ตอนที่ 99 ความสามารถ

ในช่วงหลายวันต่อมา เฉียนจื้อหย่งเอาแต่ลังเลใจตลอดเวลาว่าจะขายหุ้นทิ้งดีหรือไม่

"ขายไม่ได้ ถ้าขายฉันก็กำไรน่ะสิ!"

"ถ้าไม่ขาย ยังไงก็ต้องมีสักวันที่หุ้นมันร่วงกลับลงมา!"

"ใช่ หุ้นมีขึ้นมีลงเป็นเรื่องธรรมดา ยังไงก็ต้องมีสักวันที่มันร่วงกลับลงมา!"

เฉียนจื้อหย่งปลอบใจตัวเองยกใหญ่

ตอนนี้ในหัวเขามีสองเสียงตีกันอยู่

เสียงหนึ่งบอกว่า หุ้นจะร่วงกลับลงมา

อีกเสียงหนึ่งบอกว่า แล้วถ้ามันไม่ร่วงกลับมาล่ะ?

เฉียนจื้อหย่งถูกสองเสียงนี้ตีกันจนปวดหัวจี๊ด

ในที่สุดวันจันทร์ที่ตลาดหุ้นเปิดก็มาถึง เฉียนจื้อหย่งนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เขม็ง

พอเปิดตลาดปุ๊บ หุ้นก็พุ่งทะยานขึ้นไปทันที

เฉียนจื้อหย่งลังเลอยู่หลายรอบว่าจะขายดีไหม แต่สุดท้ายก็ข่มใจไว้ได้

มันต้องร่วงกลับลงมาแน่!

แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นการนั่งมองตาปริบๆ ในขณะที่มันพุ่งชนเพดานราคา

ชนเพดานราคาอีกแล้ว!

หุ้นตัวนี้มันบ้าไปแล้วหรือไง!

เมื่อเห็นหุ้นชนเพดานราคา แถมมีคำสั่งซื้อค้างรออยู่อีกหลายหมื่นล็อตจนปิดเพดานราคาแน่นหนา นอกจากเฉียนจื้อหย่งแล้ว คนอื่นต่างก็โห่ร้องดีใจกันยกใหญ่

หุ้นเอาแต่ขึ้นแบบนี้ ตาของเฉียนจื้อหย่งแทบลุกเป็นไฟด้วยความเดือดดาล!

นิสัยดื้อรั้นของเขาถูกหุ้นตัวนี้กระตุ้นให้ปะทุขึ้นมาแล้ว!

เขาไม่เชื่อหรอกว่าหุ้นมันจะทะลุฟ้าขึ้นไปได้!

เก่งจริงก็ทะลุหน้าจอคอมพิวเตอร์ออกมาเลยสิ!

เขาขอยอมหักไม่ยอมงอกับหุ้นตัวนี้แล้ว

ไม่ขายโว้ย!

เขาไม่เชื่อหรอกว่าหุ้นตัวนี้มันจะทำอะไรได้!

เฉียนจื้อหย่งโมโหแทบกระอักเลือด ไอสังหารรอบตัวแผ่ออกมาเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

หลี่หยวนเหว่ยที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่

หน้าหนาวแท้ๆ ใครเปิดแอร์วะเนี่ย?

พอหันไปมอง ก็เห็นเฉียนจื้อหย่งกำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เขม็งราวกับหุ้นตัวนั้นเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ฆ่าพ่อของตน

ไอสังหารที่แผ่ออกมาเข้มข้นราวกับจับต้องได้ ทำเอาหลี่หยวนเหว่ยขนลุกชันไปทั้งตัว

ทันใดนั้นเอง แม่บ้านก็พาคนที่ไม่คาดคิดคนหนึ่งเดินเข้ามา ซึ่งก็คือโจวไคเทียน

"เจ้านาย ผมกลับมาแล้วครับ!" โจวไคเทียนเห็นเฉียนจื้อหย่งก็วิ่งเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น

เฉียนจื้อหย่งสงบสติอารมณ์ลงและละสายตาจากหุ้น

เขาสาบานเลยว่า ถ้าหุ้นไม่ร่วง เขาจะไม่มีวันขายเด็ดขาด!

"ผู้จัดการโจว คุณไม่ได้อยู่ที่เมืองเซินซื่อหรอกเหรอครับ ทำไมถึงกลับมาล่ะ" เฉียนจื้อหย่งเงยหน้ามองโจวไคเทียนแล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย

"เจ้านายครับ ก็คุณให้หลิวเกาต๋าเป็นซีอีโอแล้ว ผมไม่มีตำแหน่งอะไรอยู่ที่นั่น ก็เลยกลับมารอฟังคำสั่งน่ะครับ" โจวไคเทียนตอบ

ได้ยินดังนั้น เฉียนจื้อหย่งจึงพูดด้วยความรู้สึกผิดเต็มเปี่ยมว่า "ผมคิดไม่รอบคอบเองครับ"

"คุณกำลังทำร้านชานมไปได้ด้วยดีแท้ๆ แต่ผมกลับคิดว่าหลิวเกาต๋าเหมาะกับตำแหน่งนี้มากกว่า เลยเปลี่ยนตัวคุณออกโดยไม่ได้ปรึกษาก่อน!"

เฉียนจื้อหย่งเพิ่งจะนึกขึ้นได้

ดูเหมือนว่าตนจะไม่ได้คุยกับโจวไคเทียนก่อนจริงๆ

โจวไคเทียนทุ่มเทเพื่อร้านชานมจนแทบจะวิ่งขาขวิด

แต่ตนกลับสั่งคำเดียวแล้วเปลี่ยนตัวโจวไคเทียนออกทันที

นี่มันช่างน่าละอายใจต่อโจวไคเทียนเหลือเกิน!

"เจ้านาย ไม่เป็นไรเลยครับ!" โจวไคเทียนส่ายหน้า "หลังจากทำงานที่ร้านชานมมานานขนาดนี้ ผมถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองคงไม่เหมาะกับการเป็นซีอีโอจริงๆ"

"ความสามารถของผมรับมือไม่ไหวครับ"

"ผมไม่เคยเป็นซีอีโอมาก่อน เลยคิดว่าตำแหน่งนี้มันง่ายเกินไป!"

"ตอนนี้บริษัทมีพนักงานตั้งหกพันกว่าคน ผมดูแลไม่ไหวหรอกครับ"

"การที่หลิวเกาต๋ามาทำหน้าที่แทนผม ถือว่าเหมาะสมที่สุดแล้วครับ!"

โจวไคเทียนถอนหายใจออกมา

เขาอยากจะสร้างเนื้อสร้างตัวทำงานใหญ่มาโดยตลอด

การที่เฉียนจื้อหย่งมอบตำแหน่งซีอีโอร้านชานมให้เขา ย่อมเป็นความไว้วางใจที่มีต่อเขา

เพื่อพิสูจน์ตัวเอง และเพื่อไม่ให้ทรยศต่อความไว้วางใจของเฉียนจื้อหย่ง

เขาจึงถกแขนเสื้อลุยงานสุดตัว ทำงานหามรุ่งหามค่ำ ทุ่มเทแบบถวายชีวิต

แต่เขากลับพบว่าตัวเองคิดอะไรง่ายเกินไป

หลายสิ่งหลายอย่าง ไม่ใช่ว่าแค่มีความพยายามแล้วจะได้ผลลัพธ์ที่ดีเสมอไป

ความสามารถของเขาไม่ถึงขั้น!

เฉียนจื้อหย่งบอกว่าจะต้องเปิดสาขาหกร้อยแห่งให้ได้ภายในสิบวัน

เขาพยายามแทบตาย แต่วันหนึ่งเปิดได้มากที่สุดแค่สามแห่ง!

เขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางทำงานที่เฉียนจื้อหย่งมอบหมายให้สำเร็จได้

แต่ก็ยังพยายามทำต่อไป เปิดได้สักแห่งก็ยังดี

ต่อมาเฉียนจื้อหย่งส่งคนคนหนึ่งมาช่วยเขา นั่นคือหลิวเฟยเจี๋ย รองผู้จัดการฝ่ายบุคคล ซึ่งเคยเป็นพนักงานส่งอาหารมากประสบการณ์

ด้วยความช่วยเหลือของหลิวเฟยเจี๋ย จึงสามารถเลือกทำเลเปิดสาขาหกร้อยแห่งได้อย่างสบายๆ ภายในเวลาแค่เจ็ดวัน

หลิวเฟยเจี๋ยยังช่วยเขารับสมัครพนักงานหลายพันคนได้อย่างง่ายดายอีกด้วย

เพราะคนที่เจ้านายเฉียนจื้อหย่งจัดหามาให้แท้ๆ เขาถึงทำงานนี้สำเร็จได้

ทั้งที่เขาเป็นซีอีโอของร้านชานม แต่กลับไม่อาจช่วยแบ่งเบาภาระของเจ้านายได้ มิหนำซ้ำยังต้องให้เจ้านายคอยยื่นมือมาช่วยอีก

ในตำแหน่งซีอีโอนี้ เขาช่างไร้ความสามารถสิ้นดี!

เขาวิ่งรอกไปทีละร้าน เพียงเพื่อทำหน้าที่เซ็นสัญญาเท่านั้น

พูดตรงๆ เขาก็เป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่ง ไม่ได้มีบทบาทสำคัญอะไรเลย

ร้านชานมลงทุนไปตั้งหลายร้อยล้าน เขารู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าตัวเองไร้ความสามารถ ความกดดันถาโถมมหาศาล ทุกคืนวันนอนไม่เคยหลับ

ยังดีที่เฉียนจื้อหย่งดูเหมือนจะรู้ว่าเขาไม่ได้เรื่อง จึงส่งหลิวเกาต๋ามาทำหน้าที่แทนเขา

หลิวเกาต๋าเคยบริหารร้านหม้อไฟตามลำพัง ความสามารถย่อมต้องยอดเยี่ยมแน่

ในเมื่อเฉียนจื้อหย่งเป็นคนแต่งตั้งหลิวเกาต๋าด้วยตัวเอง ย่อมแสดงว่าอีกฝ่ายมีความสามารถที่จะบริหารร้านชานมให้ไปได้สวย!

เขาเองก็โล่งอกได้เสียที!

ได้ยินคำพูดเหล่านี้ของโจวไคเทียน เฉียนจื้อหย่งก็ออกอาการมึนงงไปบ้าง

โจวไคเทียนทำได้ดีมาตลอดไม่ใช่หรือ ไหงถึงบอกว่าไร้ความสามารถล่ะ

แต่ช่างเถอะ ไม่สำคัญ ในเมื่อเขาพูดแบบนี้ ก็ไหลตามน้ำไปเลยแล้วกัน

"ผู้จัดการโจว ผมไม่อนุญาตให้คุณพูดจาดูถูกตัวเองแบบนี้นะครับ"

"ฟ้าให้เราเกิดมาย่อมต้องมีประโยชน์ คุณจะบอกว่าตัวเองไร้ความสามารถได้ยังไงกัน"

"ในสายตาผม ความสามารถของคุณเหนือกว่าหลิวเกาต๋าตั้งเยอะ!"

"เทียบกับหลิวเกาต๋าแล้ว ผมคาดหวังในตัวคุณมากกว่าเสียอีก!"

เฉียนจื้อหย่งตบไหล่โจวไคเทียน พลางเอ่ยอย่างจริงใจ

ใครเอาไปเทียบกับหลิวเกาต๋าก็กลายเป็นคนเก่งทั้งนั้น

หลิวเกาต๋ามันก็แค่คนอยู่ไปวันๆ!

"เจ้านาย!" โจวไคเทียนน้ำตาคลอเบ้า "คุณดีกับผมเหลือเกิน!"

"เมื่อก่อนผมมันก็แค่นักต้มตุ๋น แต่คุณกลับเชื่อใจผมมาตลอด!"

"บนโลกนี้ นอกจากแม่ของผมแล้ว ก็มีคุณนี่แหละที่เชื่อใจผมที่สุด!"

"บางครั้งแม้แต่ตัวผมเอง ยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อใจตัวเองเลย!"

ไม่เคยมีใครเชื่อใจเขาจากก้นบึ้งของหัวใจมาก่อน

ส่วนใหญ่มีแต่จะดูถูกเหยียดหยามเขา!

ทว่าเฉียนจื้อหย่งกลับไม่เหมือนคนอื่น

เขามองเห็นความเชื่อมั่นอย่างไร้ข้อกังขาเปี่ยมล้นอยู่ในแววตาของเฉียนจื้อหย่ง

เฉียนจื้อหย่งยิ้มพลางพยักหน้า "ผมย่อมต้องเชื่อใจคุณอยู่แล้ว"

"หลิวเกาต๋าเป็นเหมือนกระดูกซี่โครงของผม ดีแต่คอยทิ่มแทงปอดให้เจ็บใจ"

"แต่คุณไม่เหมือนกัน คุณคือแขนขาคนสำคัญของผม ผมคาดหวังในตัวคุณไว้สูงมากนะ!"

แน่นอนว่าเขาไว้ใจโจวไคเทียน

เฉียนจื้อหย่งยังคงเชื่อมั่นเสมอว่าโจวไคเทียนเป็นนักต้มตุ๋น เพียงแต่ยังไม่ทันได้แสดงฝีมือออกมาเท่านั้น

สิ่งที่เขาต้องการก็คือความสามารถในการหลอกลวงคนของโจวไคเทียนนี่แหละ!

จะไม่ให้เชื่อใจเขาได้ยังไง

เพียงแต่โจวไคเทียนอาจจะเข้าใจอะไรผิดไปสักหน่อย

คิดว่าเขาเชื่อมั่นในความสามารถในการหาเงินของตัวเอง

โจวไคเทียนมีความสามารถด้านการบริหารหรือความสามารถในการหาเงินด้วยหรือ

ไม่มีเลยสักนิด!

"เจ้านายครับ ผมรู้สึกว่าพรสวรรค์ของผมคือการพูดบรรยาย ผมอยากไปพูดบรรยายที่เมืองเซินซื่อครับ!" โจวไคเทียนเอ่ยขันอาสาขึ้นมาเอง

เฉียนจื้อหย่งไว้ใจเขาถึงเพียงนี้ เขาจะทำให้ความเชื่อใจของเฉียนจื้อหย่งสูญเปล่าไม่ได้เด็ดขาด

แม้จะทำหน้าที่ซีอีโอของร้านชานมไม่ได้ แต่เขาก็ยังสามารถสร้างประโยชน์และเปล่งประกายในด้านอื่นได้

อย่างเช่นการพูดบรรยาย

ชั่วชีวิตนี้เขาทำอาชีพพูดบรรยายมาตลอด

แม้เมื่อก่อนจะเป็นการหลอกลวงคนก็เถอะ

แต่ความจริงแล้วเขาชอบความรู้สึกแบบนี้มาก

ชอบความรู้สึกเวลาที่ได้ยืนอยู่กลางเวที แล้วมีคนนับไม่ถ้วนคอยฟังเขาพูด!

เขารู้สึกว่านี่ต่างหากคือพรสวรรค์ของเขา!

เขาต้องพยายาม! ต้องปลดปล่อยความสามารถของตัวเองออกมาให้ได้!