ตอนที่ 100 ลาภลอยท่วมฟ้า

เฉียนจื้อหย่งคิดดูแล้วก็โบกมือ "ไปเถอะ! ไปเลย!"

"แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องบอกนายไว้ล่วงหน้า ร้านชานมของเราไม่มีทางเข้าตลาดหลักทรัพย์เด็ดขาด!"

ยังไงเสียร้านชานมของเขาก็ไม่เข้าตลาดหลักทรัพย์อยู่แล้ว โจวไคเทียนจะไปป่วนยังไงก็ช่าง

จริงสิ โจวไคเทียนไปบรรยายที่เมืองเซินซื่อ ทั้งค่าโรงแรม ตั๋วเครื่องบิน กินดื่ม เขาก็เบิกได้หมดนี่นา!

โจวไคเทียนไปเมืองเซินซื่อครั้งนี้พร้อมภารกิจ ถือเป็นการดำเนินงานเพื่อร้านชานม ย่อมจัดเป็นงานของบริษัทอยู่แล้ว

เป็นงานของบริษัทก็ใช้เงินบริษัทได้สิ!

"จริงสิ นายไปเมืองเซินซื่อ เป็นตัวแทนร้านชานมปิงมี่ของเรานะ"

"เพราะงั้นนายต้องพักโรงแรมห้าดาว อาหารการกินก็ต้องมีระดับ!"

"ทั้งหมดนี้เบิกเงินบริษัทได้เลย! จ่ายจริงเบิกจริง!"

"ไปเถอะ ฉันเชื่อมือนายนะ!"

เฉียนจื้อหย่งกล่าว

เขาอยากให้โจวไคเทียนผลาญเงินให้หนัก จึงเสริมอีกประโยค "ไม่ต้องกลัวเปลืองเงิน คนอย่างเฉียนจื้อหย่งไม่เคยขาดเงินที่สุดแล้ว!"

"ดูหุ้นของฉันสิ ทำกำไรให้ตั้งร้อยล้านแล้ว ฮือๆ..."

พอพูดถึงร้อยล้าน เฉียนจื้อหย่งก็แทบจะปล่อยโฮออกมา

อนาถแท้ๆ

ยังไม่ทันถึงสองสัปดาห์ เขาทำกำไรไปตั้งร้อยล้านแล้ว!

โจวไคเทียนช่วยเขาผลาญเงินได้ก็จริง แต่ให้คนเดียวผลาญ มันก็แค่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ!

พอได้ยินเฉียนจื้อหย่งบอกให้ใช้เงินได้ตามสบาย แถมยังให้พักโรงแรมห้าดาว โจวไคเทียนก็ซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก

เจ้านายช่างแสนดีอะไรขนาดนี้!

พอได้ยินเฉียนจื้อหย่งบอกว่าฟันกำไรจากหุ้นมาหนึ่งร้อยล้าน เขาก็ตกใจแทบสิ้นสติ

ร้อยล้านเนี่ยนะ?

กำไรจากหุ้นเหรอ?

ถ้าเฉียนจื้อหย่งบอกว่าได้มาจากการทำธุรกิจ เขาคงไม่สงสัยเลยสักนิด

เฉียนจื้อหย่งมีความสามารถระดับนั้นอยู่แล้ว

แต่นี่กำไรจากหุ้นเนี่ยนะ?

เล่นหุ้นมันทำเงินได้ด้วยเหรอ?

ไอ้นี่ยังพึ่งพาไม่ได้ยิ่งกว่าการหลอกลวงต้มตุ๋นของเขาเสียอีกไม่ใช่เรอะ?

ในสายตาของเขา หุ้นมันคือหลุมพรางดักคนชัดๆ ใครกระโดดเข้าไปก็มีแต่เจ๊งกับเจ๊ง!

เฉียนจื้อหย่งกลับได้กำไรเนี่ยนะ?

แถมยังได้ตั้งร้อยล้าน!

ช่าง...เหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ได้แต่บอกว่า สมแล้วที่เป็นเจ้านายของเขา!

"เถ้าแก่ คุณเก่งเกินไปแล้วครับ" โจวไคเทียนเอ่ยอย่างทึ่งจัด

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น "ฉันจะไม่แตะไอ้ของพรรค์นี้อีกเด็ดขาด ฤทธิ์ทำลายล้างมันรุนแรงเกินไป!"

พอได้ยินว่าเฉียนจื้อหย่งจะเลิกยุ่งกับหุ้น ซุนโหย่วอันและเฉินจิ่งฝูที่อยู่ข้างๆ ก็ร้อนรนขึ้นมาทันที

"น้องเฉียน นายมีพรสวรรค์เรื่องหุ้นขนาดนี้ การทำเงินในตลาดหุ้นมันง่ายดายจะตายไปไม่ใช่เหรอ?"

"นายจะยอมแพ้ได้ยังไงกัน?" เฉินจิ่งฝูถามด้วยความกระวนกระวาย

ถ้าเฉียนจื้อหย่งไม่เล่นหุ้นแล้ว เขาจะทำเงินจากตลาดหุ้นได้ยังไงล่ะ?

อาศัยตัวเขาเองเรอะ?

นั่นมันก็เท่ากับเอาเงินไปแจกคนอื่นชัดๆ ไม่ใช่เหรอ?

เฉียนจื้อหย่งพูดอย่างเด็ดเดี่ยว "คนอย่างเฉียนจื้อหย่งจะไม่มีวันเล่นหุ้นอีกเด็ดขาด ถ้าเล่นอีก ฉันยอมเป็นหมาเลยเอ้า!"

"พวกคุณไม่ต้องมาเกลี้ยกล่อมผมหรอก หุ้นน่ะสุดท้ายแล้วก็ไม่ใช่ทางสายหลัก!"

"ผมไปทำภาคธุรกิจจริงดีกว่า นั่นต่างหากคือสิ่งที่ผมถนัดจริงๆ!"

เฉียนจื้อหย่งรู้สึกว่า ที่จริงเขาก็ไม่ได้ถนัดทำธุรกิจจริงอะไรนักหรอก

พยายามทำให้เจ๊งมาตั้งนาน ไม่เคยมีครั้งไหนที่เจ๊งได้สำเร็จเลยสักที

แต่อย่างน้อยมันก็ยังวางใจได้มากกว่าหุ้น

ภาคธุรกิจจริงเขายังพอมองออกว่าตัวเองได้กำไรมาได้ยังไง

แล้วหุ้นล่ะ?

เอะอะอะไรก็ชนเพดานราคา

ชนเพดานราคาเพราะอะไรก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

เรียกได้ว่าตายยังไงก็ยังไม่รู้ตัวเลย!

จบเรื่องคราวนี้แล้ว เขาจะไม่มีวันแตะต้องหุ้นอีกเด็ดขาด!

ว่าแล้วเชียว การลงทุนมีความเสี่ยง ผู้ลงทุนควรศึกษาข้อมูลก่อนการตัดสินใจลงทุน คำนี้ไม่ผิดเลยสักนิด!

ถ้ารู้จักฟังตั้งแต่แรกก็ดีหรอก!

พอเฉินจิ่งฝูได้ยินเฉียนจื้อหย่งบอกว่าจะไปทุ่มเทกับภาคธุรกิจจริง ก็ยากที่จะเกลี้ยกล่อมต่อไป

ซุนโหย่วอันเห็นด้วยกับการที่เฉียนจื้อหย่งจะทำภาคธุรกิจจริงเป็นอย่างยิ่ง จึงพยักหน้าชมเชย "ธุรกิจจริงพัฒนาชาติ!"

"เฉียนจื้อหย่ง ชั่วชีวิตของฉันไม่ค่อยจะเลื่อมใสใครเท่าไร นายทำเงินมหาศาลจากหุ้นแท้ๆ แต่กลับไม่ลืมรากเหง้าของตนเอง นี่เป็นสิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงจริงๆ!"

"ต่อหน้าลาภลอยท่วมฟ้า แต่นายยังคงรักษาปณิธานเดิมไว้ได้ คนอย่างซุนโหย่วอันนับถือจากใจจริง!"

แม้ว่าเขาจะไม่อาจเป็นคนที่มีอุดมการณ์เช่นนี้ได้ แต่ในใจ เขาก็นับถือคนที่มีอุดมการณ์แบบนี้เสมอ

คนมีอุดมการณ์ไม่ขึ้นกับอายุ!

