ตอนที่ 96 เจ้ากรมศาลฎีกาเปิดโปงความลับจวนจิ้งจวิ้นหวัง

แม้ว่าองค์หญิงรองจะรู้ดีว่าไม่ใช่แม่ทุกคนที่จะรักลูกของตนเอง แต่คนที่เหมือนสวี่ชิงชิงเช่นนี้ นางเพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก

หลังจากนั่งลงแล้ว จิ้งจวิ้นหวังก็เอ่ยปากอย่างระมัดระวัง "ฝ่าบาท มิทราบว่าวันนี้ทรงเรียกพวกกระหม่อมมา มีเรื่องอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ตรัส "จิ้งจวิ้นหวัง คุณหนูห้ากับคุณหนูหกในจวนเจ้า สลับตัวกันผิดไปกระนั้นหรือ"

ในใจของจิ้งจวิ้นหวังกระตุกวูบ รีบลุกขึ้นคุกเข่าขอพระราชทานอภัยโทษทันที

"ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมิได้มีเจตนาปิดบัง เพียงแต่เรื่องนี้ไม่น่าดูชมนัก จึงมิได้กราบทูลให้ทรงทราบพ่ะย่ะค่ะ"

พอเขาลุกขึ้นคุกเข่า คนข้างกายเป็นแถวยาวต่างก็พากันคุกเข่าลงตาม

เมื่อเทียบกับจิ้งจวิ้นหวังแล้ว จื๋อจวิ้นหวังยังเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้มากกว่า

เพราะจื๋อจวิ้นหวังฉลาดและรู้จักแยกแยะถูกผิดมากกว่าจิ้งจวิ้นหวัง

ฮ่องเต้มิได้สั่งให้ลุกขึ้น หากแต่ทอดพระเนตรไปยังหยวนเจิ้งเหวิน "เหวินซื่อจื่อ เจ้าเล่ามาสิ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่"

ยามนี้หยวนเจิ้งเหวินเหงื่อเย็นผุดท่วมกาย เขาสงสัยว่าฝ่าบาททรงทราบเรื่องแล้ว

ทว่ายังคงมีความหวังลมๆ แล้งๆ จึงเอ่ยปากอย่างตัวสั่นงันงก "ทูล... ทูลฝ่าบาท ภรรยาของกระ... กระหม่อมก่อนคลอดได้ไปไหว้พระขอพรที่วัด ประสบเข้ากับพายุฝนจนคลอดก่อนกำหนด เพราะสาวใช้เลินเล่อ จึงสลับตัวกับทารกอีกคนผิดไป ถึง... ถึงได้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ตรัส "อย่างนั้นรึ"

หยวนเจิ้งเหวิน "ชะ... ใช่พ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ทรงพระสรวลเบาๆ ผู้ที่รู้ความจริงในที่นั้นต่างพากันจุดเทียนไว้อาลัยให้หยวนเจิ้งเหวินในใจอย่างเงียบงัน

จบเห่แล้ว ฝ่าบาท/เสด็จพ่อทรงกริ้วจริงเข้าแล้ว

ฮ่องเต้คร้านจะเสียเวลากับเขา จึงเอ่ยเรียกชื่อโดยตรง "เจ้ากรมศาลฎีกา เจ้าพูดสิ"

เจ้ากรมศาลฎีการู้ดีว่ายามนี้ตนคือกระบอกเสียงของฝ่าบาท จึงลุกขึ้นถวายบังคมแล้วตวาดใส่หยวนเจิ้งเหวินทันที "บังอาจ! เหวินซื่อจื่อ เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลอกลวงเบื้องสูงมีโทษสถานใด!"

เสียงตวาดนี้ทำให้หยวนเจิ้งเหวินตกใจจนทรุดฮวบลงกับพื้น สวี่ชิงชิงอีกด้านก็อดสั่นสะท้านไม่ได้ หยวนเมิ่งหนานจึงรีบขยับเข้าไปใกล้ หวังจะให้กำลังใจผู้เป็นแม่

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นกิริยาของพวกเขาก็ทรงหลับพระเนตรลง

ไม่ไหวแล้ว โรคเกลียดคนโง่ของพระองค์กำเริบขึ้นมาเสียแล้ว มองแล้วระคายสายตายิ่งนัก

หยวนเจิ้งเหวิน "ท่าน... ใต้เท้า คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร"

