ตอนที่ 51 เจ้าเต่า

หลี่เหลียนไม่เข้าใจ จูต้าเฉียงยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่

ในเมื่อเฉียนจื้อหย่งไม่ยอมเฉลย พวกเขาก็ทำได้เพียงเก็บงำความสงสัยเอาไว้ในใจ

ทั้งสองคนช่วยกันขึงผ้าสีแดงไว้ในซูเปอร์มาร์เก็ต เพียงชั่วพริบตา ทั่วทั้งซูเปอร์มาร์เก็ตก็เต็มไปด้วยป้ายผ้าคำขวัญ

บนนั้นเขียนไว้ว่า

"มึงจะรบ กูพร้อมรบ ถกแขนเสื้อแล้วลุยเลย!"

"ลุย! ลุย! ลุย!"

"อยากสำเร็จ ต้องบ้าก่อน ปิดตาแล้วพุ่งชน!"

"ชน! ชน! ชน!"

"ใครกลัวใคร? เต่ามันยังกลัวค้อนเหล็ก!"

"ทุบ! ทุบ! ทุบ?"

พวกลูกค้าพอเห็นสโลแกนเหล่านี้ ต่างก็เข้าใจทันทีว่า ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงคิดจะเปิดศึกแตกหักกับหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตจนถึงที่สุดแล้ว!

และสิ่งที่พวกเขานึกไม่ถึงยิ่งกว่าก็คือ ตอนที่ซื้อของเสร็จแล้วไปคิดเงิน

พนักงานแจ้งว่าสามารถจับสลากส่วนลดได้ หมุนได้เท่าไร ก็ลดราคาให้เท่านั้น

บรรดาลูกค้ามองดูวงล้อที่แบ่งออกเป็นเก้าช่องเท่าๆ กัน พลางสงสัยว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า

บนวงล้อไม่ได้มีพวกส่วนลด 5% หรือ 10% เลยแม้แต่น้อย

แต่กลับเป็นเลข 1 2 3 4 5 6 7 8 และฟรีทั้งบิล!

กิจกรรมนี้มันลดแลกแจกแถมหนักมือเกินไปแล้วมั้ง?

ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนเลยจริงๆ

วันนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดตากับซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงแล้ว!

ลูกค้าคนแล้วคนเล่าต่างดีใจจนเนื้อเต้น หมุนวงล้อด้วยสีหน้าคาดหวังเต็มเปี่ยม

หลับตาหมุน อย่างแย่ที่สุดก็ได้ลดตั้ง 20% ส่วนลดแบบนี้ไม่เคยมีที่ไหนมาก่อนเลย!

ลูกค้าดวงดีหลายคนหมุนได้ฟรีทั้งบิลตรงๆ เลยก็มี

พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตกล่าวแสดงความยินดีด้วยรอยยิ้มเปี่ยมใบหน้า แถมยังมอบถุงให้ฟรีอีกหนึ่งใบ

พอได้ถือสินค้ามูลค่าสองร้อยหยวนกลับบ้าน ลูกค้าถึงกับยืนอึ้งไปเลย

ทั้งดีใจในโชคของตัวเอง และยิ่งตื่นเต้นที่ได้ของมูลค่าสองร้อยหยวนมาฟรีๆ

ความรู้สึกนี้มันฟินยิ่งกว่าเก็บเงินตกได้เสียอีก

เรื่องดีขนาดนี้ จะไม่บอกให้เพื่อนสนิทกับก๊วนเพื่อนรู้ได้ยังไงกัน?

ในชั่วพริบตา ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงก็ดังระเบิด!

ฮิตจนควันแทบพุ่ง

ผู้คนนับไม่ถ้วนจากทั่วทั้งเมืองฮั่นเฉิงต่างแห่กันมาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง

ยังดีที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงมีขนาดใหญ่พอ

หลังจากการขยายพื้นที่ ตัวร้านก็มีขนาดกว้างถึงหนึ่งหมื่นตารางเมตร

แม้จะถูกร้านอาหารแห่งใหม่กินพื้นที่ไปสองพันตารางเมตร ก็ยังเหลืออยู่อีกตั้งแปดพันตารางเมตร

พนักงานก็มีจำนวนมากถึงหนึ่งพันห้าร้อยคนอย่างน่าตกตะลึง

ไม่ว่าลูกค้าจะหลั่งไหลมามากแค่ไหน ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงก็รองรับเอาไว้ได้อย่างสบายๆ

ฝั่งพนักงานก็ขายกันอย่างตื่นเต้น ฝั่งลูกค้าก็แย่งกันซื้ออย่างเมามัน

ถึงขั้นมีลูกค้าเปิดศึกแย่งของกันเลยด้วยซ้ำ

หากไม่ใช่เพราะพนักงานรีบเข้าไปห้ามปราม พร้อมบอกว่ายอดซื้อเกินสองร้อยหยวนจะไม่สามารถร่วมลุ้นส่วนลดได้ ป่านนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตคงถูกกวาดจนเกลี้ยงแผงไปนานแล้ว

ทางฝั่งตัวแทนจำหน่ายสินค้าแต่ละเจ้าก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ขนส่งสินค้าจำนวนมหาศาลมุ่งตรงมายังซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างไม่ขาดสาย

ในเมื่อเคยมีประสบการณ์ร่วมงานกันมาก่อน คราวนี้พอจับมือกันอีกรอบ จึงชำนาญทางคล่องแคล่วเป็นอย่างยิ่ง

คนงานรายวันจำนวนนับไม่ถ้วนถูกจ้างมาด้วยราคาสูง เพื่อช่วยกันแบกหามขนย้ายสินค้าเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตโดยตรง

แต่เดิมซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเคยผ่านประสบการณ์ทำซูเปอร์มาร์เก็ตค้าส่งมาก่อน พนักงานหลายคนจึงมีประสบการณ์ล้นเหลือ ประสานงานกันได้อย่างเข้าขารู้ใจ

......

ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงดังเปรี้ยงปร้างขนาดนี้ สายสืบที่ผู้จัดการซุนส่งไปจึงรีบรายงานข่าวสารทั้งหมดกลับมา

ผู้จัดการซุนวิ่งกระหืดกระหอบหน้าตาตื่นเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายอีกครั้ง

"ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงมีความเคลื่อนไหวอะไรอีกล่ะ?" ยามานากะ มัตสึมีสีหน้าเคร่งเครียด

ตอนนี้เขาชักจะเริ่มกลัวการเจอหน้าผู้จัดการซุนขึ้นมาแล้ว

เพราะทุกครั้งที่เจอหน้าผู้จัดการซุน จะต้องมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นเสมอ

ตั้งแต่มาเป็นเถ้าแก่ที่นี่ อย่าว่าแต่กำไรเลย เงินจมหายไปฟรีๆ ตั้งหนึ่งร้อยล้านแล้ว

ผู้จัดการซุนรีบละล่ำละลักบอก "แย่แล้วครับ!"

"ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงจัดโปรโมชันลดราคาขาดทุนยับ ลูกค้าทุกคนร่วมสนุกได้หมด แถมส่วนลดยังหนักมากด้วยครับ!"

ผู้จัดการซุนเล่ารายละเอียดโปรโมชันของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงให้ยามานากะ มัตสึฟังอย่างละเอียด

พลันที่ได้ฟัง ยามานากะ มัตสึก็ไม่อาจข่มกลั้นกำปั้นที่กำแน่นไว้ได้อีกต่อไป เขาทุบลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น

ถ้วยบนโต๊ะร่วงกระแทกพื้น แตกกระจายส่งเสียงดังกังวาน

"มันกล้าดียังไง!" ยามานากะ มัตสึสูดหายใจเข้าลึก นัยน์ตาแดงก่ำ

"นี่มันยอมขาดทุนชัดๆ เป็นการฆ่าศัตรูหนึ่งหมื่น แต่ตัวเองพังไปแปดพัน!"

"เฉียนจื้อหย่งมันล้ำเส้นเกินไปแล้ว!"

ผู้จัดการซุนอึกอักลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า "นอกจากเรื่องนี้แล้ว พวกเขายังแขวนป้ายผ้าไว้ในซูเปอร์มาร์เก็ต เขียนไว้ว่า..."

"บนป้ายผ้าเขียนว่าอะไร?" ยามานากะ มัตสึจ้องเขม็งไปยังผู้จัดการซุนด้วยสายตาแทบจะฆ่าคนได้

เปลวเพลิงโทสะในอกแทบจะแผดเผาอาคารหลังนี้ให้เป็นจุล

ผู้จัดการซุนยกมือปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "ด่าว่าคุณเป็นเต่าครับ"

"เต่าเหรอ?" ยามานากะ มัตสึไม่เข้าใจ เขาเป็นคนประเทศซากุระ จึงฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง

ผู้จัดการซุนอธิบายว่า "ในประเทศฮว่าของเรา มีคำด่าว่าเต่าหดหัวอยู่ครับ"

"เป็นคำด่าที่ร้ายแรงยิ่งกว่าด่าว่าเดรัจฉานเสียอีก!"

ได้ยินเช่นนั้น ยามานากะ มัตสึก็โกรธจนแทบคลั่ง

เฉียนจื้อหย่งไม่เพียงประกาศสงครามกับเขาบนถนนใหญ่ แต่ยังด่าเขาในซูเปอร์มาร์เก็ตอีก

นี่มันไม่เห็นหัวเขาเลยสักนิด!

ถ้าครั้งนี้เขาขี้ขลาดตาขาว คนอื่นจะมองเขาอย่างไร?

เขาจะไม่เอาหน้าเอาตาแล้วหรือ?

แล้วใครจะยังเกรงกลัวเขาอีก?

ผู้จัดการซุนกล่าวว่า "เถ้าแก่ครับ ที่สำคัญที่สุดก็คือ ลูกค้าที่เดิมทีจะมาหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตของเรา"

"พอได้ยินเรื่องโปรโมชันของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง ก็แห่กันไปทางโน้นทันทีเลยครับ!"

"ตอนนี้ในซูเปอร์มาร์เก็ตของเรา นอกจากพนักงานพันห้าร้อยคนแล้ว ไม่มีลูกค้าเลยสักคนเดียว!"

"จะทำยังไงดีครับ?"

ยามานากะ มัตสึข่มเปลวเพลิงโทสะในใจเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

ลูกเล่นของเฉียนจื้อหย่งช่างเยอะแยะเหลือเกิน ผุดออกมาไม่หยุดหย่อนจนซัดเขาซะเวียนหัวตาลายไปหมด

ตอนนี้ยิ่งโหดเหี้ยมกว่าเดิม ยอมขาดทุนวันละหลายล้านหยวนเพื่อจะเล่นงานเขาให้ตาย!

เขาไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อนเลย

คนทำมาค้าขายที่ไหนก็ย่อมเน้นปรองดองเพื่อสร้างความมั่งคั่ง

เฉียนจื้อหย่งกลับดีนัก โผล่มาก็เปิดฉากหมายเอาชีวิตกันเลย!

"จัดโปรโมชันซะ เราก็ต้องจัดเหมือนกัน!" ยามานากะ มัตสึออกคำสั่ง

"ครับ" ผู้จัดการซุนพยักหน้า ทว่ายังไม่ยอมออกไป

ยามานากะ มัตสึถาม "ทำไมแกยังยืนอยู่ตรงนี้อีก?"

ผู้จัดการซุนเอ่ย "เถ้าแก่ครับ โปรโมชันแบบนี้ต้องใช้เงินนะครับ ในบัตรไม่มีเงินเหลือแล้วครับ!"

