ตอนที่ 79 ภาพยนตร์แห่งชีวิต

หลังจากดูรอบชิงชนะเลิศของรายการซูเปอร์สตาร์แห่งวันพรุ่งนี้จบในวันนี้ หานหรานกับหนิงเหยียนก็หาโรงแรมพักในเมืองอานเฉิง

ทั้งสองคุยกันในโลกออนไลน์มานานมากแล้ว นับเป็นแฟนคลับระดับผู้ก่อตั้งของโรงพยาบาลจิตเวชหั่วหัวเลยทีเดียว

ในเมื่อสนิทกันขนาดนี้ แถมยังเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทั้งคู่จึงเปิดห้องสแตนดาร์ดแค่ห้องเดียว

เวลานี้ในโรงแรม หานหรานกำลังเอนหลังอยู่บนเตียง ใบหน้ายังพอกแผ่นมาสก์หน้าไว้

ส่วนหนิงเหยียนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ กำลังชโลมโลชั่นทาผิวลงบนเรียวขาขาวเนียนเกลี้ยงเกลา

ผิวพรรณทั่วทั้งตัวของผู้หญิงล้วนต้องได้รับการดูแลเป็นอย่างดี หนิงเหยียนพึงพอใจกับขาคู่นี้ของเธอมาโดยตลอด

ขาคู่นี้ถ้าสวมถุงน่องสีดำเข้าไป จะบอกว่าสวยจนมองได้ทั้งปีไม่มีเบื่อก็ไม่เกินจริงเลยสักนิด

"ท่านผอ. โพสต์ไมโครบล็อกแล้ว! ขอดูหน่อยซิ!"

หานหรานที่กำลังเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ส่งเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจ

จากนั้นเธอก็กดเข้าไปในไมโครบล็อกของสวี่เยี่ยทันที

เดิมทีคิดว่าสวี่เยี่ยจะโพสต์ไมโครบล็อกที่เกี่ยวกับรายการ แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ดันเป็นการล่อตาล่อใจยามดึกซะงั้น

พอมองดูภาพประกอบในไมโครบล็อกของสวี่เยี่ย น้ำลายของหานหรานก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่

เธอกลืนน้ำลายเอื๊อก แววตาพลันลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธแค้น!

"ท่านผอ. นายมันบ้าไปแล้ว! ทำเกินไปแล้วนะ! จะมาโพสต์รูปพรรค์นี้ตอนเที่ยงคืนทำไมกันเนี่ย! ทำเอาฉันนอนไม่หลับเลย!"

หานหรานคำรามลั่นอยู่ในใจ

เธอทนไม่ไหวแล้ว!

ปกติเธอใส่ใจดูแลรูปร่างมาก เรื่องกินก็ระมัดระวังสุด ๆ ล้วนเป็นอาหารแคลอรีต่ำทั้งนั้น

หานหรานตั้งเกณฑ์ให้ตัวเองไว้ว่า สัปดาห์หนึ่งจะตามใจปากได้หนึ่งครั้ง ไปกินเนื้อย่างหรือหม้อไฟสักมื้อ

ซึ่งโควตาตามใจปากของสัปดาห์นี้ถูกใช้ไปเรียบร้อยแล้ว

พอได้เห็นภาพพวกนี้ตอนนี้ หานหรานก็รู้สึกว่าท้องไส้เริ่มร้องประท้วงโครกครากขึ้นมาทันที

หานหรานรัวนิ้วพิมพ์ลงบนมือถืออย่างรวดเร็ว

"ถ้าท่านผอ. นอนไม่หลับก็ไปแบกอิฐนู่นไป๊!"

