ตอนที่ 56 นี่คือพิชัยสงครามหรือ

ที่ว่าใครให้นมคนนั้นคือแม่ เห็นทีจะเป็นเรื่องจริง

พอกินข้าวที่ร้านอาหารเฟยหวงทุกวัน ลูกค้าก็คงเริ่มผูกพันกับที่นั่นไปแล้ว

เมื่อถึงเวลานั้น ลูกค้าคงไม่มีทางเหยียบย่างเข้ามาในหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตอีกแม้แต่ก้าวเดียว

หรือต่อให้เผลอเดินหลงเข้ามา ก็คงรู้สึกผิดราวกับได้ทรยศต่อบ้านของตัวเอง

ยามานากะ มัตสึและยามานากะ ยูคิต่างก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้

ที่แท้เฉียนจื้อหย่งก็ขุดหลุมดักพวกเขาเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว!

วางแผนไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้วว่าจะเล่นสงครามลดราคากับพวกเขา จากนั้นค่อยใช้ร้านอาหารเฟยหวงซัดหมัดฮุกเผด็จศึก

ตอนนี้สถานการณ์รับมือยากมากแล้ว

ต่อให้พวกเขายอมขาดทุนแบบนี้ต่อไป ลูกค้าส่วนใหญ่ก็ยังแห่ไปซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงอยู่ดี

เงินก็ขาดทุน คนก็รั้งไว้ไม่ได้ ยังจะมีอะไรน่าอนาถไปกว่านี้อีกไหม

"ช่างร้ายกาจเหลือเกิน วางแผนซ้อนแผนเป็นขั้นเป็นตอน นี่คือพิชัยสงครามของประเทศฮว่าอย่างนั้นหรือ" สีหน้าของยามานากะ มัตสึเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ตอนนี้เขาจนปัญญาจนแทบทำอะไรไม่ถูก

เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตมาก็ตั้งหลายแห่ง เพิ่งจะเคยเจอคู่แข่งที่เคี้ยวยากขนาดนี้เป็นครั้งแรก

เปิดฉากมาก็เล่นสงครามลดราคาทันที ตบหน้าเขาฉาดใหญ่ดังสนั่นไปหลายที

ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่พวกบ้าพลังไร้สมอง

ก็นึกว่าอีกฝ่ายยอมแลกเนื้อเฉือนกระดูก ฆ่าศัตรูหนึ่งพันแต่ตัวเองเสียหายแปดร้อย

ให้ตายสิ พอมองย้อนกลับไป อีกฝ่ายกลับวางกับดักดักเขาไว้นับไม่ถ้วน

พวกบ้าพลังที่ไหนกัน นี่มันจิ้งจอกพันปีชัดๆ!

ยามานากะ มัตสึรู้สึกว่า คนที่ตนกำลังเผชิญหน้าอยู่ไม่ใช่คนหนุ่มทั่วไป แต่เป็นตัวตนที่ฉลาดล้ำลึกจนเข้าขั้นปีศาจ

ออกกระบวนท่าก็ผิด ไม่ออกกระบวนท่าก็ผิด!

เขารู้สึกว่าไม่ว่าจะทำอะไรก็ผิดไปหมด!

ถูกอีกฝ่ายจูงจมูกไปทีละก้าว

เมื่อเห็นน้องชายของตนคอตกหมดอาลัยตายอยาก ราวกับมะเขือม่วงที่โดนน้ำค้างแข็ง

ในใจของยามานากะ ยูคิก็พลันบังเกิดความรู้สึกหลากหลาย

น้องชายคนนี้ของเขาไม่เคยพ่ายแพ้มาก่อนเลย

ในบ้าน ตัวเขาเองก็มักจะถูกน้องชายอัจฉริยะคนนี้กดขี่ข่มรัศมีอยู่ทุกด้าน

บางครั้งก็ทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจจนทนแทบไม่ไหว ถึงขั้นเคยอิจฉาน้องชายแท้ๆ คนนี้อยู่ช่วงหนึ่ง

แต่ตอนนี้พอเห็นอีกฝ่ายถูกโจมตีจนสะบักสะบอมย่อยยับ ในใจก็ยังอดรู้สึกสงสารไม่ได้

เขาเอ่ยปลอบใจว่า "น้องพี่ ไม่เป็นไรหรอกน่า!"

