ตอนที่ 72 เขาเป่าเป็นจริง ๆ ด้วย!

เสียงสั่วล่านั้นฟังดูเหมือนจะไม่มีท่วงทำนองอะไร เป็นเพียงการเป่าแบบเรียบง่ายธรรมดา

ทว่าเมื่อสุ้มเสียงนี้ผสานเข้ากับเครื่องดนตรีชิ้นอื่น กลับก่อเกิดเป็นมิติที่แสนแปลกประหลาด

บนโลกใบนี้ ยังไม่เคยมีใครนำเครื่องดนตรีอย่างสั่วล่ามาขึ้นแสดงบนเวทีร็อกมาก่อน

นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้ชมในฮอลล์ได้ยินบทเพลงสไตล์นี้

"สวี่เยี่ย ฉันขอร้องละ ถอดชุดข้างนอกนั่นออกทีเถอะ! เห็นแล้วมันหลอนขนหัวลุกไปหมดแล้ว"

"วงดนตรีพวกแกรับงานร้องเพลงในงานศพใช่ไหมเนี่ย?"

"ของครบหมดแล้ว ขาดแค่ฝาโลงศพอย่างเดียวแล้วมั้ง! ฆ่าฉันทีเถอะ ฉันจะลงไปนอนเอง"

"ตกลงใครสั่งใครสอนให้แกร้องเพลงแบบนี้วะเนี่ย?"

ในห้องไลฟ์สด คอมเมนต์วิ่งผ่านหน้าจอไปสายแล้วสายเล่า

ในเวลานี้ ตรงอัฒจันทร์ฝั่งผู้ชม

หานหรานกับหนิงเหยียนสบตากัน ทั้งคู่เผยรอยยิ้มที่รู้กันออกมา

หานหรานเปิดกระเป๋าสะพายข้างที่เธอพกมา แล้วหยิบเสื้อตัวหนึ่งออกมาจากข้างใน

มันคือเสื้อคลุมตัวนอกลายทางสีน้ำเงินบนพื้นขาว

ช่างคุ้นตาเหลือเกิน

เพราะมันคือชุดคนไข้โรงพยาบาลจิตเวชนั่นเอง

แฟนคลับของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พอเห็นหานหรานหยิบเสื้อตัวนี้ออกมาจากกระเป๋า ต่างก็ทำสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ

มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?

นี่... คนไข้หลุดออกมาจากโรงพยาบาลได้ยังไงกัน?

หานหรานไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย จัดการสวมชุดคนไข้นั้นทับลงบนตัว

หนิงเหยียนที่อยู่ข้างกายก็ทำเช่นเดียวกัน

ในเวลาเดียวกัน ท่ามกลางผู้ชมหลักหมื่นคนในฮอลล์ ก็มีคนอีกไม่น้อยหยิบชุดคนไข้แบบเดียวกันเป๊ะ ๆ ออกมาจากกระเป๋า แล้วสวมมันลงบนตัว

พื้นสีขาว ลายทางสีน้ำเงิน

ภาพนี้ทำให้ผู้ชมคนอื่น ๆ บนอัฒจันทร์ต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก

คนไข้จิตเวชนัดรวมตัวกันมาดูคอนเสิร์ตหรือยังไงกัน?

เมื่อสวมเสื้อเสร็จสรรพ ท่ามกลางฮอลล์จัดงานที่เดิมทีเต็มไปด้วยสีสันหลากหลาย ก็พลันปรากฏร่างสีขาวผุดขึ้นมาเป็นจำนวนมาก

เมื่อร่างสีขาวเหล่านี้หันไปสบตากัน ต่างก็เพียงแค่ส่งยิ้มให้แก่กันเท่านั้น

ถ้าสติดี ๆ ใครแม่งจะถ่อมาดูสวี่เยี่ยแสดงถึงที่นี่กันล่ะวะ!

ร่างสีขาวเรียงรายเชื่อมต่อกันจนกลายเป็นผืนใหญ่

แฟนคลับของผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ ต่างหดตัวสั่นงันงกอยู่บนที่นั่งของตัวเอง

คนพวกนี้มันบ้าไปแล้วจริง ๆ!

เคยเห็นแต่การซัปพอร์ตด้วยการชูป้ายไฟ ไม่เคยเห็นใครใส่ชุดคนไข้มาซัปพอร์ตมาก่อนเลย

นี่มันหลุดออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวชแห่งไหนกันเนี่ย?

