ตอนที่ 69 แกเองก็ไม่อยากให้คนอื่นรู้ใช่ไหมล่ะ

เมืองอานเฉิง ศูนย์กีฬาโอลิมปิก

สเตเดียมสร้างใหม่แห่งนี้จุผู้ชมได้กว่าหนึ่งหมื่นคน และศูนย์กีฬาโอลิมปิกเองก็รับจัดคอนเสิร์ตของนักร้องดังมาแล้วนับไม่ถ้วน

การจัดกิจกรรมในสถานที่ระดับนี้ ค่าใช้จ่ายย่อมสูงลิบลิ่วจนน่าตกใจ

นอกจากค่าเช่าสถานที่แล้ว ยังมีค่าใช้จ่ายด้านอุปกรณ์ต่างๆ อีกด้วย

เครื่องเสียงที่ใช้ในสตูดิโอถ่ายทำ ไม่ได้แปลว่าจะใช้ในลานกว้างเปิดโล่งได้ จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ระดับมืออาชีพ

รวมถึงอุปกรณ์แสงสีและสเปเชียลเอฟเฟกต์บนเวที ทุกวินาทีล้วนแต่เป็นการเผาผลาญเงินทั้งสิ้น

จางกวงหรงคราวนี้ทุ่มสุดตัวอย่างเห็นได้ชัด เขาต้องการเนรมิตเวทีรอบชิงชนะเลิศที่ไม่เคยมีมาก่อน โดยไม่สนว่าจะต้องจ่ายหนักแค่ไหน

จนถึงตอนนี้ ในหัวเซี่ยยังไม่เคยมีรายการวาไรตี้ไหนรวยและใจป้ำขนาดมาจัดรอบชิงชนะเลิศในสถานที่ที่จุคนได้เป็นหมื่นขนาดนี้มาก่อน

แค่ลูกเล่นนี้เพียงอย่างเดียว ก็ทำให้รายการ "ซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้" ถูกสำนักข่าวและสื่อต่างๆ หยิบยกมาพูดถึงไม่เว้นแต่ละวันตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา

ในสัปดาห์นี้ รายการวาไรตี้ทุกรายการที่ออกอากาศช่วงเดียวกันล้วนหม่นแสงลงเมื่อเทียบกับ "ซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้"

ทั้งนายทุนและผู้กำกับเบื้องหลังรายการเหล่านั้นต่างก็จนปัญญา

ใครใช้ให้พวกเขาดันมาชนกันเล่า

บางรายการถึงกับยอมแก้บทกะทันหัน ยืดจำนวนตอนออกไป เพื่อหวังว่าหลัง "ซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้" ปิดฉากลงแล้ว จะยังพอฟื้นตัวกลับมาได้บ้าง

สิบเอ็ดโมงเช้า

การซ้อมคิวของทีมงานเสร็จสิ้นลงแล้ว ที่เหลือก็คือให้ผู้เข้าแข่งขันสลับกันขึ้นซ้อมการแสดงของตัวเองบนเวทีจริง

ในช่วงที่ผู้เข้าแข่งขันทั้งสี่คนของรอบชิงชนะเลิศทำการซ้อม บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องจะถูกกันออกไปจนหมด เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีเนื้อหาการแสดงรั่วไหลออกไป

ครั้งนี้ สวี่เยี่ยยังคงขึ้นแสดงเป็นคนสุดท้ายเช่นเคย

ในระหว่างที่อีกสามคนทยอยขึ้นซ้อมตามลำดับ สวี่เยี่ยกับคนอื่นๆ กำลังเปลี่ยนชุดกันอยู่ในห้องซ้อมส่วนตัวที่ทีมงานจัดเตรียมไว้ให้

เพื่อรายการรอบสุดท้ายนี้ สวี่เยี่ยถึงกับวานให้เจิ้งอวี่สั่งตัดชุดมาเป็นพิเศษหนึ่งเซต

กัวตงเฉียงมองดูชุดสีขาวโพลนที่สวี่เยี่ยหยิบออกมาจากถุง ใบหน้าก็เริ่มซีดเผือดลงทันที

มือกลองและนักดนตรีพื้นบ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ ต่างก็จ้องมองชุดในมือของสวี่เยี่ยตาไม่กะพริบ

พวกเขารู้อยู่แล้วว่าสวี่เยี่ยเตรียมชุดสำหรับการแสดงเอาไว้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าชุดแสดงชุดนี้มันจะสติหลุดโลกขนาดนี้

"พี่เฉียง นี่มันชุดอะไรกันเนี่ยครับ ทำไมดูเหมือนชุดที่ใส่ในงานศพเลยล่ะ?" มือกลองถามขึ้น

กัวตงเฉียงกลืนน้ำลายเอื๊อกหนึ่งแล้วตอบว่า "ไอ้นี่มันน่าจะเรียกว่าศิลปะมั้ง?"

