ตอนที่ 98 วาสนาใหม่เฉิงจิงโม่และความตกต่ำของจวนเก่า

เฉิงเมิ่งเฉียวยังคงกังวลว่าบิดามารดาคนใหม่จะมีความเห็นต่อเรื่องนี้อย่างไร

ทว่าเฉิงหู่กับเหลียงจิ้งกลับชื่นชมการกระทำของเฉิงจิงโม่เป็นอย่างยิ่ง รู้สึกว่าเขามีจิตใจอันบริสุทธิ์จริงใจ

ข้าวของงานไม้ที่เฉิงจิงโม่ทำขึ้นล้วนถูกเก็บหีบห่อส่งมาทั้งหมด รวมถึงศาลาไม้หลังนั้นก็ถูกยกมาทั้งหลังด้วย

เฉิงหู่ชอบใจยิ่งนัก สั่งให้บ่าวไพร่ยกศาลาไปวางไว้ตรงจุดที่สะดุดตาที่สุดในจวนโหว หวังให้แขกเหรื่อทุกคนที่มาเยือนได้ชื่นชมผลงานชิ้นเอกของบุตรชายคนเก่งของเขา

เฉิงจิงโม่ซาบซึ้งใจยิ่งนัก จึงเร่งทำตุ๊กตาไม้สองตัวข้ามคืนเพื่อมอบให้เฉิงหู่และเหลียงจิ้ง

ซึ่งก็คือหุ่นจำลองตัวแทนลูกหลานกตัญญูฉบับปรับปรุงใหม่

หน้าตาแกะสลักขึ้นตามเค้าโครงของเฉิงหู่กับเหลียงจิ้ง

ตัวหุ่นฉบับเหลียงจิ้งถือท่อนไม้อยู่ในมือ

ส่วนตัวหุ่นฉบับเฉิงหู่นั้น คุกเข่าโขกศีรษะขอความเมตตาอยู่บนพื้น

เฉิงเมิ่งเฉียวยังคงเป็นคนแรกที่ได้เห็น และนางก็อยากให้ตนเองไม่ได้เห็นเสียเหลือเกิน

ทว่าพี่ชายได้บอกบิดามารดาไปแล้ว นางจึงห้ามไม่ทัน

คิดไม่ถึงว่าท่านพ่อท่านแม่จะชอบใจเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้งยังบอกให้เฉิงจิงโม่ปรับปรุงต่ออีกนิด ทางที่ดีควรทำให้คนทั้งสองซัดกันเองได้ด้วย

และเพื่อที่จะให้เฉิงจิงโม่เข้าใจความหมายนั้นอย่างถ่องแท้

ทั้งสองจึงเปิดฉากซัดกันเอง (ขีดฆ่าทิ้ง) ประลองฝีมือกันให้ดูสดๆ ตรงนั้น เพื่อให้เฉิงจิงโม่นำไปปรับปรุงตาม

เฉิงจิงโม่พลันได้แรงบันดาลใจเปี่ยมล้น

ใช้เวลาเพียงสามวันก็ทำตุ๊กตาไม้ที่ตรงตามความต้องการของทั้งสองคนออกมาได้ สามารถใช้ท่อนไม้สองอันบังคับให้ประจัญบานกันได้ถึงสามร้อยกระบวนท่า

เขาตั้งชื่อให้ตุ๊กตาไม้คู่นี้ว่า

"ยวนยางระเริงรำ"

เขายังคิดจะทำให้ตนเองกับน้องสาวอีกคู่หนึ่ง ตั้งชื่อไว้ล่วงหน้าว่า "พี่น้องรักใคร่ผูกพัน"

ทว่าถูกเฉิงเมิ่งเฉียวยื่นคำขาดปฏิเสธไปทันควัน

แต่ก่อนมีพี่ชายคนเดียวก็ทำให้นางอกสั่นขวัญแขวนมากพออยู่แล้ว

มาบัดนี้ แม้แต่ท่านพ่อท่านแม่ก็เป็นไปกับเขาด้วย ทั้งยังไปร่วมเล่นพิเรนทร์กับพี่ชายอีก

จวนหลังนี้หากไม่มีนางเฉิงเมิ่งเฉียวยึดไว้ คงได้พังทลายเป็นแน่!