เจ้ากรมศาลฎีกาก็รู้ดีว่าฝ่าบาททรงใกล้จะระเบิดโทสะอยู่รอมร่อ การเรียกครอบครัวจิ้งจวิ้นหวังมาก็เพียงเพราะเห็นว่าเป็นเชื้อพระวงศ์ จึงไว้หน้าให้บ้าง

คิดไม่ถึงว่าจนป่านนี้แล้ว คนเหล่านี้ยังไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรสักอย่าง

มิน่าเล่าจวนจิ้งจวิ้นหวังถึงไม่เป็นที่โปรดปราน

ไร้ประโยชน์สิ้นดีจริงๆ

คนที่ได้ยินกระแสลมต่างเริ่มเคลื่อนไหวกันไปนานแล้ว มีเพียงจวนนี้ ทั้งที่มีคนรู้เรื่องอยู่แท้ๆ แต่กลับยังคิดจะเอาตัวรอดไปวันๆ

คราวนี้ คงเป็นคนแรกที่ต้องรองรับโทสะของฝ่าบาทแล้ว

เจ้ากรมศาลฎีกาตั้งใจมั่นว่าจะไม่ยอมให้ไฟลามมาถึงตัว จึงรายงานเรื่องราวทั้งหมดด้วยถ้อยคำกระชับที่สุดแล้วถอยไปยืนด้านข้าง

เจ้ากรมศาลฎีกาทูล "ฝ่าบาท กระหม่อมตรวจสอบแน่ชัดแล้ว เรื่องสลับทารกในจวนจิ้งจวิ้นหวัง แท้จริงเป็นฝีมือของซื่อจื่อหยวนเจิ้งเหวิน เขามีใจผูกพันกับสตรีชาวซีเหลียงผู้หนึ่ง แต่เพราะฐานะของนางจึงมิกล้าเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล ทว่าอยากจะเลี้ยงดูลูกไว้ข้างกาย จึงแสร้งอาศัยความปรารถนาอยากมีบุตรของซื่อจื่อเฟย ให้คนล่อลวงนางไปไหว้พระขอบุตรที่วัด จากนั้นใส่ยาเร่งคลอดลงในน้ำชา และติดสินบนหมอตำแยเพื่อสับเปลี่ยนทารก มิใช่เพียงบุตรสาวคนที่ห้าหยวนเมิ่งหนานเท่านั้นที่เกิดจากสตรีซีเหลียง แม้แต่บุตรชายคนที่สามก็เกิดจากสตรีซีเหลียงเช่นกัน ทั้งยังใช้วิธีสับเปลี่ยนตัวเหมือนกัน เพียงแต่ทารกคนเดิมตายตั้งแต่แรกคลอด สตรีซีเหลียงผู้นั้นแท้จริงเป็นสายลับของซีเหลียง มีเป้าหมายเพื่อควบคุมจวนจิ้งจวิ้นหวังไว้ในกำมือ หยวนเจิ้งเหวินโปรดปรานบุตรชายคนที่สามมาโดยตลอด ทั้งยังมีใจคิดจะลงบันทึกให้เป็นบุตรชายสายตรงอยู่หลายครา กระหม่อมสงสัยว่า ครอบครัวจิ้งจวิ้นหวังอาจสมคบคิดกับซีเหลียง มีเจตนาก่อการกบฏพ่ะย่ะค่ะ!"

ถ้อยคำสั้นๆ เพียงไม่กี่ร้อยคำ กลับแจกแจงเรื่องราวได้อย่างกระจ่างแจ้ง

คนที่คุกเข่าอยู่หลายคนต่างตกตะลึงกันถ้วนหน้า

จิ้งจวิ้นหวังได้สติก่อนเป็นคนแรก "ฝ่าบาทโปรดทรงตรวจสอบให้กระจ่าง กระหม่อมไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอเอาชีวิตเป็นประกัน พวกเราไม่มีใจคิดคดทรยศอย่างเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ"

คนอื่นๆ ต่างพากันโขกศีรษะ ร้องบอกว่าพวกตนไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใดเลย

ส่วนสวี่ชิงชิงกลับคุกเข่าเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น

ข้อมูลถาโถมเข้ามามากเกินไป นางไม่อยากจะเชื่อ

หรือจะพูดว่า ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริง

เรื่องที่ตนเองลำเอียงนางย่อมรู้อยู่แก่ใจ ในเมื่อคนหนึ่งเป็นลูกสาวที่ฟูมฟักเลี้ยงดูมาหลายปี อีกคนเป็นเด็กบ้านป่าคอกนา ต่อให้เป็นลูกแท้ๆ ในไส้ นางก็ไม่อาจควบคุมหัวใจตนเองได้

อีกทั้งแม่หนูเฉียวยังมีแม่สามีคอยรักใคร่เอ็นดู ทว่าแม่หนูหนานมีเพียงนางผู้เป็นแม่คนนี้คอยรักเท่านั้น

แต่ยามนี้ กลับบอกนางว่า แม่หนูหนานเป็นลูกที่เกิดจากสตรีที่สามีเลี้ยงดูไว้ข้างนอก

หรือแม้แต่เรื่องที่เด็กถูกสับเปลี่ยน ก็เป็นสามีจงใจทำเช่นนั้นหรือ

นางไม่เชื่อ!

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องโกหกทั้งเพ!

เจ้ากรมศาลฎีกายังคงทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงแทนผู้อื่นต่อไป "จิ้งจวิ้นหวังพูดจาได้ไพเราะน่าฟังนัก เช่นนั้นแล้วหลายปีมานี้ พวกท่านคอยเลี้ยงดูสตรีซีเหลียงผู้นั้นมาโดยตลอด อีกทั้งยังส่งทั้งเงินทั้งคนให้ทุกปี มีเจตนาใดกันแน่ ลานเรือนแห่งนั้นเป็นจุดติดต่อสำคัญแห่งหนึ่งของซีเหลียงเชียวนะ ท่านกล้าพูดหรือไม่ว่าตนเองไม่รู้เรื่องรู้ราวแม้แต่น้อย"

จิ้งจวิ้นหวังแทบจะร่ำไห้ออกมาอยู่รอมร่อ เขาไม่รู้เรื่องจริงๆ นะ!

กิจการภายในจวนล้วนเป็นภรรยากับสะใภ้คอยดูแล เขาจะไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร

อีกประการหนึ่ง สตรีที่ลูกชายเลี้ยงดูไว้ เขาผู้เป็นพ่อจะเข้าไปก้าวก่ายก็ดูไม่เหมาะไม่ควร

ทางด้านพระชายาจวิ้นหวังกลับมีสายตาล่อกแล่ก เพราะจิ้งจวิ้นหวังมีภรรยาน้อยมากมาย นางจึงให้ความสำคัญกับเรื่องเงินทองเป็นอย่างยิ่งมาแต่ไหนแต่ไร

รายรับในจวนนางย่อมรู้กระจ่าง ลูกชายมักจะนำเงินทองออกไปนอกจวนอยู่บ่อยครั้ง นางเองก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน

ซ้ำร้ายเงินจำนวนไม่น้อยยังเป็นสินเดิมของนาง เบี้ยหวัดของจิ้งจวิ้นหวังแม้ไม่น้อย ทว่าก็ต้านทานการกินอยู่ของคนจำนวนมากในจวนไม่ไหว

นางไม่อยากควักสินเดิมของตนออกมาอุดหนุนจวน พอสะใภ้ลูกชายบอกว่าจะช่วยเก็บรักษาไว้ให้ นางจึงค่อยๆ ให้ลูกชายยักย้ายสินเดิมออกไป

ในจวนยามนี้ล้วนเป็นสวี่ชิงชิงที่เอาสินเดิมของตนมาคอยอุดรอยรั่วทั้งสิ้น

จิ้งจวิ้นหวังยามนี้ไม่สนแล้วว่าจะเสียกิริยาต่อหน้าพระพักตร์หรือไม่ ลุกขึ้นได้ก็ถีบหยวนเจิ้งเหวินไปทีหนึ่ง

จิ้งจวิ้นหวังตวาด "ไอ้ลูกทรพี เจ้ายังไม่รีบสารภาพความจริงมาอีก คิดจะพาคนทั้งตระกูลไปตายด้วยกันหรืออย่างไร!"

