ตอนที่ 97 กินดื่มเที่ยวเล่นไปวันๆ ก็พอแล้ว

ได้ยินคนรอบข้างเอ่ยยกยอปอปั้นกันยกใหญ่ หากไม่ใช่เพราะเป้าหมายของเฉียนจื้อหย่งคือการขาดทุนมาโดยตลอด เขาคงเกือบจะหลงเชื่อไปแล้วว่าตัวเองคือเซียนหุ้นจริงๆ!

มีเซียนหุ้นแบบนี้ที่ไหนกัน?

อยากขาดทุนแต่กลับกำไรไม่หยุดเนี่ยนะ?

เรียกว่าเซียนเม่าซะยังจะเข้าท่ากว่า!

เฉียนจื้อหย่งสูดหายใจเข้าลึก มองดูหุ้นเหมาไถที่ยังมีแรงซื้อพุ่งทะยานไม่หยุด พลางหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด

โบราณว่าไว้ไม่เห็นย่อมไม่รำคาญใจ ตอนนี้เฉียนจื้อหย่งไม่มีความกล้าพอจะเผชิญหน้ากับการพุ่งขึ้นของหุ้นเหมาไถอีกต่อไปแล้ว!

"พวกคุณคุยกันไปเถอะ ผมขอตัวกลับไปนอนสักงีบก่อน"

"จริงสิ มื้อเที่ยงไม่ต้องเรียกผมนะ ผมกินไม่ลง"

เฉียนจื้อหย่งลุกขึ้นยืนแล้วเดินหนีไปราวกับกำลังวิ่งหนีความจริง

เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับผลลัพธ์อันโหดร้ายนี้!

เมื่อเห็นเฉียนจื้อหย่งเดินจากไป แต่ละคนต่างก็หันมามองหน้ากันไปมา

ซุนโหย่วอันทอดถอนใจ "สมแล้วที่เป็นน้องเฉียน มีแผนการมั่นใจในอก ถึงขนาดไม่ต้องคอยดูก็รู้ว่าหุ้นเหล้าขาวจะพุ่งไม่หยุด!"

เฉินจิ่งฝูพูดขึ้น "บางทีน้องเฉียนอาจจะรู้อนาคตอยู่แล้ว สำหรับน้องเฉียน หุ้นก็เหมือนไพ่ที่เปิดหงายอยู่บนโต๊ะ เห็นทะลุปรุโปร่งไปหมด"

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นพ้อง

จะไม่ให้พวกเขาเชื่อได้อย่างไรกัน!

ครั้งแรกอาจเป็นโชค ครั้งที่สองก็อาจจะยังฟลุกอยู่ แต่นี่มันปาเข้าไปสามครั้งแล้ว

แถมทุกครั้งยังช้อนซื้อได้ที่จุดต่ำสุดเป๊ะๆ!

ใครกันจะลงเงินไปหลายร้อยล้านแล้วอาศัยแค่โชคช่วย ฟันกำไรหลายสิบล้านกลับมาได้ง่ายดายขนาดนี้?

ตอนนี้เงินของเฉินจิ่งฝูทวีคูณขึ้นมาหลายเท่าตัวแล้ว

นี่มันเพิ่งจะผ่านไปแค่สามวันเท่านั้นนะ เรื่องแบบนี้อาศัยแค่ดวงจะทำได้เหรอ?

อย่างน้อยตอนนี้เฉินจิ่งฝูก็กำเงินสดๆ หลายสิบล้านไว้ในมือ ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่านี่คือเรื่องฟลุก

ในเมื่อไม่ใช่เรื่องฟลุก มันก็ต้องเป็นฝีมือล้วนๆ แล้ว!

……

มื้อเที่ยงเฉียนจื้อหย่งไม่ได้ออกมากินข้าวตามที่พูดไว้จริงๆ จนกระทั่งช่วงบ่าย เขาถึงได้ลากสังขารอันเหนื่อยล้าก้าวเดินออกมา

"หุ้นร่วงกลับลงมาบ้างหรือยังครับ?" เฉียนจื้อหย่งมองไปยังทุกคนที่โต๊ะอาหารแล้วเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง

เขากลัวว่าจะต้องได้ยินข่าวร้ายอีกจริงๆ

"ไม่เลยสักนิด!" เฉินจิ่งฝูหัวเราะร่าลั่นโต๊ะ "พอกินข้าวเสร็จพวกเรากะว่าจะไปร้องเกะกัน น้องเฉียนต้องให้เกียรติไปด้วยนะ วันนี้นายคือพระเอกของงานเลย!"

