ตอนที่ 53 ธรรมดา

ยามานากะ มัตสึรู้สึกว่าตัวเองกำลังขี่หลังเสือจนลงไม่ได้

ถ้าไม่ยอมขาดทุนตามซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง เงินที่เขาลงทุนไปก่อนหน้านี้ก็เท่ากับละลายแม่น้ำทั้งหมด

แต่ถ้าตามต่อ เขาก็ขาดทุนจนปวดตับ

"เรื่องเงินทุนเฉียนจื้อหย่งไม่มีทางสู้ฉันได้แน่ เขาไม่มีทางยืนระยะได้นานกว่าฉันหรอก!" ยามานากะ มัตสึคำรามในใจ

ขอแค่กัดฟันสู้ต่อไป ชัยชนะต้องเป็นของเขาอย่างแน่นอน!

......

ทางด้านหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ต หลังจากแจกเงินโบนัสสองหมื่นหยวนออกไป ความกระตือรือร้นของพนักงานก็เพิ่มขึ้นสูงมากจริง ๆ

ทั้งหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตและซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงต่างขาดทุนมหาศาลกันทุกวัน

ยามานากะ มัตสึต้องไปหาหมอที่โรงพยาบาลอยู่หลายหน ขาดทุนเสียจนอยากจะนอนซมอยู่ที่โรงพยาบาลให้รู้แล้วรู้รอด

ส่วนเฉียนจื้อหย่งกลับดื่มเบียร์ แชมเปญ และน้ำหวานชื่นใจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ขาดทุนเสียจนแหกปากร้องเพลงอย่างมีความสุข

พอเห็นเจ้านายอารมณ์ดีขนาดนี้ บรรดาพนักงานต่างก็พลอยตื่นเต้นดีใจตามไปด้วย ทุกคนฮึกเหิมเปี่ยมพลัง ประหนึ่งว่าพรุ่งนี้ก็จะได้เผด็จศึกหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วอย่างนั้นแหละ

วันนี้เฉียนจื้อหย่งอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

เพราะร้านอาหารเฟยหวงของพวกเขาเปิดให้บริการแล้ว!

นี่เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเงินห้าสิบล้านหยวนของเขาผลาญจนเกลี้ยงแล้ว!

เหลือเวลาอีกเพียงยี่สิบวัน ก็จะถึงกำหนดวันที่ระบบจะตัดยอดบัญชีให้เขา

ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว รอแค่ขึ้นแท่นเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านเท่านั้น

เฉียนจื้อหย่งเดินปร๋อจนลมพัดชายเสื้อ เสียงพูดเสียงจาก็ดังขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย

พอมาถึงร้านอาหารเฟยหวง จูต้าเฉียงก็รีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับ

ประโยคแรกที่เฉียนจื้อหย่งเอ่ยถามจูต้าเฉียงก็คือ "ใช้เงินหมดเกลี้ยงหรือยัง"

"เถ้าแก่ครับ ใช้หมดแล้วครับ ห้าสิบล้านหยวนถ้วน ลงทุนไปจนหมดเกลี้ยงเลยครับ!"

ได้ยินเช่นนั้นเฉียนจื้อหย่งก็ดีใจจนเนื้อเต้น

ยอมขาดทุนต่อไปอีกยี่สิบวัน เงินสดในมือเขาก็จะมลายหายไปจนหมด

ถึงตอนนั้นก็สามารถประกาศล้มละลายเพื่อชำระบัญชีได้แล้ว

เอาสินค้าในร้านออกไปเลขาย แล้วก็เซ้งซูเปอร์มาร์เก็ตต่อ

เงินค่าเซ้งกับเงินที่ขายสินค้าได้ ก็เอาไปจ่ายค่าชดเชยตามเกณฑ์ N+1 ให้พนักงานทั้งหมด ตัวเขาก็จะไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียว

พอยื่นตัดยอด ระบบก็จะโอนเงินให้เขาทันทีหนึ่งร้อยล้านหยวน!

ฮ่าๆๆๆ...