เฉียนจื้อหย่งอายุยังน้อยแท้ๆ แต่กลับมีความตระหนักรู้ระดับนี้ เขาจึงเคารพเลื่อมใสจากก้นบึ้งของหัวใจ

เฉียนจื้อหย่งพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เงินที่ทำได้พวกนี้มันเป็นของระบบต่างหาก มีแต่ต้องขาดทุนเท่านั้นถึงจะรีดผลประโยชน์จากระบบได้

เขาก็ต้องมีความตระหนักรู้แบบนี้อยู่แล้วสิ

ถ้าเงินที่ทำได้เป็นของเขาเองทั้งหมดละก็ ใครที่กล้ามาขวางไม่ให้เขาเล่นหุ้น คนคนนั้นก็คือศัตรูคู่อาฆาตฆ่าล้างโคตรชัดๆ!

"เกินไปแล้ว เกินไปแล้วครับ!" เฉียนจื้อหย่งโบกมือเป็นพัลวัน "พวกคุณขืนยกยอปอปั้นผมแบบนี้อีก เดี๋ยวผมได้ร่วงลงมาคอหักตายกันพอดี!"

"เอาละ วันนี้หุ้นชนเพดานราคาแล้ว คิดว่าหลังจากนี้คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงอีก พวกพี่คุยกันไปนะ ผมขอตัวกลับไปคิดคอนเซ็ปต์ร้านชานมก่อน"

พูดจบ เฉียนจื้อหย่งก็เผ่นแน่บหนีไปทันที

พี่ใหญ่สองคนนี้ดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือชอบแทงใจดำคนอื่นเป็นบ้า

ถ้าเขายังยืนอยู่ตรงนี้ต่อไปแล้วโดนพี่ใหญ่สองคนนี้ผลัดกันอวยไม่หยุด เขาคงนึกว่าตัวเองกู้โลกมาแหงๆ!

พี่ใหญ่สองคนนี้รวยระดับหมื่นล้านกันทั้งคู่ ทำไมถึงได้มาเจาะจงชมเขาเอาเป็นเอาตายขนาดนี้นะ?

……

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็มาถึงวันศุกร์

ทุกคนอยู่ในห้องทำงานเฉพาะ ตาแทบไม่กะพริบขณะจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ดูความเคลื่อนไหวของหุ้น

ตอนนี้เฉียนจื้อหย่งเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองเข้าให้แล้ว

แค่สัปดาห์เดียว ไอ้หุ้นเม่าไถอะไรนี่ชนเพดานราคาไปถึงสามรอบ แถมวันนี้มันยังพุ่งขึ้นไปอีก 40%

นี่มันชักจะหลุดโลกเกินไปแล้วนะ!

นับตั้งแต่ที่เขาซื้อเหล้าขาวตัวนี้ มันพุ่งขึ้นมารวมแล้ว 70% เกือบจะโตเป็นเท่าตัวอยู่รอมร่อ!

พุ่งกระฉูดขนาดนี้มันไม่ผิดกฎหมายบ้างหรือไง?

เฉินจิ่งฝูดีใจจนแทบคลั่ง ทุกวันเอาแต่บอกว่าจะลากเขาไปกินมื้อหรูให้ได้

แต่อารมณ์ไหนเขาจะมีกะจิตกะใจไปกินกันล่ะ?

ตอนนี้เฉียนจื้อหย่งสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่า ไอ้หุ้นเม่าไถบ้าบอนี่มันจะพุ่งทะลุฟ้าไปจริงๆ หรือเปล่า!

นี่เป็นช่วงบ่ายวันศุกร์แล้ว เฉียนจื้อหย่งตั้งใจว่าจะไม่ดื้อดึงอีกต่อไป

เขาโดนหุ้นเม่าไถที่พุ่งไม่หยุดตัวนี้ทรมานจนหมดเรี่ยวแรงจะหงุดหงิดแล้ว

เขายอมจำนนแล้ว!

ยอมรับชะตากรรมเหมือนหลิวเกาต๋าแล้ว!

แต่จะให้ขายทิ้งตอนนี้ก็ยังทำใจไม่ลงอยู่ดี

อย่างน้อยช่วยย่อตัวลงมาสักนิดแล้วฉันค่อยขายไม่ได้หรือไง!

