ตอนที่ 55 ซูเปอร์มาร์เก็ตคือบ้านของฉัน

ทำไมร้านอาหารถึงได้ฮิตขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย

มันดังขึ้นมาได้ยังไงกัน

เพื่อป้องกันไม่ให้ร้านอาหารดัง เขาถึงกับไม่ได้โปรโมตกับคนภายนอกเลยด้วยซ้ำ!

เฉียนจื้อหย่งรีบร้อนตรงดิ่งไปยังร้านอาหาร

ปกติเขาเป็นคนขี้เกียจ มื้อเที่ยงมักจะให้พนักงานยกอาหารมาส่งที่ห้องทำงานตลอด

ไม่ได้มาแค่ไม่กี่วัน ทำไมร้านอาหารถึงแน่นขนัดจนไม่มีที่ว่างได้ขนาดนี้

ถ้าจะบอกว่าคนแก่มานั่งกันเต็ม เฉียนจื้อหย่งก็พอจะเข้าใจได้อยู่

แต่พวกคนหนุ่มสาวจะแห่กันมาผสมโรงด้วยทำไม

เฉียนจื้อหย่งนั่งลงข้างชายหนุ่มวัยไล่เลี่ยกันคนหนึ่ง พลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "พี่ชาย กับข้าวที่นี่อร่อยไหมครับ"

หนุ่มผมสั้นเกรียนคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองเฉียนจื้อหย่งแวบหนึ่ง โดยจำไม่ได้ว่านี่คือเถ้าแก่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง

เขาส่ายหน้าแล้วตอบว่า "ไม่อร่อยเท่าไหร่หรอกครับ!"

"แต่ถ้าคุณยังไม่ได้กินข้าว ผมแนะนำสุดใจเลยว่าต้องลอง!"

เขานึกว่าเฉียนจื้อหย่งก็แวะมากินข้าวที่นี่เหมือนกัน แต่กลัวรสชาติไม่อร่อย ถึงได้เอ่ยปากถามเขา

พอได้ยินอีกฝ่ายบอกว่ากับข้าวที่นี่ไม่อร่อยแท้ๆ แต่กลับบอกให้เขาลองดู

เฉียนจื้อหย่งก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

"คุณคงแปลกใจใช่ไหมล่ะว่าในเมื่อไม่อร่อย แล้วทำไมผมถึงยังแนะนำให้ลอง" ชายหนุ่มพุ้ยข้าวเข้าปากคำหนึ่งแล้วพูดต่อ

เฉียนจื้อหย่งพยักหน้า

ชายหนุ่มหัวเราะฮ่าๆ แล้วถามว่า "คุณว่าปกติกับข้าวที่เรากินที่บ้านมันอร่อยไหมล่ะ"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้า "ไม่อร่อยครับ!"

ชายหนุ่มจึงพูดว่า "แต่ปีหนึ่งมีสามร้อยหกสิบห้าวัน พวกเรากินข้าวที่บ้านอย่างน้อยตั้งสามร้อยวัน!"

"เพราะอะไรน่ะเหรอ"

"ก็เพราะกินแล้วไม่เลี่ยนไงครับ ไม่อร่อยแต่ก็ไม่ได้แย่จนกลืนไม่ลง!"

"แถมถ้าไม่ได้กินกับข้าวฝีมือที่บ้านนานๆ ในใจกลับนึกคิดถึงขึ้นมาซะอย่างนั้น!"

พอเขาพูดแบบนี้ เฉียนจื้อหย่งก็อดพยักหน้าตามไม่ได้

มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ตอนที่เขาตระเวนหางานอยู่ข้างนอก ก็มักจะคิดถึงกับข้าวที่บ้านอยู่บ่อยๆ

ถามว่าอร่อยไหม

บอกไม่ถูกเหมือนกัน!

แต่ถ้าไม่ได้กินก็จะคิดถึง

แถมยังกินได้เรื่อยๆ ไม่มีวันเอียน

ชายหนุ่มลูบหัวตัวเอง พลางหัวเราะแล้วพูดว่า "พูดตามตรงนะ ผมไม่ชอบทำกับข้าวหรอกครับ"

"แต่กินอาหารเดลิเวอรีบ่อยๆ มันก็ไม่ดีต่อสุขภาพ"

"ในเมื่อมีข้าวที่ทั้งถูก ดีต่อสุขภาพ สะดวก แถมยังกินได้ไม่มีวันเบื่อ แล้วทำไมจะต้องปฏิเสธด้วยล่ะครับ"

"ลองดูแล้วคุณจะรู้เอง คุณจะต้องหลงรักที่นี่แน่"

"พอถึงเวลากินข้าวทุกวัน สองขาของผมมันก้าวมาที่นี่เองโดยไม่ฟังคำสั่งเลยละ"

"ขอบคุณมากครับ!" หลังจากเฉียนจื้อหย่งกล่าวขอบคุณ เขาก็เดินวนเวียนไปรอบๆ ร้านอาหารด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

รอบตัวมีแต่เสียงชื่นชมร้านอาหารเฟยหวงเต็มไปหมด

"เฮ้อ... ร้านดีขนาดนี้ ทำไมฉันถึงไม่เจอก่อนหน้านี้นะ ปล่อยให้กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปตั้งครึ่งเดือน"

"ถ้ารู้แต่แรกว่ามีร้านอาหารที่ทั้งถูกและดีต่อสุขภาพแบบนี้ ให้ตายฉันก็ไม่กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหรอก เสียดายจริงๆ!"

