แต่ก็ยังมีอนุภรรยาไม่กี่คนที่ครอบครัวมาไถ่ตัวกลับไป

เดิมทีก่อนนี้ที่ยอมมาเป็นอนุภรรยาก็เพราะจำใจ เมื่อทางบ้านได้ยินถึงสภาพของจวนโหว จึงนำเงินมาจ่ายเพื่อรับตัวกลับ

อย่างไรเสียก็เป็นสตรี ท่านโหวไม่กล้าเรียกร้องมากความ คิดคนละห้าสิบตำลึงเงิน

ถึงกระนั้นก็ยังถูกบรรดาขุนนางเยาะเย้ยถากถาง หาว่าเขาหากินกับพวกผู้หญิง

แม้ท่านโหวจะอัดอั้นตันใจ แต่ทำได้เพียงอดกลั้นเอาไว้

เคราะห์ดีที่ยามเมิ่งหนานหนีไป นางไม่ได้ขโมยเครื่องประดับและพับผ้าของสตรีไปจนหมดเกลี้ยง

ฮูหยินพาคนค้นดูทีละห้องด้วยตนเอง ยังพบของมีค่าอยู่ไม่น้อย

จึงนำไปแลกเป็นเงินทั้งหมด

รวมแล้วแลกเงินกลับมาได้สองหมื่นตำลึง

เงินทองทั้งหมดล้วนเก็บไว้ที่ฮูหยิน แม้กระทั่งท่านโหวจะใช้เงินยังต้องเขียนหนังสือลงลายมือชื่อ นับประสาอะไรกับคนอื่น

เงินเบี้ยหวัดรายเดือนก็ไม่มีอีกแล้ว บรรดาอนุภรรยายังต้องทำงานเย็บปักถักร้อยด้วยตนเองเพื่อจุนเจือครอบครัว

ส่วนเมิ่งหนานนั้น นางติดตามขุมกำลังเร้นลับกลุ่มหนึ่ง มุ่งหน้าไปทางตะวันตกตลอดทาง จนกลับไปถึงซีเหลียง

นับแต่นั้นมาก็ไม่มีผู้ใดในราชวงศ์ยงเคยพบนางอีกเลย

เรื่องการหายตัวไปของเมิ่งหนาน สำนักราชสกุลยังคงล่วงรู้เข้าจนได้ จึงรายงานตรงไปยังศาลฎีกา

คนของศาลฎีกาสาวตามรอยไปจนจับกุมคนได้อีกระลอก

สวี่ชิงชิงกลายเป็นขี้ปากให้บรรดาขุนนางในเมืองหลวงหัวเราะเยาะอย่างสิ้นเชิง ยามใดที่เอ่ยถึงเรื่องบุตรหลาน เป็นต้องยกนางขึ้นมานินทาอยู่ร่ำไป

ด้านฉีเป่าจูที่เคยมองนางเป็นศัตรูกลับเลิกสนใจนางไปเสียแล้ว

ช่องว่างระหว่างพวกนางนับวันยิ่งห่างชั้น นางไม่ยอมลดตัวลงไปเปรียบเทียบกับคนพรรค์นั้นหรอก

ช่วงนี้ฉีเป่าจูกำลังหมกมุ่นอยู่กับการแต่งเนื้อแต่งตัวให้บุตรสาวของตน

เพราะคราวนี้ หยวนจื่อฉิงจะได้แต่งงานออกเรือนจริง ๆ แล้ว

ในบรรดาเรื่องเหล่านั้น เฉิงเมิ่งเฉียวก็ออกแรงช่วยไปไม่น้อย

วันนี้ เหลียงจิ้งพานางไปเลือกของที่หอเจินเป่า ประจวบเหมาะกับได้พบหลูหวยหย่วนที่ติดตามมารดามาพอดี

ครั้นหลูหวยหย่วนเห็นนาง ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันใด

นับแต่เกิดเรื่องที่จวนโหว เขาก็ไม่ได้พบนางอีกเลย

ท่านแม่ก็ไม่อนุญาตให้เขาไปสืบสาวราวเรื่องส่งเดช

หลูหวยหย่วนเป็นห่วงแทบแย่

ทว่าผลลัพธ์คือ คราวนี้เฉิงเมิ่งเฉียวได้ปิดฉากการแอบรักของเด็กหนุ่มหลูหวยหย่วนลงอย่างเด็ดขาด

หลังจากเฉิงเมิ่งเฉียวใช้ชีวิตอยู่ในจวนโหวมาช่วงระยะเวลานี้

นางได้เลื่อนขั้นจากต้นชาเขียวสายมารยาต้นน้อยกลายมาเป็นต้นชาเต็มตัวแล้ว

นิสัยยังคงอ่อนหวานนุ่มนวล และยังคงใช้วาจาออดอ้อนหลอกล่อพี่ชายและท่านพ่ออยู่เช่นเดิม

ทว่าต่อหน้าคนนอก นางกลับยิ่งดูสง่างามเปิดเผยและเป็นธรรมชาติขึ้นเรื่อย ๆ

ทั้งยังดูละม้ายคล้ายเหลียงจิ้งเข้าไปทุกที

เรื่องระหว่างนางกับพวกหลูหวยหย่วน เหลียงจิ้งเองก็เคยได้ยินมาบ้าง ทว่าไม่เคยเอ่ยถามเอง

เป็นเฉิงเมิ่งเฉียวที่สารภาพกับเหลียงจิ้งด้วยตนเอง

----------------------------------------