ตอนที่ 51 ผู้รอดชีวิตแห่งอำเภอเซียงเหมียว

หลูจิ้งซูไม่รู้ว่าตนจะอยู่ที่นี่ได้อีกกี่ปี ร่างเดิมตรอมใจเกินไปทั้งยังมีอาการบาดเจ็บเรื้อรังสะสม จึงสิ้นลมในอีกสองปีให้หลัง

ทว่ายามนี้นางรู้สึกว่าร่างกายดีวันดีคืน หากไม่มีเหตุไม่คาดฝันก็น่าจะมีชีวิตอยู่รอดพ้นช่วงเวลานั้นไปได้

เรื่องต้นกล้าไม่ต้องรีบร้อนเตรียม การตั้งหน้าตั้งตาศึกษาค้นคว้าเทียบยาที่มีประโยชน์ต่อไปเรื่อยๆ ต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญ

เหลือเวลาอีกไม่ถึงเดือนก็จะถึงเทศกาลปีใหม่ ปัญหาอุทกภัยทางเจียงหนาน ขุนนางที่ราชสำนักส่งไปก็จัดการจนเกือบเรียบร้อยแล้ว

จิ้งอ๋องและคนอื่นๆ เตรียมตัวเดินทางกลับ ทิ้งขุนนางระดับหัวหน้ากองของกรมพระคลังกับกรมโยธาไม่กี่คนรวมถึงพวกนายช่างไว้คอยกำกับดูแลความคืบหน้าที่เหลืออยู่ที่นั่น

บุตรชายคนโตคนเก่งก็ส่งจดหมายกลับมาเล่าประสบการณ์การไปปฏิบัติงานนอกสถานที่ของตนด้วย

ซุนหยวนตามจิ้งอ๋องเร่งรุดกลับไป พอไปถึงอำเภอเซียงเหมียว แทบไม่เหลือคนที่มีชีวิตรอดแล้ว

จิ้งอ๋องส่งทหารออกค้นหาตลอดทาง กว่าจะพบผู้รอดชีวิตจำนวนหนึ่งในหุบเขาที่ห่างจากอำเภอเซียงเหมียวไปสิบกิโลเมตร

นายอำเภอจางหวยก็ยังมีชีวิตอยู่ ในกลุ่มพวกเขามีคนที่ออกไปค้าขายบ่อยๆ จึงชำนาญภูมิประเทศแถบนั้นเป็นอย่างดี จึงพาคนที่เหลือรอดมาหลบในหุบเขาปิดตายแห่งนี้

ด้วยชัยภูมิพิเศษ ที่นี่จึงมิได้ถูกน้ำท่วม ทหารที่ไล่ล่าพวกนั้นนึกว่าพวกเขารู้ว่าไร้หนทางรอดจึงกระโดดหน้าผาตายไปแล้ว

เลยไม่ได้ค้นหาลึกเข้ามาทางนี้อีก

รวมเด็กที่ยังกินนมแม่ด้วยแล้ว ที่นี่เหลือรอดไม่ถึงสามพันคน

ต้องรู้ก่อนว่า อำเภอเซียงเหมียวมีประชากรเกือบห้าหมื่นคนเชียวนะ ไม่รู้ว่าคนอื่นๆ จะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่

ตอนจางหวยเพิ่งมารับตำแหน่งที่อำเภอเซียงเหมียว ที่นี่มีประชากรเพียงสองหมื่นกว่าคนเท่านั้น ไม่กี่ปีมานี้อำเภอเซียงเหมียวพัฒนาไปได้ด้วยดี ดึงดูดคนต่างถิ่นให้เข้ามาตั้งรกรากมากมาย ประชากรจึงเพิ่มขึ้นมาได้ถึงเพียงนี้

เดิมทีอาศัยผลงานชิ้นนี้ ตอนประเมินผลคราวหน้าจางหวยย่อมได้เลื่อนขั้นเป็นแน่ ทว่ายามนี้กลับมลายหายไปสิ้น

ตอนที่ซุนหยวนพบจางหวย เกือบจำไม่ได้

ผ่านไปเพียงเท่าใดกัน หนวดเคราและเส้นผมของใต้เท้าจางกลับขาวโพลนไปหมดแล้ว

พอเห็นกลุ่มของจิ้งอ๋องก็คุกเข่าลงกับพื้นไม่ยอมลุก ร้องขอให้พวกเขาต้องช่วยชาวบ้านอำเภอเซียงเหมียวให้ได้

จิ้งอ๋องเองก็น้ำตาคลอเบ้า แสดงความชื่นชมต่อจิตวิญญาณของจางหวยที่เอาความปลอดภัยของราษฎรมาเป็นอันดับแรก

ภัยพิบัติในอีกสี่อำเภอก็หนักหนาสาหัสเช่นกัน ตอนพวกเขาไปถึง น้ำป่าก็ลดลงไปนานแล้ว ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังระเกะระกะ

เรือกสวนไร่นาจมอยู่ใต้น้ำ ผลผลิตของเจียงหนานในปีหน้ายังไม่รู้เลยว่าจะเป็นเช่นไร

ยังดีที่จิ้งอ๋องนำกำลังทหารมาด้วย มิเช่นนั้นพวกตนคงต้องมีคนล้มตายเป็นแน่

เจ้าเมืองกวิ้นหนานหวยผู้นี้ถึงกับกล้าส่งคนมาลอบสังหารพวกเขา

ช่างวิปลาสไปแล้วจริงๆ

เจ้าเมืองกวิ้นถึงกับแอบซ่องสุมกำลังทหารเป็นการส่วนตัว ในสังกัดมีทหารประจำจวนถึงห้าร้อยนาย คนที่ถูกส่งมาขับไล่ผู้ประสบภัยของอำเภอเซียงเหมียว ส่วนหนึ่งก็คือทหารประจำจวนของเขานี่เอง

เจ้าเมืองกวิ้นผู้นี้มีนามว่าสงจ้ง เพิ่งมารับตำแหน่งได้สามปี ทว่าบิดาของเขาคือเจ้าเมืองกวิ้นคนก่อน

ตระกูลสงมีอิทธิพลในเจียงหนานมหาศาล ทันทีที่จิ้งอ๋องก้าวเข้าสู่เจียงหนานก็ถูกขัดขวางทั้งในที่ลับและที่แจ้งอยู่หลายครา

มีคำเล่าลือว่ากิจการกว่าครึ่งในเจียงหนานล้วนเป็นของตระกูลสง

ตำแหน่งข้าหลวงเจียงโจวใครจะได้เป็น ล้วนขึ้นอยู่กับตระกูลสงชี้นิ้วสั่ง

จิ้งอ๋องแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห ช่างอาศัยว่าภูเขาสูงฮ่องเต้อยู่ไกล เอาขนไก่มาทำเป็นป้ายอาญาสิทธิ์เสียจริง

พวกเขาเร่งควบม้าทั้งวันทั้งคืน หกวันก็มาถึงอำเภอเซียงเหมียว

ข้าหลวงเจียงโจวก็เพิ่งได้รับข่าวจากราชสำนัก จึงรีบพาคนมาต้อนรับที่อำเภอเซียงเหมียว

ตอนที่พวกเขามาถึง จิ้งอ๋องก็ส่งคนออกไปค้นหาผู้ประสบภัยตามที่ต่างๆ แล้ว

สงจ้งถูกคนถอดชุดขุนนางออกแล้วมัดไว้กับต้นไม้หน้าจวนเจ้าเมือง

ชาวบ้านใจกล้าบางคนยังปาไข่เน่าใส่เขาอีกด้วย

ทันทีที่เห็นข้าหลวงเจียงโจวมาถึง สงจ้งก็กระโดดเหยงๆ อยู่กับที่ทันที ทหารยามข้างๆ ฟาดแส้ใส่ทีหนึ่ง เขาถึงยอมสงบลง

ถึงกระนั้น สายตาก็ยังคงจับจ้องข้าหลวงเจียงโจวตาไม่กะพริบ

จิ้งอ๋องใช้จวนเจ้าเมืองเป็นที่ว่าการชั่วคราว ย่อมมีคนไปรายงานสถานการณ์นอกประตู

จิ้งอ๋องพลันนึกถึงคำพูดที่ได้ยินเมื่อครู่ขึ้นมาทันที

ตำแหน่งข้าหลวงเจียงโจวใครจะได้เป็น ล้วนขึ้นอยู่กับตระกูลสงชี้นิ้วสั่ง

เหอะ เขาอยากจะรู้นักว่า ข้าหลวงเจียงโจวผู้นี้กับตระกูลสงมีความสัมพันธ์อันใดกันแน่

จิ้งอ๋องส่งคนไปสืบสวนแล้ว หากพบว่าพวกเขามีความสัมพันธ์พิเศษอันใดต่อกัน เขาจะได้ช่วยเสด็จพี่สะสางทางนี้ให้ราบคาบ

หรงอวิ๋นเช่อก็มาถึงแล้ว กำลังตรวจดูเขื่อนร่วมกับขุนนางจากกรมโยธา

คันเขื่อนแตกเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ โครงสร้างข้างในเปิดโล่งออกมาจนหมด ตอนที่จิ้งอ๋องมาถึงพบว่ามีคนกำลังรื้อทำลายเขื่อน จึงสั่งคนจับมัดตัวไว้ทันที

น้ำท่วมครานี้ จนกระทั่งสองวันก่อนน้ำถึงลดลงไปจนหมด

คราวนี้พวกเขาย่อมรู้แล้วว่า เขื่อนที่สร้างขึ้นใหม่นี้มีเงื่อนงำไม่ชอบมาพากลอย่างแน่นอน

ทั้งผู้คุมงานและช่างผู้วาดแบบแปลนในยามนั้นล้วนถูกฆ่าปิดปากไปสิ้น แม้แต่พ่อค้าที่ส่งวัสดุก่อสร้างหลายรายก็หายสาบสูญไปจากเจียงโจวอย่างไร้ร่องรอย

กระทั่งแบบแปลนก็ยังหาไม่พบว่าอยู่ที่ใด

ขุนนางระดับจู่ซื่อจากกองโยธาธิการ สังกัดกรมโยธา จึงทำได้เพียงพาเสมียนชั้นผู้น้อยไม่กี่คนมาร่วมกันรังวัดในพื้นที่จริงเพื่อเขียนแบบขึ้นใหม่

เขื่อนแห่งนี้มิใช่เขื่อนที่ใหญ่ที่สุด ทว่ามีความสูงยิ่ง ด้วยเพราะอยู่ในพื้นที่ต้นน้ำ ตลิ่งจึงอยู่สูงกว่าพื้นดินสองฝั่ง

นับเป็นภูมิประเทศที่แปลกตายิ่งนัก

เหล่าช่างตรวจดูโครงสร้างภายในและสภาพวัสดุที่ใช้ตรงรอยแตกหัก พลางส่ายหน้าไม่หยุดหย่อน

ดูจากระดับความเสียหายแล้ว คาดว่าคงต้องรื้อทิ้งแล้วสร้างใหม่ทั้งหมด ผิดไปจากที่คาดการณ์ไว้แต่แรกว่าจะซ่อมแซมจากของเดิมอย่างสิ้นเชิง

หรงอวิ๋นเช่อเปลี่ยนเป็นชุดที่คล่องตัวแล้วตามพวกเขาไปร่วมสำรวจด้วย

เขายังแวะเวียนไปดูแบบร่างที่จู่ซื่อสั่งให้คนวาดขึ้นอยู่เป็นระยะ

ทางฝั่งจิ้งอ๋องส่งแบบแปลนกองโตมาให้ ซึ่งล้วนค้นออกมาจากจวนเจ้าเมืองทั้งสิ้น

หลังนำมาเปรียบเทียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงหาแบบแปลนของเขื่อนแห่งนี้พบจากในบรรดาภาพวาดหลายสิบแผ่น ทว่าเมื่อได้ดูแล้ว เหล่าช่างกลับยิ่งปวดหัวหนักกว่าเดิม

มิทราบว่าผู้ใดเป็นผู้ออกแบบ โครงสร้างหลักกลับเป็นเนื้อเดียวกันทั้งหมด หากวัสดุที่ใช้มิได้ถูกลักลอบลดทอนคุณภาพลง ย่อมสามารถยืนหยัดอยู่ได้หลายร้อยปีโดยไม่พังทลายเป็นแน่

น่าเสียดายที่ตอนก่อสร้าง นอกจากโครงสร้างหลักแล้ว ส่วนอื่นล้วนทำอย่างลวกๆ ไร้คุณภาพ

ช่างผลาญของดีทิ้งโดยแท้

ได้ยินมาว่าผู้วาดแบบแปลนนี้คือเจ้าเมืองคนก่อน ทว่าน่าเสียดายที่เขากระทำความผิด จึงถูกเนรเทศไปทั้งตระกูล เวลานี้มิรู้ว่ายังมีชีวิตอยู่บนโลกหรือไม่

ด้วยขั้นขุนนางของหรงอวิ๋นเช่อในที่นี้ เมื่อเขาสั่งให้คนคัดลอกแบบแปลนเก็บไว้ชุดหนึ่ง จึงไม่มีผู้ใดกล้าปฏิเสธ

หรงอวิ๋นเช่อกลับมาที่ห้องของตน ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา แบบแปลนนี้มีส่วนคล้ายคลึงกับแบบแปลนที่เขาได้มาจากที่บ้านอยู่ไม่น้อย ทว่าเห็นได้ชัดว่าผลลัพธ์ยังสู้ฉบับนั้นมิได้

หรงอวิ๋นเช่ออาศัยความทรงจำวาดขึ้นมาใหม่อีกแผ่น โดยนำแบบแปลนทั้งสองฉบับมาผสานและแก้ไขปรับปรุงเข้าด้วยกัน

ครั้นวาดเสร็จสิ้น หรงอวิ๋นเช่อก็พบว่าฟ้าสว่างโร่เสียแล้ว เขาถึงกับนั่งวาดอยู่ทั้งคืน

คุณชายหมิงเยวี่ยอยู่ในห้องติดกัน เมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้นอนทั้งคืนก็แทบจะสติแตก

ตนแบกรับคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่ามาเชียวนะ เช่นนี้แล้ว มิรู้ว่าต้องใช้เวลาอีกกี่วันจึงจะบำรุงกั๋วกงเยี่ยให้กลับมาเปล่งปลั่งดังเดิมได้

ทว่าหรงอวิ๋นเช่อแม้จะอดนอนทั้งคืน แต่ก็ยังคงกระปรี้กระเปร่าและดูสง่างามจับตา

คุณชายหมิงเยวี่ยจึงค่อยเบาใจลงบ้าง ทว่ายังคงรีบสั่งให้เด็กรับใช้จัดเตรียมยาโดยเร็ว

หรงอวิ๋นเช่อถูกบังคับให้ดื่มยาบำรุงชามใหญ่เข้าไปก่อน จึงจะได้รับอนุญาตให้ออกไปจากเรือน

ทันทีที่ก้าวออกมา เขาก็มุ่งตรงไปยังจุดสร้างเขื่อน เมื่อนำแบบแปลนออกมา ทุกคนก็กรูเข้ามาร่วมล้อมวงถกกัน

ยิ่งพูดคุยก็ยิ่งตื่นเต้น พอได้ยินว่านี่เป็นฝีมือวาดของหรงอวิ๋นเช่อ สายตาที่ทุกคนมองเขาก็เปลี่ยนไปทันที

ราวกับกำลังมองดูของล้ำค่าหายาก จู่ซื่อผู้นั้นยังคอยเหลือบมองศีรษะของเขาอยู่บ่อยครั้ง

ประหนึ่งอยากจะผ่าดูว่าสมองของหรงอวิ๋นเช่อสร้างขึ้นมาจากสิ่งใดกันแน่

จิ้งอ๋องแบกรับภาระหน้าที่อันหนักอึ้ง ย่อมไม่มีเวลาได้พักผ่อน เขาลุกขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อออกไปตรวจดูพื้นที่ประสบภัยแต่ละแห่ง

ครั้นมาถึงที่นี่ ก็เห็นเหล่าขุนนางที่เมื่อวานยังทำหน้าราวกับฟ้าจะถล่ม วันนี้กลับเบิกบานสำราญใจกันถ้วนหน้า ประหนึ่งกำลังฉลองเทศกาลปีใหม่อย่างไรอย่างนั้น

เมื่อเข้ามาสอบถามจึงได้รู้ว่า ปัญหาเรื่องเขื่อนที่สร้างความปวดหัวให้พวกเขา ได้รับการแก้ไขโดยหรงอวิ๋นเช่อแล้ว

จิ้งอ๋องเองก็ประหลาดใจยิ่งนัก เดิมทีคิดว่าเสด็จพี่ส่งเจิ้นกั๋วกงมาเพียงเพื่อชุบตัวเอาผลงานเท่านั้น

ผู้ใดจะคาดคิดว่า คนผู้นี้จะมีฝีมือติดตัวอยู่จริง ๆ

----------------------------------------