พอคิดถึงเงินหนึ่งร้อยล้านหยวน ได้ขับรถหรู ได้อยู่คฤหาสน์ เฉียนจื้อหย่งก็ดีใจจนหุบปากไม่ลง

หึ... หลิวเกาต๋าเพิ่งจะมาขับรถสปอร์ตอวดต่อหน้าเขาแท้ ๆ

ไว้ถ้าเขามีเงินหนึ่งร้อยล้านเมื่อไร จะซื้อรถสปอร์ตที่แพงกว่าของหลิวเกาต๋าเป็นเท่าตัวเลยคอยดู

ปล่อยให้รถเศษเหล็กของหลิวเกาต๋าได้แต่วิ่งดมควันตามหลังเขาไปก็แล้วกัน!

"อืม!" เฉียนจื้อหย่งเดินสำรวจรอบร้านอาหารขนาดสองพันตารางเมตรพลางเอ่ยขึ้น "ได้เวลาอาหารกลางวันพอดี จัดมาให้ผมลองชิมสักชุดซิ!"

จูต้าเฉียงรีบไปจัดการให้ทันที

ไม่นานนัก อาหารธรรมดา ๆ สองสามอย่างที่จัดใส่จานชามสุดหรูหราประณีตก็ถูกยกขึ้นมาเสิร์ฟ

ดูจากภาชนะใส่อาหารพวกนี้แล้ว ต้องเป็นเมนูจานละหลายร้อยหยวนอย่างแน่นอน ทว่าพอเปิดฝาครอบออก ข้างในกลับเป็นแค่ผัดมะเขือเทศใส่ไข่ธรรมดาที่สุด

บวกกับหมูผัดพริกสไตล์บ้านทุ่งอีกหนึ่งจาน ต้มจืดสาหร่ายหนึ่งถ้วย ผัดผักกวางตุ้งอีกหนึ่งจาน กลายเป็นชุดกับข้าวสามอย่างน้ำแกงหนึ่งอย่างขนานแท้!

จูต้าเฉียงตักข้าวสวยเตรียมไว้ให้เฉียนจื้อหย่งเรียบร้อยแล้ว

เฉียนจื้อหย่งตักชิมไปคำหนึ่ง รสชาติธรรมดาติดดินมาก!

ธรรมดามากจริง ๆ

เหมือนกับข้าวที่ทำกินเองที่บ้านเปี๊ยบ

"เป็นยังไงบ้างครับ" จูต้าเฉียงถามอย่างลุ้นระทึก

เฉียนจื้อหย่งตอบว่า "ธรรมดา"

พอได้ยินคำว่าธรรมดา สีหน้าของจูต้าเฉียงก็เปลี่ยนไปทันที "เถ้าแก่ครับ คุณก็รู้สึกว่ามันธรรมดามากเหมือนกันใช่ไหมครับ!"

"จบเห่แล้ว!"

"ใครเขาจะว่างมาเข้าร้านอาหารเพื่อกินของธรรมดาแบบนี้กันล่ะครับ"

"ถ้ากินข้างนอกแล้วรสชาติเหมือนทำกินเองที่บ้าน แล้วทำไมเขาไม่ทำกินเองที่บ้านไปเลยล่ะครับ"

"เถ้าแก่ครับ ถ้าร้านอาหารของเราทำออกมาเป็นแบบนี้ ต้องไม่มีลูกค้ามาอุดหนุนแน่ ๆ ครับ"

"หรือว่าพวกเราจะเปลี่ยนพ่อครัวดี..."

จูต้าเฉียงรู้สึกว่ายังพอมีทางกู้สถานการณ์ได้ ขอแค่เปลี่ยนพ่อครัวใหม่ก็พอ

เพราะทั้งภาชนะ บรรยากาศ หรือแม้กระทั่งการบริการ ต่างก็อยู่ในระดับมาตรฐานโรงแรมห้าดาวทั้งนั้น

มีเพียงแค่อาหารพวกนี้เท่านั้นที่หน้าตาชวนกระดากอายจนแทบเอาออกมาให้คนอื่นดูไม่ได้...