ตอนนั้นเอง สวี่เยี่ยก็แบ่งชุดเสร็จเรียบร้อยพอดี

สวี่เยี่ยเอ่ยเรียก "มารับชุดของตัวเองไปเร็ว ตอนแสดงต้องใส่ชุดนี้นะ"

กัวตงเฉียงเดินเข้าไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักพลางเกาหัว "สวี่เยี่ย ชุดนี้มันดูจะศิลปะเกินไปหน่อยไหม ดูความขาวนี่สิ ใส่เข้าไปแล้วนึกว่าไปจัดงานศพที่ไหน ถึงเพลงร็อกจะมีเดธร็อกก็เถอะ แต่เดธที่ว่ามันไม่ได้หมายถึงความตายตรงตัวแบบนี้นะโว้ย"

มือกลองและนักดนตรีพื้นบ้านก็พยักหน้าหงึกๆ เห็นพ้องต้องกัน

"นั่นสิ สวี่เยี่ย ใส่ชุดนี้ขึ้นแสดง รู้สึกว่ามันไม่ค่อยเป็นมงคลเท่าไรเลยนะ"

สวี่เยี่ยพูดออกมาหน้าตาเฉย "ใส่ชุดนี้ขึ้นแสดง เพิ่มให้คนละหนึ่งหมื่นหยวน"

สีหน้าของกัวตงเฉียงกับพวกอีกสองคนเปลี่ยนไปในทันดล

ความรู้สึกลังเลและกระอักกระอ่วนใจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยรอยยิ้มอันเป็นมิตรและอบอุ่น

กัวตงเฉียงคว้าชุดของตัวเองมาทันที "รีบใส่เร็วเข้า เมื่อกี้ฉันก็บอกไปแล้วว่าชุดของสวี่เยี่ยน่ะเขาเรียกว่าศิลปะ พวกเราคนทำเพลงต้องมีจิตวิญญาณแห่งการอุทิศตนเพื่อศิลปะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเงินเลยสักนิด"

"พี่เฉียงพูดถูกที่สุด! พวกเราต้องอุทิศตนเพื่อศิลปะ"

อีกสองคนก็รีบคว้าชุดมาถือไว้ในมือ พร้อมกับทำสีหน้ามุ่งมั่นราวกับพร้อมจะบุกน้ำลุยไฟอย่างไม่คิดชีวิต

ทั้งห้าคนเปลี่ยนชุดกันจนเสร็จสรรพ พอทีมงานมาแจ้ง พวกเขาก็เดินผ่านช่องทางพิเศษเข้าสู่เวทีเพื่อซ้อมคิว

การซ้อมดำเนินไปอย่างราบรื่น ทว่าพอการซ้อมสิ้นสุดลง สายตาที่บรรดาทีมงานมองมายังสวี่เยี่ยและพวกพ้องกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ตอนที่จางกวงหรงเดินมาตรวจงาน เห็นทีมงานคนหนึ่งกำลังยืนหัวเราะคิกคักเหมือนคนบ้า

เขาจึงเอ่ยถาม "หัวเราะอะไรของแก?"

ทีมงานคนนั้นตอบว่า "ผมไม่ได้บ้านะครับ"

หนึ่งทุ่มตรง

ผู้ชมที่ได้บัตรเข้าชมรอบจริงเริ่มทยอยเข้าสู่ฮอลล์แล้ว

ผู้ชมหนึ่งหมื่นคนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แค่ช่วงเวลาตรวจบัตรเข้างานก็ต้องใช้เวลานานมากแล้ว

เวลานี้ บริเวณด้านนอกจุดตรวจบัตรของศูนย์กีฬาโอลิมปิก

ผู้ชมจำนวนมหาศาลกำลังยืนเข้าแถวเพื่อรอเข้าไปในงาน

ในกลุ่มผู้ชมเหล่านี้ บางคนถือป้ายไฟ บางคนก็ถืออุปกรณ์เชียร์อย่างเช่นโปสเตอร์

ชื่อบนนั้นล้วนเป็นชื่อจำพวก "หลี่ซิงเฉิน" หรือ "เจียงเซิ่ง"

