ตอนที่ 74 ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวบินอย่างเสรี

ภายในห้องพักคอย

หลี่ซิงเฉินก้มหน้าลงต่ำ เขาไม่อยากให้กล้องจับสีหน้าย่ำแย่ของตัวเองได้

แม้จะคิดไว้แล้วว่าจะปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตา ทว่าในใจก็ยังแอบหวังลมๆ แล้งๆ อยู่ลึกๆ

เผื่อฟลุกได้อันดับหนึ่งขึ้นมาล่ะ?

อันที่จริงเขาเตรียมเพลงสำหรับการร้องอังกอร์ช่วงท้ายไว้แล้วด้วยซ้ำ

ทว่าอู๋หยุนเฟิงกับเจียงเซิ่งไม่ได้เตรียมการอะไรไว้เลย

เมื่ออันดับสุดท้ายถูกประกาศออกมา สภาพจิตใจของพวกอู๋หยุนเฟิงค่อนข้างสงบนิ่ง

พวกเขารู้ตัวตั้งนานแล้วว่าไม่มีทางคว้าอันดับหนึ่งได้

ตอนนี้ก็แค่ทุกอย่างคลี่คลายลงตัวแล้วเท่านั้น

ความจริงอู๋หยุนเฟิงไม่ได้รังเกียจสวี่เยี่ยเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันตอนนี้เขารู้สึกว่าสวี่เยี่ยโคตรเจ๋งด้วยซ้ำ

"สุดยอดว่ะ!" อู๋หยุนเฟิงพึมพำกับตัวเอง

ส่วนหลี่ซิงเฉินกับเจียงเซิ่งกลับไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ

จอใหญ่ในห้องพักคอยกำลังฉายภาพบรรยากาศบนเวที

ในเวลานั้นเอง จู่ๆ สวี่เยี่ยก็เดินตรงไปหามือกลอง

มือกลองหยิบสิ่งของบางอย่างขึ้นมาจากข้างเท้าแล้วส่งมอบให้สวี่เยี่ย

สิ่งนั้นถูกห่อหุ้มไว้ด้วยผ้าสีดำ เป็นทรงกระบอกยาว ดูคล้ายกับท่อนไม้อะไรสักอย่างที่อยู่ข้างใน

ภาพฉากนี้ คนในงานย่อมมองเห็นกันอย่างถ้วนทั่ว

"ท่านผอ. หยิบอะไรมาน่ะ?"

"ดูเหมือนท่อนไม้เลย!"

"เขาเอาไม้มาทำไม จะตีคนเหรอ แล้วจะตีใครล่ะนั่น?"

กล้องในห้องไลฟ์สดก็ตัดภาพไปที่สวี่เยี่ยเช่นกัน ทำเอาคนดูต่างพากันสงสัย

น่าเสียดายที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าสวี่เยี่ยคิดจะทำอะไรกันแน่

ทว่าผ่านหน้าจอ ทุกคนกลับมองเห็นสีหน้าของมือกลองคนนั้นได้ชัดเจน

สีหน้านั้นซับซ้อนยิ่งนัก ทั้งดูจนใจและเหมือนปลงตกไปพร้อมกัน

หลังจากสวี่เยี่ยได้รับสิ่งนั้นมา เขาก็เดินกลับขึ้นมากลางเวทีอีกครั้ง

ส่วนต่งอวี้คุนกับพวกกัวตงเฉียงพากันเดินลงจากเวทีไป

สายตาที่ต่งอวี้คุนมองสวี่เยี่ยเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและอิจฉา

สวี่เยี่ยทำในสิ่งที่เขาไม่อาจทำได้สำเร็จ

หากเขาคว้าแชมป์ได้ ก็คงมีปัญญาจ่ายค่าฉีกสัญญาแล้ว

และนี่ก็คือเรื่องที่ต่งอวี้คุนกำลังกลัดกลุ้มอยู่ในเวลานี้

เพราะไม่ว่าผลการฟ้องร้องระหว่างเขากับตงไห่เหวินฮว่าจะเป็นอย่างไร สุดท้ายก็ยังต้องจ่ายค่าฉีกสัญญาอยู่ดี

