ตอนที่ 75 สวี่เยี่ยทำตัวไม่ใช่คนแล้ว

หลังจากสวี่เยี่ยพูดชื่อเพลงจบ ชื่อเพลงก็ปรากฏขึ้นบนจอใหญ่

ตามมาด้วยข้อมูลเครดิตที่เหมือนกับทุกเพลงก่อนหน้านี้

คำร้อง: สวี่เยี่ย, ทำนอง: สวี่เยี่ย, เรียบเรียง: สวี่เยี่ย, ขับร้อง: สวี่เยี่ย

ตรงที่นั่งกรรมการ

หลินเกอมองชื่อเพลงนี้แล้วขมวดคิ้วมุ่น

"ทำไมรู้สึกว่าชื่อนี้มันแปร่งลิ้นจังนะ ความหมายของชื่อเพลงก็เข้าใจง่ายอยู่หรอก แต่ทำไมฟังดูแล้วรู้สึกพิลึกชอบกล หรือว่านี่จะเป็นเอกลักษณ์ของสวี่เยี่ยกันล่ะเนี่ย"

หลินเกอไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น แค่ชื่อเพลงเท่านั้นแหละ เพลงจะเป็นอย่างไรยังต้องดูที่เนื้อหาอยู่ดี

ด้านหลังเวที จางกวงหรงได้รับเนื้อเพลงที่ลูกน้องพิมพ์ออกมาให้แล้ว

ตอนที่สวี่เยี่ยส่งเพลงให้ทีมงานรายการ ทั้งเนื้อเพลงและดนตรีประกอบล้วนต้องส่งให้ตรวจสอบทั้งหมด

ทางทีมงานรายการจำเป็นต้องตรวจดูว่าเนื้อหามีปัญหาอะไรหรือไม่

จางกวงหรงกวาดสายตามองเนื้อเพลง ในสายตาของเขา เนื้อเพลงนี้เขียนออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก

มีเพลงบางประเภทที่แค่เห็นเนื้อเพลง คุณก็อยากจะฟังเพลงนั้นขึ้นมาทันที

ท่อนที่จางกวงหรงประทับใจมากที่สุดคือท่อนที่เอ่ยถึงการเป็นฮีโร่ได้แม้ไม่ได้ยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่าง

"ใครกล้าบอกว่าสวี่เยี่ยเขียนเนื้อเพลงไม่เป็น ดูแค่เนื้อเพลงนี้ เพลงที่สวี่เยี่ยร้องไม่มีทางแย่แน่นอน!"

จางกวงหรงดีใจจนเนื้อเต้น

พอคิดว่าสวี่เยี่ยจะร้องเพลงนี้บนเวที "ซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้" เขาก็รู้สึกฟินสุดๆ

ยอดวิวยังไงก็ต้องถล่มทลายแน่

เขาถึงขั้นคิดหัวข้อประเด็นร้อนที่จะซื้อติดเทรนด์ไว้ให้รายการเรียบร้อยแล้ว

ตั้งชื่อว่า "ความกล้าหาญอันโดดเดี่ยวของสวี่เยี่ย" ก็แล้วกัน

ประเด็นนี้ดูมีพลังและน่าสนใจมาก

ยิ่งบวกเข้ากับเพลงนี้แล้ว ช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!

จางกวงหรงฟังเสียงที่ส่งผ่านมาทางหูฟัง มุมปากฉีกยิ้มกว้างจนแทบถึงรูหู

เสียงดนตรีบรรเลงเริ่มดังขึ้นแล้ว

สีหน้าของสวี่เยี่ยจริงจังมาก เพลงที่เขากำลังจะร้องต่อไปนี้ สำหรับเขาแล้วถือว่ามีความยากอยู่พอสมควร

ใช่แล้ว มันยากจริงๆ

การจะเอาเนื้อเพลงที่ติดหูระดับล้างสมองเพลงหนึ่ง ไปยัดลงในทำนองเพลงที่ติดหูระดับล้างสมองอีกเพลงหนึ่ง แถมยังต้องร้องไม่ให้หลงคีย์ มันยากมากเลยนะ

ดนตรีประกอบของเพลงบินอย่างเสรีใช้เครื่องดนตรีอย่างกลองชุด กีตาร์ และเบส

เริ่มต้นขึ้นมา จังหวะกลองก็ซ่อนอยู่ใต้ท่วงทำนองอย่างเด่นชัด

บนจอใหญ่ด้านหลังสวี่เยี่ย เนื้อเพลงท่อนแรกก็ปรากฏขึ้นมาเช่นกัน

หลินเกอยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก

"นี่มันไม่ถูกสิ... ทำนองแบบนี้จะไปเข้ากับเนื้อเพลงได้ยังไงกัน"