เฉียนจื้อหย่งโบกมือปฏิเสธ หุ้นทำกำไรจนพินาศขนาดนี้ แค่จะอ้าปากพูดยังรู้สึกเหนื่อยล้าไปหมด จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปร้องเกะได้อีก?

"พวกคุณไปกันเถอะครับ ธุระที่ร้านชานมยังมีอีกเยอะ ผมต้องคุยงานกับผู้จัดการโจวให้ละเอียดหน่อย"

"จริงสิ แล้วหลิวเกาต๋าไปไหนแล้วล่ะครับ?" เฉียนจื้อหย่งถาม

เขากลัวว่าหลิวเกาต๋าจะคิดสั้นทำอะไรแผลงๆ

ถึงอย่างไร หลิวเกาต๋าก็เพิ่งขาดทุนไปตั้งหนึ่งล้านหยวน!

หมอนั่นยังเด็กเกินไป เลือดร้อนวู่วามง่าย!

บางครั้งเฉียนจื้อหย่งก็แทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักสองฉาด ทั้งที่ตัวเองได้กำไรจนน่าเวทนายิ่งกว่าหลิวเกาต๋าเสียอีก แต่กลับต้องฝืนกล้ำกลืนความเจ็บปวดมาคอยเป็นห่วงเป็นใยเจ้าเกาต๋าเนี่ยนะ

หลิวเกาต๋าเอ๋ย!

ช่วยทำตัวให้ฉันสบายใจขึ้นสักนิดเถอะ!

"เขากลับเมืองเซินซื่อไปแล้วล่ะ บอกว่าจะกลับไปดูแลร้านชานมให้ดี" เฉินจิ่งฝูกล่าว

ได้ยินดังนั้น หัวใจของเฉียนจื้อหย่งพลันกระตุกวูบ

อย่าเพิ่งมาขยันตอนนี้เชียวนะ ถ้าเกิดร้านชานมดันได้กำไรขึ้นมาอีก แล้วเงินหลายร้อยล้านของเขาจะเอาไปผลาญทิ้งที่ไหนได้เล่า?

ไม่ได้การ!

เขาต้องรีบกำชับหลิวเกาต๋า ว่าห้ามขยันทำงานจนเกินเหตุเด็ดขาด

"เดี๋ยวผมขอโทรหาเขาสักสายก่อนนะครับ พวกคุณกินกันไปก่อนเลย!" พูดจบเฉียนจื้อหย่งก็ควักโทรศัพท์มือถือออกมา

แล้วกดโทรหาหลิวเกาต๋าทันที

เสียงสัญญาณดังขึ้นแค่กริ๊งเดียว อีกฝ่ายก็กดรับสาย

"จื้อหย่ง มีอะไรเหรอ? ฉันกำลังเล่นเกมอยู่น่ะ!" เสียงของหลิวเกาต๋าดังลอดสายมาอย่างร้อนรน

เป็นพี่น้องของเขาจริงๆ ที่ยังพอพึ่งพาได้อยู่บ้าง

ขาดทุนไปตั้งหนึ่งล้านหยวน แต่ฟื้นตัวกลับมาได้ไวขนาดนี้เชียว!

แถมไหนบอกว่าจะกลับไปบริหารร้านชานมไง แล้วไหงถึงเปิดเกมเล่นหน้าตาเฉยล่ะเนี่ย?

ที่บอกว่าจะขยันขันแข็งกับมุมานะบากบั่น มันก็แค่เรื่องตอแหลหลอกหมาทั้งนั้น!

"ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่เป็นห่วงว่านายไปถึงเมืองเซินซื่อแล้วจะกินอยู่ลำบากน่ะ!"

"แถวนั้นยิ่งขาดแคลนคนส่งอาหารเดลิเวอรีอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ!" เฉียนจื้อหย่งพูด

หลิวเกาต๋าหัวเราะร่า "วางใจได้เลยเพื่อน ฉันกินหรูอยู่สบายแน่นอน!"

"ตอนนี้ฉันเป็นถึงประธานบริษัทแล้วนะ ต่อให้ไม่มีเดลิเวอรี ก็แค่สั่งให้พนักงานไปซื้อข้าวกล่องมาให้ก็สิ้นเรื่อง!"

"เออจริงสิ จื้อหย่ง มาเล่นเกมด้วยกันหน่อยไหมล่ะ? พวกเราไม่ได้ตี้ด้วยกันตั้งนานแล้วนะ ตอนนี้ฉันเล่นตัวหานซิ่นอย่างเซียนเลยขอบอก!"

เฉียนจื้อหย่ง "..."

หลิวเกาต๋าเล่นหานซิ่นเซียนเนี่ยนะ?

เรื่องตลกสิ้นดี

ตัวหานซิ่นของหลิวเกาต๋ามันเอาแต่มุดฟาร์มเงินตั้งแต่ต้นจนจบเกม ดูดเงินแย่งรูนเพื่อนร่วมทีมลูกเดียว

จะแย่งฟาร์มเอาเงินอย่างเดียวก็ช่างเถอะ แต่ดันเล่นไม่เกิดประโยชน์อะไรเลยสักนิด

เพื่อนเปิดไฟต์มันก็ฟาร์ม เพื่อนดันป้อมมันก็ฟาร์ม ขนาดเพื่อนโดนกวาดล้างตายยกล้อมันก็ยังก้มหน้าก้มตาฟาร์ม

เงินในเกมน่ะนำโด่งจริง แต่มันไร้ประโยชน์สิ้นดี

ไม่สิ จะว่าไร้ประโยชน์เลยก็คงไม่ถูก อย่างน้อยมันก็ช่วยดูดเงินเพื่อนร่วมทีมจนหมดเกลี้ยง ทำให้ประสาทแดกกันไปทั้งทีมได้นั่นแหละ

เรื่องฟาร์มเอาเงินจะมีใครเทียบหานซิ่นของหลิวเกาต๋าได้?

เล่นเกมกับหมอนั่นก็เหมือนเล่นสี่ต่อหก

ถ้าทำได้ เขาอยากจะฆ่าหานซิ่นของหลิวเกาต๋าทิ้งไปให้รู้แล้วรู้รอด

แต่ดันเป็นเพื่อนร่วมทีมนี่สิ

แถมพอเงินในเกมมันเยอะ จะแอบชุบมือเปิบเก็บแอสซิสต์หรือคิลไปสองสามตัวก็แสนจะง่ายดาย

แล้วเพื่อนร่วมทีมของเขาล่ะ?

ไม่ถูกฆ่าตายเพราะกันป้อม ก็ถูกฆ่าตายเพราะเคลียร์ครีป

เพราะเงินน้อยเกินไป เลยแจกแต้มให้อีกฝ่ายได้ง่าย ๆ

พอเล่นจบ หลิวเกาต๋าไม่ได้ทำประโยชน์อะไรเลยสักอย่าง แต่ดันกดรายงานเพื่อนร่วมทีมที่สถิติแย่กว่าซะงั้น

เพื่อนร่วมทีมคิดจะกดรายงานมัน เงินมันก็สูง สถิติมันก็พอดูได้ ชาตินี้อย่าหวังว่าจะรายงานสำเร็จเลย

เรียกได้ว่าเรื่องงานไม่เอาอ่าว แต่เรื่องทำเพื่อนพังเนี่ยอันดับหนึ่ง!

พอคิดถึงหานซิ่นของหลิวเกาต๋าขึ้นมา เฉียนจื้อหย่งก็เกิดความมั่นใจในร้านชานมเต็มเปี่ยม!

หลิวเกาต๋าเนี่ยแหละคือสายลับของฝั่งตรงข้ามชัด ๆ!

ให้เขาไปเป็นซีอีโอร้านชานม จะมีเหตุผลอะไรที่ไม่เจ๊งกันล่ะ?

หุ้นน่ะพังไปแล้ว ตอนนี้เฉียนจื้อหย่งฝากความหวังทั้งหมดไว้กับร้านชานม

หลิวเกาต๋าคือดาวนำโชคของเขา

เฉียนจื้อหย่งรอให้หลิวเกาต๋าพาร้านชานมล่มจมไม่ไหวแล้ว!

คิดได้ดังนั้น เฉียนจื้อหย่งจึงกำชับว่า "ไปถึงบริษัทแล้ว นายแค่กินดื่มเที่ยวเล่นให้เต็มที่ก็พอ!"

"จำไว้นะ อย่าปล่อยให้ตัวเองเหนื่อยเด็ดขาด!"

