ตอนที่ 70 การแสดงใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว!

ณ ศูนย์กีฬาโอลิมปิก แสงไฟบนเวทีสว่างไสวระยิบระยับ

ทันทีที่เสียงดนตรีดังขึ้น เงาร่างของผู้เข้าแข่งขันสิบหกคนสุดท้ายระดับประเทศของรายการซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้ก็ทยอยก้าวขึ้นมาบนเวที

ทุกคนร่วมกันขับร้องเพลงธีมประจำรายการที่มีชื่อเดียวกับรายการ "ซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้"

ในห้องรับรองวีไอพีห้องหนึ่งตรงอัฒจันทร์ผู้ชม มีชายวัยกลางคนหลายคนกำลังนั่งอยู่

นี่คือที่นั่งชมซึ่งทีมงานรายการจัดเตรียมไว้สำหรับแขกคนพิเศษโดยเฉพาะ

คนที่นั่งอยู่ในนี้ตอนนี้มีทั้งซ่งเจิ้งฉีบอสใหญ่แห่งชิงเหนี่ยวเอนเตอร์เทนเมนต์ บอสของจี๋กวงมีเดีย ผู้บริหารเพนกวินวิดีโอ ผู้บริหารจวี๋จื่อวิดีโอ และคนอื่น ๆ อีกมากมาย

คนพวกนี้ล้วนเป็นผู้ทรงอิทธิพลที่เพียงแค่กระทืบเท้าเบา ๆ ก็สะเทือนไปทั้งวงการบันเทิง

ทว่าในวันนี้ ภายในห้องรับรองกลับมีคนแปลกแยกปะปนเข้ามาคนหนึ่ง

หวังซวี่ บอสแห่งเซิงกวงเอนเตอร์เทนเมนต์

ด้วยความที่หวังซวี่เป็นเจ้านายของสวี่เยี่ย เขาจึงได้รับคำเชิญจากทีมงานรายการให้เข้ามาร่วมชมในห้องรับรองแห่งนี้ด้วย

ชายวัยกลางคนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงตัวประกอบเล็ก ๆ ในวงการบันเทิง กระทั่งโอกาสจะได้นั่งร่วมโต๊ะกับคนอื่นยังไม่มี บัดนี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทีสงบนิ่งผ่อนคลาย

และคนที่นั่งข้างกายเขาก็คือผู้บริหารของเพนกวินวิดีโอ

ระหว่างฟังเสียงเพลงที่แว่วมาจากด้านนอก สายตาของซ่งเจิ้งฉีก็กวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ร่างของหวังซวี่

ซ่งเจิ้งฉีหัวเราะเบา ๆ "บอสหวังดวงดีจริง ๆ นะครับ คราวนี้ได้ต้นกล้าชั้นดีไป เซิงกวงเอนเตอร์เทนเมนต์จะเจริญรุ่งเรืองคงอยู่อีกไม่ไกลแล้ว"

สีหน้าของหวังซวี่ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

วันนี้อยู่ที่อานเฉิง ซึ่งเป็นถิ่นของเขา ไม่มีอะไรให้ต้องกลัวเลยสักนิด

หวังซวี่เอ่ยเรียบ ๆ "จะเทียบกับบอสซ่งได้ยังไงล่ะครับ ศักยภาพของบอสซ่งเหนือกว่าเซิงกวงเอนเตอร์เทนเมนต์ของเราตั้งเยอะ อยากจะเล่นงานใครก็ทำได้ดั่งใจนึก"