เหยียนมี่มีสีหน้าแบบเดียวกับหลินเกอเป๊ะ

พวกเขาทั้งสองคนมีความสามารถระดับมืออาชีพทางดนตรี ย่อมสัมผัสได้ถึงความขัดแย้งพิลึกกึกกือในนั้นทันที

ในการแต่งเพลง ตัวทำนองจะต้องสอดรับกับเนื้อเพลง

ตัวบทเพลงเองย่อมมีอารมณ์ความรู้สึกของมัน

ในจุดนี้ คนที่ฟังเพลงบรรเลงเป็นประจำย่อมเข้าใจได้อย่างลึกซึ้ง

หากบทเพลงใดมีทำนองและเนื้อเพลงที่ไม่สอดคล้องกัน ย่อมทำให้ผู้ฟังรู้สึกอึดอัดขัดหู

ทำนองเศร้าสร้อยต้องคู่กับเนื้อเพลงที่โศกซึ้ง

ทำนองเริงร่าก็ต้องคู่กับเนื้อเพลงที่สนุกสนาน

เหยียนมี่ลอบคิดในใจ "สวี่เยี่ยไม่น่าทำพลาดในเรื่องพื้นฐานแบบนี้นี่นา"

ในห้องส่งมีเพียงคนที่เชี่ยวชาญด้านดนตรีไม่กี่คนเท่านั้นที่สังเกตเห็นความผิดปกตินี้ ส่วนคนอื่นๆ ยังไม่ทันรู้ตัวว่ามีปัญหาตรงไหน

ในตอนนั้นเอง จังหวะดนตรีก็เริ่มเปลี่ยนไป

สวี่เยี่ยบนเวทีก็เริ่มเปิดปากร้อง

เขาพูดใส่ไมค์ว่า "โย่ โย่!"

หลินเกอถึงกับเหวอไปในทันที

ไม่นานนัก ประโยคถัดไปของสวี่เยี่ยก็ดังออกมา

เขาร้องท่อนเปิดของเพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ราวกับจะปลุกความกล้าหาญขึ้นมาในหัวใจ

ใบหน้าของหลินเกอปรากฏแววสงสัยระคนงุนงง

"นี่มันแร็ปเหรอ"

ตัวหลินเกอเองก็มีเพลงแร็ปอยู่เหมือนกัน เขาย่อมเข้าใจแนวนี้เป็นอย่างดี

แต่ทำไมมันถึงได้รู้สึกแปลกพิลึกขนาดนี้กันล่ะ

สวี่เยี่ยยังคงส่งเสียงจับจังหวะต่อไป "โย่ โย่!"

หลังหยุดไปชั่วครู่ เนื้อเพลงท่อนถัดไปก็ถูกขับร้องออกมา

ท่อนเพลงท่อนนี้พรรณนาถึงบาดแผล ความแตกต่าง และความผิดพลาดในอดีตที่มิอาจลบเลือน

ร้อยเรียงความเจ็บปวดและสิ่งของเก่าเก็บที่ไม่จำเป็นต้องซ่อนเร้นเอาไว้อีกต่อไป

บอกเล่าถึงตัวตนและหน้ากากที่ผู้คนสวมใส่ท่ามกลางคำตัดสินของสังคม

พร้อมกับบอกเล่าถึงความมุ่งมั่นที่จะนำพาแสงสว่างออกไปสยบเหล่าอสูรร้ายในเงามืด

ทั้งท่อนนี้ถูกขับร้องออกมาด้วยการแร็ปทั้งหมด

หากสวี่เยี่ยยังจำเนื้อเพลงบินอย่างเสรีได้ เขาจะรู้ว่าท่อนนี้ตรงกับท่อนแร็ปเปิดตัวของเจิ้งอี้นั่นเอง

ตอนนี้สวี่เยี่ยมีความทรงจำแค่เลือนราง แต่เรื่องที่ว่าเจิ้งอี้ร้องเนื้ออะไรไว้นั้น เขาไม่รู้เลยสักนิด

ช่างเถอะ ร้องๆ แถๆ ไปก่อนก็แล้วกัน

ตรงที่นั่งกรรมการ

คิ้วของหลินเกอขมวดแน่นจนเป็นรอยย่นลึก

"มันไม่ถูกต้องแล้ว นี่มันเพลงเดียวกันแน่เหรอ"

สายตาของเขาจับจ้องเนื้อเพลงบนจอใหญ่อยู่ตลอดเวลา

อารมณ์ของเนื้อเพลงท่อนนี้เห็นได้ชัดว่าทั้งหม่นหมองและกดดัน แล้วทำไมถึงกลายเป็นท่อนแร็ปไปได้ล่ะ

แถมยังเป็นท่อนแร็ปที่ฮึกเหิมเร่าร้อนขนาดนี้อีกเนี่ยนะ

"ระดับสวี่เยี่ยไม่น่าจะทำแบบนี้ได้นี่นา..."

