ตอนที่ 97 พระพิโรธสะเทือนจวนจิ้งจวิ้นหวัง

หยวนเมิ่งเฉียวคิดว่าเมื่อตนเองรู้เรื่องสลับตัวคงจะโศกเศร้าเสียใจเป็นอันมาก

ทว่าพอถูกพี่ชายเข้ามากวน อารมณ์เศร้าพลันมลายหายสิ้น สมาธิทั้งหมดต้องไปจดจ่ออยู่ที่ตัวเขาแทน

มือรั้งแขนเขาไว้แน่น ด้วยกลัวว่าหากเผลอไปเพียงชั่วพริบตา ชายผู้นี้จะพุ่งพรวดออกไป

มิน่าเล่าเมื่อครู่เขาถึงดึงดันจะตามมาให้ได้

นางก็นึกว่าพี่ชายเป็นห่วงตนเอง เสียแรงที่อุตส่าห์ซาบซึ้งใจ

ที่ไหนได้ ซาบซึ้งเร็วเกินไปแท้ ๆ!

ความเคลื่อนไหวของคนเบื้องล่างย่อมไม่อาจรอดพ้นสายตาของฮ่องเต้และผู้สูงศักดิ์ที่ประทับอยู่ด้านบน

กระทั่งองค์หญิงสองยังสังเกตเห็นสองพี่น้องคู่ประหลาดที่ดูแปลกแยกจากคนอื่น

คนหนึ่งหน้าตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น อีกคนสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด

ฝ่ายหญิงสาวกอดรั้งแขนชายหนุ่มไว้แน่น

ดูราวกับคนฝึกสุนัขที่กำลังกดรั้งสุนัขซึ่งเห็นกระดูกติดเนื้อเอาไว้ไม่มีผิด

ทั้งสองยังคงค่อย ๆ ก้าวถอยหลังเพื่อถอยร่นออกจากจุดชุลมุน หากจะพูดให้ถูกก็คือนางเป็นฝ่ายถอย ส่วนชายหนุ่มจำใจต้องถอยตาม

จวนจิ้งจวิ้นหวังแห่งนี้ ช่างครึกครื้นเสียจริง!

ความอดทนของฮ่องเต้หมดสิ้นลง ถ้วยชาในพระหัตถ์ถูกเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรง เศษกระเบื้องและคราบน้ำชากระเซ็นใส่ผู้คนไปทั่ว

ทุกคนพลันเงียบกริบดั่งจักจั่นในเหมันต์ฤดูทันควัน

คู่พี่น้องที่ยืนเบียดกระแซะกันอยู่

หยวนจิงโม่พี่ชายจอมห่ามกระซิบกระซาบข้างหูน้องสาว "น้องสาว โชคดีที่เจ้ามีสายตาเฉียบแหลม มิเช่นนั้นเสื้อผ้าของพวกเราคงเปียกไปด้วยแล้ว"

หยวนเมิ่งเฉียวอยากจะเอามืออุดปากเขานัก ทว่านางไม่กล้า

ทำได้เพียงใช้แขนเสื้อบังแล้วแอบหยิกพี่ชายแรง ๆ ไปทีหนึ่ง

เตือนให้เขาอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเสียบ้าง

หยวนจิงโม่ไม่ได้โง่เขลา แม้อยากจะร้องลั่นออกมาเพียงใดก็จำต้องกลั้นไว้

มีเพียงสายตาที่มองน้องสาวนั้นช่างตัดพ้อและแลดูอยุติธรรมอย่างยิ่ง

สองพี่น้องคิดว่าการกระทำของตนแนบเนียนแล้ว หารู้ไม่ว่าท่วงท่าเล็ก ๆ น้อย ๆ ล้วนถูกคนเบื้องบนมองเห็นจนหมดสิ้น

ฮ่องเต้ "จิ้งจวิ้นหวัง เจ้ารู้ความผิดหรือไม่!"

จิ้งจวิ้นหวังรีบโขกศีรษะขอรับโทษ "กระหม่อมรู้ความผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ โปรดฝ่าบาททรงลงทัณฑ์"

ฮ่องเต้ทรงทราบดีว่าจิ้งจวิ้นหวังไม่มีปัญญาก่อกบฏหรอก คนพวกนี้แค่โง่เขลาเบาปัญญาอย่างแท้จริงเท่านั้น

ฮ่องเต้ "จิ้งจวิ้นหวังดูแลเรือนในบกพร่อง แม้จะถูกสายลับแคว้นซีเหลียงล่อลวงปิดหูปิดตา ทว่าสร้างความเสียหายอย่างลึกซึ้ง จึงให้ลดขั้นเป็นจิ้งซือโหว ส่วนซื่อจื่อหยวนเจิ้งเหวินไร้ความสามารถไร้คุณธรรม ให้ปลดเป็นสามัญชน บรรดาศักดิ์โหวไม่อนุญาตให้สืบทอด ก็ไม่จำเป็นต้องเลือกซื่อจื่อคนใหม่อีก ส่วนบุตรสาวของสายลับ ก็..."

