ตอนที่ 71 สั่วล่าแผดเสียง สะเทือนเลื่อนลั่นทั้งฮอลล์

สุ้มเสียงอันดังกังวานนี้ระเบิดตูมไปทั่วทั้งศูนย์กีฬาโอลิมปิก

จังหวะกลองพลันประโคมขึ้นพร้อมกัน ตามติดมาด้วยเสียงเครื่องเป่าสั่วล่าที่กรีดแหลมบาดหู

เวทีที่เคยมืดมิดสนิทพลันสว่างวาบเจิดจ้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน

ลำแสงสปอตไลต์สาดส่องไปทั่วสารทิศเป็นสาย

ฝั่งซ้ายของเวทีอาบด้วยแสงไฟสีขาว ขณะที่ฝั่งขวาของเวทีกลับย้อมด้วยแสงไฟสีแดง

ทั้งสองเฉดสีสาดส่องผสานกันจนสว่างโร่ไปทั่วทั้งลานเวที

บนจอยักษ์ด้านหลังเวทีปรากฏตัวอักษรสีขาวขนาดใหญ่สองตัวเด่นหรา

ตัวหนังสือสีขาวบนพื้นหลังสีดำทมิฬ

"เล่ห์กล"

ทันทีที่ชื่อเพลงปรากฏขึ้น เหล่าผู้ป่วยแห่งหั่วหัวย่วนทั่วทั้งฮอลล์ต่างลุกพรึบขึ้นยืน

พวกเขารอคอยวันนี้มาเนิ่นนานเหลือเกิน

สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่บนเวที

กล้องของห้องไลฟ์สดก็ตัดจากมุมกว้างเข้ามาเป็นภาพโคลสอัปในวินาทีนี้เช่นกัน

ภายใต้แสงไฟสีแดงสลับขาวที่สาดส่อง สวี่เยี่ยสวมผ้าคลุมสีขาวทับร่าง สองแขนชูขึ้นสูงแล้วโบกสะบัดไปมา

ส่วนพวกต่งอวี้คุนทั้งสี่คนยืนอยู่แถวหลัง ทุกคนล้วนสวมชุดสีขาวเช่นเดียวกัน เพียงแต่มีรายละเอียดปลีกย่อยต่างกันเล็กน้อย

พริบตาที่ลุคนี้ปรากฏสู่สายตา เสียงฮือฮาก็ดังระงมลั่นไปทั่วทั้งงาน

บนที่นั่งเมนเทอร์ กรรมการทั้งสามคนต่างพากันอ้าปากค้างตาค้างไปตามๆ กัน

คอสตูมของสวี่เยี่ยรอบนี้ มันชวนเหวอเกินเบอร์ยิ่งกว่าตอนร้องเพลงลำพองคราวก่อนเสียอีก

เหยียนมี่ถึงกับช็อกค้าง ทำหน้าราวกับไม่เคยพบไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต

ผ้าคลุมสีขาวของสวี่เยี่ยเปิดอ้าไว้ มีเพียงเชือกผูกรั้งอยู่ตรงคอเสื้อเท่านั้น

ทว่าเสื้อผ้าด้านในกลับเป็นเสื้อยืดลายดอก กางเกงขาสั้นลายดอก ซ้ำร้ายที่เท้ายังคีบรองเท้าแตะเอาไว้อีกต่างหาก

ส่วนพวกต่งอวี้คุนก็แต่งกายด้วยสไตล์พรรค์เดียวกันแทบไม่ผิดเพี้ยน

ก่อนหน้านี้ตอนกล้องแพลนไปหาพวกสวี่เยี่ย พวกเขายังไม่ได้สวมชุดคลุมสีขาวด้านนอกทับ

ทุกคนเลยไม่ได้เอะใจอะไร

แต่พอมาเห็นตอนนี้ มันสุดติ่งกระดิ่งแมวไปเลยจริงๆ!

หลินเกอยกมือลูบแขนตัวเองพลางพึมพำด้วยความทึ่ง "ทำไมดูแล้วมันเสียวสันหลังวาบๆ พิลึกนะ"

ไอ้ชุดขาวล้วนแบบนี้ มันชุดที่ใส่กันในงานศพชัดๆ ไม่ใช่หรือไง

สวีหนานเจียเบิกตากลมโตค้างไว้ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"สวี่เยี่ย นายจะทำให้ฉันหัวใจวายตายเหรอไงยะ! ไปสรรหาลุคบ้าบออะไรมาเนี่ย!"

