ตอนที่ 68 ลืมหลบเฉยเลย!

หลายวันต่อมา กระแสดราม่าในอินเทอร์เน็ตก็ค่อย ๆ ซาลง

นอกจากงานที่ต้องทำร่วมกับทีมงานรายการแล้ว สวี่เยี่ยก็ทุ่มเทสมาธิให้กับการเตรียมการแสดงสำหรับรอบชิงชนะเลิศ

เจิ้งอวี่ทำตามที่เขาสั่ง วันรุ่งขึ้นก็หาคนมาจนครบ

คนที่สวี่เยี่ยต้องการตัวจริง ๆ แล้วคือนักดนตรี ประกอบด้วยมือเบสหนึ่งคน มือกลองหนึ่งคน และอีกคนรับหน้าที่เล่นเครื่องดนตรีพื้นบ้าน ส่วนตำแหน่งมือกีตาร์เขายกให้ต่งอวี้คุน

นักดนตรีคนอื่น ๆ ล้วนเป็นคนที่ร่วมงานกับเซิงกวงเอนเตอร์เทนเมนต์อย่างใกล้ชิดมาตลอด จึงใช้งานได้อย่างสบายใจ

กัวตงเฉียงซึ่งเป็นมือเบสได้ฝึกซ้อมร่วมกับสวี่เยี่ยมาสองวัน จนเริ่มคุ้นเคยกับเพลงนี้แล้ว

ทว่าในใจของเขากลับกระสับกระส่ายอย่างยิ่ง

ในช่วงพักเบรก กัวตงเฉียงกับนักดนตรีอีกสองคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ พลางมองสวี่เยี่ยที่อยู่ไม่ไกล

สีหน้าของทั้งสามคนดูแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

"พี่เฉียง คุณว่าการแสดงของสวี่เยี่ยนี่มันล้ำยุคเกินไปหน่อยไหมครับ" มือกลองพึมพำ

กัวตงเฉียงส่ายหน้า "ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นหรอก เรื่องความเป็นศิลปะอะไรนั่นยังพอว่า แต่ฉันกลัวว่าพอแสดงรอบนี้เสร็จ วันข้างหน้าจะไม่มีใครจ้างงานฉันอีกน่ะสิ"

พอสิ้นเสียง สีหน้าของอีกสองคนก็พลันชะงักงัน

พวกเขายังคิดไปไม่ถึงจุดนั้น แค่รู้สึกว่าเพลงนี้ของสวี่เยี่ยมีความเป็นศิลปะสูงเกินไปจริง ๆ

แต่พอโดนสะกิด ก็ตระหนักถึงปัญหาขึ้นมาทันที

"พี่เฉียง ตอนนี้ถ้าจะถอนตัวยังทันไหมครับ"

กัวตงเฉียงถอนหายใจ "ไม่ทันแล้ว เซ็นสัญญาไปแล้ว ตั้งหน้าตั้งตาเล่นไปเถอะ หวังว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเรานะ"

กัวตงเฉียงตัดสินใจปล่อยจอย

ตอนแรกที่พวกเขาสามคนรู้ว่ามีโอกาสได้ขึ้นเวทีรอบชิงชนะเลิศของรายการซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้ ก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่

ในสายตาพวกเขา นี่มันรอบชิงชนะเลิศแล้ว สวี่เยี่ยก็ต้องร้องเพลงดี ๆ สักเพลงไม่ใช่เหรอ

อุตส่าห์เรียกทุกคนมาพร้อมหน้า เดาว่าคงเป็นเพลงร็อกแน่ ๆ

เรื่องเพลงร็อกน่ะถนัดมือพวกเขาสุด ๆ อยู่แล้ว

แต่ผลปรากฏว่าพอมาถึง สวี่เยี่ยเอาเอกสารให้พวกเขาดู มันก็เป็นเพลงร็อกจริง ๆ นั่นแหละ

ทว่าพอทุกคนลองเล่นตามโน้ตเพลงที่สวี่เยี่ยให้มาก็เริ่มรู้ตัว

นี่ไม่ใช่เพลงร็อกธรรมดา ๆ ทั่วไปเลย

บ้าเอ๊ย ถึงจะมาถึงเวทีรอบชิงชนะเลิศแล้ว สวี่เยี่ยก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด!

จะมาเสียใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว สัญญาก็เซ็นไปแล้ว คิดจะหนีก็สายเกินไป

ก้มหน้าก้มตาซ้อมไปเถอะ

ยังไงเสีย ทุกคนก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าสวี่เยี่ยสติไม่ค่อยดี

เพียงแต่สิ่งที่ทำให้กัวตงเฉียงประหลาดใจก็คือ สวี่เยี่ยเป่าสั่วล่าเป็นจริง ๆ แถมยังเอาสั่วล่ามาผสมผสานเข้ากับดนตรีร็อกได้อย่างลงตัว

นี่ถือเป็นเรื่องสะเทือนใจสำหรับเขา และถึงขั้นเป็นการเปิดมุมมองใหม่ ๆ ให้เลยทีเดียว

ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีใครทำแบบนี้มาก่อนเลย

เพียงแต่ว่า ผลลัพธ์สุดท้ายจะออกมาเป็นอย่างไร กัวตงเฉียงก็บอกไม่ถูก เขาไม่แน่ใจนักว่าตลาดจะเปิดรับเพลงแบบนี้ได้หรือไม่

ค่ำวันนั้น นอกจากสวี่เยี่ยแล้ว บริษัทของเด็กฝึกอีกสามคนต่างก็เริ่มสร้างกระแสโปรโมตให้กับเด็กของตัวเอง

แม้ตอนนี้สวี่เยี่ยจะอยู่อันดับสองบนตารางจัดอันดับความนิยม แต่ในสายตาของสองคนที่ตามหลังมา ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสโค่นสวี่เยี่ยลงมาได้

ความนิยมของเจียงเซิ่งกับอู๋หยุนเฟิงในช่วงเวลานี้พุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง หลายต่อหลายครั้งเกือบจะไล่ตามสวี่เยี่ยทัน แต่สุดท้ายก็ยังแซงไม่ได้อยู่ดี

การปั่นอันดับสามารถทุ่มเงินเปย์ได้ก็จริง แต่การเปย์มันก็มีขีดจำกัด

ฐานแฟนคลับมีอยู่แค่นั้น ทุ่มเงินจนหมดหน้าตักจะได้สักเท่าไรกันเชียว

ในทางกลับกัน คะแนนโหวตของสวี่เยี่ยล้วนมาจากคะแนนจริงทั้งหมด ไม่มีใครทุ่มเงินให้แท้ ๆ แต่คะแนนกลับพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

เรื่องนี้ทำให้หลี่ซิงเฉินกังวลอยู่ไม่น้อย

ตอนค่ำ เขานั่งอยู่บนโซฟาในห้องพัก หลับตาลงทำสมาธิ

หลายวันมานี้ ลูกเล่นพิสดารของสวี่เยี่ยทำเอาเขาอ้าปากค้าง บางครั้งเขายังแอบรู้สึกว่าพฤติกรรมบางอย่างของสวี่เยี่ยก็ดูสมเหตุสมผลดี

พอได้สติกลับมา เขาก็เพิ่งรู้ตัวว่าเกือบจะติดเชื้อบ้ามาจากสวี่เยี่ยแล้ว

หลี่ซิงเฉินเป็นคนฉลาด หรือพูดอีกอย่างคือเขาเป็นคนที่มองโลกตามความเป็นจริงมาก

เขารู้ดีว่าเส้นทางที่ตัวเองเดินคืออะไร และเข้าใจดีว่าตัวเองเป็นอะไรในสายตาของชิงเหนี่ยวเอนเตอร์เทนเมนต์

