ตอนที่ 52 หลุมพรางขนาดมหึมา

กิจการของหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านหม้อไฟหย่งเหนียนดีวันดีคืน

แต่ยามานากะ มัตสึกลับร้อนใจจนแทบเต้นผาง

ลูกค้าซื้อเยอะเท่าไร เขาก็ยิ่งขาดทุนมากเท่านั้น

พอมองเงินในกระเป๋าที่ร่อยหรอลงทุกวัน เขาก็อยากจะฆ่าคนให้รู้แล้วรู้รอด

ทว่าอีกด้านหนึ่ง เฉียนจื้อหย่งเห็นลูกค้าในซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อกันถล่มทลาย กลับดีใจจนแทบกระโดดตัวลอย

กิจการคึกคักเกินกว่าที่คาดไว้เสียอีก

วันหนึ่งขาดทุนตั้งหลายล้าน

อีกไม่นาน เขาก็จะขาดทุนถึงหนึ่งร้อยล้านแล้ว

บรรลุภารกิจได้อย่างงดงาม

เดิมทีคาดไว้ว่าจะขาดทุนวันละสองล้าน

แต่ผลลัพธ์กลับดีเกินคาด วันหนึ่งขาดทุนอย่างน้อยสามล้าน

มีคนจากเมืองอู่ซื่อที่อยู่ข้างๆ นั่งรถไฟใต้ดินมาซื้อของที่นี่เป็นจำนวนมาก

เมืองอู่ซื่อเป็นเมืองระดับจังหวัดที่มีประชากรกว่าสิบล้านคน

สะเทือนไปถึงเมืองอู่ซื่อได้ ก็นึกภาพออกเลยว่าซูเปอร์มาร์เก็ตคึกคักถึงระดับไหน

คนแน่นขนัดเป็นคลื่นมหาชน เสียงอึกทึกครึกโครมราวกับตีกลองฆ้องศึก

เพื่อภารกิจขาดทุนอันยิ่งใหญ่ของตัวเอง พอเห็นพนักงานในซูเปอร์มาร์เก็ตมือเป็นระวิง เฉียนจื้อหย่งถึงขั้นลงไปลุยช่วยขายของด้วยตัวเอง

วันคืนเช่นนี้ดำเนินติดต่อกันไปยี่สิบวัน ในที่สุดหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตก็ทนไม่ไหวเป็นฝ่ายแรก

ผู้จัดการซุนวิ่งพรวดพราดเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายด้วยความร้อนรน

"เถ้าแก่ครับ แย่แล้ว!"

เมื่อเห็นผู้จัดการซุน ยามานากะ มัตสึก็ทรุดตัวพิงเก้าอี้อย่างหมดแรง "เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก?"

ผู้จัดการซุนเงยหน้ามองเจ้านาย ถึงได้พบว่าสีหน้าของอีกฝ่ายย่ำแย่เหลือทน

รอยคล้ำใต้ตาดำปิ๊ดปี๋ราวกับทาด้วยถ่านหิน ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย

ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน เจ้านายดูเหมือนคนตายที่เพิ่งถูกลากออกมาจากโลงศพอย่างไรอย่างนั้น

น่าจะไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว

วันหนึ่งขาดทุนหลายล้าน เป็นเขาก็นอนไม่หลับเหมือนกัน

"เถ้าแก่ ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ" ผู้จัดการซุนถามเสียงเบา

ยามานากะ มัตสึส่ายหน้า "ฉันไม่เป็นไร ว่ามาสิ ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงมีความเคลื่อนไหวอะไรอีก?"

ผู้จัดการซุนพูด "ไม่ใช่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงครับ แต่เป็นร้านหม้อไฟของเราเกิดเรื่องแล้ว!"

"ร้านหม้อไฟเกิดเรื่อง?" ยามานากะ มัตสึเบิกตากว้าง

ร้านหม้อไฟภายใต้การดูแลของหลิวเกาต๋า ซบเซาเรื่อยมาโดยตลอด

ตั้งแต่จ้างวิทยากรเหรียญทองคนนั้นมา พนักงานก็ฮึกเหิมมีไฟ กิจการค่อยๆ กระเตื้องขึ้น

ยิ่งตอนนี้ร้านหม้อไฟจัดโปรโมชั่นลดกระหน่ำ ลูกค้าก็ยิ่งแน่นร้านทุกวัน จนเขาขาดทุนจนปวดท้องไปหมด

ร้านหม้อไฟเป็นอะไรไปอีกล่ะ

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกเคาะเบาๆ

ฟังออกได้เลยว่าเสียงเคาะประตูแฝงความลังเลและขลาดกลัวอยู่บ้าง

"เข้ามา!" ยามานากะ มัตสึเอ่ย

ไม่ต้องคิดก็รู้ ต้องเป็นหลิวเกาต๋าแน่นอน

หลิวเกาต๋าทำตัวหดหัวหดหาง ทำงานไม่เด็ดขาดฉับไวเอาเสียเลย

เมื่อก่อนนึกว่าเป็นผู้มีความสามารถคนหนึ่ง อย่างไรเสียก็ได้ยินมาว่าอีกฝ่ายเป็นคนสร้างร้านหม้อไฟเหอลี่เหลาขึ้นมากับมือ