ทว่าย่อมไม่ใช่สามร้อยล้านหยวน อย่างน้อยที่สุดก็น่าจะอยู่ที่หลักหลายล้านหยวน

เงินก้อนนี้เขาย่อมไม่มีปัญญาหามาจ่ายได้อย่างแน่นอน

"เก็บเงินเพิ่มอีกหน่อย คงพอไหวใช่ไหม? พี่เยี่ย ขอบคุณนะ" ต่งอวี้คุนเอ่ยขอบคุณในใจเงียบๆ

เขาเข้าใจดีว่า การที่สวี่เยี่ยยอมให้เขาได้ยืนร้องเพลงไม่กี่ท่อนบนเวทีในช่วงท้ายนั้น ได้ให้ความช่วยเหลือแก่เขาอย่างมหาศาลเพียงใด

สิ่งนี้จะช่วยให้เขาหาเงินได้มากขึ้นจากกิจกรรมงานต่างๆ ที่จะตามมาหลังจากนี้

อีกด้านหนึ่ง มือกลองเอ่ยขึ้น "พี่เฉียง เล่นสดน่ะมันส์จริงนะ แต่ต่อไปพวกเราจะรับงานยังไงดีล่ะเนี่ย?"

กัวตงเฉียงถอนหายใจยาว "หลังจากนี้ก็ไปรับงานศพแทนแล้วกัน"

เมื่อคนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องลงจากเวทีไปหมดแล้ว พิธีกรสาวผู้แต่งกายสุภาพเรียบร้อยก็ก้าวขึ้นมาบนเวที

พิธีกรเดินมายืนข้างกายสวี่เยี่ย เธอก็สังเกตเห็นสิ่งของในมือของเขาเช่นกัน

ทว่าคิดไปคิดมาแล้ว เธอก็ไม่ได้เอ่ยปากซักไซ้ให้มากความ

ท่องบทต่อตามคิวไปดีกว่า

พิธีกรสาวแย้มยิ้มพลางกล่าว "ท่านผู้ชมในสตูดิโอ ผู้ชมทางบ้าน และผู้ชมในห้องไลฟ์สดทุกท่านคะ ขอเชิญทุกท่านร่วมแสดงความยินดีกับการถือกำเนิดของแชมป์รายการซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้ซีซันแรก และชื่อของเขาก็คือ สวี่เยี่ย ค่ะ!"

เสียงปรบมือใต้เวทีดังกระหึ่มขึ้นมาอีกระลอก

ทว่าในจังหวะนั้นเอง สวี่เยี่ยไม่ได้โบกมือทักทายผู้ชม แต่กลับปลดผ้าสีดำที่พันรอบสิ่งของในมือออก

สิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างในจึงเผยโฉมออกมาให้เห็น

รอยยิ้มของพิธีกรสาวข้างๆ ที่ยังคงปั้นหน้ายิ้มอยู่ถึงกับแข็งค้างไปในทันที

เพราะของที่สวี่เยี่ยถืออยู่ในมือนั้น ที่แท้กลับเป็นพลุกระดาษกระบอกหนึ่ง

เป็นพลุกระดาษแบบที่ผู้คนทั่วไปชอบใช้กันในงานแต่งงานนั่นเอง

ที่สำคัญคือปลอกกระดาษด้านนอกของพลุนี้ยังเป็นสีแดงสด แถมยังมีตัวอักษรพิมพ์หราไว้ห้าคำว่า "วันมงคลสมรส"

สวี่เยี่ยชูพลุกระดาษขึ้นสูง ก่อนจะบิดข้อต่อเข้าหากันกลางอากาศทันที

ปัง! เศษกระดาษสายรุ้งนับไม่ถ้วนพวยพุ่งระเบิดกระจายออกมา แล้วค่อยๆ โปรยปรายร่วงหล่นลงมาอย่างช้าๆ

ดูจากสีหน้าของสวี่เยี่ยแล้ว เห็นได้ชัดเลยว่าเขายังสนุกไม่หนำใจ

ในห้องไลฟ์สด ตอนแรกคอมเมนต์วิ่งบนจอเป็นแบบนี้

"ยินดีด้วยนะสวี่เยี่ย!"