คนหนุ่มคนหนึ่งบ่นอุบ

เพื่อนข้างๆ จึงเอ่ยขึ้น "แกไม่มีทางเจอเร็วกว่านี้ได้หรอก เพราะร้านเพิ่งเปิดได้ไม่ถึงอาทิตย์เลย!"

พอได้ยินว่าเพิ่งเปิดได้แค่อาทิตย์เดียว คนหนุ่มคนนั้นก็เจ็บปวดหัวใจขึ้นมาทันควัน

"เถ้าแก่ร้านอาหารเฟยหวงมีไอเดียดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เปิดให้เร็วกว่านี้นะ"

"น่าจะโดนฟ้าผ่าจริงๆ เลย!"

เพื่อนข้างๆ เห็นพ้องต้องกันเป็นอย่างยิ่ง "ทำให้พวกเราต้องทนกินเดลิเวอรี ทนกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาตั้งนานสองนาน"

"เขาสมควรโดนกรรมตามสนองจริงๆ นั่นแหละ"

"ฉันตัดสินใจแล้ว ต่อไปนี้จะมาที่นี่ทุกวัน วันละสองมื้อ ขาดไม่ได้เด็ดขาด!"

"ร้านดีขนาดนี้ สมควรแล้วที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงจะรวยเละ!"

...

ได้ยินเข้าแบบนี้ เฉียนจื้อหย่งก็หน้าเขียวคล้ำ

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเหตุผลที่ร้านอาหารเฟยหวงได้รับความนิยมขึ้นมา มันกลับเป็นเพราะว่า 'ไม่อร่อย'

เมื่อกี้เขาได้ยินอะไรนะ

คนพวกนั้นเอาอาหารของร้านเฟยหวงไปเปรียบเทียบกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

บอกว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอร่อย แต่อร่อยแค่ครั้งแรก พอยิ่งกินก็ยิ่งกลืนไม่ลง

ส่วนร้านอาหารเฟยหวงกลับตรงกันข้าม ครั้งแรกไม่อร่อย แต่ยิ่งกินยิ่งอร่อย จนกระทั่งขาดไม่ได้เลยในที่สุด!

แถมคนอีกตั้งมากมายยังนัดแนะกันไว้แล้วว่าจะมาทุกวัน!

มาทุกวันเนี่ยนะ

จะไม่ให้คนอื่นได้มีชีวิตรอดกันบ้างเลยหรือไง!

พวกมันดันมองซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นบ้านไปแล้ว!

เฉียนจื้อหย่งทั้งโกรธที่คนหนุ่มสาวพวกนี้ไม่เอาถ่าน และโมโหที่พวกเขารักความสบายจนเกินไป

"คนพวกนี้ขี้เกียจเกินไปแล้วจริงๆ ถึงขนาดไม่ยอมทำกับข้าวกินเอง แล้วเอาที่นี่เป็นโรงอาหารไปได้!"

"ในฐานะเสาหลักของสังคม พวกเขาจะมาขี้เกียจแบบนี้ได้ยังไงกัน!"

เฉียนจื้อหย่งเจ็บปวดรวดร้าวใจเหลือเกิน

สังคมมันจะล่มจมก็คราวนี้แหละ!

คนหนุ่มสาวยุคนี้ ช่างแบกรับหน้าที่สำคัญอะไรไม่ได้เอาเสียเลย

"เถ้าแก่ แผนการของคุณช่างล้ำเลิศเกินไปแล้วจริงๆ ครับ!" จูต้าเฉียงคอยอยู่ประกบข้างตลอดเวลา ได้จังหวะเหมาะก็ยกนิ้วโป้งให้สูงลิบ

เฉียนจื้อหย่งยิ้มเจื่อน กดนิ้วโป้งของอีกฝ่ายกลับลงไป "ฉันกลัวความสูง"

"นายเลิกยกยอปอปั้นฉันเสียทีเถอะ"

เฉียนจื้อหย่งพูดไม่ออกบอกไม่ถูกกับคนหนุ่มสาวพวกนี้จริงๆ

แต่เขาก็ไม่ได้โศกเศร้าอะไรมากนัก

เพราะราคาอาหารในร้านมันถูกจนน่าใจหาย เขาไม่ได้เงินเลยสักแดงเดียว!

ดังนั้นต่อให้คนจะเยอะ ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับเขามากขนาดนั้น

ก็แค่ขาดทุนน้อยลงไปจิ๊ดเดียวเท่านั้นเอง

รอให้อีกสิบกว่าวันผ่านไปก่อนเถอะ เขาจะทำให้คนหนุ่มสาวพวกนี้ได้เห็นดีกัน

แค่นึกภาพว่าอีกสิบกว่าวัน ร้านอาหารจะปิดตัวลงไปพร้อมกับซูเปอร์มาร์เก็ต

คนหนุ่มสาวที่มองซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นบ้านทุกวันพวกนี้ ก็จะหาบ้านไม่เจอในทันที

เฉียนจื้อหย่งก็รู้สึกสะใจเหมือนได้แกล้งคนสำเร็จ!

