ตอนที่ 95 กลลวงเขย่าขวัญเค้นปากคำในศาลฎีกา

ช่างบังเอิญแท้ เด็กหนุ่มที่เถ้าแก่ฉีส่งตัวมา ถูกจัดให้อยู่ปะปนกับกลุ่มคนซีเหลียงพอดี

เจ้าหน้าที่ผู้คุมตัวล้วนเจนจัด ชั่วพริบตาก็สังเกตเห็นว่าพวกเขาส่งสายตาติดต่อกันไม่หยุด

พวกเขารู้จักกันจริง ๆ ด้วย!

เจ้าหน้าที่จึงรีบไปรายงานผู้บังคับบัญชาทันที

ช่วงนี้ทั่วทั้งศาลฎีกาวุ่นวายจนแทบคลั่ง

พวกเขาแทบอยากจะสืบสาวเรื่องราวทั้งหมดให้กระจ่างในคราวเดียว

เรื่องนี้พัวพันถึงกลุ่มคนชั้นแนวหน้าของเมืองหลวง ทุกวันจึงมีคนมาคอยหยั่งเชิงเลียบเคียงไม่ขาดสาย

แม้แต่ในครอบครัวของพวกเขาเอง ก็มีเด็กที่ได้รับผลกระทบด้วยเช่นกัน

อย่างเช่นผู้บังคับบัญชาสูงสุดทั้งสามท่าน ทั้งเจ้ากรมศาลฎีกาและรองเจ้ากรมศาลฎีกา ต่างก็มีเด็กในบ้านที่โดนลูกหลง ได้ยินว่าจนถึงตอนนี้ยังคงพักฟื้นอยู่ที่เรือน

ใครเล่าจะกล้าทำเป็นเล่น ใครเล่าจะกล้าปล่อยผ่านอย่างคลุมเครือ?

แต่ละคนแทบอยากจะสืบค้นเส้นผมของพวกนักโทษให้ละเอียดถี่ถ้วนไปเสียทุกเส้น

ยิ่งขุดคุ้ยเรื่องราวออกมาได้มากเท่าไร ทุกคนก็ยิ่งรู้สึกมึนงงสับสนมากเท่านั้น

จนถึงท้ายที่สุด นี่มิใช่การต่อสู้เพื่อผู้ใดคนหนึ่งอีกต่อไปแล้ว

หากแต่เป็นไปเพื่อแคว้นยง!

คนซีเหลียงสมควรตายพวกนี้ จะปล่อยให้รอดไปแม้แต่คนเดียวไม่ได้เด็ดขาด!

ต่อให้แล่เนื้อพันชิ้นหมื่นชิ้นก็ยังนับว่าเบาเกินไป

ควรจะทำให้พวกมันสาบสูญไปจนสิ้นซากเสีย

ทว่าพวกนี้กลับปากแข็งกระดูกเหล็กเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะทรมานอย่างหนักหนาสาหัสเพียงใดก็ไม่ยอมปริปาก

ทว่าต่อมา ภริยาของขุนนางผู้หนึ่งได้เสนอความคิดขึ้นมา

นางเป็นหนึ่งในผู้เสียหายที่ลูกถูกสับเปลี่ยนตัว จึงเกลียดชังคนซีเหลียงเข้ากระดูกดำ เพราะเด็กที่น่าสงสารของนางคนนั้นได้ตายไปแล้ว

แม้แต่กระดูกก็ยังหาไม่พบ

แต่ตัวปลอมที่มีสายเลือดซีเหลียงผู้นั้น กลับได้เสวยสุขทุกสิ่งทุกอย่างในตระกูลของนาง ทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่าเด็กของนางตายไปแล้ว ทว่ายังแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คนซีเหลียงพวกนี้ จิตใจชั่วร้ายมาแต่กำเนิด

นอกเหนือจากสายเลือดแท้ของตนเองแล้ว แม้แต่เด็กเลือดผสมพวกมันก็ยังเห็นว่าเป็นบาป สมควรตาย

นางนึกขึ้นได้ว่าตอนเด็ก ๆ เคยเห็นคนซีเหลียง พวกเขาล้วนศรัทธาในองค์เทพเที่ยงแท้องค์หนึ่ง