สีหน้าของซ่งเจิ้งฉีพลันชะงักแข็งค้าง

เรื่องที่เขาแอบไปหาหวังซวี่กับสวี่เยี่ยเป็นการส่วนตัวไม่ได้เป็นความลับในวงการเลย

กระทั่งเรื่องที่เขายื่นสัญญาเกรด B ให้ คนในวงการก็รู้กันทั่ว

บางคนถึงกับมองว่าระดับสัญญาที่ซ่งเจิ้งฉีให้นั้นสูงเกินไปด้วยซ้ำ

ทว่าท้ายที่สุดแล้ว สวี่เยี่ยกลับปฏิเสธ

เรื่องนี้ทำให้ซ่งเจิ้งฉีรู้สึกเสียหน้าไม่น้อย

คนในวงการส่วนใหญ่มองหวังซวี่กับสวี่เยี่ยว่าโง่เง่าเต่าตุ่น

ทั้งที่ถ้าขายสวี่เยี่ยออกไปก็ฟันเงินก้อนโตได้แท้ ๆ แต่หวังซวี่กลับไม่ยอม

ส่วนสวี่เยี่ย ทั้งที่มีโอกาสได้ไปยืนบนแพลตฟอร์มที่ดีกว่า ก็ยังไม่ตกลงเช่นกัน

ซ่งเจิ้งฉียิ้มแห้ง ๆ "บอสหวังพูดเล่นแล้ว พวกเราแข่งขันกันอย่างเป็นธรรมต่างหากล่ะครับ ผมล่ะสงสัยจริง ๆ ว่าคุณเซ็นสัญญากับสวี่เยี่ยไว้แบบไหนกันแน่"

ทุกคนต่างหันมาจ้องมองหวังซวี่เป็นตาเดียว

นิ้วมือของหวังซวี่เคาะลงบนที่วางแขนของเก้าอี้พลางกล่าวอย่างสงบ "สัญญาที่ให้เกียรติเขามากที่สุดครับ"

ขณะนั้นเอง บนเวที ผู้เข้าแข่งขันทั้งสิบหกคนปรากฏตัวจนครบแล้ว

ทุกคนยืนร้องเพลงธีมร่วมกันอยู่บนเวที

ตำแหน่งของสวี่เยี่ยอยู่ตรงกลาง โดยมีต่งอวี้คุนยืนอยู่ข้าง ๆ

ทันทีที่กล้องตัดภาพไปหาสวี่เยี่ย คอมเมนต์วิ่งบนจอก็ทะลักเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"พวกเรา แบบนี้ถือว่าท่านผอ.ร้องเพลงจริงจังยังอะ"

"ต้องยอมรับเลยว่าท่านผอ.ในชุดสูทนี่โดนใจกูสุด ๆ!"

"ฉันสัมผัสได้ถึงความไม่เต็มใจบนหน้าท่านผอ.เลยว่ะ"

"นี่ไม่นับว่าร้องจริงจังสักนิด แค่ร้องประสานเสียงเอง ต้องรอเขาร้องเดี่ยวคนเดียวถึงจะนับโว้ย"

ในคอมเมนต์วิ่งบนจอ ผู้คนต่างพากันถกเถียงเรื่องผู้เข้าแข่งขันบนเวที

เมื่อการร้องเพลงประสานเสียงจบลง ก็เป็นคิวการแสดงบนเวทีของกรรมการทั้งสามท่าน

เหยียนมี่ ดีวาสาวผู้คร่ำหวอดในวงการเพลงนำเสนอเพลงป๊อปเพลงหนึ่ง ซึ่งเป็นหนึ่งในผลงานยอดฮิตที่มีคนร้องตามได้มากที่สุดของเธอ

เธอมาในชุดราตรียาวสีดำพร้อมออร่าทรงพลัง ยามก้าวเดิน ขาเรียวยาวคู่งามที่โผล่พ้นรอยผ่าของชายกระโปรงยิ่งขับเน้นเสน่ห์เย้ายวนใจ

หลังจากเธอแสดงจบก็เป็นคิวการแสดงของสวีหนานเจีย สาวน้อยแห่งวงหยวนชี่เส้าหนี่ว์โชว์ศักยภาพการร้องและการเต้นอย่างเต็มที่ โดยเพลงที่นำมาร้องก็เป็นเพลงของเกิร์ลกรุ๊ปเช่นกัน