แต่พริบตาที่สวี่เยี่ยบิดพลุกระดาษระเบิดโป้งออกมา

คอมเมนต์วิ่งบนจอก็เปลี่ยนเป็นแบบนี้ทันที

"?????"

"สวี่เยี่ย แกประสาทปะเนี่ย? ถึงขั้นพกพลุกระดาษมาเองเลยเรอะ!"

"ความปั่นประสาทนี่ให้มึงที่หนึ่งเลย! วันมงคลสมรสบ้าบออะไรกันวะเนี่ย!"

"ฉันว่าแล้วเชียวว่าท่านผอ. ไม่มีทางทำให้พวกเราผิดหวัง!"

"เมื่อกี้ฉันคิดไปสารพัดอย่าง นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าในมือเขาจะเป็นพลุกระดาษ โคตรเด็ด!"

บนอัฒจันทร์ผู้ชม

หานหรานกับหนิงเหยียนเห็นการเล่นท่ายากสุดพิลึกของสวี่เยี่ยเข้าก็กรี๊ดลั่นออกมาเสียงดัง

การกระทำของสวี่เยี่ยทำให้บรรดาคนไข้แห่งหั่วหัวย่วนเดือดพล่านขึ้นมาทันที

สมเป็นแกจริงๆ เลยพับผ่าสิ!

ทางด้านที่นั่งคณะกรรมการ

หลินเกอถึงกับชะงักค้างไป

"เล่นท่ายากแบบนี้ก็ได้เรอะ? แถมยังเตรียมตัวมาล่วงหน้าอีกต่างหาก? มึงนี่มันป่วยจิตของแท้เลยว่ะ!"

หลินเกอโตมาจนป่านนี้ยังไม่เคยเห็นใครเป็นแบบนี้มาก่อนเลย

ทว่าสวีหนานเจียกลับคิดต่างจากคนอื่น

"คราวหน้าฉันเอาแบบนี้บ้างดีกว่า!" เธอแอบคิดในใจอย่างสนุกสนาน

พิธีกรสาวบนเวทีแหงนมองกระดาษสายรุ้งที่โปรยปรายลงมาตรงหน้า สภาพจิตใจตอนนี้คืออึ้งกิมกี่ไปเรียบร้อยแล้ว

ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?

แล้วฉันคือใคร?

นี่คือเวทีรอบชิงชนะเลิศของรายการซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้จริงๆ ใช่ไหม?

ฉันควรจะเป็นพิธีกรรายการซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้สิ ไม่ใช่พิธีกรงานแต่งงานสักหน่อย!

ยังดีที่ความเป็นมืออาชีพของพิธีกรสาวยังคงยอดเยี่ยม เธอรีบปรับสภาพอารมณ์กลับมาได้อย่างรวดเร็ว

"คุณสวี่เยี่ยนี่มีอารมณ์ขันจริงๆ เลยนะคะ ถึงขั้นพกพลุกระดาษมาเองเลย"

สวี่เยี่ยยิ้มตอบ "ใช่ครับ คุณอยากลองเล่นดูไหม ด้านหลังผมยังมีอีกตั้งหลายกระบอกแหนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องเลยค่ะ" พิธีกรสาวรีบตอบปฏิเสธทันควัน

เธอรู้สึกว่าขืนยังคุยกับสวี่เยี่ยต่อไปไม่รอดแน่

โรคจิตมันติดต่อกันได้นะยะ!

พิธีกรสาวยิ้มแย้มแล้วพูดว่า "ตามกติกาของรายการซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้ ผู้เข้าแข่งขันที่คว้าแชมป์ในรอบชิงชนะเลิศ จะได้สิทธิ์แสดงโชว์ร้องเพลงเพิ่มอีกหนึ่งเพลงค่ะ"

พอกล่าวประโยคนี้จบ หานหรานกับหนิงเหยียนก็หันมาสบตากันด้วยความตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง

"จะได้ฟังท่านผอ. ร้องเพลงอีกแล้วเหรอเนี่ย! ได้ฟังรวดเดียวสองเพลงเลยนะ!"

