ตอนที่ 63 ท่าถอยหลังของเธอนี่เอาจริงดิ

เกิ่งเปียวพอใจกับท่าทีของสวี่เยี่ยมาก ความจริงเขาเคยระแวง "จั้ววั่งเต้า" อยู่บ้าง แต่พอลองคิดดูดี ๆ ก็คงเป็นไปไม่ได้

ยิ่งตอนนี้ "จั้ววั่งเต้า" เอ่ยขอโทษเขาอย่างจริงใจ ก็ทำให้รู้สึกว่าน้องชายคนนี้นี่รู้ความไม่เลวเลยทีเดียว

เกิ่งเปียวจ้องชื่อเล่น "จั้ววั่งเต้า" ในใจรู้สึกสงสัยขึ้นมา จึงพิมพ์ถามไปประโยคหนึ่ง

"น้องชาย ชื่อเล่นนายนี่มีความหมายอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า"

ไม่นานสวี่เยี่ยก็ตอบกลับมา

"ไม่มีความหมายอะไรหรอกครับ แค่ตอนอ่านนิยายเมื่อก่อนแล้วเจอคำนี้ รู้สึกว่าน่าสนใจดีเฉย ๆ"

"อ๋อ โอเค ไม่มีอะไรแล้ว"

การสนทนาของทั้งสองคนจบลงเพียงเท่านี้

อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องทำงานของบริษัทชิงเหนี่ยวเอนเตอร์เทนเมนต์

อารมณ์ดีของซ่งเจิ้งฉีอันตรธานหายไปนานแล้ว

เขารู้สึกเหมือนถูกสวี่เยี่ยทรมานจนแทบเป็นแทบตาย

ผู้เข้าแข่งขันคนนี้ประสาทแดกของจริง

โตมาจนป่านนี้ไม่เคยพบเคยเจอดาราแบบนี้มาก่อนเลย

ถ้าสวี่เยี่ยรู้ว่าซ่งเจิ้งฉีพูดแบบนี้ คงจะต่อปากต่อคำกลับไปแน่นอนว่า

นี่ไงล่ะ ตอนนี้คุณก็เห็นแล้ว

เลขาฯ สาวสวยยืนอยู่ข้างกายบอสซ่ง ยังคงแต่งตัวสไตล์เพิ่มความเร็วโจมตีบวกคริติคอลเหมือนเดิม

ทว่าซ่งเจิ้งฉีไม่มีอารมณ์จะรบราฆ่าฟันอะไรทั้งนั้นแล้ว

ซ่งเจิ้งฉีสั่งการ "ต้องรักษาตำแหน่งอันดับหนึ่งบนชาร์ตความนิยมของหลี่ซิงเฉินเอาไว้ให้ได้ ระดมแฟนคลับทุกคนขึ้นมา อะไรที่ต้องใช้เงินก็ทุ่มไป"

"ค่ะ บอสซ่ง จะรีบจัดการเดี๋ยวนี้ค่ะ"

คะแนนโหวตของสวี่เยี่ยในตอนนี้พุ่งทะยานเร็วเกินไป จนทำให้ซ่งเจิ้งฉีมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี

เจ้าหมอนี่คงไม่เบียดขึ้นอันดับหนึ่งตอนสุดท้ายจริง ๆ หรอกนะ

ซ่งเจิ้งฉีนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะต่อสายหาหลิวจาง ผู้อำนวยการฝ่ายดนตรี

"เพลงรอบชิงของหลี่ซิงเฉินเตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว"

หลิวจางตอบ "บอสซ่ง เตรียมพร้อมหมดแล้วครับ พรุ่งนี้ก็จะเริ่มซ้อมแล้ว"

"มั่นใจไหม" ซ่งเจิ้งฉีถาม

หลิวจางหัวเราะเบา ๆ "ถ้าเพลงรอบชิงของสวี่เยี่ยยังเป็นแนวเดิมเหมือนรอบก่อน ๆ เขาก็แพ้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ เพลงของเขาอาจจะฟังดูสนุกดี แต่ไม่เหมาะกับเวทีใหญ่เลยสักนิด เวทีแบบนี้ต้องอาศัยศักยภาพของนักร้องสูงมาก"