สวีหนานเจียกระโดดโลดเต้นอยู่บนเวที เปี่ยมล้นไปด้วยความสดใสและมีชีวิตชีวาจนผู้ชมจำนวนมากต่างตกหลุมรักสาวน้อยน่ารักคนนี้

และคนสุดท้ายคือหลินเกอที่ขึ้นมาร้องเพลงหนึ่งเพลง

กว่าขั้นตอนเหล่านี้จะเสร็จสิ้น เวลาก็ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว

ระหว่างนั้นยังต้องแทรกโฆษณาและฉากพูดคุยสัมภาษณ์อีกเล็กน้อย

กระทั่งถึงเวลาสามทุ่ม การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศช่วงเนื้อหาหลักก็เริ่มต้นขึ้นจริง ๆ เสียที

คนแรกที่ก้าวขึ้นสู่เวทีคืออู๋หยุนเฟิง

เพลงที่เขาร้องคือเพลงแร็ป แถมยังมีแดนเซอร์ช่วยเต้นปลุกบรรยากาศให้ทั้งฮอลล์เริ่มร้อนแรงขึ้นมา

การขึ้นแสดงเป็นคนแรกย่อมเสียเปรียบเป็นธรรมดา อู๋หยุนเฟิงจึงถือว่าเตรียมตัวมาไม่เลว

ร้องเพลงแนวคึกคักแบบนี้ อย่างไรก็ให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าการร้องเพลงช้าเนิบนาบอยู่แล้ว

หลังจากอู๋หยุนเฟิงแสดงจบ คนที่ขึ้นเวทีเป็นลำดับที่สองก็คือเจียงเซิ่ง

รอบชิงชนะเลิศได้ยกเลิกช่วงลงคะแนนโหวตสดในงาน การจัดอันดับสุดท้ายจะวัดกันที่ตารางจัดอันดับความนิยมล้วน ๆ

และอันดับหนึ่งของตารางจัดอันดับความนิยมก็คือแชมป์เปี้ยนของรายการซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้

ด้วยเหตุนี้ ในวันนี้ทีมงานจึงได้ทำการปรับเปลี่ยนกติกาการโหวตของตารางจัดอันดับความนิยมชั่วคราว

คะแนนโหวตทั้งหมดจะคูณสอง

และแน่นอนว่า ไม่พ้นที่จะมีตัวเลือกให้เติมเงินเพื่อโหวตเพิ่มด้วย

เมื่อการแสดงของอู๋หยุนเฟิงจบลง คะแนนโหวตของเขาก็เริ่มพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก การแสดงของเจียงเซิ่งก็สิ้นสุดลงเช่นกัน

คะแนนโหวตของทั้งสองคนพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว จนเกือบจะแซงหน้าสวี่เยี่ยที่มีคะแนนขยับขึ้นอย่างช้า ๆ

ในไม่ช้า ก็ถึงคิวที่หลี่ซิงเฉินต้องขึ้นเวที

การออกแบบเวทีของหลี่ซิงเฉินมีความเป็นมืออาชีพอย่างยิ่ง เขายังพาวงดนตรีขึ้นมาด้วยหนึ่งวง

เมื่อการแสดงของหลี่ซิงเฉินเริ่มต้นขึ้น ช่องไลฟ์สดก็เริ่มคึกคักขึ้นมาทันที

"น่าสนใจว่ะ! หลี่ซิงเฉินร้องเพลงร็อกเฉยเลย!"

"พี่ซิงเฉินตอนร้องเพลงโคตรหล่อ!"

"เวทีนี้ ดูเท่เกินไปแล้ว!"

