ตอนที่ 87 ถอดแค่เสื้อตัวบนก็พอ

ตู้ฉงหลินอึ้งไป ถังซือฉีเองก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติเช่นกัน

เธอพลอยมองตามสายตาของตู้ฉงหลินไปด้วย แล้วก็เห็นการกระทำของสวี่เยี่ย

ปากของเธออ้ากว้างขึ้นมาทันที ตกตะลึงจนหุบปากไม่ลง

เมื่อสายตาของทั้งสองคนพุ่งรวมไปที่สวี่เยี่ย คนอื่น ๆ ในกองถ่ายก็เริ่มหันมองตามทีละคน

จากนั้นทุกคนก็เริ่มอ้าปากค้างตาม ๆ กันไป

"สุขภาพจิตของหมอนี่ไม่มีปัญหาจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย"

"ดาบประกอบฉากเล่มนี้ก็เอามาปอกแอปเปิลได้ด้วยเหรอ"

"ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ปอกได้หรือไม่ได้เฟ้ย! เขาจะเอาดาบเล่มนี้มาปอกแอปเปิลทำไมต่างหากเล่า!"

เวลานี้ ในหัวของถังซือฉีผุดประโยคหนึ่งที่เธอเคยเห็นบนอินเทอร์เน็ตขึ้นมา

ใครก็ได้ ไปปอกแอปเปิลให้ตัวตึงที

ท่าทางของสวี่เยี่ยตอนนี้ให้ความรู้สึกขัดแย้งพิลึกพิลั่น ราวกับคนคว้าดาบยาวสี่สิบเมตรไปไล่ฟันคน

ตึงจริง ตัวตึงเกินไปแล้ว

เมื่อเห็นภาพนี้ คนที่มึนตึ้บที่สุดก็คือทีมงานฝ่ายพร็อป

คนอื่นแค่รู้สึกว่าสวี่เยี่ยสติไม่ดี

แต่ทีมงานกลุ่มนี้กลับเริ่มสงสัยในอุปกรณ์ประกอบฉากของตัวเอง

"ดาบเล่มนี้ไม่ได้เปิดคมนี่หว่า! เขาปอกเปลือกได้ยังไงวะ"

"หรือว่าพวกเราเปิดคมไว้แต่ลืมไปแล้วเหรอ"

"ไม่น่าใช่นี่หว่า หมอนั่นทำได้ยังไงกันแน่"

คนฝ่ายพร็อปเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองขึ้นมาแล้ว

พวกเขาอยากจะพุ่งเข้าไปแย่งดาบในมือสวี่เยี่ยมาตรวจสอบดูเหลือเกิน

แต่เขากำลังปอกเปลือกอยู่อย่างนั้น จะแย่งมาก็ดูไม่ดีเท่าไหร่

ตอนนี้สวี่เยี่ยเป็นถึงดาราระดับตัวท็อป เป็นพระเอกของเรื่องเชียวนะ!

ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดสวี่เยี่ยก็ปอกเปลือกแอปเปิลออกจนหมด

จากนั้นเขาก็เริ่มกินแอปเปิล

ทุกคนต่างพากันเงียบกริบ

ตู้ฉงหลินหันหน้าหนี ตัดสินใจไม่มองมันเสียเลย

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าสุขภาพจิตของตัวเองชักจะไม่ค่อยดีตามไปด้วยแล้ว

มีแวบหนึ่งด้วยซ้ำที่เขารู้สึกไปเองว่าการกระทำของสวี่เยี่ยไม่ได้มีอะไรผิดแปลกเลยสักนิด

เขาก็แค่ใช้มีดปอกแอปเปิล มีปัญหาอะไรตรงไหนล่ะ

โจวหย่วนอ้าปากพะงาบ ๆ คิดจะพูดอะไรบางอย่างอยู่หลายหน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

