ตอนที่ 98 พุ่งทะลุฟ้า

ค่ำวันศุกร์ ทุกคนกำลังฉลองกันอยู่ในห้องอาหาร

วิลลามีห้องอาหารสองห้อง ห้องหนึ่งอยู่ชั้นหนึ่ง อีกห้องอยู่ชั้นใต้ดิน

ห้องอาหารชั้นใต้ดินกว้างขวางมาก แม้นั่งยี่สิบคนก็ยังเหลือเฟือ

เฉินจิ่งฝู ซุนโหย่วอัน หนิงซวง และเทรดเดอร์อีกสามคน รวมทั้งหมดหกคน

บนโต๊ะมีอาหารเลิศรสกว่ายี่สิบจาน ซึ่งเฉินจิ่งฝูสั่งทำพิเศษจากโรงแรม

พ่อครัวของโรงแรมขนทั้งวัตถุดิบและอุปกรณ์มาปรุงให้สด ๆ ถึงที่ เพื่อรับประกันว่าทุกจานจะสดใหม่เอร็ดอร่อย

ซุนโหย่วอันทอดถอนใจ "หุ้นชนเพดานราคาติดต่อกันสามวันแล้ว เสียดายน้องเฉียนไม่รู้เรื่องเลยนี่สิ!"

"ความรู้สึกดีใจแบบนี้ พอไม่ได้แบ่งปันกับเจ้าตัว มันเหมือนขาดอะไรไปสักอย่างจริง ๆ"

เฉินจิ่งฝูรำพึง "ฉันไม่เคยคิดเลยว่า เงินในตลาดหุ้นจะโตเป็นเท่าตัวได้ในวันเดียว มันมหัศจรรย์พันลึกเกินไปแล้ว!"

"เวลาแค่สามวัน พุ่งขึ้นไปสามสิบเปอร์เซ็นต์ หุ้นกระทิงดุขนาดนี้ วันหนึ่งฉันจะได้มาเจอ แถมยังกระโดดขึ้นรถทันอีก"

"มิน่าล่ะ ตอนน้องเฉียนซื้อหุ้นถึงได้แผ่รังสีอำมหิตออกมา ที่แท้ฝีมือของเขาก็เฉียบขาดดุดันขนาดนี้เอง!"

"เงินที่ทำกำไรได้ก่อนหน้านี้ก็แค่การหยั่งเชิงเท่านั้น การลงมือจริงมันคือไม้สุดท้ายนี้นี่เอง"

"ถึงพวกเราจะไม่ได้ร่วมฉลองข่าวดีนี้กับน้องเฉียน แต่ฉันเชื่อว่าน้องเฉียนคงคาดการณ์ไว้แต่แรกแล้ว มันก็แค่เรื่องจะได้กำไรมากหรือน้อยเท่านั้น"

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน

ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มเล่นหุ้น ต่างก็คิดว่าเฉียนจื้อหย่งไม่มีทางทำเงินจากตลาดหุ้นได้แน่

พอเริ่มเล่นหุ้น ครั้งแรกที่เฉียนจื้อหย่งได้กำไร พวกเขายังคิดว่าเป็นเพราะโชคช่วย

เพราะลุคของเฉียนจื้อหย่งดูเหมือนพวกแมงเม่าชัด ๆ

ครั้งที่สองที่เฉียนจื้อหย่งทำเงินได้ พวกเขาเริ่มกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย คิดว่าเฉียนจื้อหย่งอาจจะพอมีฝีมืออยู่บ้าง

พอถึงครั้งที่สามที่ซื้อหุ้นเหล้าขาวซึ่งกำลังจะชนพื้นราคา แถมยังทุ่มเงินหลายร้อยล้านกวาดซื้อที่จุดต่ำสุด นั่นทำให้พวกเขาได้ประจักษ์ว่าฝีมือที่แท้จริงคืออะไร

ยิ่งไปกว่านั้น หลังซื้อเสร็จ เขายังไม่แม้แต่จะชายตามองดูอีกเลย

สีหน้าท่าทางมั่นอกมั่นใจนั่น ราวกับขงเบ้งกลับชาติมาเกิด

โยนเงินหลายร้อยล้านลงไปในหุ้นแล้วไม่สนใจอีกเลย นี่มันต้องมั่นใจในตัวเองขนาดไหนกัน!