"คราวนี้ท่านผอ. คงยอมปล่อยเพลงในสต็อกของตัวเองออกมาแล้วใช่ไหม? พวกเราจะได้ยินท่านผอ. ร้องเพลงแบบดีๆ กับเขาบ้างแล้วใช่หรือเปล่า?"

หานหรานกับหนิงเหยียนพูดคุยกันไปมา

ทั้งสองคนตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่

ดาราที่พวกเธอชอบทั้งฮาทั้งหล่อเหลาขนาดนี้

ถ้าเขาสามารถยืนร้องเพลงรักซึ้งๆ บนเวทีได้อย่างลึกซึ้งกินใจละก็ มันคงจะฟินสุดยอดไปเลย

พอกลางคืนนอนหลับฝัน จะได้ไม่ต้องฝันเห็นสวี่เยี่ยกำเริบอาการบ้าๆ บอๆ อีก บางทีอาจจะได้ฝันเห็นภาพอะไรที่เร้าใจกว่านั้นด้วยซ้ำ

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างพากันส่งสายตาเปี่ยมด้วยความคาดหวังมองไปยังสวี่เยี่ย

พิธีกรสาวเอ่ยถาม "คุณสวี่เยี่ย พร้อมหรือยังคะ?"

สวี่เยี่ยยิ้มบางๆ "พร้อมแล้วครับ"

พิธีกรสาวถามต่อ "งั้นพอจะสะดวกช่วยแนะนำเพลงที่คุณกำลังจะร้องให้ทุกคนฟังหน่อยได้ไหมคะ?"

สวี่เยี่ยพยักหน้า "เพลงที่ผมกำลังจะร้องนี้ เป็นเพลงที่เกิดจากการเอาครึ่งเพลงสองเพลงมารวมกันเป็นหนึ่งเพลงครับ เพลงนี้ไม่ว่าจะเป็นเนื้อร้องหรือทำนอง..."

หลินเกอได้ยินแบบนั้นก็บ่นอุบอิบขึ้นมาทันที "เพลงเมดเลย์ใช่ไหมล่ะเนี่ย ถึงจะรวมแค่สองเพลงก็ถือว่าไม่เลวเลยนะ เจ้าเด็กนี่แต่งไว้ตั้งสองเพลงเชียวเรอะ!"

พิธีกรสาวแอบงงอยู่บ้าง "เพลงที่เอาครึ่งเพลงสองเพลงมารวมกันเป็นหนึ่งเพลงเหรอคะ?"

สวี่เยี่ยตอบ "ใช่ครับ แบบนั้นเลย"

พิธีกรสาวไม่ซักไซ้ต่ออีก รีบเอ่ยขึ้นทันที "ถ้าอย่างนั้น ขอส่งมอบเวทีนี้ให้กับสวี่เยี่ย มาเพลิดเพลินกับบทเพลงที่สวี่เยี่ยนำมามอบให้พวกเรากันเลยค่ะ!"

หลังจากที่พิธีกรสาวเดินลงจากเวทีไปแล้ว สวี่เยี่ยก็ถอดเสื้อคลุมสีขาวบนตัวออก โยนไปไว้ที่ด้านหลังเวที

ในเมื่อจะร้องอีกเพลงแล้ว สกินนี้ก็ควรจะเปลี่ยนออกไปด้วยเช่นกัน

จากนั้นเขาก็เดินไปยืนอยู่หน้าขาตั้งไมค์ ยื่นมือไปกุมไมโครโฟนไว้ แล้วกล่าวออกมาอย่างเนิบช้า "เพลงที่ผมจะร้องมีชื่อว่า 'ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวบินอย่างเสรี' ขอเชิญทุกคนตั้งใจซึมซับรับฟังกันได้เลยครับ"