เสียงสั่วล่าสงบลง

สวี่เยี่ยเริ่มขับร้องต่อไป

เสียงร้องกวนประสาทที่กล่าวถึงการเรียกร้องความสนใจแบบใหม่ ๆ ลอยเข้าหูผู้ชมอย่างชัดเจน ช่างเป็นท่วงทำนองที่ฟังดูประชดประชันโลกได้อย่างถึงแก่น

ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับเย้ยหยันให้กับการกลายเป็นคนใบ้ที่ทำได้เพียงพร่ำเพ้อเรื่องไร้สาระไปวัน ๆ

ก่อนจะตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอย่างบ้าคลั่ง

เป็นเสียงระเบิดหัวเราะที่แทรกเข้ามาอย่างน่าขนลุกและเต็มไปด้วยความปั่นประสาท

เสียงร้องของสวี่เยี่ยช่างชวนสะกดจิตจนถอนตัวไม่ขึ้นจริง ๆ

มันอบอวลไปด้วยกลิ่นอายศิลปะการแสดงพื้นบ้านตงเป่ยอย่างเข้มข้น

ตรงที่นั่งกรรมการ สวีหนานเจียมีสีหน้าซับซ้อนอย่างยิ่ง

"อ๊า! ทำไมตอนท้ายต้องหัวเราะแบบนั้นด้วยล่ะเนี่ย! แต่มันน่าสนใจชะมัดเลย! อ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

สวีหนานเจียอดใจไม่ไหวจนแทบอยากจะลองเลียนแบบตามดูบ้าง

เหยียนมี่จับจ้องสวี่เยี่ยบนเวทีอย่างตั้งอกตั้งใจ สีหน้าของเธอก็ซับซ้อนไม่แพ้กัน

เนื้อเพลงฟังดูก็ปกติดีอยู่หรอก แต่ไอ้คนที่ร้องออกมาเนี่ยสิมันไม่ปกติ!

สวี่เยี่ยยังคงเปล่งเสียงร้องที่เปรียบเปรยถึงความหน้าซื่อใจคดและบทบาทอันจอมปลอมในสังคมต่อไปอย่างเผ็ดร้อน

อารมณ์เพลงตัดพ้อถึงความฝันที่จู่ ๆ ก็ดูไร้ความหมาย จนแม้แต่คำพูดใด ๆ ก็แทบจะกลืนหายไปจนหมดสิ้น

ท่อนสุดท้ายถูกกระแทกเสียงย้ำซ้ำ ๆ อย่างกวนอารมณ์คนฟังถึงขีดสุด

เมื่อสวี่เยี่ยร้องท่อนนี้จบ เขาก็ยกเครื่องดนตรีสั่วล่าขึ้นมาเริ่มเป่าอีกครั้ง

สุ้มเสียงแหลมสูงดังก้องกังวานของสั่วล่าหวนกลับมาสะท้อนลั่นไปทั่วทั้งฮอลล์อีกหน

และในครั้งนี้ เสียงของสั่วล่าก็ยิ่งทวีความสูงขึ้นเรื่อย ๆ สูงขึ้นไปอีก

ในเพลง "กลเม็ด" เวอร์ชันต้นฉบับ ท่อนนี้จะต่อเข้ากับเนื้อเพลงท่อนถัดไปทันที

ทว่าสวี่เยี่ยได้ทำการเรียบเรียงดนตรีใหม่ตรงจุดนี้

การเรียบเรียงดนตรีสำหรับเวทีสดที่มีผู้ชมเป็นหมื่นคน ย่อมไม่มีทางเหมือนกับเวอร์ชันในห้องอัดเสียงอยู่แล้ว

เพลงบางเพลงหากยกมาเล่นบนเวทีแบบตรงตัวตามต้นฉบับ ผลลัพธ์ที่ได้อาจจะดรอปลงไปบ้าง

อีกทั้งช่วงเวลานี้สวี่เยี่ยก็ศึกษาหาความรู้ด้านการร้องและดนตรีอย่างต่อเนื่อง ประกอบกับในอดีตเขาเคยดูการแสดงของวงเอ้อร์โส่วเหมยกุยบนปีลีปีลีมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ตัวเขาจึงมีความเข้าใจเฉพาะตัวที่มีต่อเพลงนี้เป็นอย่างดี

ครั้นเสียงสั่วล่าไต่ระดับขึ้นไปจนสูงลิบลิ่วแล้ว มันก็พลันเปลี่ยนคีย์

จากเดิมที่เป็นเพียงการเป่าแบบเรียบง่ายธรรมดา ในวินาทีนี้กลับพลิกผันกลายเป็นซับซ้อนขึ้นมาในทันที

สุ้มเสียงเอื้อนเอ่ยอ่อนช้อยทว่าทรงพลัง กอปรกับเอฟเฟกต์แสงสีบนเวที ช่วยผลักดันบรรยากาศให้พุ่งทะยานขึ้นไปอีกขั้น