"จำไว้ ต้องเล่นเกมให้เยอะ ๆ นอนให้เยอะ ๆ ขี่จักรยานให้เยอะ ๆ!"

"สรุปคือสุขภาพต้องมาก่อน ร้านชานมจะทำเงินหรือไม่ ไม่สำคัญเลยสักนิด"

"อื้อ!" หลิวเกาต๋าพยักหน้าอย่างหนักแน่น "จื้อหย่ง นายดีกับฉันจริง ๆ!"

ได้ยินว่าหลิวเกาต๋ากำลังจะพูดจาซาบซึ้ง เฉียนจื้อหย่งก็รีบตัดสายทิ้งทันที

คุยโทรศัพท์เสร็จ อารมณ์ของเฉียนจื้อหย่งก็ดีขึ้นมาก

เห็นทุกคนกำลังรอตัวเองอยู่ เฉียนจื้อหย่งก็รู้สึกหิวขึ้นมา จึงร่วมวงกินดื่มอย่างเต็มคราบไปพร้อมกับทุกคน

วันรุ่งขึ้น เฉียนจื้อหย่งไม่ได้เข้าไปดูหุ้นเลย

ตราบใดที่เขายังไม่ขาย กำไรที่ได้มาก็ยังไม่ใช่เงินของเขา หุ้นมันต้องมีวันที่ร่วงลงมาจนได้

เฉียนจื้อหย่งติดกับมาหลายหนแล้ว คราวนี้พูดอย่างไรก็ไม่ยอมหลงกลเด็ดขาด

ขืนเขาขายหุ้นเหล้าขาวทิ้ง แล้วไปซื้อหุ้นพลังงาน แล้วหุ้นพลังงานดันพุ่งขึ้นมาอีกจะทำยังไง?

ถึงตอนนั้นพวกเขาก็คงมารุมเยินยอกันยกใหญ่ เป็นการตอกย้ำซ้ำเติมกันชัด ๆ!

ตอนนี้เฉียนจื้อหย่งไม่อยากเจอหน้าคนพวกนั้นเลยสักคน

เจอหน้าทีไรก็เรียกเทพเจ้าหุ้น

นี่มันจงใจแซะเขาชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?

เขารู้ตัวดีว่าฝีมือเรื่องหุ้นของตัวเองมันไม่ได้เรื่อง

เขายอมรับสภาพแล้ว!

เขามีความเจียมเนื้อเจียมตัว!

แต่ก็ไม่เห็นต้องคอยย้ำเตือนเขาตลอดเวลาเลยนี่หว่า?

พวกนี้มันน่ารำคาญจริง ๆ

หลายวันมานี้เฉียนจื้อหย่งไม่ได้ออกไปไหนเลย เขาเก็บตัวเงียบ

เอาแต่หมกตัวเล่นเกมอยู่ในห้องทั้งวัน

ขนาดเวลากินข้าว ยังให้แม่บ้านยกมาส่งให้ถึงในห้อง

เขาแค่ไม่อยากเห็นหน้าคนพวกนั้น!

ส่วนหลายวันมานี้ ทั้งซุนโหย่วอันและเฉินจิ่งฝูต่างก็อยากเจอเฉียนจื้อหย่งสักครั้ง อยากจะปรึกษาเรื่องตลาดหุ้นกับเขา

ทว่าเฉียนจื้อหย่งขังตัวเองอยู่ในห้อง พวกเขาจึงไม่กล้าเข้าไปรบกวน

ถึงอย่างไรเฉียนจื้อหย่งก็เหนื่อยเกินไปแล้ว นอกจากตลาดหุ้นแล้ว ในแต่ละวันยังต้องค้นคว้าเรื่องร้านชานม หมกมุ่นทุ่มเทจนลืมกินลืมนอนอยู่ในห้องทั้งวันทั้งคืน

พวกเขาเป็นผู้ถือหุ้นของร้านชานมแท้ ๆ แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้เลยสักนิด ในใจจึงรู้สึกละอายใจเหลือเกิน!

โดยเฉพาะเฉินจิ่งฝู

เฉียนจื้อหย่งช่วยเขาเล่นหุ้นจนได้กำไร ช่วยเขาบริหารร้านชานมจนได้กำไร แต่ตัวเขาเองกลับไม่มีอะไรจะตอบแทนอีกฝ่ายเลย ทำให้เขารู้สึกผิดอย่างสุดซึ้งจริง ๆ