สุดท้ายเขาก็เบือนหน้าหนี ไม่มองอีกคน

ถังซือฉีจ้องมองสวี่เยี่ยด้วยความสนใจใคร่รู้

เธอเริ่มแสดงละครมาตั้งแต่เด็ก ทักษะการสังเกตจึงเหนือกว่าเด็กวัยเดียวกันอยู่มาก

เธอรู้สึกว่าท่าทางของสวี่เยี่ยดูน่าสนใจดี

แต่สิ่งที่เธออยากรู้มากกว่าก็คือ สวี่เยี่ยใช้ดาบที่ไม่ได้เปิดคมปอกเปลือกได้ยังไงกันแน่

หลังจากดูอยู่พักหนึ่ง ถังซือฉีก็คิดว่าเธอค้นพบคำตอบแล้ว

"ท่านผอ.ใช้แรงเฉือนเอาดื้อ ๆ นี่นา"

ใช่เลย ต้องใช้แรงเฉือนเอาล้วน ๆ แน่

ถึงดาบประกอบฉากจะไม่ได้เปิดคม แต่ก็ยังขัดเจียรจนได้มุมลาดเอียงตรงคมดาบ

เวลาถ่ายทำจะได้ไม่หลุดคิวอย่างเห็นได้ชัด

เพราะงั้นมันถึงยังพอใช้แรงเฉือนได้อยู่

"เพลงดาบของท่านผอ.ร้ายกาจสมคำร่ำลือจริง ๆ ขนาดใช้ดาบไม่เปิดคมปอกเปลือกยังทำได้ลื่นไหลขนาดนี้ แค่เปลือกที่ปอกออกมามันหนาไปหน่อยก็แค่นั้น"

ถังซือฉีคิดไปคิดมาในใจ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าสวี่เยี่ยอาการหนักขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

ทั้งไม่เปิดคม ทั้งเป็นดาบประกอบฉาก องค์ประกอบครบครันเชียว

ตอนที่สวี่เยี่ยเกือบจะกินแอปเปิลหมดลูก เจิ้งอวี่ก็เดินกลับมา

เขาทักทายตู้ฉงหลินและคนอื่น ๆ ก่อนจะเดินมาตรงหน้าสวี่เยี่ย

"มีแอปเปิลด้วยเหรอ เอามาจากไหนน่ะ" เจิ้งอวี่ถามอย่างสงสัย

มือน้อย ๆ ข้างหนึ่งยื่นมาตรงหน้าเขา ในมือนั้นถือแอปเปิลไว้ลูกหนึ่ง

เป็นถังซือฉีนั่นเอง

"ขอบคุณครับ"

เจิ้งอวี่รับแอปเปิลมาเตรียมจะกัดกิน ก็พลันเห็นแอปเปิลที่ปอกเปลือกแล้วในมือของสวี่เยี่ย

เจิ้งอวี่กวาดสายตามองรอบ ๆ แต่ไม่เห็นมีดปอกผลไม้สักเล่ม

เขาจึงเอ่ยถาม "มีดปอกผลไม้อยู่ไหนล่ะ"

สวี่เยี่ยจึงวางดาบประกอบฉากลงบนโต๊ะพลางพูดว่า "เมื่อกี้ผมใช้อันนี้ ผมเช็ดสะอาดแล้ว ไม่สกปรกหรอก" ท่าทางของเจิ้งอวี่ชะงักแข็งค้างไปอีกรอบ

ถังซือฉีที่อยู่ข้าง ๆ ช่วยเสริมขึ้นมาหนึ่งประโยค "ใช้อันนี้จริง ๆ ไม่มีปัญหา หนูเป็นพยานให้ได้"

เจิ้งอวี่จ้องมองดาบหักเล่มนี้อยู่นานสองนาน สุดท้ายก็ไม่ได้เอามาใช้

ลงท้ายเลยกินไปทั้งเปลือก

ผ่านไปครู่หนึ่ง เหยียนมี่ก็เดินกลับมา

เมื่อกี้เธอแวะไปหาเพื่อนสองสามคนที่กำลังถ่ายทำอยู่ที่นี่มา

เหยียนมี่ยิ้มแล้วพูดว่า "ผู้กำกับตู้คะ ฉันฝากคนไว้กับคุณแล้วนะ"