สีหน้าของเหยียนมี่ถอดแบบมาจากหลินเกอไม่มีผิดเพี้ยน

"สวี่เยี่ยกำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย"

มีเพียงสวีหนานเจียคนเดียวที่ยังยิ้มแป้น ร่างกายโยกย้ายส่ายตามจังหวะทำนองอย่างเมามัน

ผู้ชมด้านล่างเวทีเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในเวลานี้เช่นกัน

กลิ่นมันชักจะแปลกๆ แล้วสิ

หานหรานกับหนิงเหยียนที่เมื่อครู่ยังตื่นเต้นดีใจหันมาสบตากัน ทั้งคู่ต่างมองเห็นความงุนงงในแววตาของอีกฝ่าย

"ท่านผอ. ร้องอะไรของเขาน่ะ" หานหรานถาม

หนิงเหยียนส่ายหน้าพลางตอบ "พวกเราอาจจะเข้าไม่ถึงศิลปะเองก็ได้มั้ง"

ขณะนั้นเอง สวี่เยี่ยก็เริ่มส่งเสียงร้องท่อนต่อไป

ท่อนแร็ปด้านหน้าจบลงไปแล้ว

สวี่เยี่ยเปล่งเสียงร้องตามเนื้อเพลงท่อนที่ว่าด้วยการเยียวยาบาดแผล

ถ่ายทอดความโดดเดี่ยวของตัวตลกที่ไม่มีใครเหลียวแล แต่กลับงดงามและเปี่ยมด้วยเกียรติยศ

ร้องย้ำถึงความไม่สมบูรณ์แบบของมนุษย์ที่คู่ควรแก่การสรรเสริญ

ตั้งคำถามว่าเหตุใดคนที่ตัวเปรอะเปื้อนโคลนตมถึงจะไม่นับเป็นวีรบุรุษ

วินาทีนี้ หลินเกอจับสังเกตถึงปัญหาได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

"ประหลาดชะมัด บางจุดก็เร่งตามจังหวะซะเร็ว บางจุดก็จงใจลากช้า แปลกสุดๆ แต่ทำไมฟังแล้วมันดันมันมือมันตีนวะเนี่ย!"

จังหวะนั้นเอง ทำนองก็วนกลับมายังท่อนแร็ปอีกครั้ง

เนื่องจากสวี่เยี่ยไม่สามารถยัดเนื้อเพลง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" ลงไปได้ เขาจึงเลือกที่จะ...

"โย่! โย่!"

บนเวที สวี่เยี่ยยังคงวางมาดขึงขังจริงจังสุดขีด

ทำหน้าราวกับกำลังตั้งอกตั้งใจร้องเพลงอย่างยิ่งยวด

พอร้องส่งเสียง "โย่ โย่" ในท่อนถัดไปจบลง

สวี่เยี่ยก็ต่อด้วยเนื้อเพลงท่อนฮุกดั้งเดิมของ "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" ในทันที

เขาร้องชื่นชมคนที่กล้าก้าวเดินในตรอกมืดมิดเพียงลำพังและไม่ยอมคุกเข่าศิโรราบ

ร้องถึงความทรนงที่กล้าเผชิญหน้ากับความสิ้นหวังโดยไม่ยอมหลั่งน้ำตาแม้แต่หยดเดียว

ร้องถึงคนที่แม้จะสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แต่กลับกล้าเอาตัวเข้าขวางกระบอกปืนแห่งโชคชะตา

ร้องประสานความรู้สึกที่เหมือนกันราวกับมีรอยแผลเป็นเดียวกัน

ท่อนนี้เนื่องจากจังหวะการแร็ปกระชั้นชิดมาก สวี่เยี่ยจึงต้องร้องเร่งตามจังหวะ แต่ละประโยคจึงถูกรัวออกมาอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ

เมื่อรัวจบห้องเพลงนี้ ด้านล่างก็วนกลับมาอีกรอบหนึ่ง

สวี่เยี่ยยังคงใช้เนื้อร้องเดิมของ "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" ต่อไปไม่หยุด

ร้องถามถึงความกล้าที่จะก้าวออกไปพร้อมกับผ้าคลุมอันขาดวิ่น

ร้องปลุกใจให้สู้สุดตัวไปพร้อมกับความฝันที่ต้อยต่ำที่สุด

ส่งเสียงคารวะแด่เสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นและเสียงกู่ร้องคำรามท่ามกลางราตรีกาล

ตะโกนถามออกไปว่าใครกันที่กำหนดว่าต้องยืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์เท่านั้นถึงจะนับเป็นวีรบุรุษ

ท่อนต่อไปก็คือท่อนฮุกของเพลง "บินอย่างเสรี"

และยังเป็นท่อนที่สวี่เยี่ยคุ้นเคยที่สุดอีกด้วย

ท่อนนี้ร้องยากอยู่บ้าง ประเด็นหลักคือต้องลืมต้นฉบับไปให้หมดสิ้น

แต่สำหรับสวี่เยี่ยแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่เป็นปัญหาเลยสักนิด

เขาร้องถึงการถูกตักเตือนให้ละทิ้งความบ้าคลั่งในตัว

เปรียบเปรยเหมือนการพยายามลบล้างคราบสกปรกออกไป

ร้องเล่าถึงคำสั่งสอนให้ก้าวขึ้นบันไดไปตามระเบียบแบบแผน

ทว่าราคาค่างวดที่ต้องจ่ายกลับเป็นการก้มหัวยอมจำนน

ท่อนนี้พอนำมาร้องตามเมโลดี้ท่อนฮุกของ "บินอย่างเสรี" ก็ยังถือว่าแถกล้อมแกล้มไปได้อย่างเหลือเชื่อ

ต่อมาเป็นท่อนดนตรีคั่น

สวี่เยี่ยเติมท่อนแร็ปเสริมเข้าไปในช่วงดนตรีคั่นนี้ด้วย

เขารัวแร็ปถึงการไม่จำเป็นต้องโต้สายลม ขอเพียงมีความกล้าหาญอันโดดเดี่ยว และย้ำเตือนว่าคนธรรมดาที่ต่อสู้กับชีวิตก็ถือเป็นวีรบุรุษได้เช่นกัน

พอจบการแร็ปท่อนนี้ สวี่เยี่ยก็นำเนื้อเพลงท่อนฮุกของ "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" มาใส่แทนท่อนเอเดิมของเพลง "บินอย่างเสรี"

เขาร้องเปิดหัวด้วยท่อนที่เอ่ยถึงการก้าวเดินในตรอกมืดมิดเพียงลำพังอีกครั้ง

ก่อนจะลากเสียงยาวไปจนจบประโยคที่ว่าด้วยรอยแผลเป็นที่เหมือนกัน

ณ เวลานี้ สวี่เยี่ยร้องมาจนถึงช่วงครึ่งหลังของบทเพลงแล้ว

ตรงที่นั่งกรรมการ หลินเกอฟาดมือลงบนหน้าขาตัวเองอย่างแรง ก่อนจะสบถลั่นออกมาคำหนึ่ง "เช็ดเป็ด!"

ยังดีที่ตอนนี้ไมโครโฟนของเขาถูกทีมงานปิดไปตั้งนานแล้ว คำสบถนี้จึงไม่ได้หลุดรอดออกไปให้ใครได้ยิน

เหยียนมี่กับสวีหนานเจียหันขวับมามองหลินเกอพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

สายตาของเหยียนมี่สื่อความหมายว่า "คุณก็ดูออกแล้วเหมือนกันสินะ" ส่วนของสวีหนานเจียนั้นเต็มไปด้วยความงงงวยว่า "พี่เป็นอะไรไปเนี่ย"

หลินเกอกัดฟันกรอดพลางเอ่ยอย่างแค้นเคือง "ไอ้สวี่เยี่ยมันไม่ทำตัวเป็นมนุษย์มนาแล้ว! มันเอาเนื้อร้องของเพลงหนึ่งมายำรวมกับทำนองของอีกเพลงหนึ่งชัดๆ!"

"เนื้อเพลงโคตรดี ทำนองก็โคตรเด็ด! กูจะบีบคอมันให้ตาย! อย่ามาห้ามกูนะ!"

หลินเกอถึงกับสติแตก หลุดการควบคุมไปเรียบร้อยแล้ว