โดยเฉพาะแฟนคลับของหลี่ซิงเฉิน พวกเธอยืดอกเชิดหน้า ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนราวกับไก่โต้งที่กำลังวางก้าม

อุปกรณ์เชียร์ของหลี่ซิงเฉินมีจำนวนมากที่สุดในงาน ส่วนของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นถือว่าค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกัน

ทว่าสิ่งที่ทำให้แฟนคลับของหลี่ซิงเฉินรู้สึกแปลกใจก็คือ ในสถานที่จัดงานกลับไม่พบอุปกรณ์เชียร์ที่เกี่ยวข้องกับสวี่เยี่ยเลยแม้แต่อันเดียว

นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย

แฟนคลับของสวี่เยี่ยก็ใช่ว่าจะน้อยเสียเมื่อไหร่

แต่ภาพตรงหน้านี้กลับยิ่งทำให้พวกเธอรู้สึกตื่นเต้นสะใจมากขึ้นไปอีก

หากแฟนคลับของสวี่เยี่ยถึงขนาดไม่มาดูที่หน้างานจริงๆ ละก็ นั่นคงส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจของสวี่เยี่ยอย่างมากแน่

ท่ามกลางฝูงชน หญิงสาวคนหนึ่งที่สวมเสื้อยืดเอวลอยสีขาวกับกางเกงขาสั้นกุดสีดำกำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ

รูปร่างของหญิงสาวคนนี้ดีเยี่ยม เรียวขายาวขาวผ่องใต้กางเกงขาสั้นดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย เอวคอดกิ่วที่โผล่พ้นชายเสื้อก็บอบบางน่าทะนุถนอม เป็น "เอวเอสขนาดเท่ากระดาษเอสี่" ที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

หญิงสาวคนนี้ชื่อหานหราน เป็นชื่อที่ดูแสนจะธรรมดา แต่ในโลกอินเทอร์เน็ต เธอกลับมีไอดีที่โด่งดังสะท้านวงการ

"หัวหน้าหน่วยรปภ. ประจำหั่วหัวย่วน"!

หากมองแค่รูปลักษณ์ภายนอกของหานหราน คงไม่มีใครคิดว่าเธอจะเป็นแฟนคลับของสวี่เยี่ยเด็ดขาด

ยิ่งไม่มีทางเชื่อมโยงเธอกับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยรปภ. ประจำหั่วหัวย่วนได้เลย

มือของหานหรานคอยกดกระเป๋าสะพายข้างใบใหญ่ที่พาดอยู่บนตัวไว้ตลอดเวลา พลางสอดส่ายสายตามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วกดเข้ากลุ่ม "ฝ่ายพลาธิการโรงพยาบาลจิตเวชหั่วหัว"

[หัวหน้าหน่วยรปภ. ประจำหั่วหัวย่วน: พี่น้องสุดหล่อ ฉันถึงหน้างานแล้วนะ]

[ไม่ได้ป่วยถึงมาหาหมอ: รับทราบ พี่น้องสุดหล่อ ฉันก็เข้ามาแล้วเหมือนกัน]

มีคนจำนวนมากพิมพ์ข้อความทำนองเดียวกันตอบกลับมาอยู่ด้านล่าง

รอบชิงชนะเลิศของสวี่เยี่ยทั้งที มีหรือที่เพื่อนร่วมโรงพยาบาลแห่งหั่วหัวย่วนจะไม่มา

เพียงแต่ทุกคนทำตัวโลว์โปรไฟล์กันมาก

ถ้ามองแค่ภายนอก คุณไม่มีทางดูออกเลยว่าใครคือแฟนคลับของสวี่เยี่ย

เพราะเวลาที่คนไข้จิตเวชยังไม่กำเริบ คุณย่อมมองไม่ออกหรอกว่าเขาเป็นผู้ป่วยจิตเวช

หานหรานพิมพ์ข้อความต่อไป

"เอาของมากันครบไหม"

ไม่นาน ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมา

"เอามาแล้ว!"

"วางใจได้ ไม่ลืมหรอก วันนี้ต้องจัดหนักให้ท่านผอ. ประทับใจไม่รู้ลืมไปเลย!"