หลิวจางศึกษาวิจัยเพลงที่สวี่เยี่ยร้องไปก่อนหน้านี้มาอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว

เพลงพวกนี้ล้วนแต่งเนื้อร้องและทำนองโดยสวี่เยี่ย แต่สไตล์กลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

และไม่มีข้อยกเว้น เพลงพวกนี้ล้วนฟังดูสนุกสนานทั้งสิ้น

แต่สนุก ไม่ได้แปลว่าแสดงสดต่อหน้าคนนับหมื่นแล้วจะได้ผลลัพธ์ที่ดี

บทเพลงเป็นเรื่องหนึ่ง แสงสีเสียงบนเวทีก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

การแสดงของสวี่เยี่ยก่อนหน้านี้ ไม่เคยแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการวางแผนจัดสเตจเลยแม้แต่น้อย

เวทีของเขาธรรมดามาก แทบไม่มีลูกเล่นอะไรเลย

นอกจากนี้ยังมีปัจจัยอื่น ๆ อีกสารพัด

หลิวจางจึงค่อนข้างมั่นใจในเพลงที่ตนเลือกมาเป็นอย่างมาก

เขาเคยวางแผนคอนเสิร์ตระดับหมื่นคนให้กับนักร้องในบริษัทมาแล้วหลายคน ประสบการณ์โชกโชนอยู่แล้ว

"ดี"

ซ่งเจิ้งฉีพูดจบก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ เขาไม่รู้เรื่องรายละเอียดหยุมหยิมพวกนี้ และไม่อยากรู้ด้วย

เขาเป็นผู้นำประเภทที่ดูแต่ผลลัพธ์เท่านั้น

วันต่อมา

แต่เช้าตรู่ สวี่เยี่ยก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์ซูเปอร์สตาร์

วันนี้ งานช่วงโค้งสุดท้ายของอพาร์ตเมนต์ซูเปอร์สตาร์เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ที่สำคัญที่สุดคือ เขาต้องไปหาสวีหนานเจียเพื่อสุ่มรางวัล

แต้มบุญคนดวงเฮงระลอกนี้ต้องขอถูขอไถเอาฤกษ์เอาชัยสักหน่อยแล้ว

แค่ถู ๆ ไถ ๆ คงไม่เสียหายอะไรหรอกน่า

เมื่อสวี่เยี่ยมาถึงห้องพัก ในห้องก็มีคนอยู่ก่อนแล้ว

ต่งอวี้คุนกำลังนั่งอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น พลางดีดกีตาร์ไฟฟ้าในมือเล่น

ไล่ไปสองสามคอร์ด ฟังดูเข้าทีไม่เลว

พอเห็นสวี่เยี่ยเดินเข้ามา ต่งอวี้คุนก็รีบลุกขึ้นยืนทันที "พี่เยี่ย!"

"มาเช้าจังนะ"

"ตอนนี้ผมก็ไม่มีธุระอะไรครับ" ต่งอวี้คุนเกาหัว แอบดูเด๋อด๋าเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็วิ่งเข้าไปในห้องนอน แล้วหอบเอาห่อของชิ้นเล็กชิ้นใหญ่ออกมาพะรุงพะรัง

เขายื่นของเหล่านั้นให้สวี่เยี่ยพลางเอ่ย "พี่เยี่ย ขอบคุณมากนะครับ ผมไม่มีของมีค่าอะไรจะให้พี่เลย นี่เป็นของฝากจากบ้านผม พี่รับไว้เถอะครับ"

สวี่เยี่ยกวาดตามอง ปรากฏว่าเป็นของฝากพื้นบ้านจริง ๆ จำพวกผลผลิตทางการเกษตรอะไรทำนองนั้น

"โอเค ฉันรับไว้ละกัน"

สวี่เยี่ยไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของน้องชายคนนี้

ต่งอวี้คุนเป็นคนรู้ความ หากปราศจากความช่วยเหลือของสวี่เยี่ย เขาคงไม่มีทางผ่านเข้าสู่รอบสิบหกคนสุดท้ายได้ด้วยซ้ำ

ยิ่งแข่งผ่านไปได้เพิ่มอีกหนึ่งรอบก็ยิ่งได้แอร์ไทม์เพิ่มขึ้น อย่างน้อยที่สุดตอนนี้เขาก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ไม่มีอะไรติดตัวเลย แต่พอจะมีฐานแฟนคลับกับกระแสอยู่บ้างแล้ว

ผู้เข้าแข่งขันรอบสิบหกคนสุดท้ายยังมีสิทธิประโยชน์ชิ้นสุดท้ายอีกอย่าง นั่นคือการได้ร้องเพลงธีมของรายการ "ซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้" ร่วมกันในเวทีรอบชิงชนะเลิศ

นี่เป็นโอกาสเพิ่มพื้นที่สื่อให้ตัวเองอย่างไม่ต้องสงสัย

หากตอนนั้นเขาไม่ผ่านเข้ารอบสิบหกคนสุดท้าย วันนี้คงไม่มีโอกาสได้มายืนตรงนี้เลย

หลังจากทีมงานส่งสัญญาณแจ้ง ทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปยังห้องซ้อมด้วยกัน

เมื่อสวี่เยี่ยผลักประตูเปิดออกแล้วก้าวเท้าเข้าไปด้านใน

สีหน้าของผู้เข้าแข่งขันหลายคนที่อยู่ในห้องต่างพากันเปลี่ยนไปทันที พลางถอยหลังหนีไปคนละสองสามก้าว

วีรกรรมที่สวี่เยี่ยแผลงฤทธิ์เอาไว้เมื่อวาน ทุกคนต่างเห็นกันหมดแล้ว

จะว่าอย่างไรดีล่ะ สติไม่ค่อยดีจริง ๆ นั่นแหละ

ตอนนี้พวกผู้เข้าแข่งขันกลัวเขาเข้าไส้จริง ๆ

สวี่เยี่ย คนคนนี้อยู่ใกล้แล้วหายใจไม่ทั่วท้องเอาเสียเลย

หลบไปให้ไกล ๆ หน่อยดีกว่า

หลังจากเข้ามาในห้องนี้แล้ว ไลฟ์สดชีวิตประจำวันครั้งสุดท้ายของรายการก็เริ่มต้นขึ้น

แม้จำนวนผู้ชมในห้องไลฟ์สดจะไม่มากเท่าตอนที่ดูรายการตัวเต็ม แต่ก็จัดว่าไม่น้อยเลยทีเดียว

ผู้ชมบางกลุ่มชอบดูชีวิตประจำวันของเหล่าผู้เข้าแข่งขันแบบนี้มากเป็นพิเศษ

เมื่อเห็นท่าทางที่พวกผู้เข้าแข่งขันพากันถอยกรูดหนีสวี่เยี่ย บรรดาคนดูก็พากันขำก๊าก

"ท่าถอยหลังนั่นเอาจริงดิ?"

"สวี่เยี่ย มนุษย์รังเกียจหมายังเมิน!"

"เป็นกูกูก็หลบ โรคจิตของสวี่เยี่ยมันติดต่อกันได้นะเว้ย"

กระแสความนิยมในห้องไลฟ์สดพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วทันทีที่สวี่เยี่ยปรากฏตัว

ในเมื่อที่ใดก็ตามที่มีสวี่เยี่ยอยู่ ที่นั่นย่อมนำพาความประหลาดใจมาให้ทุกคนได้เสมอ

ไม่นานนัก เหยียนมี่ สวีหนานเจีย และหลินเกอ ทั้งสามคนก็เดินเข้ามา

เหยียนมี่สวมชุดกระโปรงทรงสอบสีฟ้าอ่อน อวดเรียวขายาวสวยทั้งสองข้าง เท้าเหยียบส้นเข็ม ปล่อยออร่าสาวมั่นสุดสง่าออกมาเต็มเปี่ยม

วันนี้สวีหนานเจียมัดผมแกละสองข้าง สวมเครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่น รองเท้าคัตชูหนังสีน้ำตาล พร้อมถุงเท้าสีขาวครึ่งแข้ง

ส่วนหลินเกอ เขาใส่เสื้อผ้ามา

สวีหนานเจียเดินเข้ามาก็กวาดสายตาหาสวี่เยี่ยในฝูงชนอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวสายตาก็ล็อกเป้าไปที่ตัวเขา

"ชานมของสวี่เยี่ย ฉันต้องได้กินเข้าปากให้ได้!"

สวีหนานเจียถือว่าเธอยังไม่ได้ยกโทษให้สวี่เยี่ย

ต้องรอดื่มชานมให้หมดก่อนถึงจะยอมยกโทษให้

หลินเกอเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายขึ้นมาก่อน "สวัสดีครับ ผู้เข้าแข่งขันรอบสิบหกคนสุดท้ายของซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้ทุกคน"

ทุกคนต่างพากันขานรับอย่างพร้อมเพรียง

เนื้อหาไลฟ์สดในวันนี้ทีมงานมีแผนงานจัดเตรียมไว้แล้ว เป็นพวกมินิเกมระหว่างเมนเทอร์กับผู้เข้าแข่งขัน

ช่วงพักระหว่างเล่นเกม สวีหนานเจียก็ย่องเข้ามาข้างกายสวี่เยี่ย

ส่วนสูงของเธอเตี้ยกว่าสวี่เยี่ย ใบหน้าจึงต้องแหงนขึ้น ใช้ดวงตากลมโตบ้องแบ๊วคู่นั้นจ้องมองเขา

"สวี่เยี่ย ชานมของฉันล่ะ" สวีหนานเจียถามตรง ๆ

"ไม่ลืมหรอก สั่งไปตั้งนานแล้ว" สวี่เยี่ยยิ้มตอบ

ขณะที่กำลังพูดกันอยู่ ทีมงานด้านนอกก็เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา ในมือถือแก้วชานมมาสองแก้ว

นัยน์ตาของสวีหนานเจียเปล่งประกายขึ้นมาทันควัน

นอกระยะกล้อง ผู้ช่วยของเธอได้แต่กุมขมับอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ได้แต่หวังว่าชานมที่สวี่เยี่ยสั่งมาจะเป็นแบบไม่ใส่น้ำตาลหรือไม่ก็ใช้สารให้ความหวานแทนนะ

สวี่เยี่ยเดินเข้าไปรับชานมมา หยิบออกมาหนึ่งแก้วแล้วส่งให้สวีหนานเจีย

"อันนี้ของคุณ"

ยี่ห้อชานมถูกทีมงานเอาเทปปิดทับไว้แล้ว แต่ยังเหลือป้ายรายละเอียดติดอยู่ด้านบน

สวีหนานเจียรีบก้มลงมองป้ายรายละเอียดเป็นอันดับแรก ก่อนที่รอยบุ๋มตรงลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้างจะผุดขึ้นบนใบหน้า

"ไม่เลวเลยนี่ รสมะม่วง หวานห้าสิบเปอร์เซ็นต์ นายจำได้ด้วยเหรอเนี่ย"

สวีหนานเจียรู้สึกว่าตัวเองได้รับความใส่ใจ เธอไม่เคยบอกสวี่เยี่ยเลยสักครั้งว่าชอบรสชาติไหน หรือต้องหวานระดับเท่าไร

ทว่าแก้วที่สวี่เยี่ยสั่งมาดันตรงกับแบบที่เธอสั่งดื่มเป็นประจำพอดิบพอดี

กับดาวนำโชคของตัวเอง สวี่เยี่ยย่อมต้องให้ความสำคัญอย่างยิ่งยวดอยู่แล้ว

ดาวนำโชคร่างมนุษย์เชียวนะ ตั้งใจขุนให้อิ่มหนำสำราญสักหน่อยมันจะเสียหายตรงไหน

ของล้ำค่าชิ้นนี้ต้องดูแลประคบประหงมให้ดีที่สุด

ทว่าครั้งนี้ สวีหนานเจียกลับจ้องหน้าสวี่เยี่ยเขม็ง ยังไม่ยอมเจาะหลอดลงไป

ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น แม้แต่ผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ ก็หันมาจับจ้องสวี่เยี่ยเป็นตาเดียว

ในใจของทุกคนต่างมีความคิดเดียวกันเป๊ะ

คราวนี้ฉันจะรอดูสิว่านายจะเจาะหลอดยังไง!