"ก็แค่แพ้ไปไม่กี่ครั้งไม่ใช่หรือ"

"ไม่เป็นไรเลย!"

"ในเมื่อเล่ห์เหลี่ยมสู้เขาไม่ได้ เราก็ไม่ต้องไปแข่งเล่ห์เหลี่ยมกับเขา พวกเราจะใช้วิธีที่สง่าผ่าเผยเอาชนะพวกเขาเอง!"

ยามานากะ มัตสึเงยหน้าขึ้น แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยประกายแห่งความหวัง "วิธีอะไรครับ"

ยามานากะ ยูคิหันสายตาไปมองหลิวเกาต๋าที่ยืนอยู่ข้างๆ

ยามานากะ มัตสึจึงโบกมือไล่ "เกาต๋า นายออกไปก่อน"

"ครับ..." หลิวเกาต๋าเดินคอตกออกไปด้วยความผิดหวัง

รอจนหลิวเกาต๋าเดินพ้นไปแล้ว ยามานากะ ยูคิจึงค่อยเอ่ยว่า "หลังจากที่พี่พ่ายแพ้ให้กับเฉียนจื้อหย่ง พี่ก็คอยศึกษาตำราพิชัยสงครามของประเทศฮว่ามาโดยตลอด!"

"ตำราพิชัยสงครามกล่าวไว้ว่า ธรรมดาการศึกนั้น ใช้ทัพหลักเข้าปะทะ ใช้อุบายทัพย่อยเอาชัย!"

"หากอุบายพิสดารไม่อาจคว้าชัยชนะได้ ก็จงใช้กองทัพที่เกรียงไกรและแสนยานุภาพอันไพศาลบดขยี้เสีย!"

"จุดอ่อนที่สุดของเฉียนจื้อหย่งเมื่อเทียบกับนาย ก็คือเรื่องเงินทุนไม่พอ!"

"ดังนั้นเฉียนจื้อหย่งทำอะไร เราก็ทำตามอย่างนั้น แล้วอาศัยเงินทุนมหาศาลเป็นกองหนุน จะต้องเอาชนะเขาได้อย่างแน่นอน!"

ได้ยินดังนั้น ยามานากะ มัตสึก็ครุ่นคิดอย่างละเอียด

ที่พี่ชายพูดมาก็มีเหตุผล!

ในเมื่อเรื่องเล่ห์เหลี่ยมสู้เฉียนจื้อหย่งไม่ได้ ก็เปิดศึกแตกหักกับอีกฝ่ายอย่างเปิดเผยและสง่างามไปเลย!

"ผู้จัดการซุน ผู้จัดการหลี่!" ยามานากะ มัตสึมีแววตามุ่งมั่นขึ้นมาทันที

"ครับ!" ทั้งสองคนลุกขึ้นยืนตรง

ยามานากะ มัตสึออกคำสั่ง "ฉันจะลงเงินห้าสิบล้าน เปิดร้านอาหารที่เหมือนกับของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเป๊ะๆ ขึ้นมาสักร้าน"

"จำไว้ ต้องให้เหมือนกันเป๊ะๆ อย่าให้ผิดเพี้ยนไปแม้แต่นิดเดียว!"

"อืม เพิ่มให้อีกสิบล้าน มีข้อเรียกร้องเดียว จัดการทุกอย่างให้เสร็จสิ้นภายในห้าวัน!"

เงินสิบล้านนั้นให้ไปเพื่อเร่งความเร็วในการสร้างร้าน

ขอเพียงเงินถึง จะเอาเร็วแค่ไหนก็ย่อมได้ทั้งนั้น

เขาจะจ้างบริษัทรับเหมาตกแต่งทั้งหมดในเมืองฮั่นเฉิงมารวมตัวกันให้หมด!