"เป๊ะแน่นอน!"

สมาชิกในกลุ่มต่างพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ

หานหรานเปิดหน้าต่างแชตส่วนตัวกับสมาชิกที่ใช้ชื่อ "ไม่ได้ป่วยถึงมาหาหมอ" ขึ้นมา

"เธออยู่ตรงไหนน่ะ"

"ฉันอยู่ตรงจุดตรวจบัตรช่องสาม"

"บังเอิญจัง ฉันก็อยู่ตรงจุดตรวจบัตรช่องสามเหมือนกัน"

หลังจากแลกเปลี่ยนข้อมูลกันแล้ว หานหรานก็เริ่มกวาดสายตามองหาบริเวณจุดตรวจบัตร

เพียงไม่นาน เธอก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งในชุดนักเรียนญี่ปุ่นสวมถุงน่องสีดำกำลังมองตรงมาที่เธอ

สายตาทั้งสองคู่ประสานกัน

หานหรานถึงกับอึ้งตาค้าง

เธอรีบพิมพ์ข้อความลงในโทรศัพท์ทันที

"ไหนเธอบอกว่าตัวเองเป็นหนุ่มหล่อขั้นเทพไง"

อีกฝ่ายตอบกลับมาแทบจะในพริบตา

"แล้วไหนเธอบอกว่าตัวเองเป็นหนุ่มหล่อขั้นเทพเหมือนกันล่ะ??"

จากนั้นทั้งสองคนก็ส่งข้อความเดียวกันออกมาพร้อมกัน

"ประสาทปะเนี่ย"

พอส่งข้อความนี้เสร็จ ทั้งคู่ก็ตระหนักได้ทันทีว่าต่างฝ่ายต่างโดนหลอกเข้าให้แล้ว

ตอนที่คุยกันก่อนหน้านี้ ทั้งสองคนต่างอ้างว่าตัวเองเป็นหนุ่มหล่อขั้นเทพด้วยกันทั้งนั้น

พอได้มาเจอกันในชีวิตจริง บรรยากาศจึงแอบกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

ท้ายที่สุด หานหรานก็ไปสมทบกับสาวสวยในชุดยูนิฟอร์มถุงน่องดำคนนี้ แล้วเดินเข้าฮอลล์ไปด้วยกัน

ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบทั้งสองคนกลับไม่ยอมเอ่ยปากคุยกันเลย เอาแต่ก้มหน้าพิมพ์แชตผ่านโทรศัพท์มือถือ

"ใครจะไปคิดล่ะว่าหัวหน้าหน่วยรปภ. ประจำหั่วหัวย่วนจะเป็นสาวสวยขนาดนี้ แม่สาวน้อย ตอนนี้ฉันกุมความลับของเธอไว้หมดแล้วนะ ไม่อยากให้ใครรู้ใช่ไหมล่ะ"

หานหรานหัวเราะหึๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับทันควัน

"ในกลุ่มตกลงกันไว้ว่าเป็นเพื่อนผู้ป่วยร่วมชะตากรรมแท้ๆ นึกไม่ถึงเลยนะว่าเพื่อมาเจอสวี่เยี่ย เธอถึงกับใส่ถุงน่องดำมาเลย เธอก็ไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องนี้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ"

บทสนทนาระหว่างผู้หญิงด้วยกันนี่มันน่าสนใจชะมัด

ทั้งสองคนต่อปากต่อคำกันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดหานหรานกับเพื่อนผู้ป่วยที่ชื่อหนิงเหยียนคนนี้ก็จับมือสร้างแนวร่วมเดียวกันได้สำเร็จ

ทั้งสองตกลงว่าจะช่วยกันเก็บความลับของอีกฝ่าย เพื่อไม่ให้เพื่อนผู้ป่วยคนอื่นล่วงรู้ความจริง

หานหรานทอดสายตามองฝูงชนรอบด้าน เธอเชื่อมั่นว่าท่ามกลางคนเหล่านี้ จะต้องมีเพื่อนร่วมโรงพยาบาลแห่งหั่วหัวย่วนแฝงตัวอยู่อีกเพียบอย่างแน่นอน

ในที่สุด ภายใต้การรอคอยของทุกคน เข็มนาฬิกาก็เดินมาถึงเวลาสองทุ่มตรง

การไลฟ์สดรอบชิงชนะเลิศของรายการ "ซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้" เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว!