ตอนที่ 77 จำคำพูดของฉันไว้ให้ดี

"กะไว้แล้วเชียว" เหยียนมี่ชินชากับเรื่องพรรค์นี้เสียแล้ว

ทว่าหลินเกอกลับแทบอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา

เขาอยากฟังเวอร์ชันต้นฉบับของทั้งสองเพลงนี้จะแย่ โดยเฉพาะเพลงต้นฉบับของ "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว"

แต่สวี่เยี่ยดันไม่ยอมร้องเสียนี่

"แกจำไว้เลยนะ!" หลินเกอเอ่ยปากด่าปนหัวเราะ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม

รายการ "ซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้" ซีซั่นแรก มาถึงตรงนี้ก็ถือว่าใกล้จะจบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว

เนื่องจากนี่ไม่ใช่รายการวาไรตี้บนแพลตฟอร์มออนไลน์ จึงมีข้อจำกัดเรื่องเวลาออกอากาศ และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเจียดเวลาให้สวี่เยี่ยร้องอีกสักเพลง

จางกวงหรงที่อยู่หลังเวทีมีสีหน้าหงุดหงิดระคนเซ็งจิต

สุดท้ายก็ไม่ได้ฟังอยู่ดีสินะ

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังออกคำสั่งต่อ "รันตามคิวต่อไปได้เลย"

พิธีกรสาวบนเวทีได้รับสัญญาณ เธอจึงเอ่ยเสียงใสกังวาน "ลำดับต่อไป ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันสิบหกคนสุดท้ายระดับประเทศแห่งซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้ขึ้นมาบนเวทีได้เลยค่ะ!"

ณ ทางขึ้นเวที หลี่ซิงเฉินและคนอื่น ๆ ต่างมายืนรออยู่ตรงนี้นานแล้ว

พอได้รับแจ้ง ทุกคนก็ทยอยก้าวขึ้นไปบนเวที

ส่วนสวี่เยี่ยไม่ได้ลงไปตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

เมื่อเหล่าผู้เข้าแข่งขันขึ้นมาบนเวที ก็พากันแยกย้ายไปยืนขนาบทั้งสองข้างโดยมีสวี่เยี่ยเป็นจุดศูนย์กลาง

แม้หลี่ซิงเฉินจะอารมณ์บูดบึ้งแค่ไหน แต่เขาก็ทำได้เพียงยืนอยู่ข้าง ๆ สวี่เยี่ย

อย่างไรเสียเขาก็ได้อันดับสอง

ในห้องไลฟ์สด ผู้ชมทั้งหลายเห็นภาพนี้เข้าก็พากันขำก๊าก

"ชุดสวี่เยี่ยนี่มันช่างไม่เข้าพวกกับคนรอบข้างเอาซะเลย!"

"คนอื่นใส่ชุดทำการแสดงกันหมด สวี่เยี่ยฟาดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นอยู่คนเดียว เด่นเกินหน้าเกินตาจริง ๆ!"

"ใครบอกว่าเสื้อยืดกางเกงขาสั้นไม่ใช่ชุดแสดงกันล่ะ? ฉันขอเสนอให้สวี่เยี่ยเอาผ้าคลุมสีขาวเมื่อกี้มาสวมทับต่อเลย!"

"พูดตรง ๆ นะ เสื้อผ้าฉันพอทนได้ แต่รองเท้าแตะคีบที่เท้าเขานี่ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ ว่ะ!"

สวี่เยี่ยยืนเด่นอยู่กลางเวที ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

ครั้นทุกคนยืนเข้าที่เรียบร้อย กรรมการทั้งสามท่านก็เดินขึ้นมาบนเวทีตามการจัดคิวของทีมงาน

หลินเกอทุบอกสวี่เยี่ยไปหนึ่งทีแล้วบ่นอุบด้วยความหมั่นไส้ "ไม่ช้าก็เร็ว แกต้องร้องเพลงนี้ให้ฉันฟังให้ได้!"

"ไว้ถึงเวลานั้นแน่นอนครับ" สวี่เยี่ยยิ้มรับ

เหยียนมี่เดินมาตรงหน้าสวี่เยี่ย ดวงตาพราวเสน่ห์คู่นั้นจ้องมองเขาพลางแย้มยิ้ม "ยินดีด้วยนะ"

"ขอบคุณครับพี่มี่ วันข้างหน้ายังต้องขอให้ช่วยดูแลชี้แนะอีกเยอะเลย" สวี่เยี่ยตอบอย่างนอบน้อมพอดี ไม่ถ่อมตนจนเกินงาม

เหยียนมี่พยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเดินไปยืนขนาบข้างสวี่เยี่ยหน้าตาเฉย

หลี่ซิงเฉินเห็นดังนั้นก็ถึงกับเหวอไปเลย แต่สุดท้ายก็ต้องยอมขยับถอยเปิดทางให้สวี่เยี่ยและเธอ

พี่มี่อยากยืนตรงไหนก็ยืนได้ทั้งนั้น ถึงคราวต้องหลีกทางก็ต้องหลีก

เขาไม่มีปัญญาไปมีเรื่องกับเธอหรอก

สวีหนานเจียสาวเท้าด้วยความร่าเริงมาหยุดอยู่ตรงหน้าสวี่เยี่ยแล้วยิ้มแป้น "สวี่เยี่ย ยินดีด้วยนะ!"

"ขอบคุณครูเสี่ยวสวีที่คอยดูแลกันมาตลอดช่วงนี้นะครับ" สีหน้าของสวี่เยี่ยดูจริงใจสุด ๆ

คำพูดประโยคนี้ของเขาออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจจริง ๆ

สวีหนานเจียคือดาวนำโชคของเขาแท้ ๆ

สวีหนานเจียพลันหน้ามุ่ยลงทันที

"เมื่อก่อนยังเรียกฉันว่าครูสวีอยู่เลย ตอนนี้กลับมาเรียกกันว่าครูเสี่ยวสวีซะงั้น!" สวีหนานเจียบ่นพึมพำอย่างขัดใจ

"ก็จะได้ดูเด็กไงครับ คุณก็ไม่ได้แก่สักหน่อย"

สวีหนานเจียส่งเสียงฮึดฮัด ไม่ต่อปากต่อคำอีก แล้วเดินไปยืนขนาบข้างสวี่เยี่ยอีกฝั่งทันที

เจียงเซิ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ถึงกับยืนอึ้งกิมกี่ไปเหมือนกัน

ช่างเถอะ หลบทางให้ดีกว่า

ในเวลาไม่นาน ทุกคนก็ยืนประจำตำแหน่งกันเรียบร้อย

ผู้เข้าแข่งขันสี่คนสุดท้ายระดับประเทศและเหล่ากรรมการยืนอยู่แถวหน้า ส่วนคนอื่น ๆ ยืนอยู่แถวหลัง

ใบหน้าของเหล่าเด็กฝึกหัดต่างเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ต่งอวี้คุนยืนอยู่ด้านหลังสวี่เยี่ยพอดี ใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

พิธีกรสาวประกาศเสียงดังกังวาน "ขอแสดงความยินดีกับอู๋หยุนเฟิง ที่คว้าอันดับสี่ ของซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้ ซีซั่นหนึ่ง ไปครองค่ะ!"

พิธีกรสาวทยอยประกาศอันดับไปทีละคน

อันดับสี่เองก็มีถ้วยรางวัลมอบให้ ถือเป็นความใส่ใจที่ทางรายการมอบให้แก่ผู้เข้าแข่งขัน

เมื่อประกาศมาถึงชื่อของหลี่ซิงเฉิน เขาก็ฝืนเค้นรอยยิ้มออกมาบนใบหน้า

เขาขึ้นรับถ้วยรางวัลแล้วกล่าวความรู้สึกสั้น ๆ

ช่วงเวลานี้กินเวลาค่อนข้างนานทีเดียว เพราะทุกคนต้องขึ้นมาพูดความในใจคนละท่อน

ผ่านไปไม่นาน ก็ถึงคิวของสวี่เยี่ย

พิธีกรสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นจัด "และขอแสดงความยินดีกับสวี่เยี่ย ผู้คว้าตำแหน่งแชมป์ระดับประเทศของซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้ซีซั่นนี้ไปครองค่ะ! ทุกคนในฮอลล์ตะโกนไปพร้อมกับฉันนะคะ ซูเปอร์สตาร์สวี่เยี่ย!"

บนอัฒจันทร์คนดู เหล่าคนไข้ต่างพากันลุกขึ้นยืนพรึ่บพรั่บ

ทุกคนเปล่งเสียงตะโกนลั่นอย่างพร้อมเพรียง "ซูเปอร์สตาร์สวี่เยี่ย!"

สวี่เยี่ยผู้ยืนอยู่ตำแหน่งเซ็นเตอร์คลี่รอยยิ้มบางเบา

ทันใดนั้นเอง ต่งอวี้คุนที่อยู่ข้างหลังก็ยกกระบอกพลุกระดาษขึ้นมา ก่อนจะออกแรงบิดมัน

ปัง! เสียงพลุดังสนั่นพร้อมกับเศษกระดาษหลากสีที่พุ่งทะยานออกมา

เศษกระดาษชิ้นเล็กชิ้นน้อยโปรยปรายร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

ทว่าหนนี้ต่งอวี้คุนกลับสร้างความตื่นตะลึงได้ไม่เท่ากับสวี่เยี่ยในคราวก่อน

เพราะทางทีมงานรายการเองก็เตรียมการมาพร้อมสรรพเช่นกัน

พลุไฟรอบเวทีพลันปะทุสว่างไสว เศษริบบิ้นสายรุ้งโปรยปรายร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบน

บรรยากาศอลังการยิ่งใหญ่กว่ากระบอกพลุกระดาษในมือเขาหลายเท่าตัวนัก

เมนเทอร์ทั้งสามท่านต่างพากันปรบมือ ก่อนจะเบนสายตาจับจ้องไปที่สวี่เยี่ย

ทั่วทั้งฮอลล์เหลือเพียงเสียงกู่ร้องแค่ประโยคเดียว

นั่นก็คือ "ซูเปอร์สตาร์สวี่เยี่ย!"

ภายในห้องรับรองระดับวีไอพี

บรรดาบิ๊กเบิ้มในวงการกำลังเอ่ยปากแสดงความยินดีต่อกัน

ลู่หย่วน ผู้บริหารของเพนกวินวิดีโอ ขยับเข้าไปประชิดตัวหวังซวี่ตั้งแต่แรก แล้วชวนคุยกับเจ้านายค่ายเพลงผู้เคยเงียบเหงาไร้ชื่อเสียงคนนี้อย่างสนิทสนม

ลู่หย่วนไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร เขาแค่อยากหาเงินเข้ากระเป๋าเท่านั้น

"บอสหวังครับ หลังจากนี้พวกเราต้องร่วมงานกันให้บ่อยขึ้นแล้วล่ะครับ" ลู่หย่วนยื่นมือออกไปพร้อมรอยยิ้ม

หวังซวี่จับมือตอบพลางกล่าว "เรื่องการร่วมงาน ความจริงพวกคุณไปคุยกับสวี่เยี่ยโดยตรงได้เลยครับ"

ลู่หย่วนชะงักไปเล็กน้อยด้วยความสงสัย "อ้าว? เขาไม่ได้เป็นศิลปินในสังกัดบริษัทคุณเหรอครับ"

หวังซวี่ไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม เพียงพูดขึ้นสั้น ๆ "เดี๋ยวหลังจากนี้คุณก็จะเข้าใจเองครับ"

ลู่หย่วนไม่ได้ติดใจสงสัยอันใดต่อ จุดประสงค์ที่เขามาผูกสัมพันธ์กับหวังซวี่ก็เพื่อตัวสวี่เยี่ยอยู่แล้ว

ซูเปอร์สตาร์สวี่เยี่ย

แม้นี่จะเป็นเพียงแค่ฉายา แต่ก็ไม่ได้แปลว่ามันจะกลายเป็นจริงขึ้นมาไม่ได้

สวี่เยี่ยในยามนี้ จะเรียกเขาว่าตัวท็อประดับแนวหน้าก็คงไม่เกินไปนัก

เพียงแต่วิถีการประพฤติตัวของตัวท็อปคนนี้มันชวนให้ปวดเศียรเวียนเกล้าไปหน่อยเท่านั้น