พอได้ยินจูต้าเฉียงบอกว่าจะเปลี่ยนพ่อครัว เฉียนจื้อหย่งก็เอ็ดขึ้นมาอย่างมีน้ำโห "จะเปลี่ยนพ่อครัวทำไม"

"เปลี่ยนพ่อครัวมันไม่ต้องใช้เงินหรือไง"

"ถึงมันจะธรรมดามาก แต่ผมว่ามันดีมากเลยนะ!"

"ถ้าคนอื่นอยากทำกินเองที่บ้าน ก็ปล่อยให้เขาทำกินเองที่บ้านไปสิ!"

"ผมบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าร้านอาหารนี้มีไว้เป็นสวัสดิการให้พนักงานเป็นหลักน่ะ"

"ในเมื่อเป็นสวัสดิการ เรื่องสุขภาพก็ย่อมสำคัญที่สุด ขอแค่รสชาติไม่ได้แย่จนกลืนไม่ลงก็พอแล้ว!"

ระหว่างที่กำลังพูดอยู่นั้น ก็ถึงเวลาพักกินข้าวของทางซูเปอร์มาร์เก็ตพอดี

พนักงานต่างทยอยกันมาเข้าแถวรอตักอาหาร

พวกเขาพูดคุยกันอย่างกระปรี้กระเปร่า มองดูอาหารตรงหน้าหลายสิบอย่างด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

พวกเขาถึงกับมีโรงอาหารพนักงานเป็นของตัวเองแล้ว!

แถมทุกคนยังรู้ดีว่า อาหารในโรงอาหารนี้สะอาด ถูกหลักอนามัย และดีต่อสุขภาพเป็นที่สุด

ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องทำกับข้าวที่บ้านแล้ว ดีจริง ๆ!

ทุกคนเมื่อเห็นเฉียนจื้อหย่งต่างก็พากันยิ้มทักทาย

เฉียนจื้อหย่งก็ยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน

"นายดูพวกเขาสิ ดีใจกันขนาดไหน ทั้งหมดนี้มันคุ้มค่าจะตายไป!" เฉียนจื้อหย่งตบไหล่จูต้าเฉียงเบา ๆ

จูต้าเฉียงยังคงทำหน้าอมทุกข์

มีอาหารฟรีแถมดีต่อสุขภาพให้กิน พวกเขาจะไม่ดีใจได้ยังไงล่ะ

"เอาละน่า เชื่อฉันไม่ผิดหรอก นายเองก็ยังไม่ได้กินใช่ไหม มา มาด้วยกันเลย!" เฉียนจื้อหย่งพูดพลางหัวเราะ

...

วันนี้ลูกค้าของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงก็ยังคงล้นหลามเช่นเดิม

บรรดาคุณป้ากลุ่มหนึ่งนั่งรถเมล์ฟรีมา และพากันกรูเข้ามาในซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างกระตือรือร้น

พอเห็นว่าวงล้อหน้าเคาน์เตอร์แคชเชียร์ยังตั้งอยู่ บรรดาคุณป้าก็เบิกบานใจเป็นล้นพ้น

"ยังอยู่ ซูเปอร์มาร์เก็ตยังจัดโปรลดกระหน่ำอยู่จริง ๆ ด้วย!"

"แล้วยังจะรออะไรอีกล่ะ ไม่รีบซื้อเหรอ ซื้อได้ก็คือกำไรเห็น ๆ!"

"เมื่อก่อนตอนที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเปิดอยู่ตรงถนนสายนั้น ฉันก็ไปอุดหนุนบ่อย ๆ น่าเสียดายที่คนแห่ไปซื้อกันเยอะเกิน จนร้านต้องเจ๊งไป"

"ตอนนี้พอซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงจัดโปร ราคายังถูกกว่าเมื่อก่อนอีก ไม่รู้ว่าจะเจ๊งไปอีกเมื่อไหร่"

"ถ้าไม่ฉวยโอกาสซื้อตุนไว้ตอนนี้ เดี๋ยวต่อไปก็หาซื้อไม่ได้อีกแล้ว!"

"..."