เป็นเครื่องมือทำเงิน ก็ต้องมีความสำนึกในฐานะเครื่องมือ

หลี่ซิงเฉินคิดทบทวนอยู่นาน ในที่สุดเขาก็คิดตก

"เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมก็แค่ทำให้เต็มที่ ที่เหลือก็ปล่อยให้บริษัทจัดการไป"

หลี่ซิงเฉินไม่อยากแก่งแย่งอีกต่อไป เขารู้สึกว่าแย่งไปก็สู้ไม่ไหว

ส่วนอันดับสุดท้ายบนตารางจัดอันดับความนิยมจะเป็นอย่างไร เขาก็ไม่สนใจแล้ว

แค่เตรียมการแสดงรอบสุดท้ายให้ดีก็พอ

หนึ่งวันก่อนรายการออกอากาศ

สวี่เยี่ยมาถึงบริษัทเซิงกวงเอนเตอร์เทนเมนต์

วันนี้เจิ้งอวี่บอกกับเขาว่า หวังซวี่มีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วย

เมื่อสวี่เยี่ยเข้ามาในห้องทำงานของหวังซวี่ ชายวัยสี่สิบกว่าปีคนนี้ก็ลุกขึ้นยืน เดินมาต้อนรับสวี่เยี่ยเข้ามาด้วยตัวเอง

พอสวี่แน่นั่งลง หวังซวี่ก็วางสัญญาฉบับหนึ่งลงตรงหน้าเขา

นี่คือสัญญาฉบับใหม่ระหว่างเซิงกวงเอนเตอร์เทนเมนต์กับสวี่เยี่ย

สวี่เยี่ยเปิดออกดูข้อกำหนดต่างๆ ด้านใน

เมื่ออ่านจบ สวี่เยี่ยก็ปิดสัญญาลงแล้วมองไปยังหวังซวี่

หวังซวี่ยิ้มถาม "สัญญาฉบับใหม่เป็นยังไงบ้าง พอใจไหม"

สวี่เยี่ยพยักหน้า ยิ้มพลางกล่าว "สัญญาฉบับนี้ของคุณถ้าแพร่งพรายออกไป คนในวงการคงแทบไม่เชื่อสายตาแน่ครับ"

เดิมทีสัญญาของสวี่เยี่ยก็ค่อนข้างยืดหยุ่นอยู่แล้ว

เพลงทั้งหมดที่เขาแต่งขึ้นในตอนนี้ ลิขสิทธิ์ล้วนเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว บริษัททำได้เพียงแบ่งสัดส่วนรายได้ตามสัญญาเท่านั้น

แม้แต่เพลง "เธอผู้ร้อนแรง 105 องศา" ที่เฉินอวี่ซินนำไปคัฟเวอร์ ก็ยังต้องแบ่งเงินให้เขา

จนถึงตอนนี้ เงินที่สวี่เยี่ยทำได้จากเพลงไม่กี่เพลงนี้ก็เป็นตัวเลขมหาศาลแล้ว

แต่สัญญาฉบับใหม่ที่หวังซวี่นำออกมา กลับยิ่งให้อิสระมากกว่าเดิมเสียอีก

สัญญาแบบนี้เรียกได้ว่าเป็นสัญญาที่เตรียมไว้สำหรับคนระดับแนวหน้าหรือระดับท็อปของวงการเลยทีเดียว

นี่ไม่ใช่สัญญาว่าจ้างระหว่างบริษัทกับศิลปิน แต่เป็นสัญญาความร่วมมือระหว่างเซิงกวงเอนเตอร์เทนเมนต์กับสวี่เยี่ย

หวังซวี่เอนหลังพิงโซฟา สีหน้าดูผ่อนคลายอย่างยิ่ง

"ช่างหัวพวกเขาสิ ฉันพอใจแบบนี้ ถ้านายคิดว่าไม่มีปัญหาก็เซ็นได้เลยตอนนี้"