สามีของนางเป็นเสมียนตัวเล็ก ๆ ในศาลฎีกา นางจึงให้สามีไปลองดู

เสมียนผู้นั้นจึงไปหาช่างวาด วาดภาพองค์เทพเที่ยงแท้ของซีเหลียงตามที่บันทึกไว้ในตำรา

จากนั้นในตอนไต่สวน เมื่อได้รับความเห็นชอบจากผู้บังคับบัญชา ก็เผาภาพวาดนั้นต่อหน้าคนซีเหลียงทั้งสองคน

หลังจากนั้น

คนทั้งสองก็คลุ้มคลั่ง

ยามสอบปากคำ สิ่งที่ต้องการก็คือการให้คนร้ายเสียกระบวนไปเอง

จากนั้น พวกเขาก็ลงมือใช้เล่ห์กลอีกเล็กน้อย ข่มขู่ด้วยเรื่องการลงทัณฑ์ขององค์เทพเที่ยงแท้อะไรทำนองนั้น

คนซีเหลียงที่เผชิญหน้ากับการทรมานแล้วสีหน้าไม่เปลี่ยนพวกนั้น ต่างก็สารภาพออกมาจนหมดเปลือกดั่งเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่

ไม่นึกเลยว่าภาพวาดนี้จะได้ผลดีถึงเพียงนี้ ภายในวันเดียว คดีความก็คืบหน้าไปอย่างก้าวกระโดด

ทว่า พวกสายตรงของตระกูลถังสองสามคนนั้นยังคงปากแข็งยิ่งนัก

ภาพวาดใช้ไม่ได้ผลเสียแล้ว

พวกเขา...

พวกเขาจึงส่งคนปลอมตัวเป็นองค์เทพเที่ยงแท้ แอบไปหลอกหลอนคนเหล่านั้นในยามดึกสงัด

อีกทั้งเพื่อสร้างบรรยากาศ ยังใช้เลือดสุนัขไปอีกไม่น้อย

ประทับรอยฝ่ามือเลือดไว้บนกำแพงบ้าง ให้เลือดสด ๆ หยดลงมาจากหลังคาบ้าง

ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเลือดสุนัขได้ผล หรือเป็นเพราะองค์เทพเที่ยงแท้สำแดงอิทธิฤทธิ์นั้นน่ากลัวกว่ากัน

คนพวกนี้ถึงกับขวัญหนีดีฝ่อไปในทันที

ถามสิ่งใดก็ยอมบอกสิ่งนั้น

ทั้งยังคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นไม่หยุด พลางพร่ำบ่นพึมพำไม่ขาดปาก

การสอบสวนเป็นไปอย่างราบรื่น ทว่าปัญหาที่ตามมากลับมีมากยิ่งกว่าเดิม

ใครเล่าจะรู้ว่าคดีคดีเดียวจะลากยาวออกไปเป็นพวงได้ถึงเพียงนี้? ไกลที่สุดสามารถย้อนรอยไปได้ถึงหนึ่งร้อยปีก่อน

ศาลฎีกายังไปค้นพบสำนวนคดีที่เกี่ยวข้อง คนตายกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว แต่ยังจับตัวฆาตกรไม่ได้

ไม่นึกไม่ฝันจริง ๆ ว่าผ่านไปร้อยปีแล้วยังจะสามารถคลี่คลายคดีลงได้

ยกตัวอย่างเช่น คดีบ่าวชายสังหารคนคดีนั้น

ว่ากันว่าเมื่อหลายสิบปีก่อน มีครอบครัวแซ่หลิวตระกูลหนึ่ง เพียงชั่วข้ามคืนคนในบ้านหลายสิบชีวิตกลับถูกบ่าวชายคนหนึ่งวางยาพิษจนตาย แม้แต่สุนัขเฝ้าบ้านสองตัวก็ยังไม่เว้น

วันรุ่งขึ้น เพื่อนบ้านพบว่าประตูจวนเปิดกว้าง แต่กลับไร้เสียงตอบรับ

เมื่อเข้าไปดู ก็พบว่าทุกคนตายหมดแล้ว ในที่สุดก็พบศพบ่าวชายผู้นั้นผูกคอตายอยู่ที่ศาลบรรพชน

ปลายนิ้วทั้งสิบของบ่าวชายอาบชโลมไปด้วยโลหิต

บนพื้นใช้เลือดเขียนข้อความไว้ประโยคหนึ่งว่า "บาปหนาสาหัส ขอทำหน้าที่แทนฟ้า"

ผู้รู้เห็นเหตุการณ์ทุกคนล้วนตายสิ้น คดีนี้จึงต้องปิดฉากลงโดยไม่อาจสะสาง และถูกบันทึกเก็บไว้

เจ้ากรมศาลฎีกาพอจะมีความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่บ้าง ยามนั้นเขายังเป็นเพียงเด็กน้อย เคยตามครอบครัวไปดู

ภาพในคราวนั้นสะเทือนใจเกินไป เขาจึงจดจำมาได้จนถึงบัดนี้

คิดไม่ถึงเลยว่า จะเป็นฝีมือของคนซีเหลียง

ตระกูลแซ่หลิวนี้เป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่งที่มีชื่อเสียง มีทรัพย์สมบัติหมื่นตำลึงทอง และมีบุตรชายเพียงคนเดียว

คนในบ้านตามใจเป็นอย่างยิ่ง ทว่าน่าเสียดายที่บุตรชายผู้นี้กลับมีใจเสน่หาบุรุษด้วยกัน

เขาต้องตาบ่าวชายคนหนึ่งในบ้าน แต่บ่าวชายไม่ยินยอม เถ้าแก่หลิวจึงใช้เล่ห์กลอุบายบีบบังคับให้ยินยอม

หลังจากคุณชายหลิวสมใจอยาก บ่าวชายผู้นั้นก็สงบเสงี่ยมอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะลงมือฆ่าทุกคนจนตายสิ้นอย่างกะทันหัน แล้วปลิดชีพตนเองตามไป

สาเหตุก็เพราะ บ่าวชายผู้นี้ต่างหากที่เป็นบุตรในไส้ของเถ้าแก่หลิว ส่วนคุณชายหลิวผู้นั้นแท้จริงแล้วเป็นไอ้โจรชั่วซีเหลียงที่มาแย่งรังนกกาเหว่า

มันย่ำยีบ่าวชายยังไม่สาแก่ใจ ยังบอกความจริงให้อีกฝ่ายรับรู้ หวังจะได้เห็นสีหน้าทุกข์ทรมานเจ็บปวด

คิดไม่ถึงเลยว่าบ่าวชายจะลงมือฆ่าคนตรง ๆ เช่นนี้

ก็นับว่าได้ล้างแค้นให้ตนเองแล้ว

ส่วนคนในครอบครัวนั้น ได้ยินว่า ยาสลบที่เขาดื่มเข้าไปล้วนเป็นหลิวฮูหยินที่ลงมือวางยาด้วยตนเอง

ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเถ้าแก่หลิว ที่ส่งคนมาทุบตีข่มขู่เขาอยู่หลายครา

พ่อแม่ลูกสามคน พบหน้ากลับไม่รู้ความจริง ภายหลังกิจการของตระกูลหลิวก็ถูกผู้อื่นรุมแย่งชิงไปจนหมด

ซึ่งผู้ที่ลงมือหลัก ๆ ก็คือพวกคนซีเหลียงนั่นเอง

คนพวกนี้ชอบเล็งลงมือกับพวกพ่อค้าเป็นพิเศษ ด้วยว่าขุมกำลังอันยิ่งใหญ่ ย่อมขาดเงินทองมาค้ำจุนมิได้

เรื่องทำนองเดียวกับตระกูลหลิวยังมีอยู่อีกไม่น้อย

พวกคนซีเหลียงเหล่านี้ ต่อหน้าเทพเจ้าที่แท้จริง ย่อมไม่มีสิ่งใดกล้าปิดบัง

จึงคายความลับสะเทือนขวัญออกมามากมาย

ในหมู่ราชวงศ์ปัจจุบัน นอกจากเรื่องของฉีอ๋องแล้ว ก็คือเรื่องราวในจวนจิ้งจวิ้นหวัง

ฮ่องเต้จึงมีรับสั่งให้เรียกตัวผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดเข้าเฝ้าในวังทันที

ซ้ำยังให้คนไปเชิญฮองเฮามาด้วย

อย่างไรเสีย เมื่อเกี่ยวข้องกับสตรีผู้มีบรรดาศักดิ์ภายนอก ฮองเฮาย่อมสมควรอยู่ร่วมรับฟัง