เวลานี้สวี่ชิงชิงพลันเอ่ยปาก "ฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงเมตตาด้วยเพคะ แม่หนูหนานหม่อมฉันเลี้ยงดูมากับมือ นางก็คือลูกสาวของหม่อมฉัน นางมิใช่สายลับนะเพคะ"

ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว ไม่อยากยื้อเยื่อกับคนพวกนี้อีก "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็แล้วแต่พวกเจ้าเถิด"

จิ้งจวิ้นหวัง... อ่า ไม่ใช่สิ จิ้งซือโหวรู้ดีว่าครอบครัวของตนจบสิ้นแล้วอย่างแท้จริง บัดนี้ถูกฝ่าบาททรงชิงชังรังเกียจ รอจนเขาสิ้นลม จวนโหวก็คงไม่หลงเหลืออยู่อีก

ภายภาคหน้าคนทั้งครอบครัวจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรเล่า

ทว่าเขาไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดอีก เรื่องสายลับแคว้นซีเหลียงในช่วงนี้เขาพอได้ยินมาบ้าง นึกไม่ถึงเลยว่าบุตรชายตนจะเข้าไปพัวพันด้วย หลานสาวคนที่ห้ากลับกลายเป็นลูกนอกสมรสของพวกแคว้นซีเหลียงไปเสียได้

เมื่อครู่ฝ่าบาทกำลังจะทรงลงดาบจัดการอยู่แล้วแท้ ๆ แต่สะใภ้กลับก้าวออกไปขัดขวาง สะใภ้ผู้นี้เลอะเลือนมาแต่ไหนแต่ไร ช่างแต่งคนผิดเข้าบ้านจริง ๆ

การที่นางออกปากขอความเมตตาเช่นนี้ นับว่าตัดขาดสายสัมพันธ์แม่ลูกกับแม่หนูหกจนสิ้นเชิงแล้ว

แม่หนูหกต้องทนทุกข์ทรมานเพียงนั้น นางกลับทำเป็นมองไม่เห็น ซ้ำยังออกหน้าปกป้องบุตรสาวของศัตรูอีก

ช่าง... เลอะเทอะสิ้นดี

หยวนเมิ่งเฉียวกำลังรู้สึกสะเทือนใจกับคำพูดของมารดา ทว่าพอมือผ่อนแรงลงชั่วขณะ หยวนจิงโม่ก็หลุดพ้นเป็นอิสระแล้วพุ่งพรวดออกไปทันที

เขาคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้แล้วโขกศีรษะลงกับพื้นดังโป๊ก ๆ ๆ ติดกันสามครั้ง

หยวนจิงโม่ "ฝ่าบาท กระหม่อมหยวนจิงโม่ขอพระราชทานความเป็นธรรมจากฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ"

ท่วงท่าของสองพี่น้องเมื่อครู่ ฮ่องเต้ทรงเห็นอยู่ตลอด พระองค์จึงมีความรู้สึกต่อชายหนุ่มผู้นี้ไม่เลวนัก

ฮ่องเต้ "ว่ามา"

พระราชินี องค์รัชทายาท และองค์หญิงสองต่างก็สงสัยว่าชายหนุ่มจะพูดอะไร ขอความเมตตาให้บิดาตนเองกระนั้นหรือ

หยวนจิงโม่ "ฝ่าบาท กระหม่อมชอบงานช่างไม้มาตั้งแต่เด็ก ปรารถนาจะท่องไปทั่วใต้หล้าเพื่อเป็นช่างไม้ที่เก่งกาจที่สุด ทว่าท่านแม่มักเคี่ยวเข็ญให้กระหม่อมสืบทอดกิจการตระกูล ยามนี้จวนโหวไม่มีกิจการตระกูลให้สืบทอดแล้ว อีกทั้งท่านแม่ยังมีบุตรสาวกตัญญูคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย ขอฝ่าบาทโปรดอนุญาตให้กระหม่อมแยกตัวออกจากสายตระกูลของจวนโหว ไปเป็นราษฎรธรรมดาคนหนึ่งด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

ทุกคนถึงกับตะลึงงัน

แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังทรงชะงักไปชั่วขณะ

หยวนจิงโม่ยังรู้สึกว่าไม่พอ ยังคงส่งสายตาขยิบตาให้หยวนเมิ่งเฉียวไม่หยุด เป็นเชิงบอกให้นางออกมาร่วมด้วย

หยวนเมิ่งเฉียว: ข้าจะออกไปทำไมกัน เจ้าจงรีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!