"ถ้าเกิดผมไม่ได้แชมป์ขึ้นมาล่ะครับ" สวี่เยี่ยถาม

หวังซวี่เอ่ยช้าๆ "นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ ฉันแค่รู้สึกว่านายน่าจะไปได้ไกลกว่านี้ แต่หลายๆ อย่างเซิงกวงเอนเตอร์เทนเมนต์ให้นายไม่ได้ ฉันก็ทำได้แค่สุดความสามารถเท่านั้น"

อย่างไรเสียเซิงกวงเอนเตอร์เทนเมนต์ก็เป็นแค่บริษัทเล็กๆ ในวงการ เรื่องนี้หวังซวี่รู้ซึ้งแก่ใจดี

คิดจะไปงัดข้อกับสี่บริษัทยักษ์ใหญ่ แทบไม่มีทางเป็นไปได้

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้ปล่อยมือให้สวี่เยี่ยมีอิสระมากขึ้น เส้นทางข้างหน้าก็น่าจะไปได้สวยกว่า

สวี่เยี่ยยิ้ม "ตกลงครับ งั้นผมเซ็น แต่ว่า... รอให้ผมคว้าแชมป์มาก่อนค่อยเซ็นแล้วกัน ถึงตอนนั้นรายละเอียดบางอย่างในนี้ ผมคงต้องปรึกษากับพวกคุณอีกที"

ได้ยินดังนั้นหวังซวี่ก็หัวเราะออกมาเช่นกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น สวี่เยี่ยตื่นนอนบนเตียงในอพาร์ตเมนต์ซูเปอร์สตาร์

พอเขาจัดการล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ต่งอวี้คุนก็สะพายกีตาร์มายืนรออยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว

ด้านนอกประตูมีเสียงค่อนข้างจอแจ ผู้เข้าแข่งขันบางส่วนออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังศูนย์กีฬาโอลิมปิกเมืองอานเฉิงกันแล้ว

สวี่เยี่ยเก็บของเรียบร้อย ก็ลากกระเป๋าเดินทางออกจากอพาร์ตเมนต์ซูเปอร์สตาร์ไปพร้อมกับต่งอวี้คุน

พ้นจากวันนี้ไป ทุกคนก็คงไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว

หน้าลิฟต์ มีผู้เข้าแข่งขันหลายคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว ในมือของแต่ละคนก็ลากกระเป๋าเดินทางไว้เช่นกัน

พอทุกคนเห็นสวี่เยี่ย ก็ส่งยิ้มทักทายกันอย่างเป็นมิตร

ผู้เข้าแข่งขันเหล่านี้ตกรอบไปแล้ว จึงทิ้งความรู้สึกอยากเอาชนะสวี่เยี่ยไปหมดสิ้น

สวี่เยี่ยก็ตอบรับทุกคนทีละคน

ติ๊ง!

ลิฟต์มาถึง ประตูค่อยๆ เลื่อนเปิดออก

ผู้เข้าแข่งขันหลายคนทยอยก้าวเข้าไปในลิฟต์

จังหวะนั้นเอง สวี่เยี่ยกับต่งอวี้คุนก็ก้าวเท้าตามเข้าไป

ทว่า หลังจากสวี่เยี่ยเดินผ่านประตูเข้าไป เขากลับไม่ยอมหันหลังกลับมา

ต่งอวี้คุนเหลือบมองสวี่เยี่ย เห็นอีกฝ่ายไม่หันหลัง ตัวเองก็เลยไม่หันหลังด้วยเช่นกัน

ทั้งสองคนยืนจ้องมองเข้าไปข้างในลิฟต์ตาเขม็ง

ผู้เข้าแข่งขันหลายคนที่กำลังคุยเล่นหัวเราะร่าเมื่อครู่ ถึงกับชะงักค้างไปในทันที

เชี่ยเอ๊ย!

ประมาทไปแล้ว!

ลืมหลบเลยว่ะ!