ภายในห้องพักรอขึ้นเวทีส่วนตัว

สวี่เยี่ยจ้องมองภาพถ่ายทอดสดบนจอขนาดใหญ่ มุมปากเผยรอยยิ้มออกมาบาง ๆ

นี่มันไม่บังเอิญไปหน่อยเหรอ

หลี่ซิงเฉินก็ร้องเพลงร็อกเหมือนกันเนี่ยนะ

ต่งอวี้คุนที่อยู่ข้าง ๆ มีท่าทางประหม่าอยู่พอสมควร เขาไม่ได้ประหม่าเพราะเรื่องจะชนะหรือไม่ แต่เป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้ขึ้นแสดงบนเวทีใหญ่ขนาดนี้

"พี่เยี่ย ผมยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่นิดหน่อยเลยอะ" ต่งอวี้คุนพึมพำ

พวกกัวตงเฉียงสามคนที่อยู่ด้านข้างก็ประหม่าอยู่เหมือนกัน

พวกเขาไม่เหมือนต่งอวี้คุน สิ่งที่พวกเขากลัวคือการขายหน้าประชาชีจนไม่มีที่ยืนในสังคมต่างหาก

ทุกคนต่างหันไปมองสวี่เยี่ยเป็นตาเดียว

สวี่เยี่ยยิ้มออกมา "สำหรับสถานการณ์ของพวกนายเนี่ยนะ ฉันเตรียมการไว้แต่เนิ่น ๆ แล้ว"

สวี่เยี่ยหันหลังเดินไปที่กระเป๋าเดินทางของตัวเอง แล้วหยิบขวดเหล้าขาวออกมาจากข้างในหนึ่งขวด

เหล้าขาวขวดนี้เป็นแบรนด์เก่าแก่ท้องถิ่นของเมืองอานเฉิง ยี่ห้อเฟิ่งหวง

หนึ่งขวดมีขนาดห้าร้อยมิลลิลิตร

จากนั้นสวี่เยี่ยก็หยิบจอกเหล้าขาวออกมาจากกระเป๋าเดินทางอีกห้าใบ

สีหน้าของพวกต่งอวี้คุนเปลี่ยนไปทันควัน

มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย

ทำไมถึงเอาเหล้าขาวออกมาได้วะ

แกมาร่วมรายการ แต่ในกระเป๋าเดินทางดันพกเหล้าขาวมาด้วยเนี่ยนะ

สวี่เยี่ยถือขวดเหล้ากับจอกเดินตรงเข้ามา วางลงบนโต๊ะ แล้วรินให้จนเต็มทุกจอก

จอกเหล้านี้มีขนาดจุได้หนึ่งร้อยกรัม พอรินครบแล้ว เหล้าในขวดก็หมดเกลี้ยงพอดี

สวี่เยี่ยยกจอกเหล้าขึ้นมา พลางเอ่ยช้า ๆ "ไม่ต้องตื่นเต้นกัน ซดเหล้าเข้าไปคนละหนึ่งร้อยกรัม ทุกอย่างก็ฉลุย มา ชนแก้ว!"

ต่งอวี้คุนกับพวกพ้องต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ตกลงว่าควรดื่มหรือไม่ควรดื่มดีวะเนี่ย

จะขึ้นเวทีรอบชิงอยู่รอมร่อ ดันชวนกระดกเหล้าขาวเนี่ยนะ

ป่วยปะเนี่ย

ทั้งสี่คนมองสลับกันไปมา สุดท้ายต่งอวี้คุนก็ยกจอกขึ้นมา

"พี่เยี่ยว่าไงก็ว่าตามนั้น!" ต่งอวี้คุนเอ่ยอย่างแน่วแน่

พวกกัวตงเฉียงสามคนสบตากัน ความจริงพวกเขาก็ดื่มเหล้าเป็นอยู่แล้ว การดื่มก่อนขึ้นแสดงก็ใช่ว่าจะไม่เคยทำ

ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ดื่มสิ

ทั้งสามคนจึงยกจอกเหล้าขึ้นมาเช่นกัน

ในตอนนี้ การแสดงของหลี่ซิงเฉินสิ้นสุดลงแล้ว พิธีกรยิ้มพลางกล่าวว่า "ลำดับต่อไปที่จะขึ้นแสดงคือสวี่เยี่ย พวกเรามาดูกันดีกว่าครับว่าตอนนี้สวี่เยี่ยกำลังทำอะไรอยู่"

จอใหญ่บนเวทีตัดภาพไปยังห้องพักรอของสวี่เยี่ยทันที

พริบตาต่อมา ฝั่งอัฒจันทร์คนดูก็เกิดเสียงฮือฮาดังระงม

คอมเมนต์วิ่งบนจอในห้องไลฟ์สดระเบิดขึ้นในชั่วพริบตา

"ท่านผอ. โคตรเจ๋ง! จิบย้อมใจก่อนแข่งไปหนึ่งกรุบ!"

"สุดจัด! ท่านผอ. กับพวกดันนั่งก๊งเหล้ากันเฉย!"

"ถ้าแต่ก่อนมีใครมาบอกว่านักร้องดื่มเหล้าขาวก่อนขึ้นเวที ฉันไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด แต่ตอนนี้ กูเชื่อแล้ว!"

พิธีกรถึงกับอึกอักไปชั่วขณะ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดดี

ในภาพที่ฉาย สวี่เยี่ยทั้งห้าคนชนแก้วพร้อมเพรียงกัน ก่อนจะกระดกเหล้าขาวหมดรวดเดียวในอึกเดียว

พิธีกรรีบเอ่ยขึ้นมาว่า "สวี่เยี่ยกำลังจะขึ้นเวทีแล้ว ขอให้ทุกคนรอติดตามชมได้เลยครับ"

บนเวที แสงไฟพลันมืดสลัวลง เวทีทั้งผืนจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด

เวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไปทีละวินาที

ในที่สุด ท่ามกลางความมืดก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

เสียงนี้ฟังดูคล้ายกับเสียงที่เปิดจากลำโพงตามสายในหมู่บ้านชนบท ให้ความรู้สึกเป็นกันเองและชวนให้นึกถึงวันวานเป็นอย่างยิ่ง

"สหายทั้งหลายโปรดอยู่ในความสงบครับ การแสดงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วครับ"

นี่คือเสียงของสวี่เยี่ย

สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนประหลาดใจ

การเปิดตัวแบบนี้ ไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อนจริง ๆ

สมเป็นแกจริง ๆ สวี่เยี่ย

เมื่อสิ้นเสียงพูด เสียงกริ่งก็ดังขึ้นตามมา มันคือเสียงออดเข้าเรียนของโรงเรียนนั่นเอง

ทว่าบนเวทีในยามนี้ ยังคงมืดสนิทไร้แสงไฟ

ทันใดนั้น หลังเสียงออดเงียบลงได้เพียงไม่กี่วินาที เสียงหนึ่งก็พลันแผดก้องกังวานไปทั่วทิศทาง

และนี่ ก็ยังคงเป็นเสียงของสวี่เยี่ย

เพียงแต่น้ำเสียงนี้แฝงไปด้วยมนต์เสน่ห์และเอกลักษณ์อันพิลึกพิลั่น คล้ายกำลังเอื้อนเอ่ย แต่ก็เหมือนกำลังขับขาน

มันแล่นผ่านหูของทุกคนราวกับเสียงอัสนีบาตฟาดเปรี้ยง

มันคือท่อนเปิดเพลงร็อกกลิ่นอายพื้นบ้านสุดยียวนที่โพล่งถามขึ้นมาอย่างกวนประสาทว่า พี่ชายจะเล่นร็อกไปเพื่ออะไร มีประโยชน์ตรงไหนกัน ก่อนจะตบท้ายด้วยเสียงแผดร้องโหยหวนลากยาวอย่างสะใจ