บรรดาคุณป้าพูดคุยกันไปพลางเดินเข้ามาในซูเปอร์มาร์เก็ตไปพลาง

เห็นได้ชัดว่าคุณป้ากลุ่มนี้เป็นแฟนตัวยงของซูเปอร์มาร์เก็ต

เพียงแต่เพราะบ้านอยู่ไกลมาก โปรโมชันลดกระหน่ำของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงพวกเธอจึงเพิ่งจะรู้เอาป่านนี้ ถึงได้รีบกระหืดกระหอบมากัน

พอเข้ามาในซูเปอร์มาร์เก็ต เห็นข้างป้ายราคาสินค้ามีราคาทุนติดไว้ด้วย บรรดาคุณป้าต่างก็ประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

"ราคาทุนที่ติดไว้นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ" คุณป้าคนหนึ่งเอ่ยถาม

พนักงานที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มพลางอธิบายว่า "ราคาทุนเป็นของจริงแน่นอนครับ ใบเสร็จสั่งของติดอยู่บนผนังตรงเคาน์เตอร์บริการนู่นเลยครับ"

บรรดาคุณป้าเห็นว่าสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ตถูกกว่าที่อื่น แถมส่วนใหญ่ยังบวกเพิ่มจากราคาทุนไปแค่นิดเดียวเท่านั้น ก็พากันพอใจเป็นอย่างมาก

ถึงอย่างไรพวกเธอก็รู้ดีว่า ซูเปอร์มาร์เก็ตก็ต้องทำมาหากิน จะให้ขายราคาทุนตรง ๆ โดยไม่เอากำไรเลยก็คงเป็นไปไม่ได้หรอกใช่ไหม

ยิ่งบวกกับโปรโมชันลดราคาครั้งใหญ่ พวกเธอได้เปรียบได้กำไรไปตั้งเท่าไหร่แล้ว จะมีอะไรให้ไม่พอใจอีกล่ะ

"เธอดูสิ เสื้อตัวนี้สวยจังเลย แถมราคาขายยังสูงกว่าราคาทุนแค่หยวนเดียวเอง!"

"โอ้โฮ ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงได้กำไรแค่หยวนเดียวเองนะเนี่ย!" คุณป้าคนหนึ่งตะโกนเรียกเพื่อนด้วยความตื่นเต้น

ยังไม่ทันที่เพื่อนจะเดินมาดูให้ชัด เสื้อก็เหลือแค่ตัวเดียวเสียแล้ว

มีคนอื่นที่อยู่ข้าง ๆ หยิบเอาเสื้อไปแล้ว

คุณป้าหลายคนร้อนรนขึ้นมาทันที

ของดีขนาดนี้ ทำไมถึงแย่งไม่ทันกันนะ

ยังดีที่พนักงานของซูเปอร์มาร์เก็ตมือไวมาก เติมของรอบใหม่อย่างรวดเร็ว

ทุกคนถึงได้ดีอกดีใจกันยกใหญ่ ต่างคนต่างเลือกหยิบกันไปคนละสี

บรรดาคุณป้ามองซ้ายแลขวา รู้สึกแค่ว่าข้าวของทุกอย่างถูกแสนถูก

ยิ่งมีส่วนลดเพิ่มเข้าไปอีก ก็เดินดูไปเรื่อย ซื้อแหลกไม่อั้น...

พอเดินจนเมื่อย ซื้อจนล้า พวกเธอก็หยุดพัก

คุณป้าคนหนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นว่า "พวกเรากลับกันเถอะ ตอนเที่ยงฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย ตอนนี้เริ่มหิวแล้วเนี่ย!"

ทว่ายังมีคนไม่อยากกลับ เธอเองยังเดินดูไม่จุใจเลย!

"พวกเธอดูสิ ตรงนั้นมีร้านอาหารอยู่ไม่ใช่เหรอ" ใครคนหนึ่งชี้ไปยังร้านอาหารที่ตกแต่งอย่างหรูหราโอ่อ่าในระยะไกล

ก็ในเมื่อสร้างขึ้นมาด้วยเม็ดเงินหยวนมหาศาล ย่อมมองมุมไหนก็ดูหรูหรามีระดับไปหมดเป็นธรรมดา