คำว่า 'เทพเจ้าแห่งหุ้น' เขาสมควรได้รับอย่างไร้ข้อกังขา!

ขณะที่ทุกคนกำลังทึ่ง เฉินจิ่งฝูก็หยิบแชมเปญออกมา

"วันนี้ไม่เมาไม่เลิก!"

"ทุกคนต้องกินให้อิ่ม ดื่มให้เต็มที่!"

เฉินจิ่งฝูรินเหล้าให้ทุกคนด้วยตัวเอง

มื้อก่อน ๆ เนื่องจากต้องเฝ้ากระดานเทรดหุ้น จึงดื่มมากไม่ได้ กลัวจะส่งผลกระทบต่อสมาธิในวันรุ่งขึ้น

แต่วันนี้เป็นวันศุกร์ พรุ่งนี้กับมะรืนตลาดปิดทำการ สามารถร่ำสุราได้อย่างสะใจเต็มคราบ!

แม่บ้านกำลังคีบอาหารจัดจานไว้ให้เฉียนจื้อหย่ง

แม้เฉียนจื้อหย่งจะไม่ลงมากิน แต่ในเมื่อวันนี้เขาคือตัวเอก ต้องยกไปให้เฉียนจื้อหย่งก่อน พวกเขาถึงจะเริ่มลงมือทานได้

จังหวะนั้นเอง เฉียนจื้อหย่งก็เดินลงมาจากชั้นบน

"น้องเฉียน!" ทุกคนต่างผุดลุกขึ้นยืน

เฉียนจื้อหย่งเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง "หุ้นขาดทุนรึยังครับ"

พอได้ยินคำถามของเฉียนจื้อหย่ง เฉินจิ่งฝูก็หัวเราะร่า "น้องเฉียน นายกำลังตัดพ้อพวกเราอยู่สินะ!"

"พี่ชายคนนี้ผิดเอง ตอนแรกไม่ควรไปห้ามนายไม่ให้เล่นหุ้นเลย!"

"ความสามารถระดับนาย ต่อให้ยกย่องว่าเป็นเทพเจ้าแห่งหุ้นในยุคนี้ก็ไม่เกินเลยไปสักนิด!"

"พี่ผิดไปแล้ว ที่ใช้สายตาคนธรรมดามาตัดสินนาย!"

"อัจฉริยะอย่างนาย ย่อมโดดเด่นเหนือใคร ไม่ควรถูกมองเหมือนคนทั่ว ๆ ไป พี่ทำผิดไป ขอลงโทษตัวเองสามจอก!"

"เอาเหล้าเหมาไถ 52 ดีกรีขวดนั้นมา!"

ต้องลงโทษตัวเองด้วยเหล้าขาวดีกรีสูงสามจอกเท่านั้น ถึงจะแสดงความจริงใจในการขอโทษได้!

"ฉันด้วย!" ซุนโหย่วอันรีบพูด "ฉันเองก็เคยห้ามน้องเฉียนไม่ให้เล่นหุ้นเหมือนกัน!"

"เป็นเพราะฉันมันโลกทัศน์คับแคบเอง!"

"ต้องลงโทษตัวเองสามจอกด้วย!"

แม่บ้านรีบไปหยิบเหล้ามาให้พวกเขาทันที

"อย่าครับ! อย่า!" เฉียนจื้อหย่งรีบห้าม

เขาแค่ถามว่าหุ้นร่วงไหม ทำไมกลายเป็นการไปตัดพ้อคนพวกนั้นได้ล่ะเนี่ย?