พอคลุกคลีกันนานเข้า ถึงได้พบว่าเป็นแค่นักศึกษาจบใหม่ที่ธรรมดามากๆ คนหนึ่งเท่านั้น

"เถ้าแก่ครับ พนักงานร้านหม้อไฟของเราเหี่ยวเฉากันหมดแล้วครับ!" หลิวเกาต๋าผลักประตูเข้ามาพร้อมบ่นด้วยความน้อยใจ

"หือ?" ยามานากะ มัตสึขมวดคิ้ว "อยู่ดีๆ พนักงานจะเหี่ยวเฉาได้ยังไง"

"ปกติไม่ใช่คึกคักกระตือรือร้นกันมากหรอกเหรอ"

หลิวเกาต๋าหันไปมองผู้จัดการซุนที่ยืนอยู่ด้านข้าง "ก็เขานั่นแหละครับ ไปจ้างวิทยากรบ้าบออะไรมาก็ไม่รู้ คอยกรอกซุปไก่บำรุงใจให้พนักงานทั้งวัน"

"ทีนี้ดีเลย มีผลข้างเคียงแล้ว แต่ละคนหมดอาลัยตายอยาก ไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรสักอย่าง"

"งานก็ไม่อยากทำ ชีวิตก็ไม่อยากใช้ วันๆ คิดแต่จะฟังวิทยากรปลุกใจอย่างเดียว"

"ตอนนี้ขนาดผมสั่งให้ไปทำงาน พวกเขายังบ่ายเบี่ยงอิดออดไม่อยากทำเลยครับ"

"แถมยังถามผมอีกว่า ทำงานนี้แล้วจะมีรายได้ปีละล้านได้ไหม"

"แล้วผมจะตอบยังไงล่ะ จะให้บอกพวกเขาเหรอว่า ต่อให้พวกแกทำงานหนักแค่ไหน เงินเดือนก็ได้แค่เดือนละหมื่น ไม่มีวันพุ่งไปถึงปีละล้านได้หรอก!"

"ผมก็แค่บอกไปว่า โอกาสมันค่อนข้างน้อย"

"แต่ขอแค่ตั้งใจทำงาน ก็สามารถซื้อบ้านในเมืองฮั่นเฉิงได้"

"แต่คุณรู้ไหมครับว่าเขาตอบผมว่ายังไง"

ผู้จัดการซุนกับยามานากะ มัตสึต่างมองไปที่หลิวเกาต๋า

หลิวเกาต๋าพูดต่อ "เขาบอกว่า ชีวิตที่ไม่มีหนึ่งร้อยล้านคือชีวิตที่ไม่สมบูรณ์แบบ!"

"เขาบอกว่า ลูกผู้ชายควรทำดีกับตัวเองให้มากกว่านี้"

"แล้วเขายังบอกอีกว่า ชีวิตไม่ได้มีแค่การดิ้นรนเอาตัวรอดไปวันๆ แต่ยังมีบทกวีและดินแดนอันห่างไกล"

"เขาบอกว่าที่นี่ไม่มีบทกวี เพราะงั้นเขาจะลาออก!"

"พวกคุณลองพูดมาสิครับว่า นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน!"

"พวกเขาถูกวิทยากรเหรียญทองล้างสมองไปหมดแล้ว ทุกวันเอาแต่เพ้อฝันลมๆ แล้งๆ เกี่ยวกับอนาคต!"

"พอพบว่าไม่มีทางทำความฝันให้เป็นจริงได้ ก็หมดกระจิตกระใจจะทำงาน ซึมกะทือกันไปหมด!"

ผู้จัดการซุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "ผมสังเกตเห็นว่าพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตก็มีอาการแบบนี้เหมือนกันครับ แค่ไม่ชัดเจนเท่าพนักงานร้านหม้อไฟ!"

ทั้งสามคนถึงเพิ่งตาสว่าง วิทยากรเหรียญทองนี่ตัวอันตรายชัดๆ

พอดื่มซุปไก่พิษชามแล้วชามเล่าเข้าไป พนักงานก็เมามายจนไม่รู้ทิศเหนือทิศใต้กันหมดแล้ว

"แล้วซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงล่ะ"

"พวกเราไม่ได้เลียนแบบมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงหรอกเหรอ"

"สถานการณ์ทางฝั่งนั้นเป็นยังไงบ้าง" ยามานากะ มัตสึถาม

ผู้จัดการซุนตอบ "เถ้าแก่ครับ วิทยากรเหรียญทองของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงหนีไปตั้งนานแล้วครับ"

"เขาไม่โผล่หน้ามาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตนานมากแล้ว"

"ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกคุณแล้วไงครับว่า วิทยากรเหรียญทองทะเลาะกับเฉียนจื้อหย่งยกใหญ่ เฉียนจื้อหย่งไม่อนุญาตให้บรรยาย!"