"รับทราบครับ!" ทั้งสองคนตื่นเต้นฮึกเหิมอย่างยิ่ง

เมื่อได้รับคำสั่ง พวกเขาก็รีบออกไปเตรียมการจัดการในทันที

พอลับหลังทั้งสองคน ยามานากะ มัตสึถึงได้ทรุดตัวลงนั่งด้วยความเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง

เมื่อครู่นี้เขาแค่แกล้งทำท่าทางฮึดสู้ให้อีกฝ่ายเห็นเท่านั้น

ที่จริงแล้วเงินของเขาเหลืออยู่ไม่มากแล้ว

สภาพคล่องทางการเงินฝืดเคืองจนเขาต้องคอยหมุนเงิน โยกหน้ามาโปะหลังอยู่ตลอดเวลา

ทว่าเบื้องหลังของเขายังมีตระกูลคอยหนุนหลังอยู่

เขาตัดสินใจที่จะขอยืมเงินจากตระกูลสักก้อน

ทว่าการจะขอยืมเงินจากตระกูลนั้น จำเป็นต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างสาสม

จะต้องชดใช้คืนเป็นสองเท่า

ดังนั้นถ้าไม่จำเป็นจนถึงที่สุด ก็พยายามที่จะไม่เอ่ยปากยืม

แต่ไม่ว่าจะต้องจ่ายค่าตอบแทนหนักหนาเพียงใด เขาก็ต้องเอาชนะเฉียนจื้อหย่งให้ได้!

"พี่ ขอยืมเงินหน่อยสิ พอยื่นเรื่องขอกับทางตระกูลได้แล้ว ผมจะรีบคืนให้ทันที!" ยามานากะ มัตสึกล่าว

เมื่อได้ยินน้องชายเอ่ยปากขอยืมเงิน ยามานากะ ยูคิก็ประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

"แกจะยืมเท่าไหร่?" ยามานากะ ยูคิถาม

"หกสิบล้าน" ยามานากะ มัตสึตอบ

ยามานากะ ยูคิยิ่งตกใจ "ในมือแกไม่เหลือเงินเลยสักแดงเดียวแล้วหรือไง?"

"สองเดือนมานี้ แกผลาญเงินกับซูเปอร์มาร์เก็ตไปเท่าไหร่แล้ว?"

ยามานากะ มัตสึตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า "สองร้อยล้าน!"

"สองร้อยล้านเต็ม ๆ เลยนะพี่!"

"ต่อให้เอาไปโยนทิ้งน้ำ ก็ยังได้ยินเสียงต๋อมบ้าง!"

"แต่นี่เอาไปแข่งกับเฉียนจื้อหย่ง เสียงอะไรก็ไม่ได้ยินสักแอะ!"

ผลาญเงินไปตั้งขนาดนั้น แต่หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตก็ไม่ได้ดีขึ้นอย่างแท้จริงเลย

ตอนนี้ที่ขายดี ก็เป็นเพราะจัดโปรโมชันลดราคาขาดทุนทั้งนั้น

ถ้าหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตกับเฟยหวงซูเปอร์มาร์เก็ตเลิกจัดโปรขาดทุนพร้อมกันเมื่อไหร่ ยอดขายของหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตคงดิ่งลงเหวทันที!

ยิ่งแข่งกัน ลูกค้าของเขาก็ยิ่งน้อยลง

เล่ห์เหลี่ยมของเฉียนจื้อหย่งผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน

ลูกค้าพากันแห่ไปเฟยหวงซูเปอร์มาร์เก็ตกันหมดแล้ว!

ทว่า หากกัดฟันยืนหยัดต่อไป เอาชนะเฟยหวงซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วแย่งลูกค้าทั้งหมดกลับมาได้

ทุกอย่างก็ยังกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อยู่

พอได้ยินตัวเลขสองร้อยล้าน ยามานากะ ยูคิก็สะดุ้งตกใจ

"งั้นแกก็ถังแตกหมดตัวแล้วสิเนี่ย?"

ยามานากะ มัตสึพยักหน้า

ยามานากะ ยูคิครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปลอบใจ "ไม่เป็นไรหรอก ยังมีตระกูลคอยหนุนหลังอยู่ เงินทุนของเฉียนจื้อหย่งไม่มีทางหนาเท่าแกแน่!"

ยามานากะ มัตสึฝืนเค้นกำลังใจขึ้นมา "ใช่แล้ว เฉียนจื้อหย่งไม่มีทางสู้ผมได้เด็ดขาด!"

ดวงตาของเขาแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร!

เขาอยากให้เฉียนจื้อหย่งตายไปให้พ้น ๆ!

สองเดือนมานี้ เขานอนไม่หลับเลยแม้แต่คืนเดียว ทรมานแทบเป็นบ้า

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากจัดโปรโมชันลดกระหน่ำแบบยอมขาดทุน ต้องทนเห็นเงินทองละลายหายไปเป็นกอบเป็นกำทุกวัน

เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าเฉียนจื้อหย่งก็ขาดทุนเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมหมอนั่นถึงยังดูกระปรี้กระเปร่าได้ขนาดนั้น?

กลางคืนมันข่มตานอนหลับลงได้ยังไงกัน?

……

ข่าวที่ว่าหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตกำลังจะเปิดร้านอาหาร ไม่นานก็รู้ถึงหูของเฉียนจื้อหย่ง

"ฮ่าๆๆๆ..." เฉียนจื้อหย่งดีใจจนกระโดดตัวลอย

"หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตก็จะเปิดร้านอาหารเหมือนกันแล้วโว้ย!"

"ยามานากะ มัตสึสุดยอดไปเลย!"

เขาดีใจจนเนื้อเต้น

ยามานากะ มัตสึนี่มันคนดีจริง ๆ!

คอยช่วยให้เขาขาดทุนอยู่เรื่อยเลย

พ่อพระแท้ ๆ!

เมื่อเห็นเฉียนจื้อหย่งกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ จูต้าเฉียงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

"เถ้าแก่ครับ นี่มันข่าวร้ายนะ!"

"ยามานากะ มัตสึเปิดร้านอาหารเหมือนพวกเรา พวกเขาก็จะแย่งลูกค้าเราไปหมดน่ะสิครับ"

"ตอนนี้ลูกค้าหลายคนกำลังเริ่มจะเคยชินกับการมาที่นี่แล้วด้วย!"

"ถ้าพวกเขาชินเท้า มาฝากท้องที่เฟยหวงซูเปอร์มาร์เก็ตของเราเป็นประจำ ต่อไปก็จะมองที่นี่เป็นเหมือนบ้านหลังที่สอง!"

"พอลูกค้ามองซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นเหมือนบ้าน กิจการของเราก็จะยิ่งดีวันดีคืน ต่อให้ไม่ลดราคาก็ยังแวะมาอุดหนุนอยู่ดี!"

"แต่ถ้าหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตทำแบบนี้ด้วย ลูกค้าส่วนหนึ่งก็จะกลายเป็นลูกค้าประจำของฝั่งโน้นแทน!"

"แบบนี้พวกเราเสียเปรียบเต็ม ๆ เลยนะครับ!"

จูต้าเฉียงไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมเถ้าแก่ถึงได้ดีอกดีใจขนาดนี้?

ซูเปอร์มาร์เก็ตกำลังเจอมรสุมวิกฤตครั้งใหญ่แท้ ๆ ไม่ควรกังวลหรอกหรือ?

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น โทรศัพท์ของจูต้าเฉียงก็ดังขึ้น

เขารีบเดินออกไปรับสายข้างนอก

ครู่ต่อมา จูต้าเฉียงก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับเข้ามาด้วยความตื่นเต้น

"เถ้าแก่ครับ ข่าวดีครับ!"

"อาจารย์โจว โจวไคเทียนแอบไปทำเรื่องใหญ่มาโดยไม่บอกใครเลยครับ!"

"เป็นเรื่องน่ายินดีระดับฟ้าประทานเลยทีเดียว!"