ตอนที่ 54 ดังเป็นพลุแตก

"อย่ากินที่นี่เลยดีกว่า ร้านอาหารในห้างกับซูเปอร์มาร์เก็ตมักจะแพงมากนะ!" ป้าอีกคนที่เป็นคนประหยัดเอ่ยเตือน

"ไปเถอะ ลองไปดูกันหน่อย บางทีซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงอาจจะไม่เหมือนที่อื่นก็ได้?" อีกคนเสนอขึ้นมา

ทุกคนคิดว่าเข้าท่า

จึงเดินเข้าไปสอบถามราคาอาหาร

"อะไรนะ? หมูผัดพริกชามละห้าหยวนเนี่ยนะ?"

"อะไรนะ? มะเขือเทศผัดไข่จานละสามหยวน?"

"อะไรนะ? ผัดผักจานละหยวนเดียว?"

"อะไรนะ? ข้าวสวยชามละห้าเหมา?"

บรรดาป้าๆ ต่างพากันอึ้งไปตามๆ กัน

นี่คือร้านอาหารที่ถูกที่สุดเท่าที่พวกเธอเคยเห็นมาในชีวิต ไม่มีที่ไหนเทียบได้เลย

พวกเธอเคยคิดมาตลอดว่า ไอ้คำว่ากินอิ่มแปดหยวน กินดีสิบหยวน เป็นแค่สโลแกนโฆษณาริมทางเท่านั้น

เพิ่งจะมารู้เดี๋ยวนี้เองว่า ในโลกนี้มีร้านอาหารแบบนี้อยู่จริง

พวกเธอมองลอดผ่านกระจกเข้าไป เห็นเหล่าพ่อครัวแม่ครัวกำลังง่วนกับการทำงานอยู่ข้างใน

มีทั้งเครื่องล้างผักอัตโนมัติขนาดใหญ่ เครื่องล้างจานและตู้อบฆ่าเชื้ออัตโนมัติขนาดยักษ์

บนชั้นวางเต็มไปด้วยผักที่ล้างทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว พ่อครัวแม่ครัวหลายคนกำลังยืนผัดอาหารกันอย่างขะมักเขม้นแต่เป็นระเบียบเรียบร้อย

ทุกขั้นตอนการปรุง น้ำมันและเครื่องปรุงทุกอย่างที่ใช้ ล้วนเปิดเผยโปร่งใสให้เห็นทั้งหมด

อร่อยหรือเปล่าไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ คือสะอาดและถูกสุขอนามัยสุดๆ

ป้าคนหนึ่งอุทานด้วยความประหลาดใจ "พวกเธอดูน้ำมันที่เขาใช้สิ ดีกว่าน้ำมันที่บ้านฉันใช้อีกนะเนี่ย!"

คนอื่นๆ ต่างอ้าปากค้าง มองดูด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

ร้านอาหารเฟยหวงเปิดโลกทัศน์ของพวกเธอใหม่อย่างสิ้นเชิง

"กินที่นี่แหละ!" มีคนเอ่ยปากชวน

ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้องต้องกันทันที

ตามปกติแล้วคนวัยอย่างพวกเธอไม่ชอบออกมากินข้าวนอกบ้านกันหรอก

กลัวว่าร้านข้างนอกจะใช้น้ำมันไม่ดี ไม่ถูกสุขอนามัย แถมราคาก็ยังแพงอีกต่างหาก

แต่ตอนนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงทั้งถูกทั้งสะอาดขนาดนี้ พวกเธอไม่มีเหตุผลที่จะไม่ขอลองชิมเลยสักนิด

ปรากฏว่าตอนที่พวกเธอกำลังตักข้าว พนักงานสาวรุ่นคนหนึ่งก็ส่งยิ้มหวานให้พลางเอ่ยถาม

"รับเป็นอาหารเค็มน้อย มันน้อย สำหรับผู้สูงอายุไหมคะ?"

พวกป้าๆ ประหลาดใจเล็กน้อย "ที่นี่มีอาหารเฉพาะสำหรับผู้สูงอายุด้วยเหรอจ๊ะ?"

พนักงานยิ้มตอบ "พนักงานของเราก็ทานที่นี่เหมือนกันค่ะ ในกลุ่มพนักงานมีผู้สูงอายุอยู่ไม่น้อยเลย"

"ก็เลยทำอาหารที่ถูกปากพวกท่านไว้ด้วยน่ะค่ะ"

ได้ยินแบบนั้นพวกป้าๆ ก็ดีใจกันยกใหญ่ ต่างพากันบอกว่าจะขอลองชิมดู

พนักงานช่วยตักอาหารให้พวกเธอจนเรียบร้อย และยังช่วยยกไปเสิร์ฟให้ถึงโต๊ะด้วยตัวเอง

ป้าทั้งหกคนนั่งลงที่โต๊ะอาหาร พลางเอ่ยปากชมเปาะ "การบริการของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงนี่ไม่มีที่ติจริงๆ!"

"แม่หนูคนนั้นดูน่ารักเป็นกันเองมากเลยนะ!"