หลังจากโพสต์คอมเมนต์นี้เสร็จ หานหรานก็เลื่อนดูช่องคอมเมนต์สักหน่อย

เยี่ยมมาก ทุกคนล้วนมีอารมณ์ความรู้สึกเหมือนกับเธอเป๊ะ

การล่อตาล่อใจยามดึกระลอกนี้ของสวี่เยี่ย เรียกได้ว่าน่าหมั่นไส้จนคนเกลียดเข้าไส้จริง ๆ

ดึกดื่นค่ำมืดมาเล่นไม้นี้ ไม่โดนด่าสิแปลก

หนิงเหยียนที่อยู่ด้านข้างใช้ฝ่ามือนวดคลึงไปบนต้นขา ทาโลชั่นให้ซึมซาบอย่างทั่วถึง

เธอเอียงคอถามขึ้นว่า "ท่านผอ. โพสต์อะไรเหรอ?"

หานหรานตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ท่านผอ. โพสต์ไมโครบล็อกตลก ๆ น่ะ น่าสนใจดีนะ แกไปดูเองสิ"

"แกเอามาให้ฉันดูหน่อยสิ" หนิงเหยียนทำเสียงออดอ้อน

"ไม่ได้ ๆ แกต้องดูเองถึงจะสนุก" หานหรานปฏิเสธทันควัน

หนิงเหยียนไม่ได้พูดอะไรต่อ ในใจเธอสงสัยใคร่รู้เหลือเกิน พอจัดการทาโลชั่นเสร็จอย่างรวดเร็ว เธอก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู

พอดูไมโครบล็อกของสวี่เยี่ยจบ เธอก็กรีดร้องออกมาด้วยความเดือดดาล

"ท่านผอ. ทำเกินไปแล้วนะ! ประสาทกลับไปแล้วเหรอเนี่ย!"

หนิงเหยียนก็เหมือนกับหานหราน เธอให้ความสำคัญกับการดูแลรูปร่างมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่มีเรียวขายาวที่สมส่วนขนาดนี้หรอก

พอด่าจบ หนิงเหยียนก็พุ่งกระโจนขึ้นไปบนเตียงของหานหราน กดทับตัวหานหรานไว้ข้างใต้ทันที

"หัวหน้าหน่วยรปภ. ใช่ไหมเนี่ย! บังอาจมาหลอกฉัน ถ้าแกบอกว่าเขาโพสต์อะไรฉันก็คงไม่เข้าไปดูหรอก ถ้าฉันไม่ดูฉันก็คงไม่หิวน้ำลายสอแบบนี้... ตอนนี้ฉันหิวแล้วเนี่ย..."

กรงเล็บมารของหนิงเหยียนตะปบจั๊กจี้ไปตามเนื้อตัวของหานหราน

สองสาวเปิดศึกหยอกล้อคลุกคลีตีโมงกันอยู่บนเตียงอย่างนั้น

พอยุติศึกได้ หานหรานก็เอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่ "มีคนแถวนี้เคยบอกฉันในแชตนะ ว่าตัวเองมีความยับยั้งชั่งใจสูงมาก คงไม่ถึงกับทนการยั่วยวนแค่นี้ไม่ได้หรอกมั้ง?"

หนิงเหยียนถึงกับอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาออกมา

เธอยังคงยู่ปากพูดว่า "ความยับยั้งชั่งใจของฉันสูงมากอยู่แล้ว แค่ไมโครบล็อกกระจอก ๆ โพสต์เดียว ฉันไม่กินหรอกย่ะ! แกเองก็เถอะ เมื่อวานซืนบอกว่าไปกินหม้อไฟมาไม่ใช่เหรอ? โควตาสัปดาห์ละครั้งใช้หมดไปแล้วไม่ใช่รึไง?"

"ก็ใช่น่ะสิ เพราะงั้นฉันก็ไม่กินเหมือนกันแหละ!" หานหรานพูดอย่างสุขุม

"ใครกินคนนั้นเป็นหมา!"

ทั้งสองคนเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

"นอน!"

ทั้งคู่แยกย้ายกลับไปที่เตียงของตัวเอง ปิดไฟเตรียมนอน

เพียงแต่ว่า ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากนอกห้องพักของโรงแรม

"อาหารเดลิเวอรีของคุณมาส่งแล้วครับ!"

ทั้งสองคนมุดตัวพรวดออกมาจากผ้าห่มในพริบตา แล้วประสานเสียงกันลั่น "ฉันเป็นคนสั่งเอง!"

หานหรานกับหนิงเหยียนสบตากัน ทั้งคู่ต่างก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมาบนใบหน้า

"ฉันสั่งมาให้แกน่ะ" หานหรานหัวเราะแห้ง ๆ "ฉันก็สั่งมาให้แกเหมือนกัน" หนิงเหยียนก็มีสีหน้าหัวเราะแห้ง ๆ เช่นกัน

"งั้นฉันก็..."

"ไม่เกรงใจละนะ!"

สิ้นเสียง ทั้งสองคนก็รีบกระโดดลงจากเตียงทันที

คืนนี้ไม่ควบคุมตัวเองแล้ว ถ้าจะโทษก็ต้องโทษสวี่เยี่ย! คืนนี้มีคนไม่น้อยที่ต้องกินมื้อดึกเพิ่มเพราะโพสต์ไมโครบล็อกของสวี่เยี่ยอย่างแน่นอน

ส่วนสวี่เยี่ย เขาไม่ได้กินมื้อดึก

เพราะเขากินจนอิ่มแปล้มาจากงานเลี้ยงฉลองแล้ว

ตอนนี้เขากำลังอ่านบทที่เหยียนมี่ส่งมาให้

ประสิทธิภาพการทำงานของพี่มี่สูงลิ่วเสมอ บอกว่าจะส่งให้คืนนี้ก็ส่งมาคืนนี้จริง ๆ

ภาพยนตร์เรื่องนี้มีชื่อว่า "เดชไอ้ด้วน"

เล่าถึงเรื่องราวของมือดาบคนหนึ่งนามว่าเสิ่นเต้ากวาง ผู้ล้างแค้นให้บิดา

พระเอกคือเสิ่นเต้ากวาง

พระรองไม่มีชื่อ มีเพียงฉายาว่าเทียนป้า

ยังมีตัวละครหลักชายคนที่สามอีกคนคือเฉินเถี่ย

รวมถึงนางเอก โจวถง

หลังจากสวี่เยี่ยอ่านเรื่องย่อจบ ก็เปิดดูการแนะนำตัวละคร

"เสิ่นเต้ากวาง ศิษย์เอกแห่งหมู่บ้านหลอมดาบ และเป็นบุตรชายของเสิ่นเจียงหลิวเจ้าสำนัก เมื่อรู้ว่าบิดาถูกเทียนป้าหัวหน้าโจรพรานสังหารอย่างอนาถ จึงถือดาบหักที่บิดาทิ้งไว้แล้วออกเดินทางแก้แค้น โจวถงติดตามมาด้วยความรักแต่กลับถูกโจรจับตัวไป เสิ่นเต้ากวางถูกฟันแขนขวาขาดขณะเข้าช่วยโจวถง ภายหลังได้ตำราดาบไร้เทียมทานครึ่งเล่มมาครอบครอง จึงบัญญัติวิชาดาบหักแขนเดียวขึ้นมาเอง และลงมือสังหารเทียนป้าผู้เป็นศัตรูฆ่าบิดาได้ในที่สุด"

พลอยอ่านย่อหน้านี้จบ สวี่เยี่ยก็ส่งข้อความหาเหยียนมี่ทันที

"พี่มี่ พระเอกเรื่องนี้โดนฟันแขนขาดข้างหนึ่งเลยเหรอครับ"

ไม่นาน เหยียนมี่ก็ส่งข้อความตอบกลับมา

"ใช่แล้ว เพราะงั้นพระเอกเรื่องนี้ถึงต้องใช้ดาบมือซ้าย เธอทำได้ใช่ไหมล่ะ"