ดูจากท่าทางของคนพวกนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าหุ้นนอกจากจะไม่ร่วงแล้ว เผลอ ๆ อาจจะพุ่งขึ้นไปเยอะอีกต่างหาก

ได้แต่หวังว่ามันจะไม่ขึ้นไปมากเกินไป และหวังว่าจะยังมีวันที่มันร่วงกลับมาเท่าทุน!

"เหล้านี้แพงมากนะครับ ดื่มแบบนี้มันสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว!"

เฉียนจื้อหย่งห้ามไม่ทันเสียแล้ว เฉินจิ่งฝูเปิดขวดเดี๋ยวนั้นเลย

พอเห็นว่าเหล้าถูกเปิดแล้ว เฉียนจื้อหย่งก็ปวดใจแทบขาด

เหล้าขวดนี้ตั้งห้าหมื่นกว่าหยวนเลยนะ!

เปิดกันง่าย ๆ แบบนี้เลยเนี่ยนะ!

เฉียนจื้อหย่งแทบอยากจะคว้าฝามาหมุนปิดกลับเข้าไปใหม่เสียให้ได้

"จริงสิ" เฉินจิ่งฝูตบหน้าผากฉาด "ดูความจำฉันสิ ลืมไปเลยว่าก่อนหน้านี้มีคนส่งเหมาไถมาให้ฉันสองสามลัง!"

"ฉันเองก็ไม่ค่อยชอบดื่มเหล้าขาว สองสามลังนั่นก็ขอยกให้น้องชายเลยแล้วกัน"

"มูลค่าก็ไม่เท่าไหร่หรอก แค่เศษเงินสองล้าน หวังว่าน้องเฉียนจะไม่รังเกียจนะ!"

สองล้าน?

รังเกียจเนี่ยนะ?

เฉียนจื้อหย่งเห็นเฉินจิ่งฝูทำท่าจะลงโทษตัวเองด้วยการดื่มสามจอก ก็รีบพุ่งเข้าไปคว้าไว้ทันที

"พี่ใหญ่ครับ!"

"น้องคนนี้ทำผิด น้องก็ต้องเป็นฝ่ายถูกทำโทษสิ จะให้พี่ใหญ่มาดื่มเหล้าทำโทษตัวเองได้ยังไงกันครับ"

"ช่วงสองสามวันนี้น้องอารมณ์ไม่ดีเอง พี่ใหญ่ต้องคอยดูแลเอาใจใส่ เหล้าทำโทษจอกนี้น้องขอรับไว้เองครับ!"

เฉียนจื้อหย่งแย่งจอกเหล้าจากมือเฉินจิ่งฝูมา แล้วกระดกอึกเดียวลงคอทันที!

พอเห็นเฉียนจื้อหย่งบอกว่าจะลงโทษตัวเอง และไม่ได้มีความคิดตำหนิตนเลยแม้แต่น้อย เฉินจิ่งฝูก็ทอดถอนใจด้วยความชื่นชม "มีความสามารถแต่ไม่โอหัง"

"หุ้นขึ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ในสามวัน ฟันกำไรไปเกือบร้อยล้าน ก็ยังสงบนิ่งไม่ยินดียินร้าย!"

"อนาคตไกลไร้ขีดจำกัดจริง ๆ!"

พลอยได้ยินว่าหุ้นขึ้นไปสามสิบเปอร์เซ็นต์ เฉียนจื้อหย่งที่เพิ่งกระดกเหล้าลงคอไป น้ำตาก็ไหลพรากออกมาเป็นสายทันที

ฟันกำไรไปเกือบร้อยล้าน!

ร้อยล้านเนี่ยนะ?

ให้ตายเถอะพระเจ้าช่วย

นี่มันไม่ได้แค่ขึ้นแล้ว แต่มันขึ้นจนบ้าคลั่งไปแล้วชัด ๆ!

เหล้าขาวนี่มันก็แรงเกินไปแล้วมั้ง!