ทำไมการรอให้มันร่วงลงมาสักหน่อยมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้นะ?

เฉียนจื้อหย่งได้แต่นั่งมองตาปริบๆ และมันก็ยังคงพุ่งขึ้นต่อไปไม่หยุด

ทว่าพริบตาเดียว ตลาดก็หมดเวลาซื้อขายเสียแล้ว

"เฮ้อ เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ!"

"ไว้ค่อยขายวันจันทร์แล้วกัน!" เฉียนจื้อหย่งคิดในใจ

จะยืดเยื้อต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

ขืนปล่อยลากยาวไปมากกว่านี้ หุ้นตัวนี้อาจจะพุ่งขึ้นเป็นเท่าตัวจริงๆ ก็ได้

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น หลี่หยวนเหว่ยที่อยู่ข้างๆ ก็เหลือบไปเห็นข่าวเข้าพอดี จึงร้องออกมาอย่างตื่นเต้นว่า "เถ้าแก่ ข่าวดีครับ หุ้นเม่าไถพักการซื้อขายแล้ว!"

"การพักการซื้อขายรอบนี้เป็นข่าวดีระดับมหึมา หุ้นของเราอาจจะพุ่งทะลุฟ้าไปเลยก็ได้ครับ!"

เฉียนจื้อหย่งยืนอึ้งไปสนิท

คนที่อ่อนหัดเรื่องตลาดหุ้นอย่างเขา ไม่รู้ความหมายของการพักการซื้อขายเลยสักนิด

"พักการซื้อขายหมายความว่ายังไง?" เฉียนจื้อหย่งเอ่ยถาม

หลี่หยวนเหว่ยอธิบายอย่างกระตือรือร้น "พักการซื้อขายก็ตรงตามตัวเลยครับ คือหยุดการซื้อขายชั่วคราว จนกว่าจะเปิดให้กลับมาซื้อขายใหม่อีกครั้ง!"

"ของเรานี่เป็นการพักการซื้อขายเพราะมีปัจจัยบวกครั้งใหญ่ ปกติแล้วพอกลับมาเปิดซื้อขาย หุ้นจะชนเพดานราคาติดต่อกันหลายวันเลยนะครับ"

"เถ้าแก่ พวกเรากำลังจะรวยเละแล้ว!"

"รวยเละแน่ๆ!"

ใบหน้าของเฉียนจื้อหย่งซีดเผือดลงทันควัน

เฉินจิ่งฝูตื่นเต้นสุดขีด "นี่มันข่าวดีสะเทือนฟ้าสะเทือนดินชัดๆ!"

"วันนี้ภัตตาคารหรูทั้งหมดในเมืองอู่ซื่อ เลือกได้ตามสบายเลย!"

"วันนี้เราไม่เมาไม่กลับ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดฉันเลี้ยงเอง!"

ทุกคนต่างหันไปมองเฉียนจื้อหย่งซึ่งเป็นพระเอกของงานนี้!

ก็เพราะฝีมือการตัดสินใจอันยอดเยี่ยมของเฉียนจื้อหย่งนี่แหละ ที่ทำให้เฉินจิ่งฝูฟันกำไรก้อนโตไปได้

ทุกคนรู้ดีว่า วันนี้ที่เฉินจิ่งฝูยอมเป็นเจ้ามือ ก็เพื่อตอบแทนเฉียนจื้อหย่ง

แต่ทุกคนกลับพบว่า สีหน้าของเฉียนจื้อหย่งดูย่ำแย่เหลือทน เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีดสลับกันไปมา

"พะ...พักการซื้อขายเหรอ?" เฉียนจื้อหย่งตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง

พักการซื้อขายก็แปลว่าซื้อขายไม่ได้ งั้นก็หมายความว่าเงินสดกว่าสามร้อยล้านของเขาถูกขังลืมไว้ในตลาดหุ้นน่ะสิ

แล้วแบบนี้พอระบบถึงรอบสรุปยอด มันก็กลายเป็นว่าเขากำไรเนื้อๆ เลยไม่ใช่เรอะ!

จะไปรีดผลประโยชน์ห่าเหวอะไรได้อีก!

ไอ้หุ้นเม่าไถบัดซบ!

ชาตินี้ฉันกับแกอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้ว!