หยวนเจิ้งเหวินโดนถีบจนกลิ้งหลุนๆ ไปหนึ่งตลบเต็มๆ

อยู่นานสองนานกว่าจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้

หยวนเจิ้งเหวินเอ่ยปาก "ขะ...ข้าพูดแล้ว เรื่องสลับเด็กเป็นข้าทำจริงๆ ทว่าฉินเหนียงไม่มีทางเป็นสายลับเด็ดขาด นางเป็นเพียงสตรีบอบบางที่พลัดถิ่นมาเท่านั้น นางไม่รู้อะไรเลยสักนิด"

เจ้ากรมศาลฎีกาสุดจะทน "ถุย ฉินเหนียงที่เจ้าพูดถึงเป็นถึงหัวหน้าสายลับของซีเหลียงเชียวนะ! นางสารภาพออกจนหมดเปลือกแล้ว มีแต่เจ้าคนโง่เง่าคนนี้แหละที่ยังเห็นนางเป็นลูกแกะน้อยผู้น่าสงสาร เจ้ายังไม่รู้ล่ะสิว่าหยวนเมิ่งหนานผู้นี้ไม่ใช่สายเลือดของเจ้าเสียด้วยซ้ำ นางบอกเองกับปากว่าไม่มีทางให้กำเนิดเด็กที่มีสายเลือดต่ำต้อยอย่างเจ้าหรอก บุตรสาวที่เจ้ารักดั่งแก้วตาดวงใจ แท้จริงแล้วเป็นลูกที่นางคลอดกับชู้รักของนางต่างหาก"

"พวกเจ้าสามีภรรยานี่ช่างสมเป็นคู่ผัวตัวเมียกันจริงๆ คนหนึ่งเอาลูกชู้มาทะนุถนอม อีกคนไม่เอาลูกแท้ๆ แต่จะเอาลูกเลี้ยง เหมาะสมกันเสียเหลือเกิน!"

เจ้ากรมศาลฎีกาเองก็มีบุตรสาว เขารู้สึกว่าหากเรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นกับตนเอง มีหวังได้แล่เนื้อสตรีผู้นั้นทั้งเป็นแน่

คนบ้านจิ้งจวิ้นหวังนี้น่าขันสิ้นดี เลี้ยงลูกให้คนอื่นจนติดใจเสียแล้ว เลี้ยงทีเดียวถึงสองคน

ยุคนี้สมัยนี้ ยังมีคนรนหาเรื่องสวมหมวกเขียวให้ตนเองอยู่อีก

ในป่ากว้างใหญ่ย่อมมีนกสารพัดชนิดจริงๆ

สวี่ชิงชิงร่ำไห้ "ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อ ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก!"

เจ้ากรมศาลฎีกาจนใจจะมอง ยังมีคนเลอะเลือนอยู่อีกคน เพิ่งจะมารู้สึกตัวเอาป่านนี้

พระชายาจวิ้นหวังหน้าตื่น "ลูกแม่ สินเดิมของข้าเล่า เจ้าเอาให้สตรีผู้นั้นไปหมดแล้วหรือ"

หยวนเจิ้งเหวินตอบ "ท่านแม่ ฉินเหนียงบอกว่านางมีวิธีหาเงิน ข้าก็เลยให้นางไปหมดแล้ว ข้าเองก็แค่อยากหาเงินให้ได้มากขึ้นเท่านั้น"

หยวนเมิ่งหนานคอยปลอบสวี่ชิงชิงอยู่ข้างๆ "ท่านแม่ ท่านคือแม่ของข้าตลอดไป ข้าขอยอมรับเพียงท่านคนเดียวเจ้าค่ะ"

จิ้งจวิ้นหวังคำราม "ข้าจะตีเจ้าลูกอกตัญญูอย่างเจ้าให้ตาย!"

ฝั่งห้าคนนี้กำลังชุลมุนวุ่นวายจนดูไม่จืด

สองพี่น้องหยวนเมิ่งเฉียวกับหยวนจิงโม่

กำลังยืนดูเรื่องสนุก

ส่วนใหญ่เป็นหยวนจิงโม่ที่ตั้งหน้าตั้งตาดูงิ้วฉากใหญ่

ส่วนหยวนเมิ่งเฉียวกำลังจับจ้องพี่ชายตนเอง

หากมิใช่เพราะนางมือไวตาไวรีบกดตัวพี่ชายไว้

เมื่อครู่เขาคงพุ่งเข้าไปร่วมวงแล้ว

ยามนี้ พี่ชายตนยังแอบกระซิบถามนางอีกว่า

"น้องสาว เจ้าว่ามีความเป็นไปได้ไหมว่า... พวกเราสองคนก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ เหมือนกัน"

หยวนเมิ่งเฉียว : ...

----------------------------------------