จิ้งซือโหว "หยวนจิงโม่ เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด ต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาท อย่าได้บังอาจ!"

"ฝ่าบาท เด็กยังเล็กนักจึงพูดจาเหลวไหล ขอฝ่าบาทโปรดอย่าได้ถือโทษโกรธเคืองเลยพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้มิได้สนใจเขา ทว่าทอดพระเนตรมองหยวนจิงโม่พลางตรัสถาม "หยวนจิงโม่ เจ้าต้องการแยกตัวออกจากจวนโหวรึ"

หยวนจิงโม่ทูลว่า "พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไร้ความสามารถแต่เล็กจนโตก็ถูกบิดามารดารังเกียจ บิดามารดาต่างก็มีบุตรสาวบุตรชายกตัญญูเป็นของตนเองอยู่แล้ว ขาดเด็กไม่เอาถ่านเช่นกระหม่อมไปสักคนก็คงไม่เป็นไร กระหม่อมจึงขอสมัครใจจากมา วันหน้าจะพึ่งพาตนเอง ไม่เป็นภาระถ่วงแข้งถ่วงขาบิดามารดาและคนในตระกูลอีกพ่ะย่ะค่ะ"

หยวนเมิ่งเฉียวหลับตาลง กัดฟันลุกขึ้นไปคุกเข่าลงข้างหยวนจิงโม่เช่นกัน "ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันหยวนเมิ่งเฉียว เติบโตมาในชนบทแต่เล็ก ปรับตัวเข้ากับชีวิตในจวนโหวไม่ได้จริง ๆ อีกทั้งท่านแม่ก็มีบุตรสาวกตัญญูอยู่แล้ว ท่านพ่อเองก็มีบุตรอีกมากมาย มีเพียงพี่ชายเท่านั้นที่ดีต่อหม่อมฉัน หม่อมฉันยินดีจะไปพึ่งพาตนเองพร้อมกับพี่ชายเพคะ"

หยวนจิงโม่ "น้องสาวที่ดี มีเจ้าช่างดีจริง ๆ"

แม้ในราชวงศ์ยงที่มีธรรมเนียมเปิดกว้าง การกระทำของทั้งคู่ก็นับว่านอกรีตนอกรอยยิ่งนัก

แน่นอนว่าฮ่องเต้ย่อมไม่ทรงอนุญาต แต่พระองค์ก็ทรงทราบเรื่องราวของจวนจิ้งซือโหวอยู่บ้าง

สภาพความเป็นอยู่ของสองพี่น้องคู่นี้ มิใช่ความลับอันใดในเมืองหลวงเลย

เวลานี้พระราชินีจึงเอ่ยขึ้น

พระราชินีทูลว่า "ฝ่าบาท ถึงอย่างไรก็เป็นสายเลือดตระกูลหยวน หากต้องเร่ร่อนอยู่ภายนอกย่อมไม่ดีแน่ ในเมื่อจวนโหวไม่แยแสเด็กทั้งสองแล้ว มิสู้ยกพวกเขาให้เป็นบุตรบุญธรรมของจวนอู่อันโหวเสียเล่าเพคะ ล้วนเป็นโศกนาฏกรรมที่สายลับซีเหลียงก่อขึ้น เด็กทั้งสองเองก็ตกเป็นผู้รับเคราะห์อย่างสาหัส อู่อันโหวกับภรรยาก็ปรารถนาจะมีบุตรมาโดยตลอด มิใช่ว่าสมประโยชน์ทั้งสองฝ่ายหรือเพคะ คาดว่าทำเช่นนี้คงช่วยเยียวยาบาดแผลในใจของเด็กทั้งสองได้บ้าง"

ยามนี้สมองของหยวนจิงโม่หมุนเร็วปานสายฟ้าแลบ โขกศีรษะลงทันที "ขอบพระทัยฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ ฮือๆๆ"

หยวนเมิ่งเฉียวกัดฟัน โขกศีรษะตามเช่นกัน "ขอบพระทัยฮองเฮาเพคะ"

ฮ่องเต้ก็ทรงระอาครอบครัวจิ้งซือโหวเต็มที แม้ทำเช่นนี้จะผิดธรรมเนียมไปบ้าง แต่ทว่า สะใจยิ่งนัก!