ฮึ่ม... อยากซื้อกันนักใช่ไหม!

ฮึ่ม... อยากกินกันนักใช่ไหม!

เดี๋ยวพวกแกได้รู้ซึ้งแน่!

...

อีกด้านหนึ่ง ณ หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ต

ผู้จัดการหลี่กับผู้จัดการซุนเดินมาที่ห้องทำงานของเถ้าแก่หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยกัน

ภายในห้องนั้นมียามานากะ มัตสึกับยามานากะ ยูคิอยู่ด้วยกันทั้งคู่

เดิมทียามานากะ ยูคิบินกลับประเทศซากุระไปแล้ว

เขาเชื่อมั่นในตัวน้องชายคนนี้มาก

คิดว่าถ้าน้องชายลงมือเอง ทุกอย่างก็คงง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ

แต่กลับคิดไม่ถึงว่า น้องชายมาอยู่ที่นี่ตั้งนาน กลับไม่เคยเอาชนะเฉียนจื้อหย่งได้เลยสักครั้งเดียว!

แถมยังมีหลิวเกาต๋าที่นั่งแหมะอยู่ตรงมุมห้องอีกคน

"เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ผู้จัดการซุนร้องบอก

"มีเรื่องอะไรอีกล่ะ?" ยามานากะ มัตสึปรือตาที่อ่อนล้าขึ้นมอง

เมื่อคืนเขาก็ไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนอีกแล้ว

"เถ้าแก่ครับ ร้านอาหารเฟยหวงดังเปรี้ยงปร้างแล้วครับ!" ผู้จัดการซุนกล่าว

ยามานากะ มัตสึสะดุ้งวาบในใจ ผุดลุกขึ้นนั่งทันที "ไหนบอกว่าร้านอาหารเฟยหวงเป็นแค่โรงอาหารพนักงานไม่ใช่เหรอ?"

"ทำไมถึงดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมาได้ล่ะ?"

เรื่องที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงจะสร้างร้านอาหารแห่งใหม่ ย่อมอยู่ในสายตาของเขาอยู่แล้ว

สายลับที่เขาส่งไปแจ้งข่าวมาว่า มันเป็นโรงอาหารพนักงานขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง สร้างขึ้นเพื่อเพิ่มสวัสดิการให้แก่พนักงาน

ตอนแรกเขาก็ไม่เชื่อ

แต่เฉียนจื้อหย่งก็ปฏิบัติต่อพนักงานดีเหลือเกินจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ร้านอาหารเฟยหวงยังไม่มีการประชาสัมพันธ์สู่ภายนอกเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนไม่ได้คิดจะอาศัยร้านอาหารมาทำกำไรจริงๆ เขาจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจอีก

โดยเฉพาะวันแรกที่ร้านอาหารเฟยหวงเปิดทำการ เขายังส่งคนไปลองชิมรสชาติมาด้วย

รสชาติมันธรรมดาติดดินจริงๆ

ราคาก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนน่าเหลือเชื่อ

ไม่ได้คิดจะทำกำไรเลยสักนิด

เป็นโรงอาหารพนักงานของแท้แน่นอน

ในเมื่อเป็นโรงอาหารพนักงาน แล้วมันจะไปดังระเบิดเถิดเทิงได้ยังไงกัน?

แล้วมันดังขึ้นมาได้ยังไง?

ผู้จัดการซุนเอ่ยขึ้นว่า "เฉียนจื้อหย่งไอ้หมอนั่นมันร้ายกาจเจ้าเล่ห์นัก มันซ่อนคมไว้ลึกมากครับ!"

"มันรู้อยู่แก่ใจว่าคนหนุ่มสาวยุคนี้ขี้เกียจ ไม่ค่อยชอบทำกับข้าวกินเอง"

"มันก็เลยทำอาหารในร้านให้ออกมาเป็นกับข้าวสไตล์โฮมเมดแท้ๆ รสชาติเหมือนที่กินในบ้านเป๊ะเลยครับ"

"แถมราคายังถูกแสนถูก"

"ถูกเสียจนคนหนุ่มสาวติดอกติดใจถอนตัวไม่ขึ้น!"

"คนทำงานหนุ่มสาวแถวนั้น รวมทั้งคนในชุมชนรอบข้าง ต่างก็มองร้านอาหารเฟยหวงเป็นเหมือนห้องครัวในบ้านตัวเองไปแล้วครับ"

"แถมยังเป็นห้องครัวประเภทที่ไม่ต้องไปจ่ายตลาดเอง ไม่ต้องลงมือทำเองอีกต่างหาก!"

"ถ้าพวกเรายังไม่รีบคิดหาทางแก้ พวกเขาคงได้ยึดร้านอาหารเฟยหวงเป็นบ้านกันหมดแน่ครับ!"