ตอนที่ 81 ช้าเกินไปแล้ว ช้าเกินไปแล้ว ช้าเกินไปแล้ว

ชานมในมือของสวี่เยี่ย เป็นชานมบรรจุขวดพลาสติกแบบที่ขายตามร้านค้าทั่วไป

จะพูดยังไงดีล่ะกับชานมแบบนี้ คนที่ชอบก็ชอบมาก ส่วนคนที่ไม่ชอบก็ไม่คิดจะแตะเลยสักนิด

เดี๋ยวนี้บริการเดลิเวอรีสะดวกสบายขนาดนี้ อยากดื่มชานมเมื่อไหร่ก็แค่กดสั่งแก้วหนึ่ง ไม่ได้ยุ่งยากอะไร

ถ้าจะบอกว่าชานมบรรจุขวดแบบนี้ไม่ใช่ชานม มันก็ไม่ถูกเสียทีเดียว

ชื่อเขาก็บอกโต้งๆ ว่า "ชานมแอสซัม" จะไม่ใช่ชานมได้ยังไง ตอนนั้นเอง สวี่เยี่ยก็ล้วงเข้าไปในถุงพลาสติกอีกครั้ง แล้วดึงซองสี่เหลี่ยมยาวเป็นพวงออกมา

ที่บอกว่าเป็นพวง ทุกคนคงเคยเห็นสินค้าที่แขวนเป็นแนวยาวอยู่ข้างชั้นวางของตามร้านค้ากันใช่ไหม

ของในมือสวี่เยี่ยก็คือแบบนั้นแหละ

บนซองพิมพ์ตัวอักษรเอาไว้เช่นกัน

"ชานมโยวเหม่ยเหม่ย"

สวี่เยี่ยกำชับว่า "ยังมีชานมแบบซองอันนี้ด้วยนะ ฉีกเทใส่แก้ว เทน้ำร้อนลงไปคนสักหน่อยก็ดื่มได้แล้ว สะดวกมากเลยครับ"

รอยยิ้มในแววตาของสวีหนานเจียค่อยๆ เลือนหายไปทีละนิด ความน้อยใจค่อยๆ ผุดขึ้นมาแทนที่

ในที่สุด สวีหนานเจียก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

"สวี่เยี่ย! นายประสาทกลับไปแล้วเหรอ!"

สวีหนานเจียปล่อยหมัดเหวี่ยงสะเปะสะปะ รัวทุบลงบนตัวของสวี่เยี่ย

แน่นอนว่าเรี่ยวแรงของเธอที่ทุบลงมาแทบไม่ระคายผิวสวี่เยี่ยเลยสักนิด

ผู้ช่วยสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ กรอกตาบนและไม่ได้คิดจะเข้าไปห้ามปราม

ตอนนี้เธอเองก็อยากจะทุบสวี่เยี่ยเหมือนกัน

"เมื่อกี้ฉันคิดไปเองชัดๆ สวี่เยี่ยไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด จะโดนหน้าตาหล่อๆ ของเขาหลอกไม่ได้เด็ดขาด" ผู้ช่วยสาวแอบคิดในใจ

อาศัยจังหวะที่สวีหนานเจียกำลังระบายอารมณ์ใส่ตัวเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย สวี่เยี่ยก็หาโอกาสคว้ามือข้างหนึ่งของเธอเอาไว้

"สุ่มรางวัล!"

"โฮสต์เลือกสุ่มรางวัลต่อเนื่อง 5 ครั้ง หักแต้มสะสม 225 แต้ม เริ่มการสุ่มรางวัล"

ครั้งนี้แต้มสะสมของสวี่เยี่ยยังไม่พอสุ่ม 10 ครั้งติด จึงเลือกได้แค่สุ่ม 5 ครั้งติดเท่านั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะไม่รู้ว่าจะได้เจอสวีหนานเจียอีกทีเมื่อไหร่ สวี่เยี่ยก็ไม่อยากจะรีบร้อนขนาดนี้หรอก

ของอย่างแต้มสะสม ประหยัดไว้ใช้ย่อมดีที่สุด

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นข้างหูอย่างต่อเนื่อง ไม่นานผลลัพธ์ก็ปรากฏออกมา

สวีหนานเจียก็ระบายอารมณ์ใส่ตัวเขาจนเกือบจะหนำใจแล้วเช่นกัน

เดิมทีสวีหนานเจียโมโหมากจริงๆ แต่จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าสวี่เยี่ยเป็นคนพรรค์นี้อยู่แล้ว อารมณ์จึงค่อยๆ สงบลง

"เสี่ยวสวี ได้เวลาเข้าไปแล้วนะคะ" ผู้ช่วยสาวเอ่ยเตือน

สวีหนานเจียถลึงตาใส่สวี่เยี่ยทีหนึ่ง แล้วขู่ฟ่ออย่างดุดันว่า "สวี่เยี่ย นายคอยดูเถอะ!"

แต่น้ำเสียงของเธอกลับไม่ได้ฟังดูมีพลังคุกคามเลยสักนิดเดียว ยิ่งฟังยิ่งทำให้คนรู้สึกอยากแกล้งเธอเข้าไปใหญ่

สวีหนานเจียคว้าถุงพลาสติกจากมือของสวี่เยี่ยแล้วหมุนตัวเดินจากไป

"บ๊ายบายนะ! เดินทางปลอดภัยล่ะ บอกให้คนขับ ขับช้าๆ หน่อยนะ!"

สวี่เยี่ยโบกมือพลางตะโกนไล่หลัง

ผู้ช่วยสาวเดินสะดุดกึกจนเกือบหัวคะมำ

นายลองไปบอกให้กัปตันเครื่องบินขับช้าๆ หน่อยสิ ดูซิว่าเขาจะสนใจนายไหม

สวีหนานเจียยิ่งจ้ำอ้าวหนีเร็วขึ้นกว่าเดิม

หลังจากยืนมองส่งทั้งสองคนเดินเข้าไปต่อแถวแล้ว สวี่เยี่ยก็กลับขึ้นไปบนรถ

"กลับบริษัทครับ"

"ได้เลย"

รถยนต์สตาร์ตเครื่องแล้วแล่นออกจากสนามบิน

เพียงแต่สวี่เยี่ยไม่รู้เลยว่า ภาพเหตุการณ์ระหว่างเขากับสวีหนานเจียเมื่อครู่ ได้ถูกปาปารัสซีที่แอบซุ่มอยู่ถ่ายเอาไว้ทั้งหมดแล้ว

เดิมทีปาปารัสซีกลุ่มนี้สะกดรอยตามสวีหนานเจียมา โดยไปดักซุ่มอยู่ที่หน้าโรงแรม จากนั้นก็ขับตามมาจนถึงสนามบิน

ปาปารัสซีสองสามคนนั่งอยู่ในรถ พลางเปิดดูรูปในกล้องแล้วมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"พี่ พี่ว่ารูปเซ็ตนี้จะตั้งพาดหัวข่าวยังไงดีล่ะ" ปาปารัสซีคนหนึ่งถามขึ้น

พวกเขาไม่ได้ยินว่าสวี่เยี่ยกับสวีหนานเจียคุยอะไรกัน เห็นแค่สวี่เยี่ยหิ้วถุงพลาสติกเดินมา จากนั้นสวีหนานเจียก็รัวหมัดทุบตี แล้วก็หิ้วถุงเดินจากไป

"ของในถุงนั่นคือชานมใช่ไหม" ลูกพี่ใหญ่ที่เป็นหัวหน้ากลุ่มถามขึ้น

"เช็กดูหลายรอบแล้วครับ เป็นชานมจริงๆ มีทั้งแบบขวดแล้วก็แบบซองเลย"

ลูกพี่ใหญ่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า "พาดหัวว่า 'สวี่เยี่ยถึงกับทำเรื่องแบบนี้กับสวีหนานเจีย' ก็แล้วกัน"

"ลูกพี่ พาดหัวแบบนี้โคตรเด็ดเลยพี่"

บรรดาปาปารัสซีรอบข้างต่างพากันเอ่ยปากชื่นชม

ในเวลานี้ สวี่เยี่ยกำลังตรวจดูของรางวัลที่เพิ่งได้มา อัตราการดรอปจากการสุ่ม 5 ครั้งติดเมื่อกี้ถือว่าไม่เลวทีเดียว ได้รับมาถึงสามอย่าง

[บัตรแลกเพลง]

[ไฟล์เอกสารทั้งหมดของเพลง "การแสดงลิง"]

เรื่องบัตรแลกเพลงสวี่เยี่ยรู้วิธีใช้อยู่แล้ว แต่เพลง "การแสดงลิง" ด้านหลังนี่มันอะไรกัน สวี่เยี่ยแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเพลงนี้เลย ฟังจากชื่อแล้วก็ดูไม่ใช่เพลงปกติทั่วไปแน่ๆ

เขากดเล่นทันที ไม่นานเสียงร้องในเพลงก็เริ่มดังขึ้น

เสียงร้องเปิดตัวที่ชักชวนให้สะบัดมือทุกวันเพื่อปลุกความกระปรี้กระเปร่าดังขึ้นในโสตประสาท

ท่อนร้องเดิมถูกขับเน้นซ้ำอีกคำรบด้วยลีลาสุดกวนอันแสนพิลึกพิลั่น

...

พอได้ยินเสียงในเพลง สวี่เยี่ยก็เข้าใจได้ในทันที นี่มันเพลงของวงเอ้อร์โส่วเหมยกุยอีกแล้ว

เขาเปิดดูข้อมูลแนะนำของเพลงนี้

"นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเพลงประกอบหนังเรื่อง 'เอเลี่ยนตัวป่วน' นะเนี่ย"

สวี่เยี่ยดูหนังมักจะดูผ่านๆ แล้วก็ลืม ภาพยนตร์เรื่องเอเลี่ยนตัวป่วนเขาเคยดูอยู่หรอก แต่ก็แทบจะลืมไปหมดแล้ว

จังหวะนั้นเอง เสียงสั่วล่าในเพลงก็แผดขึ้นมา

สวี่เยี่ยสะดุ้งวาบไปทั้งตัว รู้สึกเหมือนในรถคันนี้ไม่ได้มีแค่เขากับคนขับเพียงสองคน

"เพลงนี้ก็หลอนประสาทใช่ย่อยแฮะ เอาเก็บไว้ก่อนแล้วกัน"

ตอนนี้สวี่เยี่ยยังไม่มีโอกาสเหมาะๆ ที่จะเอามาร้อง

เขาตรวจดูของรางวัลชิ้นสุดท้าย

[การ์ดพรสวรรค์พลังแห่งความเชื่อมั่น: การแสดงคือการเล่นขายของของผู้ใหญ่ การเชื่อมั่นในความสมจริงของอารมณ์ความรู้สึกที่ได้สัมผัสและท่วงท่าการเคลื่อนไหวที่กำลังกระทำอยู่ นี่คือความสมจริงจากก้นบึ้งของหัวใจที่นักแสดงพึงมีบนเวที ตลอดจนความเชื่อมั่นอันบริสุทธิ์ต่อความสมจริงเหล่านั้น

หลังจากใช้การ์ดใบนี้จะได้รับพรสวรรค์ดังกล่าว ซึ่งสามารถเลือกเปิดหรือปิดการใช้งานได้ตลอดเวลา]

เมื่อเห็นคำว่าพลังแห่งความเชื่อมั่น ดวงตาของสวี่เยี่ยก็เป็นประกายขึ้นมาทันควัน

ก่อนหน้านี้ในคลาสการแสดงซูเปอร์สตาร์ ตอนที่โจวหย่วนสอนเคยเอ่ยถึงพลังทั้งเจ็ดและความรู้สึกทั้งสี่ของนักแสดงเอาไว้

พลังแห่งความเชื่อมั่นนี้เชื่อมโยงกับความรู้สึกสมจริงในความรู้สึกทั้งสี่

เพราะไม่ว่าจะเป็นภาพยนตร์หรือซีรีส์ เรื่องราวพวกนี้ล้วนแต่งขึ้นมา ล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ

ถ้านักแสดงอยากเล่นให้ดี ขั้นแรกต้องเชื่อสนิทใจก่อนว่ามันคือเรื่องจริง

สวี่เยี่ยนึกถึงตอนเด็กๆ ที่เขาอยู่คนเดียวแล้วหยิบของเล่นมากองโต จับมาวางตั้งแถวประจันหน้ากันเป็นสองกองทัพ

โดยมีตัวเขาเป็นผู้บัญชาการ คอยสวมบทบาทสลับไปมาระหว่างสองฝั่งเพื่อทำสงครามสู้รบกันจนจบ

เด็กผู้ชายหลายคนตอนเด็กๆ ก็น่าจะเคยเล่นแบบนี้กันทั้งนั้น

ในบรรยากาศแบบนั้นตอนนั้น พลังแห่งความเชื่อมั่นของเด็กๆ จะแรงกล้ามากเป็นพิเศษ

"ของดีนี่หว่า!"

สวี่เยี่ยดึงการ์ดใบนี้ออกมาทันทีแล้วเลือกเรียนรู้

การ์ดแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงพุ่งตรงเข้าสู่หว่างคิ้วของเขา

สวี่เยี่ยรู้สึกว่าสมองของตัวเองเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นเล็กน้อย

บนหน้าต่างคุณสมบัติ มีบรรทัดคุณสมบัติใหม่เพิ่มขึ้นมาหนึ่งแถว

[พรสวรรค์: พลังแห่งความเชื่อมั่น]

พรสวรรค์นี้สามารถเลือกเปิดหรือปิดใช้งานได้

สวี่เยี่ยเลือกเปิดใช้งาน จากนั้นก็นำตัวเองดำดิ่งเข้าสู่บทบาทของเสิ่นเต้ากวาง

วินาทีนี้ แขนขวาของเขาแทบไม่ขยับอีกเลย

สีหน้าแปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดที่สุด แววตาคมกริบดั่งใบมีด สีหน้าอาบย้อมไปด้วยเพลิงแค้น

นี่คือเสิ่นเต้ากวางหลังจากถูกฟันแขนขวาขาด

ตัวเขาในยามนี้ ในหัวมีแต่เรื่องการล้างแค้นเท่านั้น

สวี่เยี่ยนึกย้อนไปถึงบทพูดตอนที่เสิ่นเต้ากวางปะทะกับเทียนป้าในบทละคร

บทพูดนี้คือคำพูดที่เสิ่นเต้ากวางเอ่ยกับเทียนป้าตอนที่ทั้งสองกำลังประดาบกันอย่างดุเดือด

"ช้าเกินไป ช้าเกินไปแล้ว ช้าเกินไปแล้วโว้ย เทียนป้า แกมันช้าเกินไปแล้ว!"

"เร็วเข้า เร็วเข้า เร็วเข้า เร็วขึ้นอีก เร็วเข้า!"

น้ำเสียงที่หลุดออกมาจากปากของสวี่เยี่ยทั้งเย็นเยียบและรัวเร็ว

เขากำลังหมายถึงดาบของเทียนป้าที่ฟันมานั้นช้าเกินไป

ตรงที่นั่งคนขับ คนขับเหลือบมองสวี่เยี่ยผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะเหยียบคันเร่งมิดจมมิดเท้า

อยากได้เร็วๆ ใช่ไหมล่ะ?

งั้นก็จัดให้เร็วสมใจอยากเลยแล้วกัน