ดูท่าทางของสวี่ซื่อเถิด ตอนนี้ยังกอดแม่หยวนอะไรหนานนั่นร้องไห้อยู่ตรงนั้นเลย

ในเมื่อนางไม่เห็นค่า ก็ยกเด็กให้คนที่ต้องการไปเสีย

ไม่นานสองสามีภรรยาอู่อันโหวก็เข้าวังมารับพระราชทานรางวัล

ไม่เพียงได้รับคำปลอบขวัญ ยังได้บุตรชายบุตรสาวมาเปล่า ๆ อีกหนึ่งคู่

คราวนี้มีทั้งบุตรชายบุตรสาวครบถ้วนสมบูรณ์ในทันที

ฮ่องเต้ยังตรัสอีกว่าเพื่อเป็นการชดเชยแก่พวกเขา บรรดาศักดิ์ของจวนอู่อันโหวจะไม่ถูกลดขั้นลง และแต่งตั้งหยวนจิงโม่เป็นซื่อจื่อแห่งจวนอู่อันโหวโดยตรง

ทรงสั่งให้ร่างราชโองการเดี๋ยวนั้น ตอนออกจากวัง อู่อันโหวก็พาสองบุตรชายหญิงที่เพิ่งได้มาหมาด ๆ กลับบ้านไป

ก่อนจะไป หยวนจิงโม่ยังแสดงฝีมือเกินคาด พาน้องสาวหันไปทางคนของจวนจิ้งซือโหวแล้วโขกศีรษะให้เสียงดังโป๊ก ๆ

ซ้ำยังกล่าวสุนทรพจน์ออกมายกใหญ่

ใจความประมาณว่า แม้วันหน้าข้าจะไม่ใช่ลูกหลานของพวกท่านแล้ว แต่ก็จะยังคงคิดถึงพวกท่านอยู่เสมอ ขอให้พวกท่านรักษาสุขภาพร่างกายด้วย วันหน้าหากมีวาสนาคงได้พบกันใหม่

ตลอดทั้งกระบวนการ หยวนเมิ่งเฉียวถูกพี่ชายจัดแจงเสียจนกระจ่างแจ้งไปหมด

ไม่ถึงไม่กี่ชั่วยาม พวกเขาสองคนก็เปลี่ยนไปใช้แซ่เฉิงแล้วหรือนี่

อู่อันโหวเองก็รวดเร็วปานลมกรด วันรุ่งขึ้นก็เปิดศาลบรรพชน ลงชื่อเข้าผังตระกูลทันที

เฉิงเมิ่งเฉียวและเฉิงจิงโม่ถือกำเนิดขึ้นใหม่อย่างสด ๆ ร้อน ๆ

ครอบครัวที่เพิ่งรวมตัวกันใหม่นี้ ปรับตัวเข้าหากันได้อย่างรวดเร็ว

อู่อันโหวเฉิงหู่และฮูหยินเหลียงจิ้งต่างเป็นคนใจกว้าง มองการณ์ไกล ให้ความเคารพต่องานอดิเรกเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเฉิงจิงโม่เป็นอย่างยิ่ง ซ้ำยังเสนอข้อคิดเห็นของตนเองให้อยู่เป็นระยะ

เหลียงจิ้งปฏิบัติต่อเฉิงเมิ่งเฉียวอย่างอ่อนโยนยิ่งกว่า ส่วนเฉิงหู่แม้จะดูโผงผางไม่คิดหน้าคิดหลัง แต่กลับระมัดระวังทะนุถนอมบุตรสาวที่แสนน่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด

ตอนที่ทั้งสองคนมาไม่ได้นำสิ่งใดติดตัวมาด้วยเลย ล้วนเป็นเฉิงหู่และเหลียงจิ้งที่จัดหาข้าวของใหม่ให้พวกเขาทั้งสิ้น

ถึงอย่างไรจิ้งซือโหวก็ยังรักหน้าตาอยู่บ้าง จึงมิได้ปล่อยให้เด็กทั้งสองออกไปแต่ตัวจริง ๆ

เขาส่งคนนำข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของพวกเขามาส่งให้

เดิมทีเฉิงเมิ่งเฉียวตั้งใจจะไม่รับไว้

ทว่าเฉิงจิงโม่กลับรับไว้โดยไม่เกรงใจแม้แต่น้อย

ซ้ำยังฝากความกลับไปบอกอีกว่า อีกสักพักจะไปเยี่ยมเยียนบรรดาอดีตญาติมิตรเหล่านี้

เฉิงเมิ่งเฉียว: ...

พี่ ท่านช่างไม่กลัวตายจริง ๆ เลยนะ!

----------------------------------------