ท่อนสั่วล่าท่อนนี้ เคยปรากฏขึ้นในคอนเสิร์ตครั้งหนึ่งของวงเอ้อร์โส่วเหมยกุย

ในการแสดงบางครั้งจะไม่มีท่อนนี้อยู่

เมื่อการโชว์เดี่ยวสั่วล่าของสวี่เยี่ยเริ่มต้นขึ้น เหล่าคนไข้แห่งหั่วหัวย่วนในงานต่างพากันลุกขึ้นยืนทีละคน

ชุดคนไข้สีขาวท่ามกลางฝูงชนดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง เชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียว

แม้แต่หลินเกอก็ตื่นตะลึงจนต้องลุกขึ้นยืนเช่นกัน

ก่อนหน้านี้ตอนที่สวี่เยี่ยเป่าสั่วล่า ยังไม่ได้เผยฝีมือที่แท้จริงออกมาเลยแม้แต่น้อย

ทว่าในวินาทีนี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

"มีของนี่หว่า! เป่าเป็นจริงด้วย! ถ้าเอาท่อนนี้ไปเป่าในงานศพ คงน่าสนใจพิลึก" หลินเกออุทานด้วยความทึ่ง

ภายในห้องรับรองระดับวีไอพี

ซ่งเจิ้งฉีที่ได้ยินเสียงสั่วล่าพลันรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นล้นพ้น

เขารู้สึกราวกับว่าเสียงนี้กำลังบรรเลงส่งวิญญาณเขาอยู่ไม่มีผิด

ทว่าบนใบหน้ายังคงต้องรักษาความสงบนิ่งไว้ ไม่ยอมให้ความไม่สบอารมณ์เล็ดลอดออกมาแม้แต่นิดเดียว

เพราะอย่างไรเสีย ในห้องรับรองก็มีกล้องจับภาพอยู่เช่นกัน

มีเพียงหวังซวี่ที่ยืนยิ้มแป้นมองดูการแสดงอย่างอารมณ์ดี ร่างกายยังโยกไหวเบา ๆ ตามจังหวะของเสียงสั่วล่า

ในเมื่อนักร้องบางคนไม่อยากจะร้องเพลงดี ๆ ตามขนบเดิม ก็ปล่อยให้เขาทำไปเถอะ

นี่ผลลัพธ์มันก็ออกมาเจ๋งดีไม่ใช่หรือไง

บนเวที เสียงสั่วล่าของสวี่เยี่ยค่อย ๆ แผ่วลงจนสงบไปในที่สุด

หลงเหลือเพียงเสียงรัวกลองที่เปี่ยมไปด้วยจังหวะจะโคนซึ่งยังคงดังกึกก้องอยู่

ในเวลานั้นเอง ด้านหน้าสุดของเวทีก็มีกลองใหญ่ใบหนึ่งค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาอย่างช้า ๆ

เส้นผ่านศูนย์กลางของกลองใหญ่ใบนี้เกือบหนึ่งเมตร

พอกลองใหญ่เลื่อนขึ้นมาจนสุด สวี่เยี่ยก็สาวเท้าเดินตรงเข้าไปหามัน

เมื่อไปถึงด้านหน้า เขาก็หยิบไม้ตีกลองขึ้นมาสองอัน แล้วเริ่มลงมือหวดลงบนหน้ากลองทันที

หน้ากลองสั่นสะเทือน เสียงดังกังวานส่งผ่านเข้าไปในไมโครโฟนที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะกระจายเสียงออกมาจากลำโพง

เสียงกลองดังตึง ๆ ๆ กระแทกกระทั้นลงบนขั้วหัวใจของทุกคนระลอกแล้วระลอกเล่า

วินาทีนี้ บรรดาผู้ชมที่เดิมทียังคงนั่งดูเชิงอยู่ก็ไม่อาจนั่งติดเก้าอี้ได้อีกต่อไป

"ร็อกแอนด์โรลใส่กลองใหญ่เข้าไปได้ด้วยเหรอวะ"

"ท่านผอ. คุณจะแพรวพราวเกินไปแล้วนะ"

"ไม่ไหวแล้ว ร่างกายฉันมันขยับไปเองแล้ว! สมองจะระเบิดแล้วโว้ย!"

ที่โต๊ะกรรมการ ทั้งสามคนต่างลุกขึ้นยืนกันหมดแล้วตั้งแต่นาน

สวี่เยี่ยหวดไม้ลงบนหน้ากลองครั้งแล้วครั้งเล่า แสงไฟบนเวทีที่แปรเปลี่ยนไปตามจังหวะ ยิ่งช่วยโหมกระพือให้บรรยากาศในฮอลล์พุ่งทะยานขึ้นไปอีกระดับ

กลองใหญ่ใบนี้สวี่เยี่ยเพิ่งเรียนรู้มาสด ๆ ร้อน ๆ การตีไม่กี่จังหวะไม่ได้ยากเย็นอะไร