สวีหนานเจียได้แต่กรีดร้องโวยวายอยู่ในใจ

ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้นักดนตรีพื้นบ้านกำลังบรรเลงเสียงสั่วล่าอย่างเมามัน

เสียงของสั่วล่าแผดดังข่มเสียงดนตรีชิ้นอื่นจนมิด ก้องกังวานไปทั่วทั้งฮอลล์การแสดง

พลังมนต์สะกดของเสียงสั่วล่ามันช่างทรงอานุภาพเกินต้านทานจริงๆ

คำกล่าวที่ว่าสั่วล่าดังปุ๊บก็จบเห่ทั้งเรื่องปั๊บ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยสักนิด

คอมเมนต์วิ่งบนจอในห้องไลฟ์สดระเบิดทะลักทันควัน

"ท่านผอ. โคตรเจ๋ง!"

"เพลงติดดินได้ แต่ไม่ใช่ติดยมโลกแบบนี้! ท่านผอ. เล่นบ้าอะไรเนี่ย!"

"ขนลุกไปทั้งตัวแล้วโว้ย!"

เร้าใจ ช่างเร้าใจสุดขั้วจริงๆ

การจัดแสดงบนเวทีครั้งนี้เหนือจินตนาการของทุกคนไปไกลลิบ

ณ ด้านหลังเวที

เมื่อหลี่ซิงเฉินได้ยินท่อนเปิดที่สวี่เยี่ยขับขานออกมา ใบหน้าของเขาก็ถอดสีบิดเบี้ยวทันที

เมื่อครู่เขาก็เพิ่งจะแสดงเพลงร็อกไปหยกๆ

ผลปรากฏว่าท่อนแรกที่สวี่เยี่ยพ่นออกมาดันเป็นการเหน็บแนมพี่ชายว่าจะเล่นร็อกไปเพื่ออะไร เล่นแล้วมันมีประโยชน์ตรงไหนกัน

หลี่ซิงเฉินรู้ดีว่าสวี่เยี่ยไม่ได้จงใจเจาะจงเล่นงานตนเอง เป็นแค่ความซวยที่ดันมาจ๊ะเอ๋กันพอดีต่างหาก

ทว่ายิ่งฟังก็ยิ่งสะอึกในใจจนทนแทบไม่ไหว

นี่มันด่ากูชัดๆ ไม่ใช่เรอะ

กูจะเล่นร็อกแล้วมันไปหนักหัวใครวะ

ในเวลานี้เอง เสียงสั่วล่าบนเวทีก็พลันเงียบลง

ทั้งห้าคนที่เพิ่งซดเหล้าขาวไปคนละสองตำลึง บัดนี้ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มแล่นขึ้นสมองจนดำดิ่งเข้าสู่ห้วงดนตรีอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

สวี่เยี่ยกระชับมือจับขาไมค์ตั้งพื้นตรงหน้า

มุมปากของเขาประดับไปด้วยรอยยิ้มอันพิกลที่ชวนให้เดาทางไม่ถูก

เคยมีคนกล่าวไว้ว่า ถ้าสติดีๆ ใครเขาจะฟังเพลงของวงกุหลาบมือสองกัน

และยังมีคนกล่าวไว้อีกว่า ถ้าไม่กึ่มเหล้าสักสองตำลึง จะไปร้องเพลงของวงกุหลาบมือสองได้ยังไง

บทเพลงที่เขาหยิบยกมาขับร้องในวันนี้ ก็คือบทเพลง "เล่ห์กล" ของวงกุหลาบมือสองนั่นเอง

เส้นทางชีวิตของวงดนตรีวงนี้ค่อนข้างระหกระเหินขรุขระ

มนต์เสน่ห์เฉพาะตัวอันจัดจ้านของหลงอี๋ผู้เป็นนักร้องนำ ใครที่เคยสดับฟังเพลงของพวกเขาย่อมไม่มีวันลืมเลือนได้ลง

กาลครั้งหนึ่งพวกเขาเคยโด่งดังอยู่ในแวดวงใต้ดิน และในช่วงที่สวี่เยี่ยข้ามภพมา วงดนตรีนี้ก็ดังระเบิดเถิดเทิงจนทะลุกรอบวงการไปแล้ว

บทเพลงของพวกเขามักจะมอบความรู้สึกอันแสนประหลาดล้ำให้แก่ผู้ฟังเสมอ

วงการเพลงทั้งยุทธภพไม่มีผู้ใดสามารถลอกเลียนแบบได้แม้แต่รายเดียว

เพลงของวงกุหลาบมือสองมีอยู่มากมาย ทว่าสวี่เยี่ยกลับเลือกเพลง "เล่ห์กล"

เพลงนี้อาจจะไม่ได้โด่งดังเปรี้ยงปร้างเท่ากับเพลงอื่นๆ แต่สวี่เยี่ยรู้สึกว่ามันช่างเหมาะสมกับตัวเขาที่สุดแล้ว

จากจุดเริ่มต้นที่เป็นเพียงผู้เข้าแข่งขันไม้ประดับคอยเติมช่องว่างให้เต็ม จนกระทั่งก้าวขึ้นมาเป็นท่านผอ. แห่งหั่วหัวย่วนในวันนี้

เขาไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้น เขาแค่อยากมอบความสุขให้แก่คนดู

เขาแค่อยากให้มีคนดูชื่นชอบเขามากขึ้นก็เท่านั้น

สวี่เยี่ยอ้าปากเปล่งเสียง ขับขานบทเพลงออกมา

น้ำเสียงของสวี่เยี่ยร้องเล่าถึงการที่ตนต้องคอยสรรหาลูกเล่นใหม่ๆ มาอวดโอ้ เพื่อให้ผู้คนยังคงรักและชื่นชอบต่อไปไม่เสื่อมคลาย

ท่วงทำนองเปรียบเปรยว่าศิลปะนั้นเป็นดั่งคนใบ้แต่กำเนิด หากอยากจะเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา ก็จำต้องดิ้นรนหาหนทางอื่นเพื่อส่งเสียงแทน

เสียงหัวเราะแหบแห้งแฝงความเย้ยหยันดังระเบิดก้องออกมาตามจังหวะดนตรี

เสียงตอกย้ำให้คนใบ้จงเปล่งวาจาออกมา เคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอันบ้าคลั่ง

ประโยคเพลงท่อนนี้ เมื่อร้องมาถึงตอนท้ายกลับไม่ได้จบลงแบบธรรมดาทั่วไป

แต่กลับลากหางเสียงด้วยเสียงหัวเราะอันแสบแก้วหู

ครั้นสวี่เยี่ยร้องท่อนเหล่านี้จบลง ตรงที่นั่งกรรมการ หลินเกอก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัวอีกคำรบ

เขาจ้องมองเงาร่างบนเวทีอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ตัวเขาราวกับถูกอัสนีบาตฟาดเปรี้ยงเข้าใส่อย่างจัง

"สุดยอด ช่างสุดยอดจริงๆ!"

เสียงหัวเราะปิดท้ายนั่น แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน และเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อต้านขัดขืน

เขาฟังออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อเพลงนี้ยังเสียดแทงเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจของเขาโดยตรง

ช่วงนี้กระแสความนิยมของหลินเกอกำลังเริ่มซบเซาลงไปบ้างแล้ว เพราะเขายังไม่มีผลงานเพลงใหม่ที่ดังเปรี้ยงปร้างออกมาเลย

สำหรับคนที่เป็นนักร้องหรือนักแสดงแล้ว มันไม่ใช่แบบนี้หรอกหรือ

มีเพียงการสร้างสรรค์ผลงานใหม่ออกมาไม่หยุดหย่อนเท่านั้น ถึงจะตรึงใจให้ผู้ชมชื่นชอบต่อไปได้

ศิลปะช่างเหมือนคนใบ้แต่กำเนิดจริงๆ มันจำเป็นต้องอาศัยนักแสดง นักร้อง หรือศิลปินมาเป็นสื่อกลางคอยถ่ายทอด ถึงจะส่งต่อสารเหล่านั้นไปถึงใจคนดูได้

ในเวลานี้ สวี่เยี่ยเริ่มขับขานบทเพลงต่อไป

เสียงเพลงตั้งคำถามกระแทกกระทั้นว่า จังหวะร็อกแอนด์โรลนี้มันบั่นทอนร่างกายให้เหนื่อยล้า หรือแท้จริงแล้วมันกำลังบดขยี้จิตวิญญาณของคนเราให้แหลกสลายกันแน่

