ตอนที่ 86 แกปอกเปลือกยังไงเนี่ย

ทุกคนในที่นั้นต่างตื่นตัวขึ้นมาทันที

ในภาพยนตร์กำลังภายใน ฉากต่อสู้ถือเป็นหัวใจสำคัญ

ท่วงท่าคิวบู๊เป็นสิ่งที่มักจะถูกคนหยิบยกขึ้นมาวิพากษ์วิจารณ์เป็นพิเศษ

ตู้ฉงหลินพอใจกับการแสดงของสวี่เยี่ยเมื่อครู่มาก ทว่ายังคงต้องดูต่อไปว่าคิวบู๊ของสวี่เยี่ยจะเป็นอย่างไร

ถังซือฉีเองก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องไปที่สวี่เยี่ย

ในเวลานี้ โจวหย่วนยกมือขึ้น วางมือทั้งสองลงบนด้ามดาบ

จากนั้นเขาก็ชักดาบคู่ออกมา

ขณะที่พุ่งเข้าใส่เทียนป้า สวี่เยี่ยขยับมือซ้าย ดาบหักเล่มนั้นควงสองรอบอยู่บนฝ่ามือของเขา

หลังจากนั้นเขาจึงคว้าด้ามดาบไว้แน่น แล้วฟันเข้าใส่โจวหย่วนทันที

สวี่เยี่ยในยามนี้ราวกับมีหวังเจี่ยมาประทับร่าง

เพลงดาบของเขาคือวิชาดาบขั้นพื้นฐานที่เรียนรู้มาจากหวังเจี่ย ไม่ใช่วิชาดาบแขนเดียวของเสิ่นเต้ากวาง

ในเรื่องเยียนอี่ว์เจียงหู หวังเจี่ยคนนี้มีระดับวรยุทธ์สูงลิบลิ่ว วิชาดาบย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว

คำว่าสู้ได้สิบคนไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยสักนิด

สายตาของตู้ฉงหลินหรี่ลงทันควัน

แม่เจ้าโว้ย แกทำเป็นจริง ๆ ด้วย!

ทักษะการควงดาบแบบนี้ ในวงการบันเทิงยุคปัจจุบัน แทบไม่มีนักแสดงรุ่นใหม่คนไหนทำได้เลย

ต้องรู้ก่อนนะว่าดาบหักเล่มนี้เป็นของจริง แค่น้ำหนักของมัน คาดว่าพวกลูกกวาดหน้าใสหลายคนถือได้ประเดี๋ยวเดียวก็คงปวดแขนจนล้าแล้ว

วินาทีต่อมา

โจวหย่วนหลบดาบหักของสวี่เยี่ยได้ทัน ร่างถอยร่นไปด้านหลัง

ดาบของสวี่เยี่ยสั้นเกินไป การจะหลบจึงง่ายดายเหลือเกิน

ทว่าสวี่เยี่ยกลับสะบัดดาบหักออกไป โซ่เหล็กที่พันอยู่รอบแขนส่งเสียงกริ๋งกรั๋ง คลายตัวหลุดออกจากแขนท่อนล่างข้างซ้าย ดาบหักพุ่งแทงเข้าหาโจวหย่วนต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง

โจวหย่วนเห็นภาพนี้แล้วแทบจะหลุดจากบท

เจ้าหนุ่มนี่มันเคยฝึกมาจริง ๆ เหรอวะเนี่ย

ท่วงท่ามันจะลื่นไหลเกินไปแล้วมั้ง

เมื่อเห็นดาบหักพุ่งแทงเข้ามา โจวหย่วนก็ทำได้เพียงถอยหลังต่อไป

ในที่สุด โซ่เหล็กก็คลายตัวออกจนสุดความยาว

สีหน้าของตู้ฉงหลินแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าสวี่เยี่ยจะสามารถดึงดาบกลับมาได้หรือไม่แล้ว

ท่าทางเมื่อกี้ของแกน่ะหล่อมากจริง ๆ แต่ถ้าแกดึงกลับมาไม่ได้ ท่าก้มเก็บดาบมันจะดูทุลักทุเลสุด ๆ เลยนะ

ท่วงท่าที่ทุลักทุเลพรรค์นั้น ย่อมไม่มีทางปรากฏอยู่ในภาพยนตร์ได้อย่างแน่นอน

ดังนั้นท่วงท่าช่วงนี้จะต้องทำให้เสร็จสิ้นต่อเนื่องในจังหวะเดียว เวลาที่เหลือให้สวี่เยี่ยมีไม่มากแล้ว!

ในเวลานี้ แขนซ้ายของสวี่เยี่ยพลันสะบัดไหว

เรี่ยวแรงของเขาส่งผ่านโซ่เหล็กไปสู่ดาบหักที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ

ดาบหักทั้งเล่มเริ่มหมุนคว้าง ทำให้มันไม่ตกลงสู่พื้นดินโดยตรง แต่ยังคงลอยวนอยู่กลางเวหา

ดาบหักส่งเสียงหวีดหวิวตัดสายลมกลางอากาศ มันหมุนวนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

จากนั้นสวี่เยี่ยก็กระตุกโซ่เหล็กกลับมาอย่างแรง

โซ่เหล็กที่เดิมทีพุ่งออกไปไกลเริ่มม้วนกลับมาพันรอบแขนท่อนล่างข้างซ้ายของเขาอีกครั้ง

ครั้นโซ่เหล็กถูกดึงกลับมาจนหมด ดาบหักก็หวนคืนสู่มือของสวี่เยี่ยเรียบร้อย

สวี่เยี่ยคว้าด้ามดาบหมับ จ้องมองโจวหย่วนด้วยสายตาเย็นเยียบ

ท่วงท่านี้ทำเอาคนทั้งห้องอ้าปากค้างไปตาม ๆ กัน

"เชี่ย มันดึงกลับมาแบบนี้ได้ด้วยเหรอวะ"

"สวี่เยี่ยมีวิชาต่อสู้จริง ๆ ว่ะ!"

"กูยอมเลย ช็อกไปหมดแล้ว!"

หลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ท่วงท่าเมื่อครู่ของสวี่เยี่ย ถ้าไม่ได้ฝึกฝนมาหลายปี ไม่มีทางทำออกมาได้แบบนี้เด็ดขาด

เหยียนมี่อ้าปากค้างเล็กน้อย มองสวี่เยี่ยด้วยสีหน้าตกตะลึง

ภาพจำเรื่องฝีมือการแสดงของสวี่เยี่ยในหัวเธอยังคงหยุดอยู่ที่คลาสการแสดงซูเปอร์สตาร์

ตอนนั้นสวี่เยี่ยยังไม่ได้แสดงวิชาดาบอะไรออกมาเลย

เพราะบนเวทีทุกคนก็แค่เล่นกันขำ ๆ คุณไม่มีทางหวังให้นักแสดงสมทบมารับส่งคิวบู๊กับคุณได้หรอก

ทว่าในตอนนี้ เธอพบว่าตัวเองดูถูกสวี่เยี่ยเกินไปแล้วจริง ๆ

โจวกังในเวลานี้มีสีหน้าเหม่อลอย ในใจเขาหลงเหลือเพียงคำถามเดียวเท่านั้น

"เราทำแบบนั้นได้ไหมวะ"

คำตอบคือไม่ได้

ท่าทางแบบนี้เขาแสดงออกมาไม่ได้เลยสักนิด

"ไอ้คนบ้าแถมยังมีวิชาการต่อสู้อีก วันหลังอย่าไปหาเรื่องมันเด็ดขาด" โจวกังรำพึงในใจ

เขารู้สึกโชคดีเป็นบ้าที่เมื่อกี้ไม่ได้มีเรื่องกระทบกระทั่งอะไรกับสวี่เยี่ย

หมอนี่ภายนอกดูเป็นพวกลูกกวาดหน้าใส แต่ข้างในโคตรโรคจิต

แถมยังมีวิชาการต่อสู้ติดตัวอีกต่างหาก

ทางด้านเจิ้งอวี่กลับมีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มหัวไปหมด

"ศิลปินในสังกัดฉันเก่งกาจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมฉันไม่รู้เลย มันแอบไปเข้าคอร์สฝึกวิชาลับหลังฉันมาหรือเปล่าวะ"

ถังซือฉีกะพริบตาปริบ ๆ ในแววตาคู่นั้นเริ่มปรากฏสิ่งที่เรียกว่าความเลื่อมใสบูชาขึ้นมา

"โคตรเท่เลย!"

ถึงตอนนี้ โจวหย่วนตั้งหลักได้แล้ว จึงถือดาบพุ่งฟันเข้าใส่สวี่เยี่ย

เขายอมรับว่าเมื่อกี้เขาตกใจกับฝีมือของสวี่เยี่ยจริง ๆ

แต่คิวบู๊ที่ต้องเล่นก็ยังต้องเล่นต่อไป

ในวินาทีนั้นเอง ตู้ฉงหลินก็ตะโกนสั่งขึ้นมาทันที "ดีมาก! หยุดได้แล้ว!"

กระบวนท่าของโจวหย่วนฟาดออกไปแล้ว คิดจะยั้งมือกลับมาก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

คมดาบจวนเจียนจะฟันลงบนตัวของสวี่เยี่ยอยู่รอมร่อ

สวี่เยี่ยยกดาบหักในมือขึ้นมาตั้งรับ

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังก้องกังวาน

สวี่เยี่ยถือดาบด้วยมือซ้าย ยันดาบโค้งของโจวหย่วนเอาไว้ได้ตรง ๆ

ขณะที่เรือนร่างของเขาไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

โจวหย่วนรู้ดีว่าแรงของตัวเองมหาศาลแค่ไหน แม้ในจังหวะสุดท้ายจะผ่อนแรงลงไปบ้างแล้ว แต่การฟันดาบนี้ลงไป พลังก็ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

สวี่เยี่ยใช้แขนข้างเดียวต้านรับไว้ได้ แสดงว่าพละกำลังที่แขนของเขาก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน

ในยามนี้ บนใบหน้าของตู้ฉงหลินหลงเหลือเพียงสีหน้าเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือความพึงพอใจ

เขาปรบมือขึ้นมาทันที

คนอื่น ๆ ถึงเพิ่งได้สติกลับมา แล้วต่างก็พากันปรบมือเกรียวกราว

ฉากบู๊เมื่อครู่นี้แม้จะสั้น ทว่าดุเดือดเร้าใจเป็นอย่างยิ่ง

ต้องรู้ก่อนว่า สวี่เยี่ยกับโจวหย่วนไม่ได้ซ้อมคิวต่อท่ากันมาก่อน แต่เป็นการสู้กันจริง ๆ

ไม่มีการวางแผนล่วงหน้าใด ๆ ทั้งสิ้น ทั้งหมดล้วนเป็นการด้นสดหน้างานล้วน ๆ

เสียงปรบมือดังก้องสะท้อนไปทั่วทั้งกองถ่าย

โจวหย่วนพ่นลมหายใจออกมา พลางหัวเราะร่า "สวี่เยี่ย แรงแกไม่เบาเลยนี่ ฝึกมาเป็นพิเศษเหรอ"

"ก็ประมาณนั้นครับ" สวี่เยี่ยยิ้มตอบ

กินผลพละกำลังเข้าไปหนึ่งลูก ถือว่าฝึกมาไหมล่ะ

หลังจากผลพละกำลังเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายแล้ว เรี่ยวแรงของสวี่เยี่ยก็เพิ่มขึ้นมากจริง ๆ

ทั้งสองคนเดินตรงไปหาตู้ฉงหลิน

ตู้ฉงหลินเอ่ยปากด้วยความพอใจ "ดีมาก ดีจริง ๆ หน่วยก้านดีมาก เมื่อกี้เล่นได้ดีจริง ๆ"

การแสดงเมื่อครู่ของสวี่เยี่ยยังมีจุดบกพร่องอยู่บ้าง ทักษะการพูดบทและรายละเอียดต่าง ๆ ยังด้อยไปนิด โดยรวมแล้วยังดูมือใหม่อยู่มาก

แต่ฉากบู๊ฉากนี้ ตู้ฉงหลินพึงพอใจอย่างที่สุด

เขาพูดต่อ "ตอนแรกที่เหยียนมี่บอกผมว่าหาดาราที่หล่อด้วยบู๊เก่งด้วยมาให้ ผมยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ ตอนนี้ผมเชื่อสนิทใจแล้ว"

โจวกังที่ยืนอยู่ด้านข้างมีเครื่องหมายคำถามผุดเต็มหัว

สรุปว่าฉันเป็นพวกบู๊เก่งแต่หน้าตาไม่หล่อสินะ

จุดนี้โจวกังเองก็เข้าใจดี ถ้าเขาหน้าตาหล่อเหลา ก็คงไม่ตกมาเล่นเป็นพระรองหรอก

เหยียนมี่ยิ้มแล้วถาม "ผู้กำกับตู้ งั้นก็ตกลงตามนี้นะคะ"

ตู้ฉงหลินพยักหน้า "ไม่มีปัญหา สวี่เยี่ยมาเล่นเป็นพระเอกเลย!"