ในเมื่ออยากได้เอฟเฟกต์บนเวที ก็จัดเอฟเฟกต์บนเวทีให้เต็มที่ไปเลยสิ

เสียงกลองดังก้องกระหึ่มไม่ขาดสาย

ไม่กี่วินาทีต่อมา ต่งอวี้คุนที่อยู่ด้านหลังและใบหน้าเริ่มแดงก่ำก็แผดเสียงร้องตะโกนออกมาสุดคอหอย

เสียงร้องท่อนสร้อยพื้นบ้านอันเป็นเอกลักษณ์ของเพลง "เล่ห์กล" ดังแทรกเสียงกลองขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง เป็นท่อนที่ร้องแซวร่างกายและตัวตนของคนฟังด้วยน้ำเสียงกระเซ้าเย้าแหย่

เขาตอกย้ำท่อนฮุกที่ตั้งคำถามถึงสภาพของตัวบุคคลด้วยลีลาดนตรีพื้นบ้านผสมร็อกอย่างถึงพริกถึงขิง

ถ้อยคำเปรียบเปรยทิ่มแทงถึงสภาพที่มองไม่เห็นทิศทางราวกับคนตาบอดถูกเปล่งออกมาอย่างดุดัน

ก่อนจะปิดท้ายด้วยเสียงเอื้อนสูงต่ำอันแสนประหลาดล้ำแต่มันสะใจตามสไตล์ดนตรีร็อกอีสานเหนือ

ท่ามกลางเสียงรัวกลอง ประโยคเพลงไม่กี่วรรคที่ต่งอวี้คุนขับขานออกมา ได้ผลักดันอารมณ์ของเพลงทั้งเพลงให้ทะยานขึ้นไปอีกขั้น

และนี่ก็คือจุดประสงค์ที่สวี่เยี่ยลากตัวต่งอวี้คุนมาร่วมวง

ฉันกำลังตีกลองอยู่ ไม่มีเวลาว่างมาร้องเพลงหรอกนะ

ในเมื่อเป็นแบบนี้ น้องชายก็ช่วยรับหน้าที่แทนไปแล้วกัน

ต่งอวี้คุนกระดกเหล้าเข้าปากไปสองตำลึง ความประหม่าตื่นเต้นมลายหายไปจนหมดสิ้นตั้งนานแล้ว

บ้าให้สุดก็จบเรื่อง!

ต่งอวี้คุนยังคงตะเบ็งเสียงร้องต่อไปไม่หยุด

เนื้อเพลงท่อนถัดมาของเพลง "เล่ห์กล" ยังคงสาดซัดความกวนประสาทออกมา โดยตั้งคำถามว่าเพลงร็อกมันทำให้ร่างกายของนายเหนื่อยล้าจนพังพาบไป

หรือว่าเป็นตัวนายนั่นแหละที่เหน็ดเหนื่อยจนหมดสภาพกันแน่

เนื้อหายังแซะไปถึงอุดมการณ์ที่จู่ ๆ ก็ดูไร้เรี่ยวแรงและหมดความหมายขึ้นมาดื้อ ๆ

จนถึงขั้นที่มองดูนายแล้วก็ไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรมาบรรยายได้อีกต่อไป

และตบท้ายด้วยการย้ำถามซ้ำ ๆ ว่าจะหาคำไหนมาพูดได้อีก

บรรดาคนไข้ที่อยู่ใต้เวทีต่างพากันหัวเราะร่า

สวี่เยี่ยเอาอีกแล้ว ให้คนอื่นมาร้องเพลงแทนตัวเองอีกแล้ว

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อยที่เขาทำแบบนี้

ในเวลานั้นเอง สวี่เยี่ยก็วางไม้ตีกลองในมือลง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังกึ่งกลางเวที

เสื้อคลุมสีขาวบนร่างของเขาพลิ้วไหวไปตามแรงลม

ครั้นเดินมาถึงใจกลางเวที เขาก็ยกสั่วล่าขึ้นมา แล้วเริ่มบรรเลงเป่ามันอีกคำรบ

เสียงสั่วล่าแผดก้องขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับที่เสียงเบสและเสียงกีตาร์พากันสอดประสานแทรกเข้ามา

บนเวที แสงไฟสีแดงและสีขาวกะพริบวูบวาบสลับกันไปมา

เสียงดนตรีประกอบค่อย ๆ ลดระดับความดังลงอย่างช้า ๆ

ท้ายที่สุดก็หลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานที่สาดส่องไปทั่วบริเวณรอบเวที

สวี่เยี่ยและพวกพ้องยืนเด่นเป็นสง่าอยู่บนเวทีในชุดขาวล้วน

บนจอภาพขนาดใหญ่ด้านหลัง ตัวอักษรสีขาวขนาดยักษ์สองตัวปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

เล่ห์กล