"เป็นอะไรไปน่ะน้องชาย!" เฉินจิ่งฝูเห็นเฉียนจื้อหย่งน้ำตาไหลพรากก็พลอยร้อนรนขึ้นมาทันที

เฉียนจื้อหย่งโบกมือไปมา "มะ...ไม่มีอะไรครับ เหล้านี่ดีกรีแรงเกินไป มันเผ็ดคอน่ะครับ!"

"เร็ว! รีบกินกับข้าวเร็วเข้า!" เฉินจิ่งฝูรีบคีบกับข้าวให้เฉียนจื้อหย่งยกใหญ่

พอกับข้าวลงท้องไปคำหนึ่ง ก็รู้สึกดีขึ้นมากในพริบตา

"เอาเครื่องดื่มมา!" เฉินจิ่งฝูหันไปสั่งแม่บ้านให้ยกเครื่องดื่มมา

ทุกคนกุลีกุจอวุ่นวาย ช่วยกันยกทั้งเครื่องดื่มและผ้าขนหนูมาให้เฉียนจื้อหย่ง

เฉียนจื้อหย่งหันไปมองหลี่หยวนเหว่ย "ผู้จัดการหลี่ ผมขอดูหน่อยได้ไหมครับว่าหุ้นของผมเป็นยังไงบ้างแล้ว"

หลี่หยวนเหว่ยเปิดโน้ตบุ๊กของตนขึ้นมาทันควัน แล้วล็อกอินเข้าบัญชีของเฉียนจื้อหย่ง

เฉียนจื้อหย่งไม่กล้าดูว่าตัวเองทำเงินไปเท่าไหร่ สายตามองเห็นเพียงแท่งเทียนบวกขนาดใหญ่หนึ่งแท่ง กับเส้นแนวนอนอีกสองเส้นที่เปิดตลาดปุ๊บก็ชนเพดานราคาทันที

เฉียนจื้อหย่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ"

"ได้ยินว่ามีข่าวดีระดับบิ๊กเบิ้ม อาจจะมีการปรับโครงสร้างองค์กร หุ้นก็เลยชนเพดานราคาไม่หยุดแบบนี้ครับ!" หลี่หยวนเหว่ยอธิบาย

เฉียนจื้อหย่งแทบไม่ได้ยินแล้วว่าหลี่หยวนเหว่ยกำลังพูดอะไรอยู่ต่อ ได้ยินเพียงคำว่าข่าวดีระดับบิ๊กเบิ้ม หัวใจของเขาก็เต้นระรัวเร็วขึ้นทุกที

ยังดีที่เฉียนจื้อหย่งได้เหล้ามูลค่าสองล้านหยวนที่เฉินจิ่งฝูยกให้มาช่วยปลอบประโลม

"เงินเข้ากระเป๋าแล้วก็สบายใจ เงินเข้ากระเป๋าแล้วก็สบายใจ!"

"เวลายังมีอีกยาวไกล ถึงจะได้กำไรมาบ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะขาดทุนไม่ได้นี่หว่า!"

"ขอแค่ซื้อสัดส่วนหุ้นของร้านชานมมาในราคาสูง ก็สามารถทุ่มเงินทั้งหมดลงไปละลายได้แล้ว!"

เฉียนจื้อหย่งทำได้เพียงใช้วิถีคิดแบบอาฉิว ปลอบใจตัวเองไปพลาง ๆ

อย่างน้อยเขาก็ได้เงินมาสองล้านหยวน ขยับเข้าใกล้เป้าหมายวิลล่าห้าสิบล้านหยวนไปอีกก้าวเล็ก ๆ

พอคิดตกแล้ว เฉียนจื้อหย่งก็อารมณ์ดีขึ้นมาก ร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกับบรรดาพี่ใหญ่ต่อไป

รสชาติอาหารไม่เลวเลย นอกจากเรื่องที่สองสามคนนี้เอาแต่เชือดเฉือนหัวใจด้วยการยกย่องสรรเสริญฝีมือการเล่นหุ้นของเขาไม่หยุดหย่อนแล้ว บรรยากาศก็นับว่ากลมเกลียว มื้อนี้จึงกินได้อย่างราบรื่นพอสมควร!