"ถ้ามีโอกาส ค่อยชวนสวี่เยี่ยมาขึ้นร้องเพลงผู้กล้าผู้โดดเดี่ยวในรายการวาไรตี้ของเรา กระแสตอบรับต้องถล่มทลายแน่นอน" ลู่หย่วนลอบครุ่นคิดอยู่ในใจ

ในมุมมองของลู่หย่วน แม้รายการของสวี่เยี่ยจะจบลงแล้ว แต่บทเพลงสุดท้ายที่ทิ้งทวนไว้นั้นคือกุญแจดึงดูดใจชั้นดี

ต้องมีผู้คนจำนวนมหาศาลที่อยากฟังเพลง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" ฉบับสมบูรณ์จากปากของสวี่เยี่ยแน่

หากสวี่เยี่ยยอมมาร่วมงาน ขอแค่ประโคมข่าวโปรโมตล่วงหน้า กระแสย่อมไม่มีทางตกอย่างแน่นอน

ลู่หย่วนจึงเดินหน้าสนทนากับหวังซวี่อย่างกระตือรือร้นต่อไป

ด้านข้างนั้น ซ่งเจิ้งฉีปั้นยิ้มบนใบหน้าพลางพูดคุยทักทายกับคนอื่น ๆ ไปทั่ว

ทว่าลึกลงไปในจิตใจ เขากำลังวางแผนการสำหรับก้าวต่อไปอยู่เงียบ ๆ

เรื่องนี้...ยังไม่จบง่าย ๆ หรอก

ซูเปอร์สตาร์สวี่เยี่ยอย่างนั้นเหรอ?

น้ำหน้าอย่างเซิงกวงเอนเตอร์เทนเมนต์จะมีปัญญาปั้นแกให้เป็นซูเปอร์สตาร์ได้จริงเรอะ?

คอยดูกันไปก็แล้วกัน

เมื่อประกายพลุไฟบนเวทีมอดดับลง สวี่เยี่ยก็ยกไมโครโฟนขึ้นมา

ถึงเวลาที่เขาต้องกล่าวความรู้สึกหลังคว้ารางวัลชนะเลิศแล้ว

สรรพเสียงทั่วทั้งฮอลล์พลันสงบเงียบลงในทันใด

เส้นทางที่สวี่เยี่ยก้าวผ่านมาตั้งแต่ต้นจนจบ มันช่างหลุดโลกและพิลึกพิลั่นเกินจะบรรยาย

ทุกคนต่างเฝ้ารอด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นล้นพ้นว่าเขาจะกล่าวอะไรออกมา

เมื่อเห็นสายตาทุกคู่จับจ้องมาทางตน สวี่เยี่ยก็คลี่ยิ้มบางเบา

ขั้นแรกเขากล่าวขอบคุณทีมงานผู้จัดรายการ จากนั้นจึงเอ่ยขอบคุณเซิงกวงเอนเตอร์เทนเมนต์

พอกล่าวส่วนนั้นเสร็จ เขาก็เอ่ยปากอย่างเนิบช้า "ผมมีคำพูดไม่กี่คำอยากจะมอบให้ทุกคน ขอให้ทุกคนจดจำคำพูดไม่กี่คำนี้ของผมเอาไว้ ไม่ต้องไปสนใจว่าให้จำอะไร ขอแค่จำไว้ก็พอ ขอบคุณทุกคนครับ"

พอพูดจบ เขาก็ยื่นไมโครโฟนคืนให้พิธีกรทันที

บนเวทีพลันตกอยู่ในความเงียบงันปานป่าช้า

ใบหน้าของพิธีกรฉายแววมึนงงสับสนอย่างถึงที่สุด

"คุณพูดจบแล้วเหรอครับ" พิธีกรถามขึ้น

"จบแล้วครับ" สวี่เยี่ยตอบ

พิธีกรขมวดคิ้วแน่น "แล้วคุณพูดอะไรไปบ้างเหรอครับ"

"ผมไม่ได้พูดไปแล้วเหรอครับ" สวี่เยี่ยย้อนถามหน้าตาเฉย

ในวินาทีนั้นเอง เวลาการถ่ายทอดสดก็สิ้นสุดลงพอดี

จอสัญญาณของห้องไลฟ์สดตัดมืดสนิทลงอย่างสมบูรณ์

ซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้ ซีซั่นหนึ่ง ปิดฉากลงอย่างเป็นทางการ!