คนอื่น ๆ ในกองถ่ายก็ไม่มีใครรู้สึกว่าการตัดสินใจนี้หุนหันพลันแล่นเกินไป

ทุกคนต่างก็เห็นมากับตาตัวเองทั้งนั้น

ถ้าสวี่เยี่ยไม่ได้เป็นพระเอก แล้วใครจะเหมาะสมไปกว่านี้อีกล่ะ

"ขอบคุณครับผู้กำกับตู้" สวี่เยี่ยยิ้มพลางกล่าว

เจิ้งอวี่ก็เอ่ยขอบคุณตามมารยาทด้วยเช่นกัน

ตู้ฉงหลินหัวเราะร่า "นั่งพักผ่อนกันสักเดี๋ยวเถอะ"

ทุกคนจึงหาเก้าอี้แถวนั้นนั่งลงในกองถ่าย

หลังจากเคาะตัวพระเอกได้แล้ว ขั้นต่อไปก็คือการเซ็นสัญญา

เรื่องนี้ยกให้เป็นหน้าที่ของเจิ้งอวี่ไปจัดการ ตู้ฉงหลินกับสวี่เยี่ยไม่มีทางมานั่งต่อรองค่าตัวกันเองอยู่แล้ว

เรื่องพรรค์นี้มักปล่อยให้คนของแต่ละฝ่ายไปเจรจากันเอง

ระหว่างที่หลายคนกำลังนั่งคุยเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น ถังซือฉีก็ถือแอปเปิลลูกหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดตรงหน้าสวี่เยี่ย

"ให้พี่ค่ะ" ถังซือฉีก้มหน้า ไม่กล้าสบตาสวี่เยี่ยตรง ๆ

"ขอบคุณครับ"

สวี่เยี่ยไม่ได้เกรงใจ ยื่นมือไปรับแอปเปิลมา

พอยื่นแอปเปิลเสร็จ ถังซือฉีก็ทำตัวราวกับหัวขโมย รีบวิ่งแจ้นหนีไปอย่างรวดเร็ว

โจวหย่วนที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยแซวขึ้นมา "เสี่ยวถัง เธอไม่เห็นเคยเอาแอปเปิลมาให้พี่บ้างเลยนะ"

คำพูดนี้ทำเอาฝีเท้าของถังซือฉีชะงักกึก เธอรีบวิ่งไปหยิบแอปเปิลมาอีกลูก แล้วยื่นให้โจวหย่วนอย่างลนลาน

คนในกองถ่ายต่างพากันขำกับท่าทางของเธอ

ถังซือฉีอายุยังน้อย ทุกคนจึงเอ็นดูและคอยดูแลเธอเป็นอย่างดี

ตู้ฉงหลินหัวเราะร่า "เสี่ยวถัง ไปหยิบมีดปอกผลไม้ให้สวี่เยี่ยด้วยสิ ไม่อย่างนั้นเขาจะปอกยังไง..."

ขณะที่กำลังพูด ตู้ฉงหลินก็เบนสายตาไปมองทางสวี่เยี่ย แล้วทั้งร่างก็พลันชะงักค้างไป

ปรากฏว่าในมือของสวี่เยี่ยกำลังถือดาบหักเล่มนั้นอยู่ และกำลังใช้มันปอกแอปเปิล

ต่อให้ดาบหักจะหักไปแล้ว แต่มันก็ยังใหญ่อยู่ดี

แอปเปิลที่อยู่ตรงหน้าดาบหักดูเล็กจิ๋วไปถนัดตา

สวี่เยี่ยก็ปอกเปลือกแอปเปิลออกมาได้แบบนั้นจริง ๆ

ตู้ฉงหลินรู้สึกว่าสมองของตัวเองเริ่มจะรับไม่ไหวแล้ว

แกบ้าไปแล้วหรือไงวะ

ไม่สิ ดาบเล่มนี้มันยังไม่ได้เปิดคมเลยไม่ใช่เหรอ แล้วแกปอกเปลือกมันได้ยังไงกันวะเนี่ย