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย

พวกเธอเคยไปซูเปอร์มาร์เก็ตมาก็หลายที่ แต่ถ้าเทียบเรื่องบริการกับซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงแล้วละก็ ต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียว

เทียบกันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ยิ่งทำให้พวกเธอรู้สึกซาบซึ้งใจกับความใส่ใจของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงจากก้นบึ้ง

ทุกคนลองตักอาหารบนโต๊ะเข้าปาก รสชาติที่สัมผัสได้นั้นธรรมดามาก

แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถ้วยชามดูประณีตสวยงาม หรือเพราะได้รับการเยียวยาจิตใจจากรอยยิ้มของพนักงานเมื่อครู่ ถึงได้รู้สึกว่ารสชาติดีใช้ได้เลยทีเดียว

"ใช้ได้เลย! ฉันว่ารสชาติดีอยู่นะ!"

"อยู่ที่บ้านต้องคอยเอาใจลิ้นลูกชายกับลูกสะใภ้ เลยเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องใส่น้ำมันเยอะๆ ใส่เผ็ดจัดๆ"

"อาหารที่กินอยู่นี่สิ ถึงจะถูกปากคนแก่อย่างพวกเราจริงๆ!"

ทุกคนกินกันอย่างค่อนข้างพึงพอใจ

พอบิลออกมาตอนสุดท้าย ทั้งหกคนกลับจ่ายเงินไปแค่สามสิบหยวนเท่านั้น

เฉลี่ยตกคนละห้าหยวนเอง!

คุณพระช่วย!

ต่อให้พวกเธอจะเป็นคนขี้เหนียวแค่ไหน ราคานี้ก็ทำให้พวกเธอพึงพอใจอย่างที่สุดอยู่ดี

พวกเธออดสงสัยไม่ได้ว่า ราคาแค่นี้ซูเปอร์มาร์เก็ตจะได้กำไรจากตรงไหน?

ป้าคนหนึ่งรั้งตัวพนักงานเอาไว้แล้วถามด้วยความอยากรู้ "ขายกับข้าวถูกขนาดนี้ พวกเธอได้กำไรกันด้วยเหรอจ๊ะ?"

พนักงานส่งยิ้มแล้วตอบว่า "ของที่ไม่เอากำไรในร้านเรามีตั้งเยอะแยะค่ะ!"

"บางอย่างก็ทำขึ้นมาเพื่อคืนกำไรให้ลูกค้าโดยเฉพาะ"

"ส่วนร้านอาหารเฟยหวง หลักๆ ก็เน้นทำให้พนักงานทาน รองลงมาถึงเปิดขาย เราไม่ได้หวังพึ่งตรงนี้หากำไรอยู่แล้วค่ะ"

"อาหารก็เลยขายถูกมาก พอๆ กับที่พวกคุณป้าไปซื้อผักซื้อหมูที่ตลาดสดมาทำเอง หรืออาจจะถูกกว่านิดหน่อยด้วยซ้ำค่ะ!"

ทุกคนลองคิดคำนวณตาม

มันก็จริงอย่างที่ว่าเลย

ครอบครัวหนึ่งมีห้าคน ถ้าไปจ่ายตลาดซื้อทั้งเนื้อทั้งผัก ปกติแล้ววันหนึ่งต้องจ่ายอย่างน้อยห้าสิบหยวน

แต่ถ้ามากินข้าวที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง ก็ดูเหมือนจะจ่ายแค่ห้าสิบหยวนเท่ากัน

แถมเมนูอาหารที่นี่ก็ยังมีให้เลือกหลากหลายประเภทมาก

นอกจากกับข้าวผัดพวกนี้แล้ว ยังมีน้ำแกงตุ๋นอีกด้วย

บรรดาคุณป้ามองดูหม้ออัดความดันที่ทยอยเปิดออกทีละใบ ด้านในเต็มไปด้วยน้ำแกงส่งกลิ่นหอมกรุ่นลอยฟุ้ง

มีพนักงานหลายคนที่มากินด้วยกัน พากันยกหม้ออัดความดันทั้งใบ เทต้มซี่โครงหมูใส่รากบัวด้านในลงในชามใบยักษ์

จากนั้นก็ประคองเดินออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข

บรรดาคุณป้าเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ "ต้มรากบัวใส่ซี่โครงหมูหม้อใหญ่ขนาดนี้ราคาเท่าไหร่หรือจ๊ะ?"

พนักงานเสิร์ฟยิ้มตอบ "ซี่โครงหมูชั่งละยี่สิบสี่ รากบัวชั่งละสามหยวนค่ะ"

"หม้อนี้ใช้ซี่โครงหมูไปชั่งครึ่ง รากบัวสองชั่ง"

"บวกกับค่าแรงและค่าเครื่องปรุง ทั้งหมดก็สี่สิบห้าหยวนค่ะ!"

