ตอนที่ 57 ตำนานบทหนึ่ง

"ข่าวดีเหรอ" เฉียนจื้อหย่งนั่งตัวตรงขึ้นมาทันที

ปกติเวลาที่จูต้าเฉียงบอกว่ามีข่าวดี มักจะไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่

จูต้าเฉียงเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า "เถ้าแก่ครับ อาจารย์โจวไปบรรยายโปรโมตร้านหม้อไฟเหอลี่เหลาของเราที่เมืองเซินซื่อ จนไปเข้าตากลุ่มนักลงทุนแองเจิลเข้า พวกเขาเลยอยากจะลงทุนในร้านหม้อไฟของเราครับ!"

"พวกเขาจะลงเงินตั้งสามร้อยล้าน!"

"สามร้อยล้านเชียวนะครับ!"

จูต้าเฉียงดีใจจนเต้นแร้งเต้นกา

เฉียนจื้อหย่งถึงกับเหวอไปเลย

"อะไรนะ โจวไคเทียนไม่ได้หนีไปแล้วเหรอ"

"เขาไปเมืองเซินซื่อตั้งแต่เมื่อไหร่"

เฉียนจื้อหย่งไม่ได้ยินชื่อของโจวไคเทียนมานานมากแล้ว

แต่เงินเดือนก็ยังโอนให้ตามปกติ

เพราะเขาจะไม่ยอมปล่อยให้โอกาสขาดทุนหลุดมือไปเด็ดขาด

เพียงแต่ว่า...

ทำไมโจวไคเทียนถึงไปโผล่ที่เมืองเซินซื่อได้ล่ะ

แถมยังไปช่วยบรรยายโปรโมตร้านหม้อไฟให้อีกเนี่ยนะ

เขาไม่ได้ต้องการเงินระดมทุนโว้ย!

พอคิดว่าจะมีเงินสามร้อยล้านถูกโอนเข้ามาในบัญชี แผนการขาดทุนของเขาก็จะพังทลายลงในพริบตา เฉียนจื้อหย่งจึงตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก

"ไป! เร็วเข้า! พวกเราต้องไปเมืองเซินซื่อเดี๋ยวนี้!" เฉียนจื้อหย่งร้อนรนจนกระโดดตัวลอย

จูต้าเฉียงหัวเราะร่า "ผมว่าแล้วเชียวว่าเถ้าแก่ต้องอยากไปกดไลก์ให้กำลังใจอาจารย์โจวแน่ ๆ ผมจองตั๋วเครื่องบินไว้เรียบร้อยแล้วครับ!"

ไปกดไลก์เหรอ

ตอนนี้กูอยากจะไปจุดไฟเผามันมากกว่า!

จุดไฟเผาให้วอดไปเลย!

เงินหนึ่งร้อยล้านของระบบต้องเป็นของฉัน

ใครหน้าไหนกล้ามาขวาง ฉันจะฆ่ามันให้หมด!

เทวดามาขวางก็ฆ่าเทวดา พระมาขวางก็ฆ่าพระ!

...

เครื่องบินบินเร็วมากก็จริง แต่เฉียนจื้อหย่งที่กำลังร้อนใจกลับยังรู้สึกว่ามันช้าเกินไปอยู่ดี

เขาแทบอยากจะไล่นักบินออกไปแล้วมานั่งขับเองเสียให้รู้แล้วรู้รอด!

กัปตันครับ คุณช่วยเหยียบคันเร่งให้มิดด้ามหน่อยไม่ได้หรือไง

บินช้าขนาดนี้ นี่กำลังแข่งกับเต่าอยู่หรือไงกัน

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงเมืองเซินซื่อ

เฉียนจื้อหย่งรีบตาลีตาเหลือกบึ่งไปยังสถานที่จัดงานทันที

ที่นี่เป็นห้องโถงขนาดใหญ่ มีเหล่าคนประสบความสำเร็จในชีวิตนั่งอยู่เต็มไปหมด บนเวทีขนาดใหญ่ตรงนั้น โจวไคเทียนกำลังยืนอยู่พอดี

เฉียนจื้อหย่งกับจูต้าเฉียงแอบย่องเข้าไปทางด้านหลังอย่างเงียบเชียบ

เฉียนจื้อหย่งอยากจะเห็นกับตาจริง ๆ ว่าช่วงที่หายหัวไป โจวไคเทียนแอบไปทำบ้าอะไรมาบ้าง!