"เปลี่ยนเป็นโดนตัดแขนซ้ายไม่ได้เหรอครับ ใช้ดาบมือขวาเวลาสู้มันน่าจะถนัดกว่านะ"

เหยียนมี่ส่งข้อความเสียงตอบกลับมา

สวี่เยี่ยกดเปิดฟัง

เสียงสาวใหญ่ทรงเสน่ห์ของเหยียนมี่ที่ไพเราะไม่แพ้นักพากย์มืออาชีพดังขึ้นทันที

"พวกโจรคิดจะทำให้เธอพิการ มันก็ต้องฟันแขนขวาของเธอสิ ถ้าไปฟันแขนซ้าย มันก็ดูไม่สมเหตุสมผลน่ะสิ"

"ก็จริงแฮะ"

สวี่เยี่ยอ่านต่อ

โครงเรื่องทั้งหมดค่อนข้างเรียบง่าย เป็นเรื่องราวในยุทธภพตามแบบฉบับทั่วไป

เพียงแต่บรรยากาศของภาพยนตร์เรื่องนี้ต่างจากแนวกำลังภายในทั่วไป มันมีความรู้สึกอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวแฝงอยู่

กลิ่นคาวเลือดและการเข่นฆ่าอันโหดเหี้ยมในยุทธภพอบอวลไปทั่วทั้งเรื่อง

ช่วงต้นเรื่องมีฉากหนึ่ง เสิ่นเต้ากวางกับเฉินเถี่ยเห็นพวกโจรพรานฉุดคร่าหญิงชาวบ้านระหว่างทาง และมีจอมยุทธ์คนหนึ่งยื่นมือเข้าช่วยหญิงสาวไว้

แต่ในฉากถัดมา จอมยุทธ์คนนั้นกลับถูกพวกโจรพรานใช้เล่ห์เหลี่ยมลอบฆ่าจนตาย

การผดุงคุณธรรมท่องยุทธภพอะไรนั่น ไม่มีเลยสักนิด

สิ่งที่มีอยู่ มีเพียงความโหดร้ายทารุณเท่านั้น

"หนังเรื่องนี้น่าสนใจดีแฮะ"

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่สวี่เยี่ยได้อ่านบทละคร เขาอ่านไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งอินตามเนื้อเรื่อง

เขาลองคาดเดาจิตใจของตัวละครไปด้วย พลางทำความเข้าใจบทบาทนี้

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

สวี่เยี่ยก็ยอมแพ้

"มันเข้าไม่ถึงอารมณ์เลยแฮะ"

ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าในการแก้แค้นของเสิ่นเต้ากวางนั้น สวี่เยี่ยไม่อาจเข้าถึงได้เลยจริง ๆ

อย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่นักแสดงที่ผ่านการฝึกฝนอย่างมืออาชีพมาก่อน

ความยากของภาพยนตร์เรื่องนี้สูงกว่าคลาสการแสดงซูเปอร์สตาร์ไม่รู้ตั้งกี่เท่า

แต่สวี่เยี่ยไม่คิดจะล้มเลิก ในเมื่อเหยียนมี่ให้โอกาสนี้มาแล้ว เขาก็ต้องคว้ามันไว้ให้ได้

ตอนนี้ในมือเขาก็ไม่มีบทภาพยนตร์จากโลกเดิม ถึงมีจริง ด้วยเงินทุนของเขาในเวลานี้ หากก้าวเข้าสู่ตลาดภาพยนตร์ ก็คงถูกยักษ์ใหญ่หลายเจ้าบดขยี้จนแหลกเหลวอยู่ดี

ตลาดภาพยนตร์ไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น

ในมุมมองของสวี่เยี่ย สู้ขัดเกลาฝีมือการแสดงและสะสมความสามารถให้มั่นคงก่อนจะดีกว่า

"ถ้าอย่างนั้น ฉันก็เปิดใช้โปรโกงเลยแล้วกัน!"