ตู้ฉงหลินรับปากอย่างหนักแน่น "วางใจได้เลย ผมรับรองว่าจะดูแลเสี่ยวเยี่ยเป็นอย่างดี"

ถึงขั้นเรียกเสี่ยวเยี่ยแล้วเชียว

ผู้กำกับตู้ยอมรับในตัวสวี่เยี่ยจากก้นบึ้งของหัวใจแล้วจริง ๆ

ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ตู้ฉงหลินก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

เขาหันไปมองสวี่เยี่ยแล้วเอ่ยขึ้น "สวี่เยี่ย ถอดเสื้อเธอออกหน่อยซิ ฉันขอดูหุ่นเธอหน่อยว่ารูปร่างเป็นยังไงบ้าง"

คราวนี้กลายเป็นสวี่เยี่ยที่มีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว

ถ่ายหนังนี่ต้องดูหุ่นด้วยเหรอเนี่ย

ในบทก็ไม่ได้เขียนไว้นี่หว่า

ตู้ฉงหลินคิดว่าสวี่เยี่ยเขิน จึงยิ้มพลางกล่าวว่า "ถอดได้เลยไม่ต้องเกรงใจ เดี๋ยวในหนังเธอก็ต้องมีฉากทำนองนี้อยู่แล้ว อย่าอายไปเลย"

แน่นอนว่าสวี่เยี่ยไม่ได้เขิน

คนอย่างเขาจะเขินได้ยังไงกัน

จากนั้นสวี่เยี่ยก็เริ่มถอดเสื้อผ้า

ทันทีที่ตู้ฉงหลินเห็นท่าทางของสวี่เยี่ยก็รีบพุ่งเข้าไปหาพลางร้องลั่น "เฮ้ยๆๆ! ถอดแค่เสื้อท่อนบนก็พอแล้ว"

ถังซือฉีที่ยืนอยู่ข้างๆ เอาสองมือปิดตาตัวเองไว้นานแล้ว แต่แอบมองลอดผ่านร่องนิ้วออกมา

เธอออกจะเขินอยู่บ้าง ทว่าก็อยากดูมากเหมือนกัน

ตอนมาสวี่เยี่ยใส่แค่เสื้อยืดแขนสั้นตัวเดียว จังหวะที่กำลังจะถอด จู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

เขาหันไปมองเหยียนมี่แล้วเอ่ยขึ้น "พี่มี่ครับ ก่อนมาไม่ได้บอกไว้นี่ว่าจะต้องเล่นแบบนี้ ให้ผมถอดเสื้อท่อนบนน่ะได้ แต่ต้องเพิ่มเงินนะ!"

เหยียนมี่หลุดขำพรืด ตอบอย่างจนใจว่า "ได้จ้ะ"

โจวหย่วนอดไม่ได้ที่จะแซวขึ้นมา "ถอดเสื้อท่อนบนต้องเพิ่มเงิน งั้นถ้าถอดกางเกงต้องเพิ่มเงินด้วยไหมล่ะ"

เขาเป็นนักแสดงสายบู๊ เส้นประสาทค่อนข้างใหญ่โต บางครั้งก็พูดจาไม่ทันคิด

พอพูดจบเขาก็นึกเสียใจขึ้นมานิดๆ

ไม่ใช่เสียใจที่พูดประโยคนี้ แต่เสียใจที่ดันเอาคำนี้ไปพูดกับสวี่เยี่ยต่างหาก

สวี่เยี่ยแทบจะไม่ต้องคิดเลยแม้แต่นิดเดียว "ถ้าให้ถอดกางเกงเล่น ผมยอมจ่ายเงินเพิ่มเลยครับ"

"ฝันไปเถอะ!" ตู้ฉงหลินพูดอย่างหมดอารมณ์

เขาจะไปยอมให้สวี่เยี่ยมีโอกาสมาโอ้อวดความยิ่งใหญ่ตรงหน้าเขาได้ยังไง

ฉันเป็นผู้กำกับอายุจะห้าสิบอยู่รอมร่อแล้ว ทนดูเรื่องพรรค์นี้ไม่ได้หรอกนะ

ขนาดเข้าห้องน้ำฉันยังไปคนเดียวเลย!

สวี่เยี่ยก็โชว์กล้ามเนื้อของตัวเองอย่างฉับไวเด็ดขาด

ในหนังเรื่องนี้ มีฉากตีเหล็กในหมู่บ้านหลอมดาบอยู่ไม่น้อย

เวลาตีเหล็ก ทุกคนต่างก็ต้องเปลือยท่อนบน เหงื่อไหลไคลย้อยท่วมตัว

ไม่ใช่แค่สวี่เยี่ย แต่รวมไปถึงโจวกังกับโจวหย่วนก็มีฉากเหล่านี้เช่นกัน

ไม่อย่างนั้นทำไมการคัดเลือกนักแสดงถึงได้ยากเย็นนักล่ะ

ถ้าไปเอาพวกดาราหน้าใสบางคนมาเล่นละก็ แค่ดูท่อนบนก็แทบจะแยกไม่ออกแล้วว่าหญิงหรือชาย แถมยังแบนราบเป็นไม้กระดานเหมือนกันหมดอีกต่างหาก

ตู้ฉงหลินกวาดสายตามองแวบหนึ่งแล้วพูดขึ้น "ไม่เลวเลย ใช้ได้ทีเดียว เสี่ยวเยี่ย ช่วงนี้เธอไปซ้อมกับโจวกังหน่อยก็ดีนะ เขามีประสบการณ์เรื่องฟิตเนส ถ้ากล้ามเนื้อเป็นมัดใหญ่กว่านี้อีกนิดจะยิ่งยอดเยี่ยมเลย"

นับตั้งแต่สวี่เยี่ยกินผลพละกำลังเข้าไป หุ่นของเขาก็เปลี่ยนไป เปี่ยมล้นไปด้วยฮอร์โมนเพศชาย

ปกติเขาก็ค่อนข้างใส่ใจดูแลรูปร่างของตัวเองอยู่แล้วด้วย

พลอยให้พอสวี่เยี่ยใส่เสื้อผ้ากลับคืน เหยียนมี่ก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่นตั้งนานแล้ว ทนดูไม่ไหวจริงๆ

"เรื่องที่เหลือเธอคุยกับผู้กำกับตู้ไปแล้วกันนะ พี่มีธุระ ต้องขอตัวก่อน"

ถังซือฉีเอามือที่ปิดตาแบบไม่มิดลง แอบอมยิ้มแล้วคิดในใจ 'หุ่นของท่านผอ.สุดยอดไปเลย!'

เธอตั้งตารอคอยปฏิกิริยาของพวกคนไข้คนอื่นๆ หลังจากตัวอย่างหนังปล่อยออกไปแทบไม่ไหวแล้ว

ถังซือฉีคนนี้นี่แหละ คือเพื่อนร่วมโรงพยาบาลคนแรกที่ได้เห็นหุ่นของท่านผอ.!

พอลับหลังเหยียนมี่เดินจากไป ตู้ฉงหลินก็ก้าวเข้ามาตรงหน้าสวี่เยี่ย

"เสี่ยวเยี่ย วันนี้จะแต่งหน้าทำผมจัดทรงให้เธอ พอเรียบร้อยแล้วจะได้ถ่ายภาพฟิตติงปล่อยลงเน็ต พรุ่งนี้พวกเราจะเริ่มเปิดกล้องถ่ายทำกันอย่างเป็นทางการ"

"ได้เลยครับผู้กำกับตู้ จัดการตามที่คุณเห็นสมควรได้เลย" สวี่เยี่ยตอบรับ