ได้ยินดังนั้น ยามานากะ มัตสึก็รู้สึกลำบากใจขึ้นมาทันที

เขาไม่อยากควักเงินเนื้อตัวเองอีกแล้ว

อย่าเห็นว่าเขามีทรัพย์สินหลายพันล้านหยวน

นั่นมันก็แค่ทรัพย์สินเท่านั้น

ทรัพย์สินส่วนใหญ่ล้วนจำนองกู้เงินเอาไว้

แต่ละเดือนแค่ผ่อนคืนธนาคารก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว

เงินสดในมือเขาก็ไม่ได้มีมากมายอะไร

แถมยังทุ่มลงไปแล้วถึงหนึ่งร้อยล้านหยวน

ตอนนี้ถ้าเขาอยากจะควักเงินออกมา ก็ทำได้แค่วิ่งเต้นดึงเงินทุนหมุนเวียนจากส่วนอื่นมาใช้

ทันทีที่ดึงเงินทุนหมุนเวียนออกมามากเกินไป ก็อาจจะก่อให้เกิดความเสี่ยงเชิงระบบ จนสายป่านทางการเงินขาดสะบั้นลงได้

ใครจะบ้าฝากเงินสดระดับร้อยล้านหยวนไว้ในธนาคารเล่นๆ กันเล่า?

มาเจอกับพวกบ้าเงินถังอย่างเฉียนจื้อหย่งเข้าแบบนี้ มันก็เหมือนมวยวัดรัวหมัดใส่จนปรมาจารย์ยังตั้งตัวไม่ติดชัดๆ

"ตอนนี้แกจงรีบไปจัดแจงกิจกรรมลดราคาให้เรียบร้อย เดี๋ยวฉันจะโอนเงินตามไปให้!" ยามานากะ มัตสึกล่าว

"ครับ!" ผู้จัดการซุนรีบวิ่งโร่ออกไปทันที

ไม่นานหลังจากนั้น หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตก็เริ่มลดราคาเช่นกัน

มีลูกค้าหลั่งไหลเข้ามาที่หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตไม่น้อยเลยทีเดียว

ท้ายที่สุดแล้วฝั่งซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงคนก็แน่นขนัดจนเกินไป พอฝั่งนี้ลดราคาด้วยเหมือนกัน ลูกค้าบางคนที่ชอบความโปร่งสบายจึงพากันแวะมาที่หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ต

พอลูกค้าที่มาหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตเริ่มเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ บรรดาพนักงานของหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตก็เริ่มจะรับมือกันไม่ค่อยไหว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ร้านหม้อไฟหย่งเหนียน

เมื่อร้านหม้อไฟปรับลดราคาลงด้วยส่วนลดที่ไม่เคยมีมาก่อน ในที่สุดร้านหม้อไฟหย่งเหนียนก็คนแน่นเอี้ยดจนระเบิดเช่นกัน

พนักงานในร้านหม้อไฟหย่งเหนียนส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่

พนักงานใหม่เวลามีงานล้นมือย่อมเกิดความผิดพลาดได้ง่าย

การเหน็ดเหนื่อยตรากตรำเป็นเวลานานจะส่งผลให้สมาธิหลุดลอย ยิ่งทำให้ทำพลาดได้ง่ายขึ้นไปอีก

ยังดีที่ร้านหม้อไฟหย่งเหนียนมีวิทยากรระดับเหรียญทองคอยหนุนอยู่

วิทยากรระดับเหรียญทองที่จ้างมาด้วยเงินหลายล้านหยวนยังคงเปี่ยมประสิทธิภาพ ปลุกเร้าอารมณ์ฮึกเหิมของพนักงานขึ้นมาได้เป็นอย่างดี

เมื่อเห็นว่าได้ผลลัพธ์ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ผู้จัดการซุนจึงสั่งให้วิทยากรระดับเหรียญทองบรรยายวันละสามชั่วโมง จัดไปเลยรอบเช้า รอบกลางวัน และรอบเย็น รอบละหนึ่งชั่วโมงเต็ม!