เหลียงจิ้งเป็นสตรีที่ภายนอกดูหยาบกระด้างแต่เนื้อในละเอียดอ่อน นางย่อมมองออกถึงสภาพจิตใจของบุตรสาว

เด็กคนนี้กระหายการได้รับความสนใจ และหวาดกลัวการถูกทอดทิ้ง

ให้เด็กสาวมีเรื่องต้องคอยดูแลจัดการเสียบ้าง จะได้ไม่มีเวลาไปฟุ้งซ่านคิดมาก

ประจวบเหมาะกับที่เฉิงหู่ก็เป็นคนประเภทที่ต้องมีคนคอยจับตาดูอยู่ตลอด คำพูดของบุตรสาวนั้นเขายังพอรับฟังอยู่บ้าง

เฉิงหู่พอมีหน้ามีตาต่อหน้าฝ่าบาทอยู่มิใช่น้อย มิเช่นนั้นพระราชินีคงไม่จดจำเขาได้ และคงไม่ส่งบุตรชายบุตรสาวคู่นี้มาให้

อุปนิสัยของเฉิงหู่นั้นฝ่าบาทย่อมทรงทราบดี เขามักจะพูดพร่ำถึงบุตรชายคนเก่งไม่เว้นแต่ละวันว่าประดิษฐ์สิ่งใดขึ้นมาใหม่อีกแล้ว

ฝ่าบาททรงยึดหลักใช้คนให้ตรงกับความสามารถ จึงส่งตัวเฉิงจิงโม่เข้ากรมโยธาโดยตรง ให้ไปรับตำแหน่งหยวนว่ายหลางขั้นห้าชั้นโทประจำกองโยธาธิการ

สวี่ชิงชิงเคยคาดหวังให้บุตรชายสอบขุนนางเพื่อไขว่คว้าตำแหน่งราชการมาโดยตลอด คิดไม่ถึงว่าเพียงไม่กี่วัน บุตรชายที่มิใช่บุตรชายของตนเองอีกต่อไปผู้นี้จะมีตำแหน่งขุนนางติดตัวเสียแล้ว ซ้ำยังเป็นฝ่าบาทที่ทรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง

สองพี่น้องเฉิงเมิ่งเฉียวใช้ชีวิตอย่างมีความสุขสำราญ แต่จวนจิ้งซือโหวกลับตกต่ำน่าเวทนายิ่งนัก

เมื่อบรรดาศักดิ์ถูกลดขั้น ขนาดจวนก็ต้องลดลงไปกึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งถูกสำนักราชสกุลริบคืนไปในทันที ที่พวกเขายอมส่งมอบข้าวของของสองพี่น้องให้อย่างง่ายดายปานนั้น สาเหตุหลักก็เพราะพื้นที่คับแคบลงจนไม่มีที่ให้อยู่แล้ว

ของเหล่านั้นก็มิได้มีมูลค่าสูงส่งอันใด มอบๆ ให้ไปเสียก็สิ้นเรื่อง

ฝ่าบาทมิได้ทรงสนพระทัยสินเดิมเพียงน้อยนิดของฮูหยินโหว สิ่งของที่ยึดมาจากเรือนของฉินเหนียงจึงพระราชทานคืนให้แก่จวนโหวทั้งหมด

เมื่อให้ลูกของเขาแก่ผู้อื่นไปแล้ว หากยังริบเอาเงินทองไว้อีกก็ดูจะไร้น้ำใจจนเกินไป อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงพระญาติวงศ์ จะทำตัวใจดำเกินไปมิได้

โง่เขลาเบาปัญญาถึงเพียงนั้นแล้ว ถึงแม้พระองค์จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว คนพวกนี้ก็คงไม่มีวันเจริญก้าวหน้าไปกว่านี้ได้ แล้วจะไปบีบคั้นทำไมกัน

สู้เปิดทางรอดให้สักสาย ยังจะได้ความซาบซึ้งใจกลับมาบ้าง

เรื่องราวของจวนจิ้งซือโหว ฝ่าบาทมิได้มีรับสั่งห้ามแพร่งพราย ดังนั้นในเมืองหลวงจึงมีข่าวลือสะพัดออกไปสารพัดรูปแบบ

สวี่ชิงชิงเก็บตัวเงียบไม่ยอมก้าวเท้าออกจากประตูเรือนอีกเลย

นางเป็นคนที่เห็นหน้าตาและศักดิ์ศรีสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด ตอนนั้นที่ออกหน้าขอความเมตตาให้หยวนเมิ่งหนานก็มิใช่ว่าใส่ใจบุตรสาวคนนี้มากมายถึงเพียงนั้น นางเพียงแค่ไม่ยอมรับความล้มเหลวของตนเอง