โจวไคเทียนบนเวทีสวมชุดสูทเนี้ยบกริบ แววตาเป็นประกายมีพลัง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็ฮึกเหิมและเปี่ยมด้วยอารมณ์ร่วม

"คนที่ทรยศเถ้าแก่ของเรา เถ้าแก่ยังมอบเงินให้ตั้งสองล้าน"

"แล้วในอนาคต คนที่จงรักภักดีต่อเถ้าแก่ของเรา จะไม่ได้เงินตั้งหลายร้อยล้านเลยหรือครับ"

"ใครเข้าใจ ขอเสียงปรบมือหน่อยครับ!"

แปะ ๆ ๆ ๆ เสียงปรบมือดังสนั่นขึ้นจากด้านล่างเวที

ทุกคนต่างปรบมือกันอย่างตื่นเต้นเร้าใจ

เฉียนจื้อหย่งยกมือขึ้นมาตบแปะ ๆ สองทีพอเป็นพิธี

ยังคงเป็นรสชาติเดิมที่คุ้นเคย

ยังคงเป็นสูตรสำเร็จแบบเดิมเป๊ะ

แต่ว่า ครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่เห็นมีหน้าม้าเลยแฮะ

เฉียนจื้อหย่งรู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย

ไม่ได้เจอกันพักเดียว ฝีมือการต้มตุ๋นผู้คนของโจวไคเทียนกลับพัฒนาขึ้นมาขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย!

"จะทำการใหญ่ต้องรู้จักใช้เงิน คนที่ไม่กล้าใช้เงิน ไม่มีวันหาเงินได้หรอกครับ!"

"วันนี้กล้าใช้หนึ่งล้าน พรุ่งนี้ก็หาได้สองล้าน!"

"วันนี้กล้าใช้สิบล้าน พรุ่งนี้ก็หาได้หนึ่งร้อยล้าน!"

"เถ้าแก่ของเรากล้าใช้หนึ่งร้อยล้าน เขาก็ย่อมหาได้ถึงหนึ่งพันล้าน!"

"แม้แต่เงินยังไม่รู้ว่าจะใช้ยังไง แล้วจะมีปัญญาไปหาเงินได้อย่างไรกันล่ะครับ"

"ใครเข้าใจ ขอเสียงปรบมือหน่อยครับ!"

ทุกคนยิ่งตาเป็นประกายวาววับ เสียงปรบมือดังกึกก้องประดุจฟ้าร้องดังลั่นอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

บรรยากาศในงานคึกคักอย่างถึงที่สุด!

โจวไคเทียนเอ่ยต่อไปว่า "หนึ่งคือดวง สองคือชะตา สามคือฮวงจุ้ย!"

"ความสำเร็จย่อมต้องพึ่งดวง การจะหาเงินได้หลายร้อยล้านยิ่งต้องพึ่งดวงเข้าไปใหญ่!"

"แต่คนส่วนใหญ่ล้วนไม่มีดวงที่ว่านี้!"

"ถ้าอย่างนั้นเราควรยอมแพ้หรือเปล่าครับ"

"ไม่ใช่เลยครับ!"

"ในเมื่อตัวเองไม่มีดวง แล้วทำไมเราจะขอยืมดวงคนอื่นไม่ได้ล่ะ"

"ขอเพียงแค่คุณเอาเงินไปลงทุนกับคนที่ถูกคน ดวงนั้นก็จะถูกยืมมาเป็นของคุณเอง!"

"แล้วเงินทองก็จะไหลมาเทมาซู่ ๆ ราวกับเปิดโปรแกรมโกงยังไงล่ะครับ!"

"ใครเข้าใจ ขอเสียงปรบมือหน่อยครับ!"

"..."

เฉียนจื้อหย่งขมวดคิ้วมุ่น

ทำไมเขารู้สึกเหมือนว่าโจวไคเทียนกำลังพูดถึงตัวเขาอยู่วะเนี่ย

ในขณะที่เฉียนจื้อหย่งกำลังรู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่ง ๆ โจวไคเทียนก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมาว่า

"หาเงินไม่เป็นไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกครับ เพราะบนโลกใบนี้มีคนที่หาเงินเป็นอยู่เกลื่อนกลาด!"

"ก็เหมือนกับคุณบัฟเฟต์ คนที่เลือกลงทุนกับคุณบัฟเฟต์เมื่อหลายสิบปีก่อน ตอนนี้มีใครบ้างล่ะครับที่ไม่ได้เป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านพันล้าน"

"พวกเราต่างก็รู้ดีว่า เรื่องที่ต้องอาศัยความเป็นมืออาชีพ ต้องมอบหมายให้มืออาชีพทำ ถึงจะได้ผลลัพธ์เป็นทวีคูณโดยเหนื่อยเพียงครึ่งเดียว"

"เถ้าแก่เฉียนจื้อหย่งของเรา ตั้งแต่เริ่มก่อร่างสร้างตัว เขาก็ไม่เหมือนใครแล้วครับ!"

"เขาเข้าไปรับช่วงต่อซูเปอร์มาร์เก็ตที่เจ๊งไปแล้วร้านหนึ่ง สิ่งแรกที่เขาทำตอนเข้าไป พวกคุณลองทายดูสิครับว่าคืออะไร"

"อะไรเหรอครับ" ทุกคนมองไปยังโจวไคเทียนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

โจวไคเทียนพูดอย่างภาคภูมิใจว่า "ให้เวลาพักผ่อนแก่พนักงานอย่างเพียงพอครับ!"

"เมื่อก่อนพนักงานทำงานวันละสิบสองชั่วโมง"

"พอเถ้าแก่ของพวกเรารับช่วงต่อซูเปอร์มาร์เก็ต ก็ให้พนักงานทำงานแค่วันละหกชั่วโมงเท่านั้น!"

"พวกคุณลองทายดูสิครับว่า ค่าจ้างเพิ่มขึ้นหรือลดลง?"

"พวกคุณต้องคิดว่าค่าจ้างลดลงใช่ไหมล่ะครับ!"

"ผมจะบอกให้ว่า คิดผิดครับ! เถ้าแก่ขึ้นค่าจ้างให้พนักงานทุกคนถึงหกสิบหกเปอร์เซ็นต์!"

ทุกคนต่างพากันปรบมือขึ้นมาเองโดยไม่ได้นัดหมาย

โจวไคเทียนกล่าวว่า "ในขณะที่เถ้าแก่ทุกคนกำลังกดขี่พนักงาน!"

"ในขณะที่เถ้าแก่ทุกคนกำลังบี้เงินหนึ่งสตางค์ให้เป็นสองสตางค์ เถ้าแก่ของพวกเรากลับเลือกที่จะทุ่มเงินไม่อั้น!"

"พวกคุณลองทายดูสิครับว่า ภายใต้การนำอันชาญฉลาดของเถ้าแก่พวกเรา ซูเปอร์มาร์เก็ตกำไรหรือขาดทุน?"

แววตาของทุกคนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทุกคนต่างรู้ดีว่า ยามที่ต้นทุนพุ่งสูงขึ้น การจะทำเงินก็ยิ่งยากขึ้นตามไปด้วย

โจวไคเทียนยิ้ม "แค่เดือนเดียวเท่านั้น ซูเปอร์มาร์เก็ตก็พลิกจากขาดทุนเป็นกำไร"

"เดือนเดียวทำกำไรได้ถึงยี่สิบล้าน กลายเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตที่ทำเงินได้มากที่สุดในเมืองฮั่นเฉิงอย่างไร้คู่แข่ง!"

ทุกคนอุทานด้วยความทึ่ง

นี่มันตำนานทางธุรกิจชัดๆ!

จู่ๆ ก็มีคนลุกขึ้นยืนถามว่า "เถ้าแก่พวกคุณเป็นทายาทเศรษฐีเหรอครับ"

โจวไคเทียนยิ้มพลางส่ายหน้า "ไม่ใช่ครับ!"

"ไม่เพียงแต่ไม่ใช่ทายาทเศรษฐี แต่ยังเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาคนหนึ่งที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยหมาดๆ ด้วยครับ!"

"เหมือนกับคุณจ็อบส์นั่นแหละครับ!"

ทุกคนยิ่งทึ่งหนักเข้าไปอีก

โจวไคเทียนกล่าวต่อไปว่า "พวกคุณต้องคิดแน่ๆ ว่า เถ้าแก่ของพวกเราจะมุ่งมั่นบริหารซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ต่อไป!"

"พวกคุณคิดผิดอีกแล้วครับ เถ้าแก่สั่งปิดซูเปอร์มาร์เก็ตไปเลย!"

"ธุรกิจที่ทำเงินเดือนละยี่สิบล้าน ปีละสองร้อยสี่สิบล้าน คิดจะปิดก็ปิด โดยไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว!"

"เพราะเถ้าแก่ของพวกเรารู้สึกว่า บริหารซูเปอร์มาร์เก็ตมันไม่มีความท้าทาย ต้องทำอะไรที่ยากกว่านี้หน่อย!"

"เถ้าแก่ของพวกเราจึงเลือกเปิดร้านหม้อไฟกลางฤดูร้อนครับ"

ทุกคนต่างหัวเราะก๊าก

อากาศร้อนจัดขนาดนี้ไปเปิดร้านหม้อไฟ นั่นมันรนหาที่ตายชัดๆ

โจวไคเทียนกล่าวว่า "เปิดร้านปุ๊บก็ทำกำไรเดือนละสามสิบล้าน!"

"ไม่เพียงแต่มีลูกค้าในเมืองฮั่นเฉิง แต่คนจากทั่วประเทศก็ยังอยากจะมาลิ้มลอง"

"พวกคุณอาจจะเคยได้ยินมาบ้าง นั่นก็คือร้านหม้อไฟเหอลี่เหลาที่กำลังโด่งดังเป็นพลุแตกอยู่ในตอนนี้ครับ"

พอทุกคนได้ยินว่าเป็นเหอลี่เหลา ก็พากันอุทานด้วยความตื่นตะลึง

เห็นได้ชัดว่าในที่นั้นมีคนที่เคยไป หรือไม่ก็เคยได้ยินชื่อเหอลี่เหลามาก่อน

"ร้านเหอลี่เหลาที่คุณภาพการบริการระดับห้าดาวร้านนั้นน่ะเหรอ"

ลูกค้ารายหนึ่งอุทานด้วยความทึ่ง "ฉันเคยไปมาแล้ว!"

"ที่นั่นผลไม้ฟรี ไอศกรีมฟรี แม้กระทั่งเนื้อวัวในเครื่องปรุงน้ำจิ้มก็ยังฟรีเลย!"

"ถึงราคาจะค่อนข้างแพง แต่คุ้มค่ามากจริงๆ"

"ที่นั่นคนแน่นไม่มีที่ว่างสักโต๊ะ ข้างนอกมีคนต่อคิวตลอดเวลา ที่บอกว่าเดือนละสามสิบล้านเนี่ย ไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด!"

ทุกคนพูดคุยกันเซ็งแซ่ ต่างบอกเล่าถึงสิ่งที่ตนเคยเห็นหรือได้ยินเกี่ยวกับร้านหม้อไฟแห่งนั้น

จริงๆ แล้ว ร้านหม้อไฟเหอลี่เหลาโด่งดังในโลกอินเทอร์เน็ตมาตั้งนานแล้ว

เพียงแต่หลายคนคาดไม่ถึงว่า เถ้าแก่ที่โจวไคเทียนพูดถึง แท้จริงแล้วจะเป็นผู้ก่อตั้งร้านหม้อไฟเหอลี่เหลา

และยิ่งคาดไม่ถึงว่า อีกฝ่ายจะบริหารซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งแรกจนได้กำไรเดือนละยี่สิบล้าน แต่กลับยังไม่พอใจกับธุรกิจระดับนั้น

ทุกคนราวกับมองเห็นดาวรุ่งระดับตำนานดวงหนึ่งกำลังค่อยๆ ลอยเด่นขึ้นสู่ท้องฟ้า