ฮองเฮามิเพียงเสด็จมาด้วยพระองค์เอง แต่ยังหิ้วองค์หญิงรองติดมือมาด้วย

ช่วยไม่ได้ ช่วงนี้พระนางยุ่งเกินไป พระธิดาจึงถูกเกณฑ์มาช่วยจัดการงานบางส่วน

แปดชันษาแล้ว ก็สมควรออกแรงช่วยเสด็จแม่บ้าง

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นองค์หญิงรองก็มิได้แปลกพระทัยอันใด องค์หญิงรองเองก็เป็นแขกประจำของตำหนักจื่อเฉินอยู่แล้ว หลายวันมานี้พระองค์มัวแต่วิตกเรื่องพระวรกายขององค์รัชทายาท จนละเลยพระธิดาไปบ้าง

ยามนี้ได้พบหน้า จึงทรงพระเกษมสำราญยิ่งนัก

องค์หญิงรองเองก็ทรงพระสำราญเช่นกัน

หลายวันมานี้พระนางได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ

พระนางกับองค์รัชทายาทแยกย้ายกันเคลื่อนไหว คนหนึ่งตามเสด็จพ่อ คนหนึ่งตามเสด็จแม่

พอกลางคืนกลับไปก็แอบแลกเปลี่ยนข่าวสารกันเงียบ ๆ

ทุกวันนึกว่าเป็นข่าวที่ชวนตื่นเต้นที่สุดแล้ว แต่พอวันรุ่งขึ้นกลับมีเรื่องที่ระทึกยิ่งกว่า

วันนี้พระนางกับเสด็จแม่เพิ่งจะแอบทำเรื่องหนึ่งไป

พวกตนสืบพบว่ามีคนไม่กี่คนเกี่ยวข้องกับซูเฟย เสด็จแม่จึงสั่งให้คนช่วยกลบเกลื่อนปิดบังไปเสีย

เสด็จแม่ตรัสว่า ตอนนี้เสด็จพ่อยังไม่อยากจัดการซูเฟย คนพวกนี้จะถูกเปิดโปงหรือไม่ก็มิได้ส่งผลอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

สู้ช่วยพวกเขาไปเปลาะหนึ่ง หนามที่อยู่บนที่แจ้งย่อมมิใช่หนามอีกต่อไป แต่จะแปรเปลี่ยนมาเป็นกำลังหนุน

ปล่อยสายเบ็ดยาว ตกปลาใหญ่

นางเข้าใจดี!

พอเห็นสายตาของเสด็จพี่ นางก็รู้ทันทีว่า ข่าวในวันนี้ต้องตื่นเต้นระทึกขวัญยิ่งกว่า ยิ่งกว่า และยิ่งกว่าเดิมแน่นอน

นางแทบจะอดใจรอไม่ไหวแล้ว

เมื่อครอบครัวจิ้งจวิ้นหวังมาถึง เจ้ากรมศาลฎีกาก็กราบทูลเนื้อความทั้งหมดในตอนนี้เสร็จสิ้นพอดี

ในที่สุดก็ได้ที่นั่งลงจิบน้ำชาพักเหนื่อยเสียที

ฮองเฮาและองค์หญิงรองที่เพิ่งได้ยินเพียงแค่ช่วงท้าย : (O_O)

คนที่มาจากจวนจิ้งจวิ้นหวังมี จิ้งจวิ้นหวังกับจวิ้นหวังเฟย ซื่อจื่อหยวนเจิ้งเหวินกับซื่อจื่อเฟยสวี่ชิงชิง รวมถึงสองพี่น้องหยวนเมิ่งหนานกับหยวนเมิ่งเฉียว และยังมีหยวนจิงโม่ที่ดึงดันจะตามมาด้วยอีกคน

หลังจากที่คนทั้งหลายทำความเคารพแล้ว หยวนจิงโม่กับหยวนเมิ่งเฉียวก็เดินตามจวิ้นหวังเฟยอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง ส่วนหยวนเมิ่งหนานกลับเดินเคียงข้างสวี่ชิงชิง คอยประคองนางไว้

หากไม่รู้ความจริง ทุกคนคงไม่รู้สึกอะไร แต่ผู้คนที่อยู่ในห้องนี้ต่างได้รับฟังเรื่องราวของจวนจิ้งจวิ้นหวังจากเจ้ากรมศาลฎีกามาหมดแล้ว

สายตาที่มองสวี่ชิงชิงจึงเหมือนกำลังมองคนโง่งมไม่มีผิด

----------------------------------------