ไม่ยอมรับในความโง่เขลาของตนเอง

แท้จริงแล้วนางนึกเสียใจภายหลังมาตั้งนานแล้ว

เวลานี้ทุกคนต่างพากันหัวเราะเยาะเย้ยนาง ที่ยอมทอดทิ้งบุตรแท้ๆ ในอุทรเพื่อลูกนอกสมรสคนหนึ่ง

แม้กระทั่งทางบ้านเดิมก็ยังส่งคนมาบอกความว่า ต่อไปนี้นางไม่ต้องกลับไปเหยียบที่นั่นอีก บุตรสาวที่แต่งออกไปเปรียบเสมือนน้ำที่สาดออกไป เป็นคนของจวนโหวไปแล้ว วันหน้าทางบ้านเดิมจะถือว่าไม่เคยมีนางเป็นลูกหลานอีกต่อไป

อีกทั้งยังกำชับมาด้วยว่า หากนางยังก่อเรื่องอันใดขึ้นมาอีก จะขับไล่นางออกจากตระกูล ไม่ยอมให้นางเป็นลูกหลานแซ่สวี่อีกต่อไป

ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหยวนเจิ้งเหวินก็จืดชางเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยามนี้ไร้ซึ่งแรงสนับสนุนจากตระกูลเดิม ฮูหยินโหวจึงริบอำนาจของนางไปจนหมดสิ้น สินเดิมของนางตลอดหลายปีมานี้ก็ถูกนำไปถมหลุมดำของจวนโหวจนแทบไม่เหลือสิ่งใด ชีวิตความเป็นอยู่จึงเริ่มยากลำบากขึ้นทุกที

บาดแผลในใจของหยวนเจิ้งเหวินยากจะเยียวยา ซ้ำยังสิ้นหวังในชีวิต ทุกวันเอาแต่ร่ำสุราเมามาย มิหนำซ้ำยังไปมีเรื่องชกต่อยกับผู้อื่นข้างนอก จิ้งซือโหวบันดาลโทสะจึงสั่งขังเขาไว้แต่ในจวน ห้ามมิให้ออกไปข้างนอกอีก

หยวนเมิ่งหนาน ยามนี้สมควรเรียกว่าเมิ่งหนานแล้ว

เมื่อครั้งที่ท่านโหวคัดชื่อสองพี่น้องออกจากผังตระกูล ก็ถือโอกาสขีดชื่อนางออกไปด้วยพร้อมกัน

ต่อให้ท่านโหวไม่เอ่ยปาก สำนักราชสกุลก็ต้องยื่นมือเข้ามาจัดการอยู่ดี

ฐานะของเมิ่งหนานในจวนโหวจึงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก สวี่ชิงชิงเองยังเอาตัวแทบไม่รอด บุตรสาวที่ไร้สายเลือดเกี่ยวพันผู้นี้ ย่อมไม่อยู่ในสายตาอีกต่อไป

เมิ่งหนานเพื่อรักษาที่ยืนของตน จึงไปที่เรือนของสวี่ชิงชิงทุกวัน คอยยกน้ำรินชา ปรนนิบัติพัดวีและคีบอาหารให้

สวี่ชิงชิงเริ่มคุ้นชินกับการปฏิบัตินี้ ทว่าปฏิบัติต่อนางไม่ตามใจเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว กลับมองดูคล้ายปฏิบัติต่อบ่าวรับใช้เสียมากกว่า

นางรู้สึกว่าตนเองเป็นผู้ชุบเลี้ยงเมิ่งหนานจนเติบใหญ่ ซ้ำยังเคยช่วยชีวิตไว้ จึงนับเป็นผู้มีพระคุณของเมิ่งหนาน

อีกฝ่ายสมควรต้องพึ่งพิงและอยู่เคียงข้างนางไปชั่วชีวิต

ขอเพียงเมิ่งหนานทำสิ่งใดขัดใจ นางก็พร้อมจะบันดาลโทสะ ทั้งยังลงไม้ลงมือทุบตี

วันนี้ เมิ่งหนานอยู่ปรนนิบัติสวี่ชิงชิงรับมื้อกลางวันเหมือนเช่นเคย

ตอนนี้นางต้องยืนคีบอาหารอยู่ข้างโต๊ะให้สวี่ชิงชิงก่อน รอจนสวี่ชิงชิงกินใกล้เสร็จ จึงค่อยนั่งลงรับประทานได้

เพิ่งจะกินไปได้ไม่กี่คำ ไม่รู้ว่าสวี่ชิงชิงมองเห็นสิ่งใด สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนไปกะทันหัน

จากนั้นสายตาที่มองมายังนางก็เต็มไปด้วยความดุร้ายและรังเกียจเดียดฉันท์

เมิ่งหนาน "ท่านแม่ ท่านเป็นอันใดไปหรือ ไม่สบายตรงไหนหรือเจ้าคะ"

สวี่ชิงชิงสั่นสะท้านไปทั้งร่าง จู่ๆ ก็ยกมือขึ้นฟาดฝ่ามือใส่นางฉาดใหญ่

"เจ้าก็มีหน้ามาเรียกข้าว่าแม่รึ ห้ามเรียก เจ้าลูกไม่มีพ่อแม่!"