อีกทั้งยังเปรียบความรักว่างมงายมืดบอดดั่งคนตาบอด ที่ต้องตะเกียกตะกายหาจุดยืนของตนเองเพื่อที่จะได้มีสิทธิ์ส่งเสียงร้องบอกใครสักคน

เสียงหัวเราะเย้ยหยันปนขื่นขมดังแทรกขึ้นมาอีกระลอก

เสียงสำรอกเค้นให้ส่งเสียงออกมา สลับกับเสียงหัวเราะรวนอย่างบ้าคลั่งเสียดแทงโสตประสาท

ตรงที่นั่งกรรมการ สวีหนานเจียจ้องมองเวทีตาค้าง

"นี่มันวิธีร้องแบบไหนกันเนี่ย ทำไมตอนท้ายต้องมีเสียงหัวเราะแบบนั้นด้วยล่ะคะ!"

ไอดอลสาวจากวงเกิร์ลกรุ๊ปไม่เข้าใจวิธีการดีไซน์เสียงร้องแบบนี้ของสวี่เยี่ยเลยสักนิด แต่เธอกลับรู้สึกว่า ตัวเองถูกเสียงร้องของสวี่เยี่ยสะกดเข้าให้อย่างจังเสียแล้ว

เพลงนี้ มีมนต์สะกดอันประหลาดล้ำอย่างแท้จริง

ที่หลังเวที จางกวงหรงจับจ้องจอมอนิเตอร์ มุมปากของเขาผุดรอยยิ้มขึ้นมาบางๆ

สวี่เยี่ยเคยเอาเพลงนี้มาให้เขาดูเนื้อเพลงล่วงหน้าแล้ว พอดูเนื้อเพลงจบ จางกวงหรงก็อนุมัติให้สวี่เยี่ยใช้แสดงได้ทันที

บางทีเพลงนี้อาจจะนำพากระแสตอบรับที่คาดไม่ถึงบางอย่างตามมา แต่เขาก็หาได้สนใจไม่

เพราะว่า เขาไม่อยากปิดปากศิลปะ

จงอย่าเป็นใบ้ แค่ร้องตะโกนมันออกมาดังๆ ก็พอแล้ว

วินาทีนี้ บนเวที สวี่เยี่ยเอื้อมมือไปจับสั่วล่าที่เหน็บอยู่ตรงเอว

ที่เอวของเขาเหน็บสั่วล่าเอาไว้แต่แรกแล้วอันหนึ่ง

ทว่าจนกระทั่งถึงตอนนี้ ทุกคนถึงเพิ่งสังเกตเห็น

"ท่านผอ. จะเป่าสั่วล่าแล้ว!"

"ท่านผอ. ขอร้องล่ะ! อย่าเพิ่งปล่อยท่าไม้ตายสิ! ทำแบบนี้แม่จะนึกว่าฉันกำลังดูไลฟ์สดงานศพบ้านไหนอยู่นะเว้ย!"

"เพลงร็อกบ้านไหนเขาพกสั่วล่ามาด้วยวะเนี่ย!"

ภายในห้องไลฟ์สด ข้อความคอมเมนต์วิ่งบนจอพลุ่งพล่านเดือดดาลไม่หยุดนับตั้งแต่สวี่เยี่ยก้าวขึ้นมาบนเวที

ผู้คนมากมายจำต้องกดปิดการแสดงผลคอมเมนต์ไปบางส่วนอย่างช่วยไม่ได้ เพื่อที่จะได้ชมการแสดงอย่างเต็มอรรถรสโดยไม่ถูกรบกวน

สวี่เยี่ยหยิบสั่วล่าขึ้นมา แล้วยกมันขึ้นจ่อริมฝีปาก

จากนั้น เขาก็เริ่มบรรเลง

สุ้มเสียงสูงปรี๊ดแหลมคมอันทรงพลังทะลุทะลวงของสั่วล่า ดังกึกก้องกังวานไปทั่วทั้งศูนย์กีฬาโอลิมปิก

แม้แต่เสียงกลอง กีตาร์ และเบส ก็ไม่อาจกลบเสียงของสั่วล่าลงได้แม้แต่น้อย

ทุกคนรู้สึกเพียงว่าสมองถูกคลื่นเสียงนี้กระแทกกระทั้นจนขาวโพลนไปหมด หนังหัวชาวาบด้วยความสะพรึง

ระเบิดแล้ว ทั่วทั้งงาน ระเบิดความคลั่งออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ!