ตอนที่ 58 หม้อใบนี้ใหญ่เหลือเกิน

ชายวัยกลางคนศีรษะล้านคนหนึ่งลุกขึ้นยืน "ผมขอร่วมลงทุน!"

"ผมลงหนึ่งร้อยล้าน!"

มีคนลุกขึ้นยืนอีกคน พูดด้วยความตื่นเต้นว่า "อย่ามาแย่งผมนะ ผมลงสามร้อยล้าน!"

"ผมขอลงรอบซีรีส์เอ ผมมีคอนเนกชันในมือ พวกเราจะช่วยพาเหอลี่เหลาเข้าตลาดหลักทรัพย์เอง!"

เมื่อเห็นนักลงทุนลุกขึ้นทีละคน คนอื่น ๆ ก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที

พวกเขาโบกเช็คในมือ แล้วกรูเข้าไปหาโจวไคเทียนเหมือนฝูงผึ้งแตกรัง!

"ไม่อนุญาตให้ลงทุน!"

ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งขัดจังหวะทุกคนขึ้นมา

"ใครพูดวะ?" เถ้าแก่ใหญ่ที่เสนอเงินสามร้อยล้านตวาดอย่างโมโห

"ผมพูดเอง!" เฉียนจื้อหย่งเดินขึ้นไปบนเวที

"ถะ...เถ้าแก่ คุณมาได้ยังไงครับเนี่ย?" โจวไคเทียนประหลาดใจอย่างยิ่ง

สีหน้าของเฉียนจื้อหย่งเขียวคล้ำ

โชคดีที่เขามาทัน ถ้ามาช้ากว่านี้บ้านคงโดนโจวไคเทียนลอกคราบจนเกลี้ยงแน่

คนมากมายขนาดนี้จะเอาเงินมาประเคนให้ร้านหม้อไฟ ถ้าขืนรับไว้จริง ๆ เขาไม่รวยจนไม่มีกางเกงจะใส่เลยหรือไง?

ตัวหายนะชัด ๆ!

โชคดีที่เขาไหวตัวทัน

เมื่อทุกคนได้ยินโจวไคเทียนเรียกว่าเถ้าแก่ โทสะที่คุกรุ่นก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินดีในพริบตา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง

"เถ้าแก่เฉียน ผมเอาเงินมาส่งให้คุณถึงที่เลยนะครับ!" ชายหัวล้านยิ้มเอาใจ

มีหญิงสาวรูปร่างเย้ายวนคนหนึ่ง ถือถาดที่มีแชมเปญวางอยู่ เดินนวยนาดเข้ามาอย่างช้า ๆ

พอเดินมาถึงตรงหน้าเฉียนจื้อหย่ง เธอก็ค้อมตัวลงเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานยิ่ง "เถ้าแก่คะ เชิญเปิดแชมเปญเลยค่ะ!"

เปิดแชมเปญงั้นเหรอ?

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้า "เหล้ามันแพง อย่าเปิดเลย!"

"ผมขอประกาศตรงนี้เลยนะว่า ร้านหม้อไฟเหอลี่เหลาของพวกเรา จะไม่มีวันระดมทุน และยิ่งไม่มีวันเข้าตลาดหลักทรัพย์เด็ดขาด!"

"หา!" ทุกคนส่งเสียงผิดหวัง

หลายคนพยายามเกลี้ยกล่อมเฉียนจื้อหย่ง แต่เขายังคงดื้อดึง กัดฟันแน่นไม่ยอมใจอ่อนแม้แต่น้อย

ต่อให้อีกฝ่ายจะงัดมารยาหญิงมาใช้ เฉียนจื้อหย่งก็หลับตาปี๋ ปฏิเสธอย่างหนักแน่นเด็ดขาด

...

ภายในห้องส่วนตัวที่กว้างขวางของร้านอาหารธรรมดา ๆ แห่งหนึ่ง คนสามคนกำลังนั่งกินข้าวด้วยกัน

เฉียนจื้อหย่งตักข้าวเข้าปากคำโต

เพื่อที่จะรีบมาให้ทันเวลา เขาถึงกับไม่ได้กินข้าว ตอนนี้หิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว

"อาจารย์โจว คุณคิดยังไงถึงได้มาที่เมืองเซินซื่อเนี่ย?"

"แล้วคิดยังไงถึงได้มาระดมทุนที่นี่ แถมยังจะเอาร้านหม้อไฟเข้าตลาดหลักทรัพย์อีก?"

เฉียนจื้อหย่งถามด้วยความไม่เข้าใจ

เขาวางแผนเอาไว้ดิบดีแล้ว แค่รอให้ถึงเวลา ระบบก็จะคำนวณเงินให้เขาหนึ่งร้อยล้านหยวน

ให้ตายสิ เกือบโดนตลบหลังจนหมดเนื้อหมดตัวแล้วไหมล่ะ

เคราะห์ดีที่เขารู้ตัวทันเวลาและห้ามไว้ได้ทันท่วงที ไม่อย่างนั้นถ้าเหอลี่เหลาเข้าตลาดหลักทรัพย์ไปโดยไม่รู้ตัว แล้วระดมทุนได้หลายร้อยล้านหยวนขึ้นมาล่ะก็!

การคำนวณเงินของระบบรอบนี้ เขาคงไม่มีทางได้รีดผลประโยชน์เลยแม้แต่แดงเดียว

"ก็เถ้าแก่เป็นคนสอนผมเองไม่ใช่เหรอครับ!" โจวไคเทียนตอบหน้าตาเฉย

เฉียนจื้อหย่งยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก

เขาไปสอนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

โจวไคเทียนยกแก้วเหล้าบนโต๊ะขึ้นมา "เถ้าแก่ ขอบคุณที่ชุบเลี้ยงสั่งสอนผมนะครับ ผมดื่มหมดแก้วเลย คุณตามสบายนะ"

เฉียนจื้อหย่งจิบน้ำเปล่าไปอึกหนึ่ง

โจวไคเทียนไม่ได้ถือสา เถ้าแก่เป็นคนทำตามใจตัวเอง ไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้จริง ๆ

เขาพูดต่อว่า "เถ้าแก่ คุณสอนผมว่า ต้องดึงศักยภาพของตัวเองออกมาใช้ให้เต็มที่"

"แล้วความสามารถที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผมคืออะไรล่ะครับ?"

"ก็หลอกคนไม่ใช่เหรอไง?" เฉียนจื้อหย่งแอบคิดในใจ

นั่นคือจุดประสงค์ที่เขารับโจวไคเทียนเข้ามาทำงานตั้งแต่แรก

นักต้มตุ๋นคนหนึ่ง ไม่มีทางบริหารร้านหม้อไฟให้รอดได้หรอกจริงไหม?

แต่นึกไม่ถึงเลยว่า โจวไคเทียนจะไม่ยอมตั้งใจบริหารร้านหม้อไฟ กลับวิ่งโร่ไปก่อเรื่องวุ่นวายให้เขาไปทั่ว!

โจวไคเทียนพูดอย่างตื่นเต้นว่า "การพูดปลุกใจไงครับ! พรสวรรค์ของผมคือการพูดปลุกใจ"

"ผมก็เลยไปพูดปลุกใจพนักงานในซูเปอร์มาร์เก็ตกับในร้านหม้อไฟ!"

"แต่หลังจากนั้นก็โดนเถ้าแก่ห้ามไว้"

พอพูดถึงตรงนี้ โจวไคเทียนก็ทำหน้าน้อยใจอยู่บ้าง

เฉียนจื้อหย่งพูดอย่างรู้สึกผิดว่า "ผมน่าจะปล่อยให้คุณพูดปลุกใจในซูเปอร์มาร์เก็ตต่อไปจริง ๆ นั่นแหละ!"

เขารู้สึกว่าตัวเองทำพลาดไปจริง ๆ

ถ้าไม่ได้ห้ามไม่ให้โจวไคเทียนพูดปลุกใจในซูเปอร์มาร์เก็ตต่อไป อีกฝ่ายก็คงไม่มีทางแล่นมาสร้างเรื่องให้เขาถึงเมืองเซินซื่อหรอก

โจวไคเทียนยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่หรอกครับ เถ้าแก่ต้องรู้อยู่แล้วแน่ ๆ ว่าความสามารถของผม จะแสดงผลลัพธ์ออกมาได้ยอดเยี่ยมที่สุดก็ต่อเมื่อมาที่เมืองเซินซื่อเท่านั้น!"

"คุณไม่ได้บอกผมตรง ๆ แต่กลับห้ามไม่ให้ผมพูดปลุกใจในซูเปอร์มาร์เก็ตแทน"

"พอกลับไปถึงห้องพัก ผมก็คิดตกในทันที แล้วก็นั่งรถข้ามคืนมาที่เมืองเซินซื่อเลยครับ!"

"ที่ผมจากมาโดยไม่บอก ก็เพราะผมเองก็ไม่มั่นใจว่าจะทำได้ดีหรือเปล่าเหมือนกัน!"

"เพราะในสายตาของทุกคน ผมมันก็แค่คนลวงโลกคนหนึ่งเท่านั้น"

"แม้แต่ตัวผมเอง ก็ยังไม่เชื่อมั่นในตัวเองเลย!"

"ก้าวพลาดครั้งเดียวต้องเสียใจไปชั่วชีวิต คิดจะหันหลังกลับก็คงเหลือแต่ต้องไปมอบตัวเท่านั้น!"

"แต่เถ้าแก่กลับไว้ใจผม ให้เงินเดือนผมเดือนละหนึ่งแสนหยวน!"

"ความไว้ใจของคุณ ทำให้ผมเรียกความมั่นใจกลับคืนมา แล้วกลับมายืดอกเชิดหน้ายืนอยู่กลางเวทีได้อีกครั้งครับ"

ทันใดนั้น โจวไคเทียนก็คุกเข่าลงกับพื้นดังตุ้บ

"เถ้าแก่ คุณคือผู้ให้ชีวิตใหม่ของผมแท้ ๆ!"

"ถ้าไม่มีคุณ ชาตินี้ผมไม่มีทางได้เดินบนทางที่ถูกต้องแบบนี้หรอกครับ!"

"เพราะความไว้ใจของเถ้าแก่แท้ ๆ จากคนต้มตุ๋นคนหนึ่ง ผมถึงได้กลายมาเป็นผู้ประสบความสำเร็จจริง ๆ!"

โจวไคเทียนน้ำตาคลอเบ้า ทำท่าจะโขกศีรษะให้เฉียนจื้อหย่ง

เฉียนจื้อหย่งรีบประคองเขาขึ้นมาทันที

"อาจารย์โจว คุณทำอะไรเนี่ยครับ?" เฉียนจื้อหย่งพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยความร้อนใจ

ความรับผิดชอบนี้เขาไม่ขอรับเด็ดขาด

ทั้งที่โจวไคเทียนเป็นคนจะทำลายเขาแท้ ๆ

กลายเป็นการสั่งสอนชี้แนะของเขาไปได้ยังไงกัน?

ไว้ใจงั้นเหรอ?

ที่เขาไว้ใจน่ะ คือไว้ใจให้โจวไคเทียนบริหารซูเปอร์มาร์เก็ตจนเจ๊งต่างหาก

โจวไคเทียนทรยศต่อความไว้ใจของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบจริง ๆ!

โจวไคเทียนตัวหนักเกินไป เฉียนจื้อหย่งจึงดึงแทบไม่ไหว

ยังดีที่มีจูต้าเฉียงคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ

ทั้งสองคนช่วยกันพยุงโจวไคเทียนให้นั่งลงบนเก้าอี้ดี ๆ เฉียนจื้อหย่งจึงถามด้วยความสงสัย "วันนี้ผมอยู่ในงาน ทำไมไม่เห็นหน้าม้าเลยสักคนล่ะ?"

จูต้าเฉียงเองก็สงสัยใคร่รู้ไม่แพ้กัน

โจวไคเทียนพูดอย่างมีอารมณ์ "ถ้าผมจ้างหน้าม้ามา นั่นมันก็เป็นพวกต้มตุ๋นน่ะสิครับ!"

"กลับมาเมืองเซินซื่อคราวนี้ ผมไม่เคยจ้างหน้าม้าเลยแม้แต่ครั้งเดียว!"

"เสียงปรบมือทั้งหมดในงาน ล้วนมาจากใจจริงทั้งนั้น!"

เฉียนจื้อหย่งถาม "ถ้าไม่มีหน้าม้า แล้วทำไมพวกเขาถึงเชื่อคุณล่ะ?"

โจวไคเทียนตอบ "ตอนแรกผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันครับ!"

"ทำไมพวกเถ้าแก่ใหญ่พวกนี้ถึงเชื่อผม?"

"ต้องรู้นะครับว่าเมื่อก่อนเป็นไปไม่ได้เลยที่ผมจะเชิญบอสใหญ่พวกนี้มาได้ พวกเขาล้วนเป็นตัวพ่อในแวดวงการลงทุนทั้งนั้น"

"ตอนหลังถึงได้เข้าใจ พอทุกคำพูดที่เราพูดออกไปเป็นเรื่องจริงทั้งหมด มันก็จะมีพลังโน้มน้าวใจขึ้นมาเองโดยธรรมชาติ"

"และที่สำคัญที่สุด พวกเขาไม่ได้เชื่อผม แต่เชื่อเถ้าแก่ต่างหากครับ!"

จูต้าเฉียงทำท่าครุ่นคิด

ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ

การพูดบรรยายของโจวไคเทียนในครั้งนี้ เรียกได้ว่าไร้สาระยิ่งกว่าคราวก่อนเสียอีก

แต่ว่า สิ่งที่เขาพูดดันเป็นเรื่องจริงทั้งหมด!

ยิ่งฟังดูเหลวไหลไร้สาระเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้คนทึ่งและประหลาดใจมากขึ้นเท่านั้น

บรรดานักลงทุนย่อมสนใจในตัวโจวไคเทียน และสนใจร้านหม้อไฟเหอลี่เหลาไปตามระเบียบ

โจวไคเทียนยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วเอ่ยขึ้น "เถ้าแก่ คุณอาจจะยังไม่รู้"

"ในหมู่นักลงทุนพวกนี้ มีหลายคนที่เคยไปสำรวจดูร้านเหอลี่เหลามาแล้วด้วยตัวเองนะครับ!"

"เพราะงั้นถ้าดูจากภายนอก ก็เหมือนพวกเขาตัดสินใจปุบปับแล้วยอมควักเงินลงทุนทันที!"

"แต่ความจริงแล้วผ่านการคิดทบทวนอย่างถี่ถ้วนมาตั้งนานแล้วครับ!"

"ยังไงก็เป็นเงินตั้งหลายร้อยล้าน ไม่ใช่ตัวเลขน้อย ๆ สักหน่อย!"

พูดพลาง โจวไคเทียนก็ถอนหายใจด้วยความซาบซึ้ง

เมื่อก่อนเขาจะหลอกเอาเงินคนพวกนั้นสักหนึ่งหมื่นหยวน ยังต้องเปลืองน้ำลายแทบตาย

บางทีบรรยายจบไปรอบหนึ่ง มีคนเชื่อแค่ไม่กี่คนเท่านั้น สุดท้ายจะได้เงินหรือเปล่าก็ต้องพึ่งดวงล้วน ๆ

แต่ตอนนี้ บรรยายจบแค่รอบเดียว ก็ได้มาหลายร้อยล้านหยวนแล้ว

ขอเพียงแค่เถ้าแก่ยอมตกลง เหอลี่เหลาก็เข้าตลาดหลักทรัพย์ได้อย่างแน่นอน!

ตัวเขาจะมีโอกาสได้เข้าไปมีส่วนร่วมในธุรกิจระดับเข้าตลาดหลักทรัพย์อันยิ่งใหญ่ขนาดนี้ เป็นสิ่งที่เมื่อก่อนเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงด้วยซ้ำ!

เถ้าแก่คือผู้มีพระคุณของผมจริง ๆ!

ไม่สิ เป็นผู้ให้ชีวิตใหม่ของผมเลยต่างหาก!