บรรดาคุณป้าตกตะลึงกันไปตามๆ กัน

น้ำแกงที่ใส่ซี่โครงหมูถึงชั่งครึ่ง ถ้ากินข้างนอกอย่างน้อยก็ต้องร้อยยี่สิบหยวน

ที่นี่กลับดีเหลือเกิน ขายอาหารปรุงสุกในราคาของสด

ต่อให้พวกเธอไปซื้อของที่ตลาดสด แล้วลงแรงทำเองอย่างเหน็ดเหนื่อย สุดท้ายต้นทุนวัตถุดิบก็อาจจะเกินสี่สิบห้าหยวนเสียด้วยซ้ำ!

คุณป้าคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ "ซี่โครงหมูคุณภาพดีขนาดนี้ ขายแค่ชั่งละยี่สิบสี่หยวนเองเหรอ?"

พอได้ยินคำนี้ พนักงานเสิร์ฟก็รู้ทันทีว่าคุณป้าท่านนี้จ่ายตลาดเป็นประจำ

พนักงานเสิร์ฟอธิบาย "เพราะซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงของเรามีแผนกขายของสดด้วยค่ะ ถ้าพวกคุณป้าไปซื้อที่ตลาดสด ราคาก็ย่อมสูงกว่าพวกเราอยู่แล้ว"

ฟังดูมีเหตุผล

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นพ้อง

คนขายของสดยังไงก็ต้องขอบวกกำไรบ้างสิ

แล้วซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงล่ะ?

ทางร้านเป็นคนขายของสดเองแท้ๆ

ร้านจะเลือกฟันกำไรสองต่อก็ได้ ต่อแรกคือกำไรจากการขายของสด ต่อที่สองคือกำไรจากการขายอาหารปรุงสุก

ทว่าซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงกลับเลือกที่จะเอากำไรแค่ต่อเดียว

เผลอๆ อาจจะไม่ได้เอากำไรเลยสักรอบด้วยซ้ำ!

ช่างเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตที่ดีจริงๆ!

บรรดาคุณป้ารีบกดโทรศัพท์เรียกคนรู้จักทันที

จะยังง่วนทำกับข้าวอยู่ที่บ้านไปทำไมกัน มานั่งกินที่นี่ไม่ดีกว่าหรือ?

หลังจากร้านอาหารเฟยหวงเปิดให้บริการ ลูกค้าที่เดินเลือกซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงจนเมื่อยล้า ก็พากันแวะมากินข้าวที่ร้านอาหารทันที

ไม่มีใครเอ่ยปากชมว่าอาหารที่นี่รสเลิศเลอ แต่ก็รู้สึกว่ารสชาติไม่ได้แย่ อยู่ในระดับธรรมดาทั่วไป!

……

เวลาผ่านไปสามวัน ร้านอาหารเฟยหวงก็ฮิตระเบิด!

จูต้าเฉียงรู้สึกงงเป็นไก่ตาแตก

ทำไมจู่ๆ ร้านอาหารถึงได้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย?

เขายังไม่ได้ไปทำโฆษณาประชาสัมพันธ์อะไรเลยสักนิด!

เขายังนั่งกลุ้มใจอยู่เลยว่าจะยกระดับรสชาติอาหารของร้านได้อย่างไร แล้วไหงมันถึงดังเป็นพลุแตกขึ้นมาได้กัน?

กับข้าวของร้านไม่ได้อร่อยสักหน่อย!

เมื่อเทียบกับอาหารตามภัตตาคารข้างนอกแล้ว เห็นความแตกต่างได้อย่างชัดเจนมาก

คนที่เคยทำธุรกิจร้านอาหารต่างก็รู้ดีว่า รสชาติคือสิ่งสำคัญที่สุดของร้านอาหาร

แต่รสชาติอาหารของร้านอาหารเฟยหวงน่ะธรรมดามากนะ!

จูต้าเฉียงรีบไปสืบดู ถึงได้รู้ว่าที่แท้สาเหตุที่ร้านอาหารเฟยหวงฮิตขึ้นมา นอกจากเรื่องราคาถูกแล้ว ยังเป็นเพราะใช้น้ำมันน้อยอีกด้วย

กินเท่าไหร่ก็ไม่เลี่ยน!

ทันใดนั้น จูต้าเฉียงก็รีบแจ้นเอารายงานไปแจ้งให้เจ้านายทราบทันที

"เถ้าแก่ครับ ร้านอาหารเฟยหวงของเราฮิตระเบิดเลยครับ!" จูต้าเฉียงตะโกนเสียงดัง

"ร้านอาหารฮิตระเบิดเหรอ?" เฉียนจื้อหย่งเงยหน้ามองจูต้าเฉียง รู้สึกมึนงงไปหมด

รสชาติอาหารของร้านธรรมดามากขนาดนั้น จะไปฮิตระเบิดได้ยังไงกัน?

จูต้าเฉียงยกนิ้วโป้งให้พลางพูด "เถ้าแก่ครับ ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงไม่ยอมจ้างพ่อครัวมืออาชีพมาโดยเฉพาะ!"

"หืม?" เฉียนจื้อหย่งถาม

ที่เขาไม่จ้างพ่อครัวมืออาชีพ ก็เพราะกังวลว่าพ่อครัวมืออาชีพจะทำอาหารอร่อยเกินไปจนทำให้ร้านอาหารขายดีเป็นเทน้ำเทท่าน่ะสิ!