ยามานากะ มัตสึถึงเพิ่งนึกขึ้นได้

ตอนนั้นพอเขาได้ยินว่าวิทยากรเหรียญทองของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงหายตัวไป เขาก็ดีใจอยู่ตั้งนาน

คิดว่านี่เป็นโอกาสทองของพวกเขา

ถึงขั้นสั่งให้พนักงานฟังบรรยายเพิ่มอีกวันละหนึ่งชั่วโมง

ยามานากะ มัตสึตาสว่างขึ้นมาทันที

"ฉันรู้แล้ว นี่มันเป็นแผนลวงของเฉียนจื้อหย่ง!"

"จงใจให้ฉันทุ่มเงินก้อนโตจ้างวิทยากรเหรียญทองมาล้างสมองพนักงาน"

"ส่วนตัวมันเอง พอเห็นพวกเราติดกับ ก็รีบไล่วิทยากรเหรียญทองคนนั้นออกไปทันที!"

"เป็นแผนการที่อำมหิตอะไรขนาดนี้!"

ยามานากะ มัตสึทรุดฮวบลงไปนั่งหมดแรงบนเก้าอี้

เขาพบว่าตัวเองติดกับดักครั้งใหญ่ของเฉียนจื้อหย่งเข้าแล้ว!

วิทยากรเหรียญทองอะไรกัน นั่นมันหลุมพรางที่ขุดไว้ดักเขาชัดๆ

รอคอยเวลาที่จะเล่นงานเขาในจังหวะสำคัญแบบนี้

จิตใจของพวกพนักงานตึงเครียดต่อเนื่องมาหลายเดือน ไม่ได้พักผ่อน ตอนนี้สภาพจิตใจเลยพังทลายอย่างหนัก

แล้วทีนี้จะทำยังไงดี

"ร้ายกาจจริงๆ!" ผู้จัดการซุนขนลุกซู่

"เถ้าแก่ครับ เจ้าเฉียนจื้อหย่งคนนี้เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว ทั้งที่พวกเราจับตาดูกันอยู่แท้ๆ แต่กลับวางกับดักก้อนโตขนาดนี้ลวงเราโดยไม่รู้ตัว!"

"มิน่าล่ะมันถึงได้ยอมลดราคาซ้ำแล้วซ้ำเล่า บีบให้เราต้องเปิดศึกแลกหมัดกับมัน"

"ที่แท้มันก็มีไม้เด็ดซ่อนอยู่ รู้อยู่แล้วว่าถ้างานยุ่งจนล้นมือ พนักงานของพวกเราจะต้องสติแตก!"

ยามานากะ มัตสึตอนนี้ในหัวมีแต่เรื่องของเฉียนจื้อหย่ง

เขาพูดขึ้นว่า "มันยังขุดหลุมอะไรไว้ให้เราอีกไหม ยังมีแผนร้ายอื่นอีกรึเปล่า"

สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือ วิทยากรเหรียญทองเป็นเพียงแค่หลุมพรางหลุมเดียว

และยังมีหลุมพรางอีกนับไม่ถ้วนรอเขาอยู่ข้างหลัง!

ทั้งสามคนครุ่นคิดอยู่นาน แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าเฉียนจื้อหย่งยังวางแผนการอะไรเอาไว้อีก

ยามานากะ มัตสึสูดหายใจเข้าลึก "ตอนนี้คงทำได้แค่ค่อยๆ แก้ปัญหาไปทีละก้าว"

"ผู้จัดการซุน รีบไล่วิทยากรเหรียญทองออกไปเดี๋ยวนี้ แล้วปรับความเข้าใจ คอยปลอบประโลมอารมณ์ของพนักงานให้ดี"

"ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ให้พวกเขาหยุดพักผ่อนสักสองสามวัน!"

"ถึงมันจะกระทบกับธุรกิจของร้านไปบ้าง แต่ก็ยังดีกว่าปล่อยให้พวกเขาลาออกกันหมด"

"และที่สำคัญที่สุดก็คือ..."

ยามานากะ มัตสึยกมือกุมหน้าอกพลางเอ่ย "ที่สำคัญที่สุดคือต้องแจกโบนัสให้พวกเขา"

"ถูกซุปไก่บำรุงจิตวิญญาณนับไม่ถ้วนล้างสมองไปแล้ว การใช้คำพูดคงไม่ได้ผล มีแต่ต้องใช้เงินเท่านั้น!"

"แจกให้คนละสองหมื่นหยวน!"

เจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน

นี่มันเงินของเขาทั้งนั้นนะ!

ตอนนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตมีพนักงานหนึ่งพันห้าร้อยคน ร้านหม้อไฟอีกห้าร้อยคน

คนละสองหมื่นหยวน รวมกันก็สี่สิบล้านหยวน!

ต้องสูญเงินเปล่าไปสี่สิบล้านหยวนแบบนี้

มันเหมือนกับถูกเฉือนเนื้อสดๆ ออกไปจากร่าง

เจ็บจนหัวใจสั่นระรัวไปหมด