เมิ่งหนานกุมแก้ม แววตาพลันวาบผ่านความเหี้ยมเกรียมอำมหิต

นางเองก็... ทนมามากพอแล้ว!

เมิ่งหนาน "ฮู... ฮูหยิน ท่านอย่าโกรธเลย เป็นเมิ่งหนานที่ผิดเองเจ้าค่ะ"

พูดพลางนางก็คุกเข่าลงกับพื้น

เนิ่นนานผ่านไป สวี่ชิงชิงคล้ายเพิ่งได้สติ จึงดึงตัวนางลุกขึ้นมา พลางมองซ้ายมองขวาด้วยความปวดใจ

ทั้งยังลูบหน้าของนางพลางถาม "น้องหนาน เจ็บหรือไม่ แม่เลอะเลือนไปแล้ว พอกินข้าวเสร็จ แม่จะเอาก้อนน้ำแข็งมาประคบให้นะ ลูกรักของแม่..."

เป็นเช่นนี้ เมิ่งหนานจึงต้องข่มความรังเกียจฝืนกลืนสำรับที่เย็นชืดลงคอ

ยามนี้สวี่ชิงชิงมิได้สุขสบายเหมือนกาลก่อน ในจวนก็ขายบ่าวไพร่ทิ้งไปไม่น้อยเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย

ในเรือนของสวี่ชิงชิง จึงเหลือเพียงบ่าวติดตามสินเดิมที่นางพามาด้วยเท่านั้น

ในจำนวนนั้นมีสองคนที่ถูกครอบครัวเดิมไถ่ตัวกลับไป ส่วนสามคนที่เหลือก็ต้องวุ่นวายกับงานสารพัด

แม้แต่อุ่นกับข้าวก็ไม่มีคนว่างไปทำ

ที่บอกว่าจะเอาก้อนน้ำแข็งมาประคบ ยามนี้จวนโหวจะไปหาก้อนน้ำแข็งมาจากที่ใดได้

สวี่ชิงชิงผ่านไปครู่เดียวก็เดินเข้าห้องด้านในไปนั่งคร่ำครวญตัดพ้อชะตาชีวิต จะยังจำเรื่องนี้ได้ที่ไหนกัน

เมิ่งหนานเพราะถูกตบตี ตกค่ำจึงได้รับอนุญาตให้พักผ่อน

ดึกสงัด ทั้งจวนโหวจมดิ่งลงสู่ความเงียบงัน

เมิ่งหนานลุกขึ้นทันใด นางแอบเปิดหน้าต่างห้องออกอย่างเงียบเชียบ

ไม่นานนัก เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็กระโดดปราดผ่านหน้าต่างเข้ามา

ตอนนี้นางไม่มีสาวใช้คอยปรนนิบัตินานแล้ว จึงสะดวกต่อการติดต่อกับคนในเผ่าของตน

คนชุดดำ "นายน้อย ท่านลำบากแล้วขอรับ"

เมิ่งหนาน "ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว พวกเราต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุด อีกสองสามวันข้าจะหาทางทำให้ทุกคนสลบไป เจ้าค่อยพาคนมาขนของ ทางฝั่งที่อื่นขนไปหมดแล้วหรือยัง"

ชายชุดดำ "เหลือเพียงทรัพย์สินส่วนตัวของฮูหยินเฒ่าที่ยังไม่ได้ขนไป นางเก็บซ่อนไว้อย่างแน่นหนา ไม่อาจผลีผลามให้ไหวตัวได้ขอรับ"

เมิ่งหนาน "เช่นนั้นก็รอจัดการพร้อมกันในอีกสองสามวันเถอะ"

ชายชุดดำ "นายหญิงน้อยโปรดระวังตัวด้วยขอรับ"

พอกล่าวจบ เงาดำร่างนั้นก็พลันอันตรธานหายไปจากภายในห้อง

----------------------------------------